https://virgool.ir/feed/@daryanavidiبرای رهایی گاهی می‌نویسم...fa2026-11-12 09:17:00https://files.virgool.ir/upload/users/131224/avatar/N2ar1I.pnghttps://virgool.ir/@daryanavidihttps://virgool.ir/@daryanavidi/خاطرات-نسیان-زدهی-یک-کتابفروش-قسمت-اول-دندون-مصنوعی-fihrqweoftfiهنوز عادت نکرده‌ام به هشت ساعت سر پا ایستادن، شب‌ها پاهایم را دور از چشم مامان و بابا در حنا فرو می‌کنم، صبر می‌کنم تا لزجی سرد حنا خوب به پایم نفوذ کند و درد را بیرون بکشد، بعد پایم را آب می‌کشم. همکارم این کار را یادم داده. می‌گوید که با این روش قرار است پوست کلفت بشوم!پاهایم که خوب حنا را در خودش کشید و نارنجی شد جوراب بلند و ضخیم می‌پوشم تا کسی در خانه‌مان به چیزی شک نکند.از روز اولی که آمدم به این کتاب فروشی، تا همین امروز که شش ماه می‌گذرد، همه چیز هر روز تغییر می‌کند به غیر از دو چیز:اولی همین پاهای من که دردشان که کم نشده هیچ، حالا به مرز بی‌حس شدن رسیده‌اند و دومی پیرمرد هشتاد و چند ساله‌ای که هر روز به محض باز شدن درب کتاب‌فروشی خودش را با مشقت از پله‌ها پایین می‌کشد، پشت یکی از میزها می‌نشیند و تا آخرین ساعت و لحظه‌ای که فروشگاه باز است کتاب می‌خواند. روی جمجمه‌ی کم موی پیرمرد آثار یک ضربه دیده می‌شود. من هم نامردی نمی‌کنم و با همان نگاه اول قضاوتش می‌کنم: باید مشکلی داشته باشد!این نظریه‌ی نه چندان هوشمندانه‌ی من، البته از همان روز اول تایید می‌شود. پیرمرد هر روز چیزی را جایی از فروشگاه جا می گذارد. روز اول دستکش‌های نخ نما شده اش را از پشت کتاب مستطاب آشپزی بیرون می‌کشم.روز دوم عصایش را در سرویس بهداشتی کتابفروشی پیدا می‌کنم.روز سوم کتش را که به لبه‌ی صندلی تکیه داده شده می‌بینم.روز چهارم کلاهش را روی میز ثبت سفارش پیدا می‌کنیم.تا اینجا حتی ذره‌ای از این اتفاقات تعجب نمی‌کنم. من تازه نوزده ساله شده‌ام و برای یک دختر نوزده ساله هیچ چیز عجیب نیست. تا امروز. امروز که دقیقا شش ماه از کارم در این کتابفروشی می‌گذرد. این کتاب فروشی عجیب با کولر گازی که نم می‌دهد پشت قفسه‌ی روانشناسی‌ها و گند می‌زند به ساعت‌ها مرتب کردن کتاب‌هایی که چیدمشان آن‌جا و حالا باید مثل غریق نجاتی دست‌هایم را دورشان حلقه کنم و پیکر بی‌جان و آب خورده‌شان را از قفسه بیرون بکشم و بگذارم داخل کتاب‌های با شانصد درصد تخفیف!تا قوزک پا در آب فرو رفته‌ام. نه اینجا در کتابفروشی. که در کل زندگی تا قوزک پا فرو رفته‌ام و اهلش می‌دانند که گاهی تا قوزک پا در آب فرو رفتن به مراتب بدتر از تا دهان یا گلو در آب فرو رفتن است. من با جوراب‌های پشمی و خیس و با پوستی نارنجی از حنای نا مرغوب چینی(تو بخوان هندی) با دمپایی‌های جلوبسته‌ای که آب را به خودشان می‌کشند در آب فرو رفته‌ام و حالا هر کجای زندگی که قدم بگذارم، آنجا جای پاهای سایز ۳۷ خیس و منحوس من را با خود به یادگار خواهد داشت.و امروز که دقیقا شش ماه است رد پای خیسم در این زندگی پر رنگ‌تر شده، پیرمرد دیر کرده و من دلم کمی برایش شور می‌زند. دو ساعتی از شروع به کار ما گذشته و کتاب‌ها یکی پس از دیگری از قفسه بیرون کشیده می‌شوند که سر و کله‌اش پیدا می شود.پریشان‌تر و دست‌پاچه‌تر از همیشه می‌رود و پشت میزی در گوشه ی فروشگاه می نشیند با چشم‌هایی نگران که به اطراف نگاه می کند.کتابی را بر نمی دارد. ظاهرش تغییر کرده فقط می نشیند و انگار منتظر فرصتی‌ست تا حرف بزند. با حوصله صبر می‌کند تا کتاب فروشی خالی شود و جز من و او کسی باقی نماند. خیالش که راحت شد از اینکه من و او تنهاییم، با اشاره‌ی انگشت به من می‌فهماند که باید سمت میزش بروم. لبخند الکی شماره سه را که مخصوص پاسخ به مشتریانی‌ست که بار اول می‌بینم می‌زنم اما عمیقا دستپاچه شده‌ام.پیرمرد با صدایی که به سختی شنیده می‌شود چیزهایی می‌گوید. حدس می‌زنم که سلام می‌کند و حال و احوال. در صورتش یه جای چشم، دو گوی شیشه‌آی بی‌روح دارد. بعد دو سه باری جمله‌ای را تکرار می‌کند و با هر بار تکرار، یک لیوان آب دهان به صورت من پاشیده می‌شود.برای رها شدن از این وضعیت، تمام دانشم در حوزه‌ی پانتومیم، زبان اشاره، زبان‌شناسی، رفتار شناسی و باستان شناسی را به خط می‌کنم. پیرمرد می‌پرسد:شما داستان پداگوژیکی رو خوندین؟!غریب‌ترین و بی ربط‌ترین سوال ممکن به شرایط! یک سالی هست که در به در به دنبال داستان پداگوژیکی گشته ام اما انگار که آب شده و رفته زمین. از این سوال تعجب نمی‌کنم ذهنم خطر را حس کرده. حدس میزنم پیرمرد وقتی دیروز به همکارم می‌گفتم که چقدر دنبال این کتابم صدایم را شنیده. باز هم حدس می‌زنم می‌خواهد با این سوال در دلم جا باز کند. نم پس نمی‌دهم!با همان لبخند شماره سه می گویم: خیر قربان! مدتی هست که دنبال این کتابم! اما متاسفانه چاپش تمام شده و دست دوم هم پیدا نمی‌شه!این را که می‌گویم از جایی در اعماق پیرمرد صدای ریسه‌ی خنده‌ای می‌آید و لثه‌های لختش نمایان می‌شود. حدس می‌زنم پیرمرد مشغول خندیدن است. انگار که تازه سر کیف آمده باشد دست‌هایش را باز بسته می کند، باز هم با کمک دانش پانتومیم و موقعیت موجود حدس می‌زنم این یعنی کتاب‌!می‌گویم: چه کتابی؟پیرمرد دوباره دست‌هایش را باز می کند و دوباره جمع می کند اما به دهانش اشاره می‌کند! یعنی فک!حرف نزنم؟باز هم حرکات نامفهوم به همراه چند استکان دیگر آب که روی صورتم پاشیده می‌شود.دهن؟نهدندون؟نزدک شدی!دندون مصنوعی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟خود خودشه!!!!!!!پیرمرد مانند اسکندر مقدونی‌ست که از فتحی باشکوه آماده باشد. انگار هیچ کس تا به حال نتوانسته به این خوبی واژه‌ی دندان مصنوعی با کمک اشاره اجرا کند. حالا هی سر می گرداند در فروشگاه...انگار که چیزی را گم کرده باشد. چیزی که چه عرض کنم.... دندان مصنوعیش را جایی در میان ده هزار جلد کتاب جا گذاشته. با صدایی که به زحمت شنیده می‌شود و با آخرین جانی که در بدن دارد. آرام زمزمه می‌کند:داستان پداگوژیکم رو می‌دم به تو. فقط دندونمو پیدا کن....و حالا من! دختر نوزده‌ساله‌ای که هنوز صورتم به بچگی می زند و بزرگترین دستاورد زندگی‌ام کار کردن در این کتاب‌فروشی‌ست، باید به جای دمپایی‌های جلو بسته‌ای که در تمام عمر پای روحم کرده‌ام، پوتین و چکمه‌ی سربازی بپوشم، جلیقه‌ی ضد گلوله‌ام را به تن کنم و طوری که کسی نفهمد دیوانه ام در جای جای فروشگاه به دنبال شی‌ای بگردم که برای یک نفر همه چیز او در زندگی‌ست. نه برای رسیدن به کتاب پداگوژیکی که برای تمرین جوانمردی و فتوت. و چقدر حال این جنگجوی تازه کار دیدنی‌ست وقتی که می‌فهمد پیرمرد علاقه‌ی خاصی به همبرگر آب‌دار دارد و هر روز برای رسیدن به این عشق افلاطونی راهی همبرگر فروشی سر خیابان می‌شود و پیرمرد فقط دوبار در روز دندان‌هایش را از جایشان خارج می‌کند. یک بار بعد از ناهار و یک بار قبل از مطالعه و امروز قبل از این که سراغ من بیاید به سراغ بخت برگشته‌ای در همان همبرگر فروشی معهود رفته و شماره‌اش را گذاشته که اگر دندانش پیدا شد فورا با او تماس بگیرند. و حالا گوشی دکمه‌ای پیرمرد که دارد بی‌تابانه زنگ می‌خورد و جوان همبرگر فروشِ سر خیابان که احتمالا در لحظه‌ی پیدا کردن دندان مصنوعی در لیوان نوشابه‌ی گازدار، اول سکته‌ی ناقصی کرده و چند ثانیه‌ای طول کشیده تا حالش جا بیاید و داستان پداگوژیکی که دختر کتابفروش هرگز به آن نمی‌رسد و دمپایی‌های خیس جلو بسته‌ای که دوباره انتظار می‌کشند تا به پای صاحبشان بچسبند و البته جوانمردی و فتوتی که پر می‌زند و خداحافظ...اما یک سوال بعد از گذشت این همه سال در ذهنم باقی مانده: جوان همبرگر فروش، در ازای پیدا کردن دندان پیرمرد چه چیزی جازه گرفته؟!دریا نویدیدریا نویدیSat, 06 Jun 2020 23:18:37 +0430https://virgool.ir/@daryanavidi/کلاس-لوس-و-ننرهایی-که-نمیتوان-به-آنها-گفت-بالای-چشمت-ابرو-است-zzdco06gse0fگاهی فکر می‌کنم خدا، بندگانش را کلاس بندی کرده، شر و شیطان‌ها را گذاشته در یک کلاس با پنجره‌های بزرگ دلباز، برایشان بیشتر زنگ ورزش گذاشته و طناب و توپ بسکتبال و کلاس تئاتر و معلم‌هایی که زبانشان را خوب بلدند تا انرژیشان بیشتر تخلیه شود و حالش را ببرند. برای درس‌خوان‌ها یک کلاس دیگر گذاشته، با تخته سیاه بزرگ و نیمکت‌هایی که می‌توان ساعت‌های طولانی پشت آن نشست و خسته نشد با یک عالمه کتاب و یک عالمه عینک بزرگ ته استکانی. کلاس عاشق پیشه‌ها همیشه در حیاط مدرسه برپا است، کنار شمعدانی‌ها و حوض و فواره‌ی وسط مدرسه. تکلیفشان هم که همیشه معلوم است!...من اما فکر می‌کنم اسم کلاسم، «کلاس لوس و ننرهایی که نمی‌توان به آن‌ها گفت بالای چشمت ابرو است» باشد! برای من و هم کلاس‌هایم، همه جای کلاس، پر از دستمال‌های کاغذی‌ست تا اشک‌هایمان را پاک کنیم. ما معلم نداریم. یعنی طاقتش را نداریم که کسی چیزی یادمان بدهد. ما طاقت نداریم کسی بهمان اخم کند، بگوید خوب شو! ما طاقت نداریم کسی از ما بپرسد چرا رفتی؟ چرا اشتباه کردی...در کلاس ما نه معلمی هست نه تخته‌ای نه نیمکتی... خود خدا هر از گاهی می‌آید، لبخندی میزند و می‌رود، ما از همان لبخند، چند روز بیشتر زنده می‌مانیم.خدا جانم این لبخندت را از ما لوس و ننرها نگیر، اسم ما را بگذار در لیست کسانی که فقط با لبخند تو خوب می‌شوند. اسم ما را بگذار در لیست کسانی که نمی‌توانی بهشان اخم کنی...اسم کلاس ما را بگذار کلاس مجنون‌ها، بگذار کلاس بیچاره‌ها، کلاس ترسوها... هر چی که خودت می‌خواهی! اما ما را با ناظم و ترکه‌ی آلبالو و معلم‌های بداخلاق تنها نگذار...دریا نویدیدریا نویدیFri, 05 Jun 2020 22:43:05 +0430https://virgool.ir/@daryanavidi/دربارهی-دماسنج-بودن-احتکار-ماسک-حضرت-ابراهیم-و-هواپیمای-اوکراینی-duwfwvngeehaتازه بیست ساله شده‌ام. یکی از همان بیست ساله‌هایی که سرشان درد می‌کند برای کشف تجربه‌های جدید. از همان‌هایی که خودشان را خفه می‌کنند تا دیگران زندگی شان را تحسین کنند. قرار است بعد از مدت‌ها دوست و معلمی را ببینم که عزیزترین کسی‌ست که در زندگی‌ام دارم. جلوی در کافه ایستاده‌ام، یک دور افتخاراتی که در این مدت به دست آورده‌ام را در ذهنم مرور می‌کنم تا برایش تعریف کنم وارد می‌شوم. در طبقه‌ی بالا نشسته است. مثل همیشه سیگار در یک دست و کتاب در دست دیگرش. مرا که می‌بیند بفرما می‌زند و استقبال می‌کند. معلم من چشم‌هایی دارد که بیشتر از چند ثانیه نمی‌توانی به آن‌ها خیره شوی. در جواب چه خبرهایش، متنی را که بارها و بارها مرور کرده‌ام می‌گویم:این مدت نجاری یاد گرفته‌ام، چند بازی فکری ساخته‌ام، اول زبان پهلوی یاد گرفته‌ام بعد زبان عبری و حالا سانسکریت می‌خوانم، در یک کتاب فروشی کار می‌کنم، دو روز در هفته به عنوان معلم داوطلب به دروازه غار می‌روم، یک روز دیگر هم در هفته تاریخ...دستش را محکم می‌خواباند زیر گوشم. داغ می‌کنم. چشم‌های معلمم را خون گرفته. چشم‌های من را اشک می‌گیرد. نفس نفس می‌زند. تا به حال انقدر عصبی ندیده بودمش. با دو دست محکم به شانه‌هایم چنگ می‌زند. خیره می‌شود در چشم‌هایم. نفس نفس می‌زند و بین نفس‌هایش می‌شنوم که می‌گوید:مبادا بری پی بازی دریا! اینا که تو گفتی به درد تعریف کردن توی مهمونی می‌خوره. من فک و فامیلت نیستم که با این چیزا قند تو دلم آب بشه و برات دست بزنم. هر وقت رفتی دنبال حقیقت بیا برام تعریف کن. این بازی‌ها هیچ ارزشی ندارن.بیست و سه ساله‌ام. بیست و سه ساله‌ای که سه سالی می‌شود از بازی گذشته‌ام و دنبال واقعیت می‌گردم. حالا در همان کافه پسری که دوستشش دارم روبروی من نشسته. رابطه‌مان کمی تیره و تار شده. پیام‌هایم را می بیند و جواب نمی‌دهد وگاهی بی محلی می‌کند. از او خواسته‌ام جلسه‌ای بگذاریم تا درباره‌ی این رفتار صحبت کند و تکلیف جفتمان معلوم شود. نمی‌خواهد برود سر اصل مطلب! می‌گوید که همیشه در زندگی سعی کرده راستش را بگوید و از دروغ بدش می‌آید. دوستش دارم. باهوش است و در یکی از بهترین دانشگاه‌های این مملکت درس می‌خواند خیلی هم سالم است. به او یادآوری می‌کنم که برای صحبت دیگری اینجا هستیم!من و منی می‌کند و می‌گوید این روزها که دنبال کار می‌گردد و درس‌های دانشگاه خیلی سنگین شده وقتی برای دوست‌هایش ندارد و خودش هم خیلی از این موضوع ناراحت است.راست می‌گوید. اما حقیقت را نمی‌گوید. دلم می‌خواهد بخوابانم زیر گوشش. یکی از همان کشیده‌هایی که خودم را بیدار کرد. دست‌هایم را محکم زیر میز قلاب می‌کنم و در دلم جوابش را می‌دهم:کافی‌ست دو واحدمنطق پاس کرده باشی تا بفهمی چقدراز حقیقت فاصله داری. کافی‌ست کمی ترست را کنار بگذاری تا فرق بین صداقت و حقیقت را بفهمی. تو تنها انسان سرشلوغ عالم نیستی. انسان‌های سرشلوغ عالم هم در کنار زندگی شخصی، درس خواندن، ازدواج، بچه‌داری و هزار و یک مشکل دیگر می‌توانند جایی برای دوستی‌هایشان باز کنند. کاش دروغ می‌گفتی ولی خودت می‌دانستی حقیقت چیز دیگری‌ست.دیگر دوستش ندارم. دوست ندارم در زندگی‌ام کسی باشد که ارزشی برای واقعیت قائل نیست. ازهمه مهم‌تر به این فکرمی‌کنم باید در دانشگاهی را که نامش را تریلی نمی‌کشد اما در آن حتی یک واحد حقیقت طلبی آموزش داده نمی‌شود گل گرفت.بیست و سه سال و نیمه‌ام. حالا هم خسته شده‌ام هم همچنان دوست دارم‌ به حقیقت پایبند بمانم. صبح از خواب بیدار می‌شوم. تبلتم را دستم می‌گیرم و در کنار اخبار عجیب و غریب این روزها، خبر سقوط هواپیمای اکراینی تنم را می‌لرزاند. به خبرگزاری‌های داخلی اکتفا نمی‌کنم و می‌روم تا خبر را از چند شبکه‌‌ی خارجی پیگیری کنم. همه جا صحبت از سقوط است. عکس‌ها را با دقت نگاه میکنم. و چند ساعت بعد در شرکت از دوستم که مهندس هوا و فضاست می‌پرسم:روی بال‌های هواپیما جای تعداد زیاده سوراخه که به سمت داخل رفتند، موتور هواپیما هم در اثر انفجار پرتاب نشده و کنار بال مونده، به نظرت اوضاع یه کم عجیب نیست؟ تو چه تحلیلی داری؟ من احتمال می‌دم شاید یه سقوط ساده نباشه.صدای خنده‌ی سایر همکارانم بلند می‌شود. دوستم هم پوزخند می‌زند و هر طور که می‌تواند مسخره‌ام می‌کند. من سکوت می‌کنم.خواب می‌بینم. خواب ابراهیم را که کنار مادرش در سکوت صحرا دراز کشیده بود و به آسمان نگاه می‌کرد. خواب ابراهیم را می‌بینم که اول گفت این ستاره، مربی و پروردگار من است و چون درخشش ستاره پایان گرفت و خورشید طلوع کرد، ابراهیم فهمید که اشتباه کرده است. پس خورشید را به عنوان مربی‌اش انتخاب کرد و بعد دوباره شک کرد و شک کرد. من می‌فهمم که اینکه چیزی را خدایت کنی و بعد به آن شک بکنی چقدر سخت است. حالا می‌خواهد آن چیز یک خبر باشد یا یک معبود! من می‌فهمم که حقیقت طلبی به خاطر همین شک کردن‌ها چقدر سخت است. من این‌ها را می‌فهمم و برای همین ابراهیم را دوست دارم. ابراهیم اولین حقیقت طلب عالم است و من ابراهیم را دوست دارم.چند روز پیش وارد بیست و چهار سالگی شدم. شمع تولد را که فوت کردم. مادرم طبق روال هر سال پرسید که امسال چه چیزی یاد گرفته‌ای و من جواب دادم یادگرفته‌ام که دماسنج باشم! یاد گرفته‌ام اگر هوا گرم بود و من سرما را دوست داشتم همچنان همان دمای واقعی را نشان بدهم. یادگرفته‌ام اگر یک ثانیه پیش دما منفی صفر بود و حالا مثبت صد درجه، من هم پا به پای دما بدوم و خود حقیقی‌اش را نشان بدهم. گفتم من یاد گرفته‌ام که پی آواز حقیقت بدوم. حتی اگر حاصل این دویدن یک عمر سرگردانی باشد.حالا با تلفن دوستی از خواب می‌پرم. یکی از فروشگاه‌های آنلاین کشور که اتفاقا همین چند وقت پیش درباره‌اش نوشته بودم، یعنی دیجی کالا. توسط یک خبرگزاری، به احتکار ماسک متهم شده. رگ‌های شقیقه‌ام میزند بیرون. عصبانی‌ام. خودم را آرام می‌کنم و تصمیم می‌گیرم دنبال حقیقت باشم. ویدئو را می‌بینم. سه یا چهار بار. با سرعت‌های مختلف. در فیلم دو کارتن ماسک گوشه‌ای افتاده است که دوربین آن‌ها را نشان می‌دهد و گزارشگر اعلام می‌کند که پنج میلیون ماسک احتکار شده در این انبار پیدا شده است. از خودم می‌پرسم اگر این آمار واقعا انقدر زیاد و دهن پر کن است پس چرا یک بار از دور هم که شده تصویری به ما از این‌همه ماسک نشان داده نمی‌شود؟فردی به گزارشگر درباره‌ی این احتکار توضیح می‌دهد. نامی از او نمی‌آید صورتش را هم با ماسک پوشانده و نمی‌توان تشخیص داد که کیست؟ از آن طرف یکی از بیشترین کلماتی که در این گزارش تکرار می‌شود «گزارش مردمی» است و اهل رسانه خوب می‌دانند که وقتی در محتوا می‌گوییم گزارش مردمی حاکی از احتکار این تعداد ماسک است یعنی اطلاعات و تحقیق خودمان به اندازه‌ی کافی‌ نیست و ما هم این‌طور شنیده‌ایم. اوضاع به نظر عجیب می‌آید. به همان عجیبی هواپیمای اوکراینی. اطلاعاتم کافی‌ نیست پس صبر می‌کنم. من دماسنجم. دماسنج‌ها دما راقضاوت نمی‌کنند.دریا نویدیدریا نویدیSun, 08 Mar 2020 18:49:03 +0330https://virgool.ir/@daryanavidi/این-چیزیه-که-باید-ببینی-hagerwwctph6اسم شیرآبد زاهدان رو که تو گوگل سرچ کنی این عکس رو برات می‌آره. این چیزیه که دوست دارند ببینی. این چیزیه که باید ببینی. قرار نیست بدونی اینجا چه خبره.از فرودگاه زاهدان تا اینجا با ماشین سواری حدود یک ربع راهه. همون اول کار، بوی مرغ داری ها می‌زنه توی دماغت. برای تو که یک عمر در شهر بزرگ شدی و از سوپرمارکت بزرگ محله‌تون فیله و شنیتسل مرغ خریدی دیدن اینکه اینجا مرغ‌ها رو سر می‌برن و همونجا به مشتری می‌دن عجیبه اما این تنها چیز عجیبی نیست که قراره ببینی.از این خونه‌های رنگی رنگی که رد می‌شی، حدود یک یا دو تا خیابون اونور تر تازه ماجرا شروع می‌شه. اول فقط یکی دوتا کارتن خواب می‌بینی که از بالای کوچه سرازیر شدن پایین و دارن میان سمت تو. بالاتر که می‌ری هی تعدادشون بیشتر می‌شه. بیشتر و بیشتر تا جایی که با خودت فکر می‌کنی چقدر بین این جماعت تنهایی و کم کم می‌ترسی که نکنه بلایی سرت بیاد.وسط خیابون یکی از کارتن خواب‌ها خوابیده. خوابیده! نمرده! اینا اولین جمله‌هاییه که به خودت می گی تا چیزی که نمی‌خوای رو فراموش کنی. بیشتر که سرک می‌کشی تو کوچه ها می‌بینی که از توی هر خونه آدم‌هایی بیرون می‌آن که وضعشون حسابی خوبه. این منطقه یکی از بزرگترین تولید کننده‌های مواد مخدر در کل کشوره. تو تک تک این خونه‌ها مواد درجه یک و اعلا با کمترین هزینه و بیشترین کیفیت تولید می‌شه و سرتاسر ایران پخش می‌شه. چشمت می‌افته به کنار چند تا از این خونه‌ها. دیگه نمی‌تونی به خودت دروغ بگی. دیگه کسی اینجا نخوابیده. این کارتن خواب ها اینجا مردن. با سرنگی که هنوز توی رگ بازوشونه. با لبخند نشئگی که هنوز روی لب‌هاشونه. شاید هم از اینکه با این دنیا خداحافظی کردن خوشحالن. چند تا از مردم محلی با تو توی ماشینن. نمی‌تونی جلوشون گریه کنی. نمی‌تونی جیغ بزنی. نمی‌تونی بگی که این اولین جنازه‌ی واقعیه که تو عمرت دیدی و تا حالا همه‌ی جنازه‌ها برای توی فیلم‌ها بودن و به جای خون سس گوجه فرنگی روی صورتشون بود. دوست داری در ماشینو باز کنی و بری علائم حیاتیشون رو چک کنی. نمی‌تونی! پاتو از ماشین نمی‌تونی بیرون بذاری! از خودت بدت می‌آد...بین همین کارتن خواب‌هایی که با لبخند روی زمین خوابیدن و چشماشون رو بستن، بچه‌ها دارن بازی می‌کنن. با لباس‌های رنگی رنگی درست مثل همون خونه‌های پایین. چشماشون نمی‌خنده اما دارن بازی می‌کنن این بچه‌ها اکثرا چند تابعیتی هستن. این بچه‌ها شناسنامه هم ندارن. وقتی دوستاشون می‌خوان بهشون فحش بدن بهشون می‌گن بی‌شناسنامه. بی شناسنامه اینجا یه فحش خیلی بده.این بچه‌ها، این کارتن خواب‌ها، تک تک این آدم‌هایی که می‌بینی، دارن بین دسته‌های آشغالی که روی زمینه زندگی می‌کنن. آخه همه‌ی اینایی که بالا گفتم برای اینکه زندگیت به اندازه‌ی کافی غم انگیز باشه کافی نیست. شیرآباد یکی از محل‌های تفکیک زباله توی بلوچستان هم هست. پلاستیک و کاغذ و فلز جمع می‌کنن و می‌برن می‌فروشن.همه‌ی اینا کافیه تا ناامید بشی و سرت رو بذاری زمین بمیری از خجالت؟ بله برای من کافی بود. اما تا قبل از اینکه ماشین بچرخه و بره توی یکی از کوچه‌ها. اینجا هم همون بو هست. بوی آشغال و بوی مرغ داری. توی کوچه چندتا بچه‌ی کوچیک دارن با چوب به یه گربه‌ی مرده ضربه می‌زنن و باهاش بازی می‌کنن. وسط همه‌ی خونه‌های درب داغون این کوچه یه خونه هست که درش آبیه. این خونه هم رنگیه اما انگار رنگش با بقیه‌ی رنگ‌ها فرق می‌کنه. انگار رنگش واقعیه.توی خونه که می‌ری و پرده‌ی جلوی درو که پشت سرت می‌ذاری یه اتاق کوچیک می‌بینی. امروز تعطیله اما چند تا از خانم‌های اینجا برای دیدن تو اومدن. مهمان ‌نوازی بارزترین ویژگی این مردمه. یکه از خانم‌ها با شوق و ذوق دستت رو می‌گیره و می‌بره توی اتاق. روی میز پر از سوزن دوزیه از بین دستبند‌هایی که سوزن‌دوزی کردن یکیش رو که پرچم ایرانه بر می‌داره. دستت رو محکم می‌گیره و دستبند رو دور دستت می بنده. چشماش برق می‌زنه با کمی خجالت بهت می‌گه که خودم دوختمش. این سوزن دوزی ها می‌رن تو نمایشگاه‌های مختلف برای شرکت‌ها و برای همه‌ی مردم. ما این سوزن دوزی‌هارو می‌بینیم. ما نمی‌دونیم اون خانمی که اینو سوزن به سوزن صبح تا شب دوخته چی توی دلش می‌گذشته. ما نمی‌دونیم که با خرید هر یه دونه از این دست بندها، به اون زن حالی می‌کنیم که تو چقدر با ارزشی. من دوستت دارم. مبادا مراقب خودت نباشی.شیرآباد کنار همه‌ی اون بدی‌هایی که گفتم این صحنه‌ها رو هم داره. خونه‌ها و گروه‌های مردم نهادی که با همت مردم برپا شده. آدم‌هایی که چشمشون رو روی رفاه و آسایش خودشون بستن و اینجوری برای توانمندتر شدن جامعه‌ی اطرافشون تلاش می‌کنن. واقعا کی باید از کی بترسه؟ من باید از کارتن خوابی که داره توی کوچه و خیابون هر لحظه به مردن نزدیک تر می‌شه بترسم؟ یا اون باید از من بترسه بابت همه‌ی خودخواهی هام؟ بابت همه‌ی لحظه‌هایی که بهش چشم غره رفتم و از همه مهم‌تر بابت همه‌ی لحظه‌هایی که چشمم رو بستم و نخواستم ببینمش. چند دفعه تا حالا توبره‌ی یکی از بچه‌های زباله گرد رو گرفتیم بذاریم روی کولمون تا فقط یه لحظه بفهمیم وزنش چقدره؟حرفام طولانی شد. ببخشید. فقط اینم بگم که چند روز بعد توی ایرانشهر به یکی از دوستای بلوچم گفتم خوش به حالتون که این همه رنگ دارین. با نگاه مهربونی که ویژگی همه‌ی مردم بلوچستانه نگاهم کرد و بهم گفت: معلوم نیست اگر این رنگ‌ها نبودن ما از غم کجا بودیم. حالا معنی خانه‌های رنگی شیرآباد رو می‌فهمم...پینوشت: امیدوارم بعدا یه متن دیگه هم بنویسم و فقط تمام قد تشکر کنم از تمام مردم مهربان زاهدان و روستاهای دیگه‌ی بلوچستان که مهمونشون بودم و امیدوارم فهم و درک مخاطب این متن در حدی باشه که متوجه بشه علت اصلی همه‌ی گرفتاری‌های این مردم و مردم همه‌ی جای ایران چیه.دریا نویدیدریا نویدیWed, 12 Feb 2020 12:56:47 +0330https://virgool.ir/@daryanavidi/تجربهی-مصاحبهی-من-با-دیجی-کالا-y5joarjku4u7چند روز پیش تجربه‌ی مصاحبه با دیجی کالا رو داشتم. من آدمی هستم که قبل از رفتن به هر مصاحبه، حسابی باید درباره‌ی جایی که می‌رم و کسی که باهاش مصاحبه می‌کنم بخونم. درباره‌ی دیجی کالا هم همین بود. برای موقعیت متخصص سوشال مدیا با من تماس گرفته شد. در همون تماس اولیه توضیح دادند که قرار هست بیشتر روی توییتر کار کنم. قرار شد که برای فردای اون تلفن، یه جلسه داشته باشم با بخش منابع انسانی.شب قبل از مصاحبه تا جایی که می‌شد درباره‌ی پوزیشن‌های مشابه، تجربه‌های دیگران و زندگی کسی که باهاش مصاحبه داشتم خوندم و با کلی امید و آرزو خوابیدم و صبح حرکت کردم به سمت دفتر دیجی کالا در جردن شمالی.مصاحبه‌ی اولجلسه‌ی مصاحبه‌ی من با آقای عظیمی بود. به خاطر تاخیر نفر قبلی، جلسه حدود نیم ساعت به تاخیر افتاد ولی در این مدت حسابی هوای من رو داشتند و واقعا خودشون هم بابت تاخیر ناراحت بودند. برای همین من حس بدی نگرفتم. بزرگترین ویژگی‌ مثبتشون اخلاق خوب بود. با احترام زیاد و خیلی حرفه‌ای من رو به سمت اتاق جلسات راهنمایی کردن. جلسه مثل یه گفتگوی دوستانه از اینکه چه خبر و چی کارا می‌کنی شروع شد و من با اینکه معمولا تو این شرایط مضطرب می‌شم، احساس می‌کردم که دارم با یکی از اعضای خانواده‌ی خودم صحبت می‌کنم. نگاهشون کاملا دوستانه بود و در عین حال سوالات رو با دقت می‌پرسیدند. اینکه من چقدر دیجی کالا و تیم‌های مرتبط رو می‌شناسم، براشون مهم بود. تعریف کردم که آخرین سفارشم برای یکی از روستاهای بلوچستان بوده و چقدر خوشحالم که دیجی کالا در کمترین زمان ارسالش کرد. اینجا می‌شد کاملا شادی رو در صورتشون دید و می‌شد فهمید که واقعا با علاقه در مجموعه‌ی دیجی کالا کار می‌کنند.کمی درباره‌ی سابقه‌ی کاریم صحبت کردم و سوالات کمی حرفه‌ای تر شد و متوجه شدیم که به احتمال زیاد من برای این موقعیت مناسبم. قرار بر این شد که جلسه‌ی بعدی با مدیر روابط عمومی یعنی آقای موسوی باشه.من هم خیلی ساله که خوره‌ی برنامه‌های سیاوش صفاریان پور و مجله‌ی نجوم و دانشمندم و ایشون رو تا حدود خوبی می‌شناختم. می‌دونستم قراره تجربه‌ی بی‌نظیری باشه و خودم رو براش آماده می‌کردم. در پایان جلسه هم یه هدیه‌ی بامزه گرفتم. بازی ایکس او! که البته دوتا مهره اضافه داشت و همینجا باید اشاره کنم که اگه دوتا مهره کم آوردین، بدانید و آگاه باشید که دست منه!مصاحبه‌ی دومحدود یک هفته بعد جلسه‌ی من با آقای موسوی تنظیم شد. باز هم براشون مهم بود که ساعتی باشه که من بتونم برم و جلسه رو صبح اول وقت برگزار کنند. بر عکس خیلی جاهایی که رفته بودم مصاحبه و تایم خالی فرد مصاحبه شونده اصلا براشون مهم نبود.این جلسه هم با چهل و پنج دقیقه تاخیر برگزار شد و این بار هم واقعا اتفاقی افتاده بود که قابل جلوگیری نبود و باز هم کلی عذر خواهی کردند.آقای موسوی اول درباره‌ی تجربه‌های کلی من در شرکت‌های مختلف پرسیدند و من هم توضیح دادم. درباره‌ی علاقه‌م به فلسفه گفتم و اینکه نتونستم ادامه بدم. گپ خیلی خوبی زدیم. از ویتگنشتاین گرفته تا وضعیت بعضی از پژوهشگاه‌های ایران و حتی روانشناسی. واقعا لذت بردم از این قسمت مصاحبه و آرزو کردم کاش روزی افتخار هم صحبتی بیشتر باهاشون داشته باشم، بیشتر در مقام یک شاگرد تا همکار!اینجا بحثمون کمی تخصصی شد. درباره‌ی روابط عمومی چند تا سوال پرسیدند. می‌شد با کمی دانش زبان انگلیسی از همون سوالی که از من می‌پرسیدند، با کلمات بازی کنم و جواب بدم. اما این کار رو نکردم تا اگر در حوزه‌ای متخصص نیستم مشخص بشه و بعدا جفتمون پشیمون نشیم. شب قبل از مصاحبه به خاطر سنگ کلیه چندتا آمپول مسکن و آرام بخش زده بودم، با این حال نتونسته بودم بخوابم. برای همین کمی فشارم افتاد و بعد از سال‌ها یه حمله‌ی پنیک رو در جلسه تجربه کردم! با آرامش گفتم کمی فشارم افتاده و یه قند از رو میز برداشتم!اینجا ایشون شروع کردند انگلیسی صحبت کردن، من هم با اینکه زبانم خوبه و صمیمی‌ترین دوستم ایرانی‌ نیست و صبح تا شب مجبورم با اون انگلیسی صحبت کنم، تا می‌تونستم مزخرف گفتم Jحالت صورت و زبان بدنشون هم طوری بود که کوچیک‌ترین چیزی نمی‌تونستی بفهمی که الان از روند جلسه راضی هستند یا نه!جلسه تموم شد و من در شرایطی که کاملا مطمئن بودم پذیرفته نمی‌شم اونجارو ترک کردم. اون روز من متوجه شدم که چقدر از ندونستن می‌ترسم و وقتی سوالی از من پرسیده می‌شه که نمی‌تونم جواب بدم برای سوال‌های دیگه هم تمرکزم رو از دست می‌دم. البته شرایط جسمیم هم بی تاثیر نبود.ختم ماجرا...در کمال تعجب چند روز بعد دوباره آقای عظیمی با من تماس گرفتند و گفتند که پذیرفته شدم. احتمالا آقای موسوی متوجه شده بودند که من فقط مضطرب شده بودم وگرنه می‌تونستم سوالات رو جواب بدم و این برای من خیلی ارزشمند بود. اینکه نگاه سطحی نداشتند و کاملا متوجه اصل ماجرا شده بودند.ایمیلی برای من درباره‌ی میزان حقوقم و ویژگی‌های کاری ارسال شد و من باید در جواب، رسما همکاریم رو اعلام می‌کردم. این اتفاق همزمان شد با سفر من به یکی از روستاهای بلوچستان که همیشه آرزو داشتم براش کاری بکنم. اونجا اتفاقاتی برام افتاد که دیدم اگر بخوام این آرزویی که از بچگی برای بلوچستان داشتم رو برآورده کنم، باید از هر کار تمام وقتی بگذرم و یا خطر کنم و برم پی چیزی که براش ساخته شدم، یا اینکه تا ابد باهاش خداحافظی کنم. من گزینه‌ی اول رو انتخاب کردم و تصمیم گرفتم که برای برآورده شدن آرمان شخصیم از اتفاقی که برام خیلی مهمه و آینده‌ی من رو درخشان‌تر می‌کنه بگذرم. برای همین ایمیل زدم و گفتم نمی‌تونم بیام. این اتفاق یکی از سخت‌ترین تصمیمات زندگیم بود.چند روز بعد دوباره با من تماس گرفتند و سعی کردند دلیلم رو بپرسند که من تا جایی که می‌تونستم توضیح دادم و قرار شد که بیست و چهار ساعت فکر کنم و اطلاع بدم و دوباره با من تماس بگیرند. در نهایت نتونستم که همکاریم رو شروع کنم و درسته که بابتش متاسفم اما می‌دونم که حالا آرمانی دارم که با دنیا عوضش نمی‌کنم. در واقع انگار تازه فهمیدم برای چی به دنیا اومدم و این من رو دلگرم می‌کنه.در کل من درباره‌ی تجربه‌های استخدامی در دیجی کالا کامنت‌های مثبت و منفی زیادی خوندم، اما چیزی که من دیدم غیر از رفتار حرفه‌ای و اخلاقی نبود. از نگهبان دم در تا تک تک آدم‌هایی که می‌دیدم و به صورتشون دقیق می‌شدم کاملا درست آموزش دیده بودن و می‌شد انگیزه رو در چهره‌هاشون دید. امیدوارم که دوباره روزی فرصت همکاری با مجموعه‌شون رو داشته باشم و دوستشون باقی بمونم و از اون مهم‌تر، امیدوارم آرزویی که برای اون چنین تصمیمی گرفتم رو برآورده کنم و روزی نیاد که از تصمیمم پشیمون باشم.دریا نویدیدریا نویدیTue, 04 Feb 2020 19:55:25 +0330