https://virgool.ir/feed/@deepwildیک مغز پرکار، یک تیروئید کم‌کارfa2026-11-12 08:09:23https://files.virgool.ir/upload/users/201221/avatar/XktkoC.pnghttps://virgool.ir/@deepwildhttps://virgool.ir/@deepwild/اصلا-همه-پایانها-بروند-به-درک-با-نقطههایشان-gmii7vpihcpzشاید زمانی حوصله کنم و دو صفحه مقاله بخوانم تا ببینم کجای مغز آدمیزاد فرمان پایان را صادر می‌کند، نقطه سرخط که می‌گویند کجاست پس؟ باید ببینم چرا مفهوم نقطه برای من بی‌معنی‌ست. گمان می‌کنم اصلا مغزم پایان نمی‌طلبد. آدم‌ها برای من تمام نمی‌شوند، اتفاقات، خاطرات، احساسات، لمس کنگره دست‌ها و هُرم نفس‌ها.برای من همه چیز از یک جایی شروع می‌شود اما مرزی برای پایانش تعریف نشده. شاید ادامه پیدا نکند اما همان مسیر طی‌شده هِی نشخوار می‌شود. شاید از همین رو کوچک‌تر که بودم تمام کلمات یک جمله را می‌نوشتم اما نقطه‌های حروف را نمی‌گذاشتم. نوبت جمله بعدی که می‌رسید، دستپاچه و بدوبدو شروع می‌کردم مثل چرخ خیاطی تق تق تق تق نقطه‌ها را از اول زورکی می‌چپاندم بالا و پایین حروف. یعنی تا مجبور نبودم سین را شین نمی‌کردم و دال را ذال!یک وحشی عمیقیک وحشی عمیقTue, 29 Sep 2020 01:54:21 +0330https://virgool.ir/@deepwild/ترس-از-شکست-مرا-بلعیده-vkzcfz7hjzblدیگر توانی برای پنهان کردن روح شکننده‌ام پشت نقاب "دختر قوی و موفق بودن" را ندارم. می‌خواهم اعتراف کنم؛ شکست برای من دردناک است. اولین شکست زندگی‌ام را در نوزده سالگی چشیدم، در آزمون عملی رانندگی نتوانستم دوبل بزنم و رد شدم. برای اولین بار بود که در حرکت اول به هدف نزده بودم، آن هم برای چه؟؟ گواهینامه! بعد امتحان از میدان هفت‌تیر تا خودِ سهروردی بی‌صدا اشک ‌ریختم و آنقد تند قدم برداشتم تا هیچ‌کس مرا نبیند. اما چیزی در من شکست که هنوز هم درد می‌کند.یک وحشی عمیقیک وحشی عمیقTue, 22 Sep 2020 01:47:02 +0330https://virgool.ir/@deepwild/یادم-تو-را-ای-کاش-نفراموش-jlpb9qy03etu بالاخره روز واقعه رسید. از اولش هم می‌دانستم که نمی‌توانم با او بمانم. اما نتوانستن با نخواستن فرق دارد. شاید به‌همین خاطر نمی‌خواستم فراموشم کند. همه جای خانه‌اش را پر کرده بودم از یادگاری. روی درب ورودی، دیوار پشت تلویزیون و هر جایی که بیشتر می‌پلکید. یک وحشی عمیقیک وحشی عمیقSun, 23 Aug 2020 19:57:03 +0430https://virgool.ir/@deepwild/برونگرای-درونگرا-qjqvhhd2cpvdشاید من درون‌گراترین برون‌گرایی باشم که تاکنون دیده‌اید. اگرچه در جمع‌های خودمانی و دوستانه همیشه گفته‌ام و خندیده‌اید، اما اگر کمی بیشتر دقت کنید می‌بینید که یکهو به غار تنهایی پناه می‌برم. مثلا قایمکی می‌روم دستشویی و به آینه خیره می‌شوم، مخصوصا وقتی همه در اواسط مهمانی در کنار آمار درآوردن از ته‌وتوی زندگی یکدیگر به میوه خوردن آن هم با کارد و‌چنگال مشغول شده‌اند. البته بعضی اوقات هم شرایط جمع به گونه‌ای است که خرس درونم اصلا از خواب زمستانی بلند هم نمی‌شود، چه برسد از غار تنهایی‌اش بیرون بزند. از گفت و شنودهایی که روح سرکش یه وحشی عمیق را قلقلک‌ ندهد، زود خسته می‌شوم. یکهو می‌بینید متکلم الوحده دارید حرف می‌زنید اما جوابی جز «چه بدونم، اینم هست دیگه، روزگاره خلاصه» نمی‌شنوید. آخر من حوصله تحلیل لباس فلانی و خانه بیساری را ندارم، مگر اینکه در قعر قهقهرا باشم از شدت حال بد و ناامیدی و بخواهم زردترین آدم دنیا شوم. اما تا دلت می‌خواهد بیا از تفاوت خلقیات هم سر در بیاوریم و از شگفتی خلقت، دهان دروازه کنیم! اصلا بیا روح فلان کس را تحلیل کنیم. خوبی‌هایش را گره کور بزنیم تا باز نشود. حوصله داشتیم عقده‌هایش را هم برایش بشکافیم. چهار پایه‌ام! تازه غیبت هم حساب نمی‌شود. روح است دیگر، می‌توانست آنجا باشد و بشنود. شما هم خودتان را بیشتر بشناسید و روحتان را با علاقه‌مندی‌هایش سیراب کنید. حتی علاقه‌مندی‌های زرد و آبکی. قرنطینه است دیگر، فشار می‌آورد به چندجا!یک وحشی عمیقیک وحشی عمیقSun, 23 Aug 2020 04:06:28 +0430https://virgool.ir/@deepwild/اول-bo3gnvopc7coیادمه بهم گفته بودی "عیبی نداره، گم شدن خوبه! چون بعدش خودتو پیدا می‌کنی". اما امان از موقعی که نمیتونی بگردی دنبال خود واقعیت، جسارتشو نداری یا داشتی و ازت گرفتن. اون موقع انقدر گم شدی که تو اقیانوس حسرت‌ها و روزمرگیت دست و پا می‌زنی و خودتو می‌سپری به سمت و سوی امواج. اما باد آدمو کجا میبره؟ انقدر خوش شانس هستم که باد موافق به سراغم بیاد؟ یجوری این روزها از خودم و زندگی تهی شدم که حتی به تموم شدنش هم فکر کردم تا جایی که از دست و پنجه نرم کردن باهاش خسته شدم. خسته از جدال پوچی و نرسیدن و یا ادامه دادنِ نفس‌هایی که بوی کهنگی گرفته. اونقدر خستم که پناه آوردم به چهارتا قرص مزخرف که انگار ففط مغزمو شاد می‌کنن و نه منو، تازه اونم ساختگی! انگار میخوام خودمو گول بزنم و جا بدمش تو قالب از پیش ساخته شده، قالب مورد پسند جامعه! البته که فعلا جز سردرد و خواب آلودگی و ناامیدی چیزی نصیبم نکردن. چه برسه به شادی و رضایت! رضایت چه واژه غریب و دور از دسترسی. بگذریم. یک وحشی عمیقیک وحشی عمیقFri, 21 Aug 2020 01:47:24 +0430