https://virgool.ir/feed/@danial.comfa2026-11-12 03:46:53https://files.virgool.ir/upload/users/181539/avatar/TwDyuO.pnghttps://virgool.ir/@danial.comhttps://virgool.ir/@danial.com/شاپور-دایی-jqpofkkow1zkیکشنبه 4 خرداد 1399 ساعت 20:35الان که دارم این متنو مینویسم، خودمم دقیقاً از جزئیات ماجرا تا این لحظه بی خبرم. فقط میدونم دیروز اتفاقی افتاد که هرگز فکر نمیکردم به این زودیا رخ بده. دیروز همین موقعا (حدود ساعت 7 بعد از ظهر) گوشی بابام زنگ خورد. خاله سیما پشت تلفن بود. نمیدونم با چه لحنی با بابام حرف زد و دقیقاً چی گفت. من اتاقم نشسته بودم. شاپور دایی ظاهراً حالش خوب نبوده و بردنش بیمارستان.تا مامانم فقط این جمله رو شنید، قشقرق بپا کرد. حالا بیا اینو آرومش کن. گریه و زاری شروع شد. مامان دوباره گوشیو برداشت به خاله سیما زنگ بزنه بپرسه اونجا چه خبره؟ وقتی بار دوم با خالم حرف میزد، به مامانم گفت دارن به شاپور دایی شوک میدن. اونم پشت تلفن داشت گریه میکرد.چند دیقه بعد بابام به شوهرخالم، یعقوب آقا زنگ زد. چیزی که اولش بابام به ما، از حرفای اون گفت، این بود که شاپور آقا حالش خوب نبوده بردنش داخل بیمارستان، بقیه اونجا هستن و اون، بیرون وایستاده و خبری نداره.چند دیقه بعد خواهرم اومد درِ گوشم گفت شاپور دایی فوت کرده، من پرسیدم از کجا میدونی؟ گفت یعقوب آقا تو تلفن به بابا گفته. بعد هم به من گفت صداشو درنیار مامان نفهمه.شاپور دایی، همین سه چهار روز پیش صبح بود، اومدم به مامان گفتم بهش زنگ بزن احوال پرسی کن. اولش راغب نبود. من اصرار کردم. کنارش نشستم و شماره اونو گرفت. شاپوردایی جواب داد. اسپیکر گوشی مامان انقدر صداش بلند بود که من صدای شاپور دایی رو قشنگ میشنیدم. مامان و شاپوردایی خوش و بش کردن.یکی دو روز پیش هم یادمه مامان بعد از ظهر رو یکی از مبل‌ها نشسته بود و داشت تو واتساپ با شاپور دایی چت میکرد و همش میخندید. میگفت در مورد خاطرات خنده‌دار قدیما حرف میزنیم.یادمه عید همین امسال، یک فروردین رفته بودم بیرون پارک نزدیک خونه قدم بزنم. با گوشیم شاپوردایی رو گرفتم. خیلی مؤدبانه و صمیمی باهم صحبت کردیم.یه ماه که گذشت، اول اردیبهشت بود، یه روز دیدم مهسا، دختر داییم یه عکس سلفی از خودش و شاپوردایی کنار هم رو استوری کرده و نوشته تولدت مبارک باباجون. چه لبخند قشنگی توی عکس رو لبای شاپوردایی افتاده بود. ساعت یه کم از هشت صبح گذشته بود. گوشیم رو برداشتم به شاپور دایی اِس زدم تولدش رو تبریک گفتم و نوشتم ایشالا سایه‌تون بالا سر ما مستدام باشه. فکر نمیکردم خیلی زود جواب بده ولی دو دیقه بعد صدای زنگ sms گوشیمو شنیدم. شاپور دایی برام جواب نوشته بود.آخرین صحبت من با شاپور داییمن وقتی خبر فوت یکی از فامیل و آشناها رو میشنوم، خیلی ناراحت میشم. عمیقاً و قلباً متأثر میشم. اما از گریه و ضجّه کردن خوشم نمیاد. چون با بیقراری کردن و اینجور کارا، نه زمان به عقب برمیگرده، نه میشه چیزی رو درست کرد. بنظرم کار بیهوده‌ای هست. مرگ حقّه و واسه همه وجود داره. پیامبران و امام‌ها هم چند دهه زندگی کردن و آخرش فوت کردن. دیگه یه فرد عادی، بالاتر از پیامبر و امام نیست که با فوتش اینجوری رفتار کنیم.مامان همچنان بیقراری و گریه میکرد. دیروز که روز آخر ماه رمضون بود، من روزه گرفته بودم. مامان داشت واسه افطار من غذا درست میکرد. مامان و بابا گفتن پاشیم بریم اردبیل. مامان هی بابارو قسم میداد که اگه چیزی میدونه، بهش بگه و مثل قضیه فوت اردشیر دایی (آذرماه 98) مخفی نکنه و همه چیزو عادی جلوه نده.ولی بابا بازم مثل اون دفعه مخفی کرد. شاید میشه گفت تقصیری هم نداشت، چون مامان واقعاً رفتارش غیرعادی بود. به هرحال من نه از مدل رفتار مامان خوشم اومد، نه کاری که بابا داشت انجام میداد.منو خواهرم اصرار میکردیم ماهم بریم. ولی مامان نمیذاشت. فکر میکرد شاپوردایی بیمارستانه و میره عیادتش. مقصر این ذهنیت هم دروغی بود که بابا بهش گفت. هرچقدر اصرار کردیم نذاشتن. من به بابا گفتم چرا نمیذاری بیایم؟ مگه ما بچه ایم که بیایم اونجا شلوغ کنیم و وبال گردن باشیم؟ فکر میکنید بابا چه جوابی بهم داد؟ گفت الکی نریزین اونجا. الکی؟؟ من دایی بزرگم فوت کرده. این اتفاق الکیه؟ این چیز کوچکیه؟ وقتی اردشیردایی فوت کرد، تو تهران بود و اون موقع من تو ارومیه تو خوابگاه دانشگاه بودم. دو روز از فوتش گذشته بود که به من مامانم زنگ زد و خبر داد. اما تو این مورد، به این نتیجه رسیدم که پدرم واقعا آدم سنگ‌دلی هست.حدود ساعت 8 عصر با عجله وسایل جمع کردنو راه افتادن.من خیلی دپرس و ناراحت بودم. ولی بعداً دیگه اهمیت ندادم. نصف شب ساعت 3.5 بیدار شدم. اینترنت نامحدود شبانه خریده بودمو میخواستم ویندوز لپ‌تاپ رو بذارم آپدیت شه. تا حدود ساعت 6 صبح بیدار موندم. حوالی 5.5 بود اینستاگرامو باز کردم. دیدم چند دیقه قبل مامان یکی از عکسای شاپور دایی رو پست کرده. فهمیدم بیدار مونده و نخوابیده. من خیلی از این ناراحت بودم و نمیتونستم راحت بخوابم که چرا مارو نبردن. مامان نمیدونست فوت کرده، بابا که میدونست. آخه این انصافه؟نتونستم دیگه تحمل کنم. گوشی رو برداشتم به مامان چنتا اِس فرستادمو گلایه کردم. بهش هم گفتم که بابا همون موقع میدونست و بازم مثل قضیه اردشیر دایی، الکی تورو پیچوند و سرکارِت گذاشت. گفتم به بابا بگو عجب کار درستی کردی بچه هارو نیاوردی، دو-سه هزار تومن بیشتر پول بنزین تو جیبت موند. بهش نوشتم اگه کسی پرسید بچه ها چرا نیومدن، بجای آوردن یه بهانه چرت، اگه جرأت داری بگو خودمون نذاشتیم بیان و با خودمون نیاوردیمشون.دو-سه دیقه بعد مامان جواب نوشت نمیخواد اصرار کنی، مراسم برگذار نمیکنن، ما هم فردا یا پس‌فردا برمیگردیم. منم نوشتم الان دیگه اصرار کردن چه فایده داره؟ اصلاً حالا که اینطوره، دیگه برام مهم نیست. وقتی پدرمادرم، منِ پسر 22 ساله رو تشییع جنازه داییم که تا همین چند وقت پیش باهاش ارتباط داشتم و منو دوس داشت نبردن، دیگه منم هیچی برام اهمیت نداره و حتی فاتحه و یاسین هم براش نمیخونم.مامان دیگه بهم جواب نداد.«مقصر این رفتار والدینم هستن».دانیالدانیالSun, 24 May 2020 21:35:58 +0430https://virgool.ir/@danial.com/نیو-پُست-rkldx2ckscxeشنبه 20 اردیبهشت 1399 ساعت 11:26چند روز پیش تو یه کانالی دیدم زده بود زمان امتحانات دانشگاه ارومیه مشخص شد، 15 خرداد تا 15 تیر.این روزا یه دلهره‌ای ته دلم هست که پیش هیچکس بروز نمیدم. دلهره‌ی همیشگی امتحانات. امتحانای دانشگاه برای من همیشه مثل یه کابوس واقعی بوده. راستش تاحالا این حرفو به هیچکس نگفتم. من دوس دارم کورونا به این زودیا تموم نشه و تعطیلی دانشگاها ادامه پیدا کنه. اولش شاید به‌نظر بیاد من خیلی تنبل هستم. نه اینطور نیست. این روزا، حتی بیشتر از روزایی که دانشگاه باز بود و من تو خوابگاه بودم، فکرم مشغوله و ذهنم آشفته‌ست.مهم‌تر از همه‌ی این چیزا، اینه که کسی اطرافم نیست منو درک کنه و بتونم بهش اعتماد کنم و باهاش در مورد چیزایی که تو دلم میگذره، صحبت کنم.شاید بشه گفت همه دوست دارن و روز شماری میکنن که این ماجرای کورونا به انتها برسه. هرکسی که اطراف منه، این آرزو رو داره. ولی من از ته دلم، میخوام ادامه داشته باشه.آمارهایی هم که اینا دارن میدن، من مطمعنم کاملاً دور از واقعیته و دارن واقعیت رو سا*نسو*ر میکنن. اگه دانشگاها باز بشه، نمیدونم چیکار باید بکنم.موضوع دیگه‌ای که علاوه بر باز شدن دانشگاه منو نگران خودش کرده و نمیدونم اگر اتفاق بیوفته چه راهی واسش پیدا کنم، اینه که اگه دانشگاه باز بشه، یقین دارم نق زدنای بابام شروع میشه که اینجا نمون، پاشو برو ارومیه؛این حرف چیزی نیست که یه پیش‌بینی الکی باشه، قبلا برام اتفاق افتاده وب برام ثابت شده‌ست؛ موقعی که بچه مدرسه‌ای بودم، بابام واسه یه روز غایب شدن از مدرسه، حتی اگه سرماخوردگی می‌گرفتم ولی سرماخوردگیم خفیف بود، کلّی نیش و کنایه و حرفای تلخ میزد.اگه دانشگاه باز بشه قطعاً این رفتار بابام مجدداً تکرار میشه. مثل روز واسم روشنه.دانیالدانیالSat, 09 May 2020 12:27:02 +0430https://virgool.ir/@danial.com/نیو-پست-yx5kr1h8xo5dپنج‌شنبه 11 اردیبهشت 1399 ساعت 14:15امروز یه قدم دیگه برای چشم اندازی که از آینده متصوّر هستم، برداشتم.دو-سه روز پیش از سایت فرادرس بهم ایمیل تخفیف بهاره اومد. فرادرس رو یکی از دوستام تو خوابگاه بهم معرفی کرده بود و اون موقع رفته بودم یه اکانت باز کرده بودم. صبح اول وقت، زد به سرم دنبال اون چیزایی که می‌گردم، برم اونجا یه نگاهی بندازم شاید چیز به‌درد بخوری پیدا شد. دیدم هِدِر سایت تایمر گذاشته و 10 ساعت مونده از زمان تخفیفش.خلاصه بعد از سرچ کردن یه سری چیزا و اَد کردن چنتا آیتم به سبد خرید، رفت صفحه بانک. رمز دوم رو هر چقدر زدم نوشت منقضی شده. اخه من رمز پویا رو فعال نکردم و همیشه از همون رمز دوم قدیمی استفاده می‌کردم. دیدم این دفعه نمیشه مثل قبل انجام داد.رفتم سایت بانک قسمت فعال‌سازی رمز پویا. با کد USSD هرچقدر زدم نوشت شماره همراه شما در حساب تعریف نشده است. گفتم چاره نیست، باید برم بانک.از شانس خوب، بانکی که اونجا حساب دارم، یه شعبه نزدیک خونه‌مون داره. ساعت 10 بود. بقیه هنوز بیدار نشده بودن. پا شدم بی سروصدا لباسمو پوشیدم، ماسک و دستکش برداشتم درومدم.هوای تبریز آفتابی و عالی بود. دلم می‌خواست برم "عینالی" کوه‌نوردی کنم. پیاده رفتم بانک هم رمز پویا و هم موبایل بانک رو فعال کردم اومدم خونه. نشستم نرم‌افزارهاشو دان کردم، یوزر و پس رو هم فعال کردم. دوباره رفتم سایت فرادرس و آیتم‌هایی که انداخته بودم سبد خرید، پرداختشو انجام دادم.این رمز پویا هم عجب مصیبتی شده‌ها واسه ملت. هر چند وقت یه‌بار، یه چیز جدید اختراع می‌کنن عوضِ اینکه کار مردم رو راحت‌تر کنه، برعکس، یه دست‌انداز دیگه درست میشه سر راه مردم.هدف از رمز پویا چی بود؟ اون احمقی که به‌جای صفحه بانک، واسه یه چیز کلاه‌برداری طمع میکنه و ساده‌لوحانه میره صفحه فیشینگ اطلاعات کارتشو میزنه، دیگه نتونن کارت رو کامل خالی کنن، همین.میدونم اینو که اهداف بزرگ، یکی دو روزه و یکی دو هفته‌ای عملی نمیشن. باید براشون برنامه بریزی و قدم به قدم (step by step) بری جلو. یکی از استپ‌هایی که باید برمی‌داشتم این بود. امیدوارم از این چیزایی که امروز خریدم، بتونم بهترین استفاده رو ببرم.دانیالدانیالThu, 30 Apr 2020 15:16:38 +0430https://virgool.ir/@danial.com/نیو-پست-y7aclzn7zrw6چهارشنبه 10 اردیبهشت 1399 ساعت 23:19کم کم دارم از کاربرای وب فارسی ناامید میشم. ناامیدی از این جهت که هیچ کدوم از افرادی که ازشون راهنمایی خواسته بودم و فوقش دو-سه دیقه از وقت باارزششون رو می گرفتم، بهم جوابی نفرستادن. این کاربرای کار بلد و ماهر که اغلب‌شون دانشجو یا فارغ‌التحصیل کامپیوتر بودن و به من جواب ندادن، گاهاً جزو همونایی ان که واسه شرکت‌های آی‌تی، نفری چنتا چنتا سی‌وی می فرستن بلکه کار پیدا کنن. از قدیم گفتن دست گرفتن رسمیه که از علی مونده. میدونم، چیزایی که من دنبال یاد گرفتنش هستم، چیزایی نیستن که بیان در خونه‌ی آدمو بزنن. باید بری دنبالش. باید واسش تلاش کنی. باید از منابع باارزش زندگیت واسش مایه بذاری. الکی نیستش که.دیروز حوالی چهار بعد از ظهر، موقعی که از شدت فشار گرسنگی ناشی از روزه رفته بودم بخوابم بلکه یکی دو ساعت زمان بگذره، زنگ خونه صدا کرد. پستچی کتابی که هفته‌‌ی قبل، جمعه شب از اینترنت سفارش داده بودم رو آورد.کتابی که سفارش داده بودم، ترجمه‌ی یک کتاب آمریکایی و چاپ 98 بود. نمیخوام در مورد عنوان و موضوعش حرفی بزنم. موضوع اون کتاب، مرتبط با همه‌ی چیزیه که تو ذهنم هست.امشب - همین چند دیقه پیش، قبل از نوشتن این حرفا - با گوشی آنلاین شدم و تو اینستاگرام لایو "ترلان پروانه" رو نگاه می کردم. باتری گوشیم رو 3 درصد بود. دو-سه دیقه بعد از موندن تو لایو ترلان، گوشیم به‌شدت داغ کرد و خاموش شد.پنج ساله که این گوشی رو دارم. یه ال‌جی مدل جی3. به لحاظ مالی مشکلی ندارم اما دلم نمیاد کلّی پول بی‌زبون واسه خریدن یدونه گوشی فلگ‌شیپ هدر بدم. گوشی‌های میان‌رده هم واسه من کارایی ندارن.الان که دارم این جمله رو می نویسم، خیلی خسته و خوابالو ام. تو ذهنم یه دریای متلاطم هست، و من وسط این دریا، نظاره گر موج‌ها هستم. دریایی که می‌دونم ساحل آرامشش کدوم سمته اما نای پارو زدن تا اونجا رو ندارم. چاره‌ای هم جز رفتن به اونجا ندارم.میدونم و اطمینان صد درصد دارم اگه واسه رسیدن به اون ساحل آرامش، تلاش نکنم، موقعی که به سن پیری برسم - مثلا هشتاد-نود ساله شم - قطعاً تو تنهایی‌های خودم، با فکر کردن به این روزا، حسرت خواهم خورد که "چرا فقط نشستم و نگاه کردم و کاری نکردم" .. از بابت این مسئله کاملاً مطمعنم.اگر شکست بخورم و سرمایه‌هام بر باد بره - که بدون تعارف احتمالش هفتاد درصد هست - بازم از کارام پشیمون نخواهم شد. من از ریسک کردن و شکست خوردن، به اندازه سر سوزن ترس و واهمه ندارم.من میخوام بزرگ‌ترین شرط زندگیم رو بر روی چیزی که آینده‌ی نامعلومی داره ببندم.من نمی‌ترسم چون ساختن آینده، از پیش‌بینی کردنش آسون‌تره.دانیالدانیالThu, 30 Apr 2020 00:19:40 +0430https://virgool.ir/@danial.com/تماشای-آسمون-تو-نیمههای-شب-amiw2ma5eugeچهارشنبه 10 اردیبهشت 1399 ساعت 13:51من از بچّه‌گی از نگاه کردن به ستاره‌ها و مطالعه‌ی نجوم لذت می‌بردم. البته هیچ‌وقت کارم به خریدن یه تلسکوپ نکشید. دقیق به خاطر ندارم اما سال اول یا دوم دبیرستان بودم (اون موقع ساکن اردبیل بودیم) که به کلاس نجوم آماتوری تو پژوهش‌سرای باباصفری (متعلق به آموزش پرورش ناحیه 2 اردبیل) می‌رفتم.اونجا وارد یه سالن می‌شدیم که بالای سر ما، یه صفحه‌ی فلوئورسانس خیلی بزرگ به شکل گنبد (دقیقاً مثل گنبد مسجد) وجود داشت. وسط سالن، و دقیقاً منطبق با نقطه‌ی مرکز اون صفحه‌ی گنبدی، یه دستگاه نورافکن وجود داشت که من اسمشو یادم رفته و کاری شبیه به پروژکتور انجام می‌داد. ما دور تا دور اون سالن رو صندلی می‌نشستیم و وقتی کلاس شروع می‌شد، همه‌ی چراغا رو خاموش می‌کردیم و معلم میومد اون دستگاهو روشن می‌کرد. اون دستگاه کارش این بود که همه‌ی ستاره‌های آسمون و صورت‌های فلکی که تو فصل‌های مختلف سال دیده میشن رو روی اون صفحه‌ می‌انداخت و معلم با یه لیزر در مورد موضوعات مختلف نجوم توضیح می‌داد.اون موقع من چنتا کتاب علمی هم درباره نجوم خریدم که از جمله‌ی اونها، «نجوم به زبان ساده» نوشته‌ی "مایر دگانی" و یه کتاب «اطلس راهنمای آسمان» بود که هنوزم اونا رو توی کمدم دارم.دیشب ساعت 4.5 صبح، بعد از خوردن سحری رفتم کنار پنجره‌ی پذیرایی خونه و پنجره رو باز کردم. می‌خواستم یه کمی هوای خنک بخوره تو صورتم. هوای تبریز این روزا زیاد سرد نیست و خیلی عالیه. وقتی پنجره رو باز کردم، خیره شدم به آسمون. صورت فلکی عقرب رو سمت جنوب می‌دیدم؛ برج فلکیِ ماه تولّدم، آبان.قبلاً یادم هست، وقتی ارومیه بودم، بعضی شب‌ها از خوابگاه می‌رفتم بیرون و تو محوطه‌ی دانشگاه با تنهاییِ خودم قدم می‌زدم. اون موقع‌ها هم بعضی وقتا به آسمون خیره می‌شدم. گاهی اوقات می‌دیدم که یه نقطه نورانیِ ستاره‌مانند، تو آسمون با سرعتی شبیه به سرعت هواپیما داره حرکت میکنه. تعجب می‌کردم اون چیه. این اتفاق بارها دوباره برام تکرار شد. یه زمانی فکر می‌کردم اون نقطه‌های نورانی، شاید بشقاب پرنده‌هایی هستن که تو فاصله‌ی خیلی دور دارن حرکت میکنن. بعدها نظرم عوض شد و فکر می‌کردم ممکنه پهپاد باشن، پهپاد نظامی ایران. با توجه به اینکه دانشگاه ما از مرز با ترکیه (مرز سرُو) فقط 50 کیلومتر فاصله داره (دانشگاه ارومیه (پردیس نازلو) 11 کیلومتر بیرون از شهره)، این احتمال وجود داره که پهپاد تو اون نواحی گشت بزنه. و چون پهپاد جثّه‌ی خیلی کوچیک‌تری نسبت به هواپیمای مسافربری داره، برای همین سروصداش به قدری کم هست که از فاصله‌ی دور - برعکس هواپیما - اصلاً شنیده نمیشه.تا اینکه بعدها با خوندن یه مقاله تو اینترنت درباره مشاهده‌ی ماهواره‌ها و ایستگاه فضایی بین‌المللی با چشم غیر مسلح، باز هم نظرم عوض شد. تا اون موقع، درباره دیدن این نقاط نورانی متحرک با کسی حرف نزده بودم. یه بار تصادفی به یکی از هم‌اتاقیام گفتم که من چند بار تا حالا، همچین چیزی رو دیدم. اون گفت که اونم چند بار تو آسمون این نقطه‌ها رو دیده و اضافه کرد: "یه بار به داییم همین جریانو تعریف کردم. اون می‌گفت که این نقطه‌ها، ماهواره‌های فضایی هستن که نور خورشید از فضا بهشون تابیده میشه و مثل کره ماه، از خودشون نور کم سویی به سمت زمین ساطع میکنن".دیشب وقتی پنجره رو باز کردم که به منظره‌ی شهر - که از اونجا به خوبی دیده میشه - نگاه کنم، دوباره این اتفاق برام تکرار شد. همین‌طور که به آسمون نگاه می‌کردم، دیدم از سمت جنوب یه نقطه نورانی ظاهر شد و با سرعتِ شبیه به هواپیما به سمت شمال حرکت می‌کرد. و فکر می‌کنم اون نقطه، یه ماهواره بود. این چندمین باری هست که شاهد همچین چیزی هستم و نمیدونم چرا، با دیدنش، هر دفعه شدیداً حس هیجان بهم دست میده.بعضی وقتا که بهش فکر می‌کنم، احساس می‌کنم هر دفعه که به آسمون زل می‌زنم، باز دوباره دنبال پیدا کردن یکی از همون "نقطه‌های نورانی متحرک" هستم. نکنه شاید اعتیاد پیدا کردم به این کار؟شما چی؟ تا حالا براتون پیش اومده که شب‌ها همچین چیزی تو آسمون دیده باشید یا اولین باره که این ماجرا رو اینجا می‌خونید؟؟دانیالدانیالWed, 29 Apr 2020 14:51:35 +0430https://virgool.ir/@danial.com/پست-2-l0chh1ry37omدوشنبه 8 اردیبهشت 1399 ساعت 23:30تو آخر پست قبلی نوشتم که اسفند شد و من راهی دانشگاه شدم. روز شنبه 3 اسفند بود که من خونه رو به مقصد ارومیه ترک کردم. بعد از پونزده-بیست روز باید دوباره برمی‌گشتم جایی که تو این پنج سال، دیگه باهاش خو گرفتم؛ خوابگاه.من ظهر ناهار رو زودتر خوردم و رفتم ترمینال. چون این ترم شنبه‌ها قبل از ناهار کلاس نداشتم و فقط بعد از ظهر 4 تا 6 کلاس معدنکاری سطحی داشتم، یه جوری برنامه ریختم که تا قبل از 4 برسم دانشگاه و برم سر کلاس. خلاصه رسیدم و رفتم کلاس.اون کلاس، تنها کلاسی بود که این ترم رفتم، یعنی فقط یه جلسه. بعدش خسته کوفته برگشتم اتاق. وقتی شنبه شب تو خوابگاه، یکی از هم‌اتاقیام گفت پسر بعضی دانشگاها یه هفته تعطیل دادن، تو دلم گفتم احتمالاً تو این یکی دو روز هم بگن دانشگاه ما تعطیل داده. یکشنبه صبح وقتی بیدار شدم و گوشیو برداشتم چک کنم فضای مجازی چه خبره، دیدم کانال‌های دانشگاه نوشتن یه هفته تعطیل شد.فوراً زنگ زدم خونه به مامانم گفتم دانشگاه ماهم مثل بقیه دانشگاها تعطیل دادن. یه هفته تعطیل هست، من میخوام برگردم خونه. اونم گفت آره یه هفته زیاده میخوای چیکار بکنی اونجا، پاشو برگرد بیا. فوراً بلند شدم یه مقدار از وسایلای ضروری رو سریع جمع کردم راه افتادم. موقع خدافظی کردن با هم‌اتاقیام، وقتی بهشون گفتم هفته‌ی دیگه می‌بینمتون، یکی‌شون - مصطفی – با حالت شوخی به من گفت فکر کنم بعد از عید همدیگه رو می‌بینیم. تهِ دلم حرفشو باور نکردم ولی الان می‌بینم راست میگفت.خلاصه راه افتادم برم ترمینال که از ارومیه دربیام. وقتی رسیدم ترمینال، خیلی شلوغ بود. هرطوری شده تونستم یه بلیط تبریز بگیرم سوار اتوبوس شم. وقتی رسیدیم تبریز و ترمینال پیاده شدم، دیدم ترمینال تبریز سه-چهار برابر از ترمینال ارومیه هم شلوغ تره. پر از جمعیت دختر پسرای دانشجو. تاحالا من ترمینال رو انقدر شلوغ ندیده بودم.این شد که مثل خیلی از دانشجوها برگشتم خونه. از اون روز تا اوّل-دوّم فروردین، من گهگاهی موقع ظهر می‌رفتم بیرون پارک نزدیک خونه‌مون پیاده روی. تا اینکه بیماری چینی همه‌گیرتر شد و من دیگه نرفتم بیرون. البته چون کار واجبی نداشتم نرفتم و نخواستم ریسک کنم. وگرنه از بیرون رفتم ترسی ندارم.این روزایی که تو خونه بودم، حسابی نشستم فکر کردم با خودم؛ به اینکه تو آینده میخوام چیکار کنم و وارد چه شغلی بشم. احتمال اینکه تو رشته‌ی خودم - مهندسی معدن - بتونم بطور مستقل و برای خودم کار کنم خیلی خیلی ضعیف هست و اگه بخوام مرتبط با رشتم وارد کار بشم، باید برم استخدام یه جایی مثل معدن یا اداره بشم و زیر دست یکی دیگه کار کنم.از بچّگی دوس داشتم وقتی بزرگ شدم، مستقل باشم و آقای خودم باشم. پدرم کارمند بلند پایه‌ی یه اداره‌ی دولتی هست ولی بعد از این همه سال زحمت کشیدن و دوندگی، سطح زندگی ما، یه زندگی متوسط هست. ما هم مثل خیلی از مردم، دور خیلی از خواسته‌ها و آرزوهامون خط کشیدیم، بخاطر اینکه توانایی مالی تأمینش رو نداشتیم؛ این حقیقته و نمیشه مخفی کرد .. خیلی‌ها وضعیت‌شون به مراتب نسبت به ما بدتره و این جای هزاران شکر داره که تو این اوضاع خراب مملکت، وضعیت ما در حدّ متوسط هست.این روزا، یکی از کارایی که هر روز حداقل دوبار انجامش میدم، اینه که به سایت‌های خبری سر میزنم که سرم گرم شه. از جمله‌ی این سایت‌ها، زومیت و دیجیاتو و آی‌تی‌ایران هستن که مرتبط با اخبار تکنولوژی ان. چند ساله که این سایت‌ها رو می‌شناسم و بعضی وقتا بهشون سر میزنم.تو این روزای تعطیلی، حسابی رفتم تو فکر خلق یه کسب‌وکار جدید. کسب‌وکاری که مبتنی بر تکنولوژی و ارتباطات باشه، نه به شکل سنّتی که این روزا می‌بینیم مشاغل سنّتی چقدر بخاطر کورونا متحمّل ضرر شدن. حتّی بعضی از شرکت‌ها و استارتاپ‌های تکنولوژی ایرانی و خارجی هم نتونستن دوام بیارن و مجبور شدن از یه تعداد از افرادشون رو تعدیل کنن.با خوندن این خبرها که شرکت درب و داغونی مثل دیجی‌کالا، بخاطر افزایش سفارش‌ها و گرم شدن بازارشون، چند هزار نفر واسه انبار و لجستیک استخدام میکنه .. یا اینکه آمازون صد هزار نفر جدید استخدام میکنه، با خوندن این خبرا به وجد اومدم. دیجی‌کالایی که بین مردم و کاربرای وب فارسی، به دیجی‌دزد و گرون‌کالا معروفه، ببین چقدر کسب‌وکارش این روزا سکّه شده که نیاز پیدا کرده چند هزار نفر استخدام کنه!!اگه حرف منو درباره کلمه‌ دیجی‌دزد قبول ندارید، کافیه یه سر به سایت‌های اخبار فنّاوری بزنید و زیر خبر‌هایی که راجع به دیجی‌کالا نوشته شده، یه نگاه به کامنت‌ها بندازین. تقریباً "همه" ازشون گلایه دارن و شاکی ان. اونایی هم که ازش تعریف کردن، کامنت‌شون کلّی منفی خورده.یکی دیگه از کارایی که این روزا مشغولش هستم، اینه که داستان شکل گیری برندهای بزرگ و معروف و زندگی نامه‌ی پایه‌گذاران شون رو میخونم تا بیشتر با عوامل موفّقیت‌شون آشنا بشم. با "مایکل دل" آشنا شدم که مؤسّس و مدیرعامل شرکت کامپیوتری "دل" هست. همین آقای "دل"، کتابی به اسم "بی‌واسطه از دل" تو سال 1999 و درباره‌ی موفّقیت کسب‌وکارشون نوشته که به فارسی هم ترجمه شده ولی خیلی کتاب کمیابی هست.من هرطوری شده، بلأخره تونستم این کتابو پیدا کنم و این روزا مشغول خوندنش هستم. خیلی خیلی کتاب مفید و به درد بخوری هست.کتابای دیگه‌ای هم سراغ دارم که به مرور زمان پیدا میکنم و میخونم.این روزا، در کنار کارای آموزش مجازی دانشگاه، کارم شده خوندن اینجور کتاب‌ها و مقاله‌ها. در مورد بازاریابی و مسائل دیجیتال مارکتینگ و استارتاپ. من ایده‌های خوبی تو ذهنم هست ولی باید زیربنا و پیش‌نیازهای اجرایی کردن رو آماده کنم. یکی از مهمترین نیازها، اینه که من باید حتماً زبان یه زبان برنامه نویسی یاد بگیرم.بعد از تجربه‌ی تلخ و شکست نسبی ای که تو راه‌اندازی وبسایت شخصی داشتم، به این نتیجه رسیدم که دوتا راه بیشتر ندارم. یا باید واسه شرکت‌های واسطه، پول‌های کلان - شاید ماهی چند صد تومن - خرج کنم و بی چون و چرا وابسته‌ی اونا باشم، یا اینکه وقت و حوصله به خرج بدم و سطح دانش و مهارت خودم رو بالا ببرم و بتونم خودم کارامو انجام بدم.خب، با توجه به اینکه صرفه‌جویی برای من یه فاکتور خیلی مهم هست، طبیعتاً راه دوّم رو انتخاب کردم. راهی که بشدّت وقت‌گیر، خسته‌کننده و فرسایشی هست و من اینو خوب میدونم، ولی ارزششو داره. چون من خودمم دوس دارم کارها رو زیربنایی و اصولی یاد بگیرم و سطحی نباشم.برای راه‌اندازی یک استارتاپ مبنتی بر اینترنت (وبسایت) یا موبایل (اپلیکیشن)، اگه بخوایم اصولی و با راهکار عمیق بریم جلو، از همون اوّل باید برنامه نویسی رو حداقل در حدّ متوسط یاد بگیریم. یا اینکه کار رو به چند نفر به عنوان تیم برنامه نویسی واگذار کنیم، که ممکنه نتیجه‌ی به مراتب بهتری بده ولی هزینه‌ی خیلی سنگینی داره و نیاز به سرمایه هنگفتی داره. بنابراین، اینکه آدم خودش برنامه نویسی رو یاد بگیره تا واسه شروع کار، بتونه کارشو راه بندازه خیلی بهتر و به‌صرفه تره.پس منه جوان، اگه بخوام به عنوان یه شغل و محل کسب درآمد برای زندگی آینده به قضیه نگاه کنم، باید خیلی جدّی به مسائل توجه کنم و سختی‌ها رو به جون بخرم و تلاش کنم و ناامید نشم. به لحاظ منابع مالی و سرمایه، چندان مشکل حادّی ندارم. بزرگترین مشکل یا بهتره بگم چالش برای من، همین یاد گرفتن اینه که دانش و مهارت کافی کسب کنم و بتونم کارام رو خودم انجام بدم.یکی از حقایق ملموسی که فکر کردن بهش واقعاً آزارم میده، این هست که با وجود اینکه افرادی همسن و سال خودم - حداقل تو محیط دانشگاه - تو اطرافم هستن، ولی هیچکدوم تو فاز من نیستن و افکاری مثل من ندارن. من تو اطرافم کسی رو ندارم که مثل خودم به مسائل مرتبط با کامپیوتر و تکنولوژی و استارتاپ علاقه و اطلاعات داشته باشه. اینم از بدشانسی منه.امروز که اولین روز وارد شدنم به ویرگول هست، چنتا وبلاگ تو اینجا دیدم که در مورد مسائل کامپیوتر و برنامه نویسی بود. یکی از این وبلاگ‌ها، مال دختری بود که بطور حرفه‌ای و تخصصی تو کار برنامه نویسی بود و از این راه درآمد هم کسب میکرد. برام خیلی عجیب بود. خواهر خودم که دانشجوعه، با کامپیوتر فقط بلده چنتا کار ساده و ابتدایی انجام بده! اونوقت من وبلاگ دختری رو می‌بینم که با چند نفر دیگه، بصورت تیمی داره برنامه نویسی میکنه!!چیزی که در مورد برنامه نویسی برام سوال بزرگیه و تاحالا نتونستم به جواب برسم، اینه که یه نفر برنامه نویس، چطوری اون همه کد رو تو ذهنش جا میده و حفظ میکنه؟ متأسفانه تاحالا با کسی برخورد نکردم که برنامه نویسی انجام بده و ازش اینو بپرسم و تو اینترنت هم با وجودی که فروم‌های برنامه نویسی ایرانی و خارجی کم نیست، تمایل نداشتم که اینو بپرسم، چون فکر میکردم بقیه افرادی که اونجان و برنامه نویسی رو شاید در حدّ قوی بلدن، با خوندن چیزی که من نوشتم، بهم بخندن و مسخرم بکنن.ولی خودم تصمیم دارم وارد برنامه نویسی بشم. هر طور شده و حتّی اگه خیلی هم طول بکشه؛ یه سال، دو سال، سه سال، حالا هرچقدر.اگه بخوام بطور حرفه‌ای و تخصصی و با هدف کسب درآمد استارتاپ خودم رو راه بندازم، باید به دانش و مهارت در سطح حرفه‌ای تسّلط پیدا کنم.من اهل مَن مَن کردن نیستم و خیلی نمیخوام ایده‌هام رو واضح و گسترده اینجا توضیح بدم؛ چون هم بحث لو رفتن وجود داره و هم دوس دارم بیشتر از حرف زدن و تعریف کردن، به هدف گذاری‌هام عمل کنم و اونارو تبدیل به تجربه و خاطره کنم.من از ریسک کردن و شکست خوردن ابداً نمی‌ترسم. ممکنه خودم رو سرزنش کنم و دو-سه روزی ناخوش احوال بشم ولی این دپرس بودن نهایتاً بیشتر از چند روز کوتاه، طول نمیکشه.دانیالدانیالTue, 28 Apr 2020 00:31:43 +0430https://virgool.ir/@danial.com/اوّلین-پست-من-edxwxveoqrbuدوشنبه 8 اردیبهشت 1399 ساعت 17:19سلام .. این اولین نوشته‌ی من تو ویرگول هست؛دانیال هستم، 22 سالمه، متولد 27 آبان 1376، بچه اردبیل، ساکن تبریز، دانشجوی سال پنجم مهندسی معدن تو دانشگاه دولتی ارومیه هستم.از سال 83 که کلاس اوّل بودم، وارد دنیای اینترنت شدم. نوشتن وبلاگ‌ رو از سال 84 شروع کردم، با پرشین‌بلاگ.بعد از تجربه‌ی اوّلم، بارها وبلاگ‌های مختلفی تو سرویس‌های مختلف باز کردم ولی بعد از یه مدت پشیمون شدم و پاکش کردم.تا اینکه تابستونِ پارسال، یعنی سال 98، بعد از دیدن فصل اول سریال "Thirteen Reasons Why" یا "سیزده دلیل برای اینکه"، تصمیم گرفتم دوباره نوشتن رو شروع کنم. موضوع این سریال چندان ربطی به وبلاگ نوشتن من نداشت ولی انگیزه واسه نوشتن خاطرات رو برام ایجاد کرد.قبل از اون، سالها بود که نوشتن رو کنار گذاشته بودم، فکر میکنم از موقع وارد شدن به دبیرستان بود. تصمیم گرفتم دوباره برگردم پرشین‌بلاگ، همون جایی که اولّین بار از اونجا شروع کرده بودم.تصمیمم این بود که یه وبلاگی درست کنم که اونجا، دردودل‌ها و یادداشت‌های روزانه رو بنویسم. یه چیزی شبیه دفتر خاطرات.همون روزی که بازش کردم، تصمیم گرفتم هیچوقت پاکش نکنم. آخرین پستی هم که اونجا نوشتم، مال همین چند روز پیشه.ایرادی که پرشین‌بلاگ داره، اینه که گویا مدیرای سایت، اونو به حال خودش رها کردن. بهشون دو سه بار ایمیل زدم و باهاشون کار داشتم امّا بهم جوابی ندادن. حتّی صفحه‌ی اوّل سایتشون رو خیلی دیر دیر آپدیت میکنن. محیط سایتشون، بعد از اون آپدیتی که دو سه سال قبل انجام دادن، کلّی ایراد و کم و کسری داره. ولی خب، میشد باهاش کنار اومد و تحمّل کرد.حالا چرا اومدم ویرگول،من اولین بار ویرگول رو چند ماه پیش دیدم. یه چیزی تو گوگل سرچ کردم و تو نتایجی که آورده بود، تصادفی وارد یه وبلاگ ویرگول شدم. بیشتر که دقّت کردم، دیدم عه! اینجا مثل اینکه یه جای جدیده واسه وبلاگ. استایلش برام جالب بود، یه کپی خوب و ایرانیزه شده از سایت مدیوم دات کام.گفتم ببینم آیدی دانیال آزاد هست یا نه، دیدم یه بابا برداشته اکانت باز کرده همونجوری خالی و بلااستفاده ول کرده رفته. منم دیگه از باز کردن اکانت تو اینجا منصرف شدم.تا اینکه چند روز پیش با یه پسری تو یه سایت اینترنتی آشنا شدم. یعنی پست‌هایی که تو وبسایت شخصیش گذاشته بود و در مورد موضوعی بود که من دنبالش بودم و با سرچ تو گوگل وارد سایتش شده بودم رو دیدم.رفتم قسمت "درباره" سایتش و دیدم نوشته وبلاگ. کلیک که کردم، وارد ویرگول شدم. دو روز که گذشت، یعنی امروز، تصمیم گرفتم وارد ویرگول بشم. با آیدی کوتاهِ "DNL" که مخفّف اسمم هست.بعد از تابستونِ 98 که دوباره نوشتن وبلاگ رو شروع کرده بودم، دوباره ترم شروع شد و من که ترم 9 بودم، برگشتم خوابگاه .. چیزی که برام حسّ خوبی داشت، این بود که یه لپ‌تاپ تازه خریده بودم و باهاش وب‌گردی میکردم و معمولاً یک روز در میان تو وبلاگم (تو پرشین‌بلاگ) درباره اتّفاقای یکی دو روز اخیر می‌نوشتم.تا اینکه یه روز - هفتۀ اوّل آبان بود اگه اشتباه نکنم - تصمیمم رو گرفتم که یه سایت شخصی برای خودم درست کنم .. خب دامنه‌های خارجی گرون بودن و من نمی‌خواستم واسه شروع، سنگین هزینه کنم. رفتم سایت یه شرکت به اسم "رادکام" و اونجا اکانت باز کردم و سفارش ثبت دامنه‌ی دات آی‌آر دادم. یدونه هاست یک ماهه‌ی خیلی ارزون هم خریدم.بعد از یه مقدار مطالعه فهمیدم که هر کدوم از پسوند‌های اینترنتی (مخصوصاً پسوند‌های کشوری) رو یک یا چند شرکت با عنوان رجیسترار "Registrar" ثبت میکنن و به کسی که درخواست ثبت دامنه رو میده، رجیسترانت "Registrant" گفته میشه.دامنه‌های آی‌آر رو هم سایت ایرنیک ثبت میکنه. اون موقع، اینو نمی‌دونستم وقتی یه شرکت هاستینگ، به عنوان واسطه، برای یه نفر تو ایرنیک اکانت یا به عبارتی شناسه باز میکنه، تو حالت عادّی اون شخص خودش نمیتونه مستقیم وارد اکانتش تو ایرنیک بشه و چیزی رو تغییر بده، فقط از سایت اون شرکت واسطه میتونه تنظیماتی رو عوض کنه.این، چیزی بود که برای من مبهم بود و علّتش رو نمی‌دونستم که چرا باید این مدلی باشه و هرچقدر از پشتیبانی اون شرکت سوال میکردم، بهم درست حسابی جواب نمی‌دادن. شاید میخواستن من برای هرکاری به اونا مراجعه کنم و بهشون وابسته بمونم و مبادا من رو به عنوان یه مشتری از دست بدن.یه مسئله‌ی دیگه هم منو خیلی ناراحت کرد که باعث شد از اونا خیلی بدم بیاد و اون این بود که؛ وقتی من همراه با سفارش ثبت دامنه، هاست هم خریدم، بعد از اینکار، خواستم روی هاستم یه سایت ساده بارگذاری کنم. من در مورد قالب سایت و سیستم مدیریت محتوا "CMS" هیچی نمی‌دونستم. فقط با یه نرم‌افزار آفلاین، یه قالبی رو آماده کرده بودم و میخواستم اونو بارگذاری کنم.آقا من هر کاری کردم نتونستم روی هاستم چیزی آپلود کنم. منظورم اینه که آپلود میشد ولی نمیتونستم سایت راه بندازم. دوباره با پشتیبانی‌شون صحبت کردم. باز به سوالم جوابای مبهم دادن. یه چنتا اصطلاحات چرتو پرت مثل اف.تی.پی گفتن تنظیم نشده و اینجور چیزا و آخرسر، گفتن باید پلان سرویسی که خریدی رو آپگرید کنی تا بتونی سایت رو بالا بیاری. یعنی اینکه دوباره و بیشتر، باید پول بدی. من بهشون گفته بودم که هیچی بلد نیستم و به کمک‌شون احتیاج دارم. نه تنها منو راهنمایی نکردن بلکه فکر کردن بچّه هستم گفتن پول بریز سرویست رو آپگرید کن. در حالی که با یه هاست ضعیف، حداقل یه سایت خیلی سبک و ابتدایی رو میشه بالا آورد. من اینو خوب می‌دونستم و می‌دونستم این حرفشون نخود سیاهه. در نهایت من از اون هاست حتّی نتونستم یه ذرّه هم استفاده کنم.من از این رفتارشون خیلی ناراحت شدم. با خودم گفتم کی تو ایران، دنبال چاپیدن و زدن جیب بقیه نیست که شما هم نباشین. واسه همین بعد از یه ماه، دیگه واست تمدید هاست پول ندادم. بهم هفت-هشت باری ایمیل زدن و فاکتور فرستادن. منم گفتم گمشو بابا ));تو اون مدّت یه ماهه که من نتونستم از هاستم استفاده کنم، خودمو به هر دری زدم که بتونم وارد اکانت ایرنیکم بشم. فهمیدم که باید براشون مدارک می‌فرستادم که بهم اجازه دسترسی بدن. وقتی فرستادم، بهم جواب دادن مدارک شما با اطلاعات اکانت مطابقت نداره و باید از مدارک کپی بگیری، ببری دفتر اسناد، اونجا کپی‌هارو تطبیق بدن و مهر برجسته بزنن، بعد با پست بفرستی تهران.اون شرکت نامرد، حتّی اطلاعات من رو هم واسه ایرنیک درست وارد نکرده بود!! خنده‌م گرفته بود.سر همین جریانِ مهر زدن و پست کردن هم بیست تومن رفت تو پاچم .. خلاصه بعد از چند روز بهم ایمیل زدن که مدارک تأیید شده، و بلأخره بعد از تلاشِ دو هفته‌ای، تونستم وارد اکانتم تو ایرنیک بشم.من به شرکت‌های هاستینگ بی‌اعتماد شده بودم (الان هم هستم)، تصمیم گرفتم از یه هاست رایگان خارجی استفاده کنم. چنتا سرویس پیدا کردم ولی بیشتر از همه، از گیت‌هاب خوشم اومد. این شد که وارد گیت‌هاب شدم و فایل‌های قالب سایت رو اونجا آپلود کردم. تنظیم کردن رکوردهای دی.اِن.اِس های گیت‌هاب تو ایرنیک هم برام دردسر شد، چون نمی‌دونستم چجوری اون رکوردها رو که تایپ‌های مختلف هم داشتن و موقع وارد کردن، باید اون تایپ رو هم تعریف میکردی، من نمی‌دونستم که تو کدوم قسمت ایرنیک، باید اون رکوردها رو وارد میکردم.بعد از کلّی سرچ کردن و خسته شدن، فهمیدم که اون رکوردها رو یا باید توی سرورِ خودت تنظیم کنی و از سرور فقط چندتا لینک بگیری که برای دامنه، روی ایرنیک سیو کنی .. و یا اگه سرور نداری، باید از یه سایت واسطه واسه تعریف کردن اون رکوردها استفاده کنی. چندتا سرویس هم برای اینکار بودن که "کلودفلِر" بهتر از بقیه بود. ابر آروان هم ورژن ایرانیش بود که خوشم نیومد، گفتم حتماً اینا هم بعداً با یه بهانه‌ای پول زور میخوان از آدم.بدین ترتیب، بلأخره من تونستم سایت شخصیم رو با کمک گیت‌هاب بالا بیارم. تجربه‌ی خیلی سخت ولی شیرینی بود. این بود که دیگه پست گذاشتن تو پرشین‌بلاگ رو رها کردم و متن همه‌ی پست‌هامو یکی یکی از اونجا کپی پِیست کردم تو سایت خودم. ولی پرشین‌بلاگ رو هم دلم نیومد پاک کنم.از آذر تا آخرای بهمن 98 که امتحانای ترم تموم شدن، من تو سایتم پست میذاشتم. من با کد نویسی و طراحی وب و سیستم مدیریت محتوا، هیچ آشنایی نداشتم و واسه گذاشتن پست جدید، باید هر دفعه توی اون نرم‌افزار آفلاین طراحی قالب، چیزای مختلف رو ادیت میکردم و دوباره فایل‌ها رو توی گیت‌هاب آپلود میکردم. خودمم می‌دونستم خیلی چیزا رو بلد نیستم.من با اینکه از بچّگی تاحالا، خیلی به برنامه نویسی علاقه داشتم، هیچوقت نتونستم حتّی یه کوچولو هم یاد بگیرمش. یکی از دلایلش این بود که مغزم نمی‌کشید اون همه کد رو حفظ کنم. هنوز هم یکی از بزرگترین سوال‌هایی که تو ذهنم هست، اینه که برنامه‌نویس‌ها چطوری اون همه کد رو می‌نویسن و سایت یا نرم‌افزار طراحی میکنن. واقعاً کار خیلی خسته‌کننده‌‌ای هست، البته شاید از دید من.یه مدّت بعد، رفته رفته که حجم فایل‌ها سنگین شد، اون نرم‌افزار طراحی قالب خیلی سنگین و کند اجرا میشد و بشدّت منو اذیت میکرد. تا اینکه دیگه بی‌خیال سایت شخصی و این حرفا شدم و اون سایت رو هم تعطیل کردم.نمیدونم چه بلایی سرم اومد و چطور خُل شدم که تو فاصله بهمن تا اسفند، سه‌تا 129 تومن واسه ثبت کردن سه‌تا دامنه‌ی دات کام پول پس‌اندازم رو هدر دادم. تازه وقتی هم که دیدم دامنۀ دات کام گرون‌تر شد و واسه تمدیدش تو سال بعد، 149 تومن باید می‌سُلفیدم (و معلوم هم نبود تا سال بعد چقدر گرون‌تر شه)، بیشتر ناراحت شدم و افسوس خوردم. به خودم هزارتا فحش و نفرین حواله میکردم.قبل از اون دامنه‌های دات کام هم، حدود 70 تومن واسه ثبت کردن چنتا دامنه‌ی دات آی‌آر هدر داده بودم. ببین من چقدر حماقت کردم. به خودم دلداری میدادم که حداقل واسه اون پنج‌تا دامنه‌ی آی‌آر، خیلی پول خرج نکردم. البته باز حماقت کرده بودم و واسه ثبت یکی از اون پنج‌تا، بجای یه سال، چهار سال ثبتش کردم که 46 تومن هزینه شد.بعد از اینکه بی‌خیال درست کردن سایت شدم، من موندم و هشت‌تا دامنه‌ی خوب ولی به درد نخور. این بود که من دوّمین شکست و ضرر توی زندگیم رو متحمّل شدم (اوّلیش رو اینجا نگفتم، خیلی وقت پیش تو وبلاگ قبلیم تو پرشین‌بلاگ نوشتم). با خودم قرار گذاشتم دیگه من هیچوقت دامنه ثبت نمیکنم. خرِ ما از کُرّه‌گی دم نداشت. همه‌ی اون هشت‌تا دامنه (به جز یکی) هم تا سال دیگه مهلت‌شون تموم میشه و غیرفعّال میشن.ترم بعد شروع شد و من شدم ترم ده. هفته‌ی اوّل اسفند رسید و من شنبه، 3 اسفند 98 راهی شدم برم دانشگاه. شنبه شب تو خوابگاه، خبر رسید بعضی دانشگاها بخاطر کورونا یه هفته تعطیل دادن ولی دانشگاه ما هنوز خبری نشده بود. فردا صبح، یعنی یکشنبه اوّل وقت، تو کانال‌ها نوشتن که دانشگاه ارومیه هم یه هفته تعطیل کرده.خب، واسه پست اوّل، حرف رو زیاد طولش دادم تا اینجا. بقیه‌ی این ماجرا رو تو پست بعدیم می‌نویسم.:))دانیالدانیالMon, 27 Apr 2020 18:19:45 +0430