https://virgool.ir/feed/@darkwhitecompanyfa2026-11-11 04:54:34https://files.virgool.ir/upload/users/14349/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@darkwhitecompanyhttps://virgool.ir/@darkwhitecompany/نامه-ای-به-فرزند-mb8yssmhqyet فرزندمالان که اینو میخونی شاید من مرده باشم. شاید هم نه.بعنوان کسی که چند سالی بیشتر از تو تو فضای اینترنت بوده یک سری نکته میخوام بت بگم. نمیخوام نصیحتت کنم؛ نکته های من روانشانسی و جامعه شناسیه که برمیگرده به شخصیت خودت، زندگی خودت و احترامی که از بقیه میگیری.کلا تو اینترنت و جاهایی که به اشتراک گذاری توشون هست فاصله آدما کمتره. یعنی تو با چیزایی که به اشتراک میزاری و در لحظه چند ده نفر از دوستات و آشناهات میبینن، قضاوت میشی. دید مردم رو میتونی با چیزایی که به اشتراک میذاری عوض کنی. البته که نظر مردم نباید تو زندگیت تاثیر گذار باشه ولی بحث من سر اون احترامه ست که برای خودت میخری.یه هورمون هست تو بدن به اسم دوپامین. عامل لذته. وقتی تو استوری میزاری و می بینی صد نفر دیدنش، این شرو میکنه ترشح شدن. لذت دیده شدن میده بهت.از طرفی درک و شعور و شاید IQ آدما رو میشه تو مهار این دوپامینه فهمید. بدبخت ترین قشر جامعه که هیچکی اندازه بز هم براشون احترام قائل نیست معتادان. چون بدترین آدما تو مهار دوپامین ان. مغزشون همش دنبال لذت مواده. حالا همین روند رو بگیر و بیا بالا.فضای اینترنت هم تقریبن همینطوره. وقتی کسی هر ساعت یه استوری از بی ربط ترین چیزای ممکن میذاره پس تو کنترل دوپامین خیلی بده. پس کل زندگیش و کل لذت هاش محدوده به لایکا و کامنتاش. و همچین آدمی لایق احترام کمتری نسبت به کسیه که بخاطر ثبت خاطراتش پست و استوری میذاره، نه برای دیده شدن.اگر می بینی اینستاگرام و تلگرام بخش عمده ای از زندگیتو اشغال کردن، بدون که لذتت فقط شده دوپامین حاصل از لایک و کامنت. و این خوب نیست چون باعث میشه مغزت دنبال لذتای دیگه نره و در نتیجه تجربه های جدید هم کسب نکنه.سعی کن لذت های واقعی رو پیدا کنی. لذت هایی که تهش یه خاطره یا تجربه خوب داره و واقعن بهت حال میده. مثلا من این لذت رو توی کد زدن پیدا کردم. برنامه نویس حرفه ای نیستم ولی وقتی میبینم همون برنامه یا بازی کوچیکی که نوشتم کار میکنه بی نهایت حال میده بهم. تهشم هم لذته هم یه چیز جدید ساختم و هم مهارتم بیشتر شده و یاد گرفتم.میلیون ها نفر بخصوص تو ایران به لذت لایک و کامنت مبتلا ان. خودشون نمیدونن ولی به لذت های کوچیک و بی فایده بسنده کردن و عملن دارن فرصت زندگی کردن واقعی رو از خودشون میگیرن. اکثرن نمیدونن کمپ کردن ینی چی. نمیدونن ماهیگیری چطوریه. نمیتونن ساز بزنن و اثر هنری رو درک نمیکنن. همه بخاطر اینکه هیچوقت اصلن سراغ اینا نرفتن. بخاطر اینکه لذت لایک و کامنت براشون بس بوده.واسه پیدا کردن لذت واقعی باید بری سراغ علاقت ببینی چی بهت حال میده خارج از گوشی و اینترنت. منم اگر زنده باشم همیشه کمکت میکنم لذت واقعیتو پیدا کنی.اگه کوه رفتن بهت حال میده من حاضرم هر لحظه ای که اراده کنی کوه ببرمت؛اگه عکاسی و ادیت عکس رو دوست داری با کمال میل میبرمت هر نقطه ی دنیا که خواستی عکس بگیری؛و اگه برنامه نویسی دوست داری بهت یاد میدم بتونی اپلیکیشن و بازی درست کنی.هرچیفقط قول بده اگه منم نبودم خودت بری سراغ علاقه ت. لذتای کوچیکی که جلوی اون گنده هارو گرفتن، این اینترنت رو، اینستاگرام رو، پست و استوری رو کمتر کن و فقط بذارش موقع اشتراک گذاری لحظه های قشنگ.اینطوری مطمئن باش میفهمی زندگی کردن ینی چی.حرف اخر سعی کن لذت هاتو به اشتراک بذاری، نه اینکه از به اشتراک گذاشتن لذت ببریالکس جهان شاهیانالکس جهان شاهیانThu, 30 Aug 2018 22:08:13 +0430