https://virgool.ir/feed/@darushsafaiy20fa2026-11-12 03:57:47https://files.virgool.ir/upload/users/4165651/avatar/2r8mwY.jpghttps://virgool.ir/@darushsafaiy20https://virgool.ir/@darushsafaiy20/سری-داستان-های-ادامه-دارdsb-veejnpretsak✍️– قسمت اول🟤 به نام هستی‌بخش جهان«۴۰ سال اسارت»سال‌های ۶۵ تا ۶۶ بود. تازه از جبهه برگشته بودم. خانواده، برای اینکه دوباره به جبهه نروم، هرچند وقت یک‌بار مرا به خواستگاری می‌بردند. قربان خدای بزرگ بروم؛ تمام سال‌هایی که در جبهه بودم، نه مجروح شدم، نه شهید، و نه اسیر… اما در سرنوشت من، اسارت چیز دیگری بود!سرتان را درد نیاورم… شاید باور نکنید، اما نصف ایران را گشتیم تا برایم همسری انتخاب کنند. من هرکدام را به بهانه‌ای رد می‌کردم. شاید آه آن دختران بود که کار خودش را کرد و من، در نهایت، به اسارت رفتم!پس از یک مسافرت طولانی، دوباره به شهرمان برگشتیم. چند وقتی را راحت بودم، تا اینکه دوباره ساز رفتن به جبهه را کوک کردم. خانواده‌ام هم دوباره بساط خواستگاری را به راه انداختند!🟤 روایت یک خواستگاری اجباریروزی برادر خانمِ برادرم به دیدن پدرم آمده بود. از پدرم پرسید که چرا این مدت خبری از ما نبوده. پدرم هم همه چیز را تعریف کرد. او با خنده گفت:ــ این که مشکلی نیست، من خودم زنش می‌دهم!پدرم با تعجب پرسید:ــ چطور؟ــ خواهرزنم دختری دارد، خیلی تمیز. می‌برمتان خانه‌شان، آشنا می‌شوید.(در زبان محلی ما، «تمیز» یعنی زیبا.)من که ماجرا را شنیدم، عصبانی شدم و گفتم: قبول نمی‌کنم. اما با تمام مخالفت‌های من، روزی برای ملاقات تعیین کردند.آن روز، از خانه زدم بیرون. تا ظهر برنگشتم، به امید اینکه بی‌خیال شده باشند. اما وقتی برگشتم، دیدم همه آماده‌اند که با من حرکت کنند!🟤 حکومت پدرسالاریدر خانه ما، به قول همسرم، پدرم شاه بود و من شاهزاده!حکومت پدرم، پدرسالاری مطلق و دیکتاتوری کامل بود.ما چهار پسر و پنج دختر بودیم.من پسر بزرگ خانواده بودم.دو برادرم، با وجود اینکه کوچک‌تر بودند (یکی دو سال، یکی شش سال)، ازدواج کرده بودند و حتی یکی‌شان دو بچه هم داشت.زندگی‌مان این‌گونه بود: ما پسرها می‌خوردیم و می‌خوابیدیم، دخترها کارهای خانه را می‌کردند، و ما سلطنت!🟤 به سوی خواستگاری…با ترس از پدر و اصرار مادر که "فقط برو، یه بهونه بیار، پدرت رو عصبانی نکن"، بالاخره رفتیم.خانه‌ی آن‌ها، در یک روستای زیبا و اطراف شهرمان بود؛ حدود نیم ساعت راه داشت. جاده‌اش خاکی و پر از دست‌انداز بود. ماشین با سرعت کم حرکت می‌کرد. آنجا ماشین مسافربری نبود، اما با موتور مردم را جابه‌جا می‌کردند.وقتی رسیدیم، از مرکز روستا تا خانه‌شان حدود یک کیلومتر پیاده رفتیم. جاده‌ای باریک داشت، سمت راست منازل و باغ، سمت چپ زمین‌های کشاورزی و شالی‌زار.🟤 خانه‌ای متفاوت…خانه‌شان دیوار نداشت، اما با پرچین چوبی حصار شده بود. دروازه‌ای هم نداشت، فقط چند چوب بلند که به آن‌ها "بَلته" می‌گفتند گذاشته بودند تا حیوانات وارد نشوند. بلته‌ها را کنار زدیم و وارد شدیم.در حیاط، دختری حدود ۱۸ یا ۱۹ ساله مشغول جارو زدن بود. مادرم پرسید:ــ این همان دختر است؟فامیلمان گفت:ــ نه، او تمیزتر است، الآن مدرسه است!🟤 خانه، طبیعت، و شگفتی‌ها…صاحب‌خانه برای استقبال آمد. زنی قدبلند و خوش‌رو بود.ما را به داخل خانه راهنمایی کرد. حیاط بزرگی داشت که به باغ وصل می‌شد. سمت چپ، پس از یک باغچه زیبا، تا خانه‌ی همسایه حدود ۲۰۰ متر فاصله بود. روبه‌رو سرویس بهداشتی، انبار شالی (کُروُج)، لانه مرغ‌ها و یک چاه آب بود. در انتهای حیاط رودخانه‌ای جریان داشت که به آن می‌گفتند «دیسوم‌کولی».خانه‌ی گِلیِ دوطبقه‌ای داشتند. طبقه پایین شامل مطبخ، انباری و یک اتاق کوچک بود. پله‌ای چوبی با رنگ آبی روشن به طبقه بالا می‌رفت. بالا یک تراس L شکل با نرده‌های چوبی آبی بود. دو اتاق داشتند: یکی پذیرایی، یکی خواب. دیوارها از کاه‌گل و سقف با «کلوش» (ساقه‌های برنج) پوشیده شده بود.سمت چپ حیاط، باغی پر از درخت میوه، توسکا و رز. شاخه‌های توسکا لابه‌لای هم بافته شده و تاب طبیعی ساخته بودند. منظره‌ای بی‌نظیر بود که تا آن روز ندیده بودم.🟤 خانه‌ای که بوی تمیزی می‌داد...داخل خانه، کف با حصیر فرش شده بود. روی دیوارهای کاه‌گلی پلاستیک کشیده بودند تا خاک به لباس نچسبد. من آهسته گوشه‌ای از حصیر را کنار زدم، تعجب کردم چقدر تمیز بود!برای رفع حاجت به حیاط رفتم. سرویس بهداشتی‌شان لوله‌کشی نداشت، اما آن‌قدر تمیز و مرتب بود که متعجب شدم. منبع آب را به شیر وصل کرده بودند، جای صابون مشخص بود...وقتی برگشتم، پدر خانواده خانه نبود (با آمدن ما مخالف بود). مادر و عمه‌ی خانواده بودند.🟤 ورود دختری که همه منتظرش بودند...سفره را انداختند. چند مدل خورش آوردند که هر کدام یکی از یکی خوش‌مزه‌تر بود.در همین هنگام، دختر کوچکی که تازه از مدرسه برگشته بود، وارد شد و سلام کرد.مادرم با تعجب گفت:ــ اینه؟! خیلی کوچیکه!فامیلمان گفت:ــ نه، این نیست...همه منتظر بودند دختر را ببینند.تعجب، انتظار، و اضطراب در چهره‌ی همه موج می‌زد...🔸 ادامه دارد...با نام: DSBDSBDSBSun, 03 Aug 2025 15:32:58 +0330