<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های داود پور فرح آبادی</title><link>https://virgool.ir/feed/@davod.farah.abadi</link><description>بسان آیینه ای ، مصور افراد</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 02:54:43</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/414417/avatar/m66a2E.png</url><title>داود پور فرح آبادی</title><link>https://virgool.ir/@davod.farah.abadi</link></image><item><title>مُشَوَّش ۲</title><link>https://virgool.ir/@davod.farah.abadi/مُشَوَّش-۲-r9g8dxolgewk</link><description>هم تو ، هم منبه دایره ساختن افتاده ایم ، روی مثلث قائم الزاویهفارغ از فضا های پنهان و پیدا ، توالی موندن یا نه آخرهردو از یک چشمه آب می خورندمثل بادبادک ها قبل از آسمانی شدنمیبینی ، باز یادت افتاده اممن گهگاه تو را کنار بادبادک قرمزت به یاد می آورمهنوز به دنبال نخ نامرئی می گردی ؟!یا الان دگر برایت فرق نمی کند که بفهمند عامل پرواز توییاصلا مگر می شود بادبادک به جایی متصل نباشد یا نخش به دست کسی نباشدمن که از وقتی پرواز کرده ام خودم را به دست تو می بینمولی تو خودت را پنهان می کنی که مرا ملعبه دست تو ندانندچقدر دست زیاد شده است ، حس نمی کنی ؟!گاهی به خودم می گویم که خیلی وقت است عشق را به فروشگاه ها برده اندو فاکتور ها لحظه خروج حتما باید مهر شوندنقطه .من هنوز منتظرم که کبری تصمیم بگیردیا اینکه تصمیمِ کبرا را بگیرد ، شاید انجامش برای من سهل است و برای او دشوارولی در این لحظه هیچ عاید ابر ها شده است ، با تمام ویژگی های خاص خودشمثلا نشستن بر صندلی های ایستگاه اتوبوس برای سوار نشدنیا خریدن پاستیل برای سطل زباله هایا عبور نکردن از جلوی مغازه های عروسک فروشیراستی یک سوال ذهنم را ریش ریش می کندبپرسم !؟می پرسمچرا عروسک ها را می فروشند ؟! ...مگر عروسک ها فروشی اندآه از این همه واژه که به حسرت می بارد</description><category>داود پور فرح آبادی</category><author>داود پور فرح آبادی</author><pubDate>Thu, 16 May 2024 15:06:38 +0330</pubDate></item><item><title>مُشَوَّش</title><link>https://virgool.ir/@davod.farah.abadi/مُشَوَش-ujlodnkl9smo</link><description>هوا روشن می شود ، چراغ سبز حرکت لا به لای دفترم ورق می خورد کجا باید رفت ؟! سوالی که برایم ۲۲ سال عمر آب خورده است .می گویند نباید ایستاد ، می گویند عقب افتادگی جرم است شاید عقب افتادن مرا دوست دارد که رهایم نمی کند ودستم را سفت چسبیده است ، البته اینجا خیلی حرف پشت دوست داشتن ها وجود دارد ، اینجا هیچ کس در مقابل خودش قرار نمی گیرد انگار که چشم ها دروغ می گویند ، انگار که  آیینه ها را باید شست ، ما که نتوانسته ایم چُنین کنیم یعنی من نتوانسته ام من حتی به خرده شیشه های کف خیابان هم رگ داده ام نه اینکه زور باشد ، نه اینکه بالاجبار ولی بالا می آورم وقتی می بینم ، جهان برای یک تکه نان می جنگد یا شاید برای یک قطره خون شرم آور است که ببینی ، کور باید بود شرم آور است که به زبان بیاوری ، لال باید بود و حواسی که پرت شده است لزومی ندارد بیان شود ، مثلا خودکشی گوش ها یا که گوشت ها کسی چه می داند چند نفر بر اثر شنیدن ، مرده اند همین تو همین تو که چرندیات مرا می خوانی ، چند بار مرا در ذهنت ناتوان خطاب کرده ای !؟ حتما با خودت می گویی ، او که نمی شنوداریاو نمی شنود مثل تمامی گوش ها مثل تمامی گوشت ها .نمایش بمانی ، رفته ای </description><category>داود پور فرح آبادی</category><author>داود پور فرح آبادی</author><pubDate>Mon, 13 May 2024 01:13:11 +0330</pubDate></item></channel></rss>