<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های دانیال طوبایی</title><link>https://virgool.ir/feed/@danialtoobaei</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 19:43:22</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/485264/avatar/jDGaJM.jpeg</url><title>دانیال طوبایی</title><link>https://virgool.ir/@danialtoobaei</link></image><item><title>روایتگر باش&#34;من&#34;</title><link>https://virgool.ir/@danialtoobaei/روایتگر-باشمن-r1zyeerhpjp9</link><description>این روزا که یه موجود عجیب و غریب که حتی باچشم نمیشه دیدش فاصله هایی به اندازه کیلو مترها بین  انسان ها انداخت.دستان گرمی که هر روز با محبت فشرده میشد،این روزا با مشت های سرد بی روح به هم میخورند.چهره هایی که هرروز با لبخند به هم سلام میدادند این روزها پشت ماسک های سفید قایم شده اند و کسی لبخندی دریافت نمیکند.در تکاپوی این زندگی سرد و یخچالی هرکس به هر مدلی وارد یک زندگیه جدید و یک سبک نو از زندگی امروزی شد.بعضی ها تغییرات منفی و بعضی ها تغییرات مثبت.برای بعضی ها این موجود فسقلی پله ای برای ترقی شد یا بهتره بگیم یک تلنگر برای سبک جدید از زندگی.تلنگر هایی که مارا بیدار کردند از خواب.خوابی که به ان عادت کرده و بودیم و در خواب خوشش به چیز جدیدی فکر نمیکردیم.اما این تلنگر...این تلنگر شاید زنگ ساعت موبایلم بود،کسی چه میداند.این صدا بود که بیدارمون کرد و به ما فهماند زندگی در سبک جدید چقدر میتواند جذاب و مفید باشد برای تمام انسان ها. وقتی که از خواب بلند شدم و سراغ موبایلم رفتم،بیگانه بود برایم،چیز زیادی از ان نمیدانستم.وقتی که از ان خواب آلودگی و خستگی و رخت خواب جدا شدم و دوباره سراغ موبایلم امدم با فضای جذابی مواجه شدم.کمی هم عجیب بود.در انجا میشد زندگی کرد. میدیدم که افرادی دسترنجشان را برای فروش گزاشته بودند.تاجران محصولاتشان رابرای فروش گزاشته بودند.این جا بود که فکر های تازه ای به سرم زد.منم میخواستم مثل انها باشم از ان چهار ضلعیه توی دستانم پول دربیاورم باخودم گفتم چرا من نتوانم.کسب و کارم هرچه سریعتر به فضای کوچک موبایلم اوردم و موبایلم شد فروشگاهم.یواش یواش به سبک جدید زندگی ام عادت کردم.از ان لذت میبردم.تا اینکه دلتنگ چهره مهربان مادربزرگم شدم.خیلی دلم میخواست دوباره ببینمش.باهاش حرف بزنم. ولی فاصله ای که کرونا بینمان ایجاد کرده نمیتوانستم به دیدنش بروم.ناراحت بودم تا اینکه دوباره صدای موبایلم را شنیدم اسم مادربزرگم را دیدم روی تلفن فورا جواب دادم و داشتم از خوشحالی بال در می اوردم که دوباره توانستم مادر بزرگم را ببینم.بیشتر از همه از موبایلم تشکر کردم واقعا زوق کرده بودم.وقتی که خوش و بشم با مادر بزرگم تمام شد تلفن راقطع کردم باز به فکر فرو رفتم که این مستطیل فلزی چگونه فاصله هایمان را کم کرد‌.به این فکر میکردم که زندگی جدیدی موبایل و ها و تکنولوژی برایمان ساخته چقدر جذاب و زیباست.#روایتگرباش</description><category>دانیال طوبایی</category><author>دانیال طوبایی</author><pubDate>Sun, 20 Dec 2020 14:42:53 +0330</pubDate></item></channel></rss>