https://virgool.ir/feed/@danial.snapeیک سردرگم در جنگل سرد امروزیfa2026-11-11 03:04:48https://files.virgool.ir/upload/users/186398/avatar/wWTo3O.jpghttps://virgool.ir/@danial.snapehttps://virgool.ir/@danial.snape/رویای-غرق-شدن-در-حوض-خانهٔ-قدیمی-hlbuouqfisihبه یاد دارم در زمان خردسالی به خانهٔ یکی از اقوام رفته بودیم. فکر کنم برای عید دیدنی رفتیم . خانه بسیار قدیمی بود و وسط آن حوض قرار داشت. در حوض چند ماهی قرمز شنا می کردند که برای یک پسر خردسال خیلی چشمگیر و جذاب بودند. من برای دیدنشان از اتاق مهمان خانه به حیاط رفتم؛ روی سکوی حوض نشستم و به آنها خیره شدم؛ ناگهان پایم لیز خورد و به درون حوض افتادم. حس عجیبی بود. هرچه دست و پا میزدم، هرچه فریاد می زدم، صدای من به بیرون نمی رفت. بقیه در اتاق مهمان خانه تلویزیون تماشا می کردند و مشغول گفت و گو بودند. نمی دانم چند ثانیه یا شاید هم چند دقیقه طول کشید فقط می دانم آن قدر دست و پا زدم که دیگر خسته شدم، از تلاش دست کشیدم و گفتم اصلا بگزار بمیرم. به ماهی های خوشگلی که کنارم شنا می کردند خیره شدم؛ تازه داشتم می فهمیدم چقدر آنجا خوب است! وقتی سینه ام سنگین شد فکر های احمقانه هم به سراغم آمدند. مثلا یادم است که با خود فکر کردم که ای کاش مادرم فرزند دیگری به دنیا بیاورد تا الان که می میرم اسباب بازی هایم به او ارث برسد. اما نشد! نشد و هرگز نشد! مردن را عرض میکنم نه به دنیا آمدن بچه دیگر را! لحظه ای که زنده ماندن خیلی سخت شده بود، قوم و خویشمان من را از کف حوض قاپید و بیرون آورد. همسرش النگواش را در آب قند انداخت و لیوان را به من داد. وقتی آن را می خوردم به این فکر می کردم که حالا بد هم نبود اگر کسی من را نمی دید و واقعا می مردم. می توانم بگویم از همان جا بود که دیگر ترس من از مرگ ریخت. من هنوز انتظارش را می کشم ولی‌ فکر می کنم رویای شیرینِ مردن را با خود به گور خواهم برد.دانیالدانیالFri, 10 Mar 2023 12:51:59 +0330https://virgool.ir/@danial.snape/همسایه-طبقه-بالایی-k01ddnexlnt3وقتی جوون بودم یه واحد آپارتمان تو حومه شهر خریده بودم. همه همسایه های اونجا هم مثل خودم وضع مالی متوسط داشتن. خونهه هم نه اینکه خیلی خوب باشه ها، ولی بدم نبود.گذشت و گذشت تا اینکه واسه واحد پنج یه مستاجر جدید اومد؛طرف یه آقا پسر مجرد بود. ماهم کلمون داغ کرد؛ یعنی چی..یه پسر مجرد؟ از این چیزا نداشتیم تو ساختمونمون. نشستیم همش زیر گوش صاحب خونه واحد پنج روضه خوندیم که این بچه رو از اینجا بیرون کنه به جاش یه خونواده درست حسابی و موجه بیاره. کار ما همش شده بود فوضولی واسه اینکه بفهمیم این‌ جوون با کیا سَر و سِر داره. هرچی گوش تیز می کردیم صدا کفش پاشنه بلند از راه پله های این واحد بشنوفیم جز صدای ویولون چیزی از اتاقش بیرون نمی اومد.پسره اصلا بیرون نمی رفت؛ چند هفته یبار با ویولونش می رفت بیرون و شبش بر می گشت. یبار تو مترو دیدمش داشت ساز می زد و پول جمع می کرد. آخه چرا یه جوون به این هنرمندی نباید شغل بهتری داشته باشه. هیچکی سر از کارش در نمی آورد. هر وقت می دیدمش موهای فرفری ژولیده ای داشت و لباس عزا پوشیده بود.این اواخر که فهمیدیم جوون واقعا ریگی به کفشش نیست، هر کدوم به بهونه ای می خواستیم باهاش سر صحبت رو باز کنیم و گرم بگیریم اما هیچوقت به کسی راه نمی داد بیشتر باهاش حرف بزنه.شبای آخری که تو این ساختمون بود خانمم می گفت شبا از اتاقش صدا گریه می شنوم.یه روز عصر که از اداره بر گشتم دیدم یه آمبولانس دم خونه واستاده؛ دلهره افتاد به دلم. رفتم بالا دیدم در اتاق جوون بازه.یهو دیدم جنازه پسره رو آوردن بیرون. از مامور اورژانس پرسیدم دِ چی شده‌؛ گفتن خودشو دار زدهمن که هیچوقت سر از کار این پسر در نیاوردم؛ فقط میدونم آدم عجیبی بوددانیالدانیالMon, 06 Mar 2023 18:52:15 +0330https://virgool.ir/@danial.snape/در-0000-اتفاق-افتاد-zyy1hzrdu6eaآدم ها قبل از رفتن به مهمانی مورد علاقهٔ شان حسابی به خود می رسند. مهمترین مهمانی برای پسری پارتی بود؛ برای تاجری یک جلسه کاری و برای من دیدار با فرشتهٔ مرگ است.برای مردن چه جور لباسی مناسب است؟ موهایم رو چطور شانه زنم؟ همانقدر که کودکی برای رفتن به شهربازی اشتیاق دارد، من هم ذوق زده ام.جلوی آیینه می ایستم، تی شرت چطور است؟ نه خوب نیست! باید رسمی تر باشد. یادم افتاد یک پیراهن سیاه در کمد دارم؛ پدرم آن را برای من خریده بود تا در عزاداری های محرم بپوشم ولی من نه سیاه می پوشیدم و نه عزاداری می کردم. دکمه های پیراهن را بستم. چه شلواری مناسب است؟ از شلوار پارچه ای بدم می آید؛ پوشیدن اسلش هم زیادی سوسول بازی است؛ آن هم برای مردن! فکر کنم شلوار جین سیاه گزینهٔ بهتری باشد. یادم رفت به موهایم برسم؛ آخر آدم ها قبل از مردن چه مدل مویی را انتخاب می کنند؟نکند به موهایم برسم و فرشته فکر کند که لابد زندگی خوبی دارم و بخواهد قید گرفتن جان من را بزند؟اگر با ظاهری ژولیده هم به دیدارش بروم ممکن است رغبت نکند حتی من را ببیند. ولش کن! با همان موهای فرفری که شبیه پشم گوسفند هست سر قرار می روم.یک کت سیاه اسپرت هم بهتر است بپوشم؛ نا سلامتی قرار است بمیریم ها!چشمم به یک ساعت قدیمی جلوی میز آیینه افتاد؛ نمی دانم صاحبش کیست اما یادم هست همیشه اینجا بوده. یک ساعت با صفحهٔ نمایشگر قدیمی و دستبندی سفید است. چطور است با خود آن را به زیر خاک ببرم!پس از بستن ساعت، آن را روی ساعت 00:00 تنظیم میکنم و باطری آن را در می آوردم . او همیشه این ساعت را دوست می داشت و در این زمان با من صحبت می کرد. چطور شد که رفت؟ آه یادم آمد؛ خودم بیرونش کردم؛ چقدر من در زندگی بعضی وقت ها بی رحم بودم.بگذریم، به خاطر دارم که روزی از روز ها مقداری از ادکلن سبزم توی جعبه ریخته شد؛ فردای آن روز مورچه ها به جان جعبه افتادند و مزهٔ این ادکلن را دوست داشتند. من هم پیش از رفتن مقداری از این ادکلن به خودم میزنم تا زیر تلو ها خاک خودم را به دست مورچه هایی سپرده باشم که به خوبی می توانند کالبد یک آدم بازنده را بجوند.ساعت 00:00 شد. صدای قدم زدن کسی می آید؛ سرم را به طرف در بر می گرد....دانیالدانیالTue, 28 Feb 2023 00:51:26 +0330https://virgool.ir/@danial.snape/روز-تشییع-جنازه-mqrh4ax8qbrhآسمان ابری بود. نسیم غمگینی می وزید. دوستان پسرک به قبرستان آمده بودند تا جنازهٔ پسرک را به خاک بسپارند. نم نم که باران شروع شد آن چند تن چتر های سیاه خود را باز کردند. سپس قبر کنده شد و پسرک را در آن خواباندند. همه می دانستند که بالاخره روزی پسرک خود را می کشد و آن روز، شب قبل بود.پلیس جسد پسر را در حالی پیدا کرد که در دست راستش چند قوطی خالی قرص و در دست چپش یک پاکت خالی سیگار دیده می شد. یکی از دوستان پسرک روی جنازه خاک ریخت؛ دوست دیگری روی قبر یک دسته گل سیاه گذاشت. بعد از آن همه رفتند و بارش باران شدید تر شد.دانیالدانیالSat, 25 Feb 2023 20:36:06 +0330https://virgool.ir/@danial.snape/ماروِلدی-سیلطفا-بس-کنید-ce5snafhjfmcقهرمانان انتقام جویان در کنار قهرمانان لیگ عدالتتاحالا شده از یک فیلم معروف که همه تعریفش رو می کنند بدت بیاد؟قصه من و چاه نفت های دوباره مد شده دی سی و مارول هم به همین شکله ؛وقتی منتقدین هم در کنار تماشاگر ها فیلم رو ستایش می کنند و من حوصله ام سر میره.اگه از طرفداران تیفوسیه یکی از این دو برند معروف هستید آخر این صفحه دیدگاه خودتون رو برام به اشتراک بگذارید!کاور فیلم لیگ عدالت نسخه زک اسنایدرامروز بعد از ظهر داشتم لیگ عدالت زک اسنایدر را می دیدم؛کل فیلم را منتظر جرقه ای بودم تا جذابیت داستان برایم مشهود شود اما آنقدر کسل کننده بود که به یاد بتمن هیجان انگیز نولان افتادم و حسابی افسوس خوردم که چرا از آن فیلم های ابر قهرمانی رسیده ایم به این فیلم ها.چند سالی می شود که کمپانی مارول و دی سی سراغ پروژه های بزرگی رفتند تا تمام قهرمانانشان را در یک اثر جای دهند و پول درشتی به جیب بزنند.حالا لیگ عدالت زک اسنایدر بهانه ای شد تا بیشتر راجع به این موضوع و عوامل مختلفی که این آثار را برای برخی حوصله سر بر می کند برسی کنیم. ١_ ذهن ما گنجایش این همه پردازش قصه های تخیلی را ندارد!اکثر دوستداران دی سی از عاشقان بتمن هستند.سری کامیک های بتمن مملو از شخصیت های مثبت و منفی زیادی هستند که اغلب آنان از قدرت های فرا انسانی بی بهره اند و این واقع پذیری این اثر هست که مخاطب بزرگسال رو درگیر خودش می کند و اکثر شخصیت های مثبت و منفی دارای انگیزه های قابل درک هستند. اما در سایر مجموعه های دی سی نظیر سری فیلم های سوپرمن یا زن شگفت انگیز و......شخصیت ها کمی از واقعیت به دور هستند . از آن طرف هم مارول قهرمانان کم و بیش قابل باور دارد ولی محبوب ترین شخصیت این مجموعه مرد عنکبوتی هست .چه کسی فکر می کرد یک مرد که از دستانش تار بیرون بیاید روزی محبوب ترین شخصیت مارول شود؟ بله! سم ریمی بود که توانست برای اولین بار جوری این شخصیت کتاب های مصور مارول را به تصویر بکشد که همه داستان نیش عنکبوت را باور کنند.پس ایراد کار از حجم زیادی از غیر واقعی هاست که وقتی کنار هم قرار بگیرند باورشان برای مخاطب خیلی سخت است؛ البته شاید هم کارگردانان خبره تری می خواهند!٢_ سوپر استار های جانشین کل فیلم را خراب می کنند.هنوز هم وقتی اسم مرد عنکبوتی می آید ما یاد توبی مگوایر می افتیم اما ستارگان سال های اخیر سینما هم در این سال ها توانستند تا حدودی به خوبی نقش مرد عنکبوتی را بازی کنند ولی در آن سوی ماجرا قضیه چنین نیست. کریستین بیل یکی از برترین بتمن های تاریخ سینما را بازی کرد. پس از آن بن افلک نتوانست بروس وین را به خوبی نزدیک مخاطب کند؛ اگر چه که استایل و نوع بازی او برای صحنه هایی که بروس وین لباس بتمن را پوشیده خوب بود.جرد لتو هم که نقش جوکر را داشت اصلا نتوانست حتی به بازی خوب هیث لجر فقید نزدیک هم شود .هیث لجر در نقش جوکر.فیلم شوالیه تاریکی(2008)جرد لتو در نقش جوکر.فیلم جوخه انتخار(2016)٣_ عدم شخصیت پردازی درستدر اولین قسمت از سه گانه بتمن حدود نیمی از فیلم تنها صرف این شد مخاطب را قانع کند که چرا یک آدم مولتی میلیاردر باید تمام وقت خود را صرف نجات شهرش کند و انگیزه اش چیست .در اولین قسمت از مرد عنکبوتی سم ریمی هم حدود یک سوم از وقت فیلم صرف این شد تا مخاطب باورش شود که بله ممکن است کسی مرد عنکبوتی شود!اما استفاده از این حجم قهرمان و شخصیت شرور به فیلم اجازه نمی دهد که درست بتواند راجع به شخصیت ها صحبت کند.کلام آخر....و در آخر هم هرگونه جبهه ای در مورد این مقاله دارید خودتون یه سری به فیلم های مستقل بتمن یا هر کدوم از فیلم های مستقل این کمپانی ها( البته به جز دوگانه بتمن و رابین شوماخر) نگاه بندازید تا متوجه شوید این ایده استفاده همزمان از قهرمانان به جز پول هیچ چیز دیگری ندارد.دانیالدانیالTue, 06 Apr 2021 22:00:25 +0430https://virgool.ir/@danial.snape/دوره-ات-گذشته-آقای-فراستی-uqiqvldkgqir"" دوره ات گذشته آقای مربی ""دیالوگی بود که در فیلم آژانس شیشه ای حاتمی کیا استفاده شد و انگار هیچ جمله ای به جز ارجاع به این دیالوگ نمی‌توانست حق مطلب را برای افت برنامه سینمایی هفت داشته باشد. برنامه سینمایی هفت، نهالی بود که به کوشش و خلاقیت فریدون جیرانی در سال ٨٩ کاشته شد و این روز ها بدون جیرانی به درخت بزرگ و کجی تبدیل شده که هیچ ثمره ای نمی‌دهد. علت عمده این افت را باید در میز نقد برنامه یعنی اصلی ترین بخش برای مخاطبین هفت جویا شد. اما به راستی چه چیزی باعث می‌شود که اینچنین بیننده تلویزیونی از برنامه دل بکند؟ به جای هفت پادشاه، فراستی ببینید! برنامه هفت روی کاغذ باید هر هفته ساعت یازده شب جمعه ها شروع بشود اما خیلی اوقات به بهانه هایی ساعت شروع برنامه تا ساعت ١٢ بامداد هم به تاخیر می افتد تا مخاطب بیچاره برای بخش نقد گاها تا ساعت دو بامداد هم انتظار بکشد! چنین انتظاری قطعا از مخاطب خاص فقط بر میاد؛ عاشقان سینما که اکثرا هم زندگی شلخته و هنرمند واری ممکن است داشته باشند و دیر بخوابند. اما چیزی که بدهیست این است که هفت از همان ابتدا درصد قابل توجهی از مخاطبین معمولی را از دست می‌دهد و کارگر یا کارمندی ممکن است حاضر نشود به جای خواب هفت پادشاه از ساعت ٢ بامداد تا ۴ صبح فراستی تماشا کند!میز غیر گرد میز گرد در تلویزیون تمام کشور ها هست. آدم های مختلفی که راجع به موضوعی بحث می کنند. البته که در برخی کشور ها ممکن است برای مباحث سیاسی کارشناسی با عقیده غیر خودی نیاورند اما قطعا شما تنها در کشور ایران می توانید یه میز گرد راجع به سینما پیدا کنید که هر سه کارشناس با هم اتفاق نظر دارند. علارغم اینکه تمام فیلم های صاحب نام دارای منتقدین موافق و مخالف زیادی هستند؛ اما برنامه هفت تنها از منتقدین یک نوع نگرش برای حضور در برنامه دعوت میکند. نقد کل فیلم، تنها با نقد فیلنامه فیلمیک سوال اساسی که ذهن بنده را مدتیست درگیر کرده این است که فرق من، مخاطب عادی فیلم با منتقدی که تحصیلات این حرفه را دارا است چیست؟ نقدی که منتقدین برنامه هفت از فیلم ها دارند کاملا برداشتی شخصی از صرف فیلمنامه است؛ برداشتی که هر مخاطبی می‌تواند بالاخره برای خود از دیدن یک فیلم داشته باشد. یعنی هیچ خبری از نوع فیلمبرداری یا فرمت تصاویر حتی شکل کارگردانی و هر چیزی که ممکن است مخاطب عادی تحصیلات مربوط به آن را نداشته باشد وجود ندارد.نقد چیست؟ از همان روز هایی که سینما اختراع شد هدف اصلی سرگرم کردن مردم بود و پس از سال ها به تدریج سینمای هنر و تجربه یا فیلم هایی با مضامین آموزنده وارد عرصه شدند تا فیلم هایی با حفظ استاندار های سرگرمی، دارای زیر متن و فرا متن های اخلاقی باشند؛ اما قرار نبود مورد دوم الزامی بوده باشد و یا فیلم هایی که بسیار عامه پسند بودند با این متر و معیار فیلم بد تلقی بشوند. فلسفه نقد هم که برسی میکنیم متوجه می‌شویم قرار نبود منتقدین تعیین کنند چه فیلمی بد است و چه فیلمی خوب. هدف از نقد برسی دلایل موفقیت و یا شکست فیلم ها بود، اینکه چرا مردم این فیلم را دوست دارند و چرا آن فیلم را دوست ندارند. اما متأسفانه این روز ها منتقدین برنامه هفت به سادگی به روی فیلم های موفق، یعنی فیلم هایی که هدف اول یعنی رضایت مخاطب را جلب کرده اند خط قرمز می کشند؛ حال برای آقای فراستی اینکه با جدایی نادر از سیمین اسکاری طرفیم و یا تایتانیک جیمز کامرون چندان تفاوتی ندارد. دانیالدانیالMon, 08 Mar 2021 23:35:06 +0330https://virgool.ir/@danial.snape/امید-ktce8gvzwn7oدر روز های خانه نشینی امید، انسان ها در سوگ هم نوع خود نشسته اند؛ در شرایطی که انتظاری به جز انقراض دسته جمعی ندارند،. بشر در تکاپوی گذشته اش نشانی پیرمرد را می گیرد.امید همان حس گم شده ای است که گویی سر بیابان نهاده.انگار امید همان بذر کوچکی بود که رزمنده پیش از اسارتش پشت تپه ها کاشت، لابد قرار بود بعد از آتش بس به نیت فرزند نو رسیده اش آن را بکارد. زان بذر امید نخلستان ها برخواستند تا مادر رزمنده بعد از گذشت  سال ها باز هم  سراغ اتوبوس بچه اش را  هر روز از پاسگاه روستا بگیرد.امید روزی نوجوانی بود که با رویای قهرمانی بر رینگ مشت رنی رفت اما زخم پای چشمش او را از پای انداخت. وقتی شانسی برای نوجوان باقی نماند، وقتی مربی اش او را تشویق به کناره گیری کرد؛ در مقابل سکوت غم انگیز تماشاگران خطر را پذیرفت و با عفونت شدید چشمش حریفش را چون خرسی بی رحم و زخم خورده شکست داد تا کاخ آرزوهایش فرو نریزد. اما امید در بزرگسالی انگیزه اش را از دست داد. مردم آنقدر در مشکلات حال و گذشته خود فرو رفته بودند که یادشان میرفت((آرزو)) کنند و آرزو، شور و اشتیاق امید در بستر بیماری افتاده بود. محاسن بلند امید نمیتوانست نشان از شادابی و نشاط در وی داشته باشند.اگر انسان ها مانند کودکیشان هنوز خیال پردازی میکردند، اگر آرزو های کودکی خود را فراموش نمیکردند؛ آنگاه زیر یک باران پاییزی امید و آرزو با فرزند  نو پایشان ((فیروز)) قدم میزدند.دانیالدانیالFri, 02 Oct 2020 14:49:12 +0330https://virgool.ir/@danial.snape/دنیای-ربات-ها-ec8mrljl34lhربات ها را می شناسید‌؟ انسان های جالبی هستند! درختانیند که در طفولیت نهال افرادی سودجو شدند و اکنون در ریشه این درختان بزرگ و نامنظم علاقه ای به بیل حکیمان درست کار نیست. خشت خامی که سفالگری درست کار آن را قالب نداد.به راستی چرا ربات ها فکر می‌کنند بالای چشمشان ابرو نیست؟ هرکس را هم که سعی بر آگاهی آنان دارد را نادان و محروم از عقل می نامند. از همان گذشته ابتدا فالگیری بی سواد تبلیغات خرافاتی علیه واکسینه شدن راه انداخت و با رفتن هزار دولت پس از دولت امیر کبیر آثار آن خنثی شد. البته که خورشید پشت ابر پنهان نمی‌ماند اما چرا ربات ها حرفی بی منطق که در ابتدا میشنوند را بر سخنی روشن و توجیح کننده ی بعد از آن ترجیح میدهند؟ افسوس! افسوس که ربات ها یادشان رفته... ای کاش یادشان بود که می‌توانند خود مستقل فکر کنند..... دانیالدانیالSun, 19 Jul 2020 21:26:02 +0430https://virgool.ir/@danial.snape/رویای-آینده-visd7pgi0zmnدر کهنسالی صبحگاهی را خواهم دید که برای خرید نان به خیابان می روم؛ در راه طلبه ای را ببینم که با پدر روحانی کلیسا خوش و بش می کند. زیر باران آن آسمان ابری توپی گلی به طرفم آرام آرام حرکت کند، آن وقت ها دیدن بازی دوستانی صمیمی که یکی از آنها سیاه پوست باشد عجیب نخواهد بود. کودک سفید پوست به طرفم می آید تا توپش را بگیرد؛ ای کودک! مادرت کجاست؟ انگار مادر خرافاتی اش قرار نیست بازی آنها را خراب کند، قرار نیست با نجسی خواندن بچه ی سیاه پوست او را به انزوای خویش بفرسد و تا صبح بگرید. شاید در صف نانوایی برادرم سرهنگ را ببینم که در سن سی سالگی بازنشست شده، چرا که هیچ جنگی نیست. آن روز برای نوه ام از دوران نوجوانی ام هیچ تعریف نخواهم کرد تا درکش از آدمی همان انسانیت باقی بماند. دانیالدانیالSat, 18 Jul 2020 13:50:28 +0430