https://virgool.ir/feed/@dal_mimfa2026-11-12 08:53:45https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@dal_mimhttps://virgool.ir/@dal_mim/نیمه-شب-های-آشفتگی417-f1adluitvzjhدر گذشته‌ خیلی راحت‌تر می‌نوشتم؛ افکارم را می‌گویم.البته همان موقع هم ترس امانم نمی‌داد، ترس خیلی وقت است یاور من است. چه یاوری! از آنها که تا نیم نگاهی به او می‌اندازی سریعا بزرگ می‌شود. و جالب‌تر آنکه دوستانش را هم به همراه خودش می‌آورد: اضطراب، تشویش، کم‌خوابی.اما در واقع نمی‌شود گفت کدام اول می‌آید، یک‌جورهایی مثل زنجیر به هم قفل‌اند و منبع تغذیه یکدیگر.بگذزیم این اولین نوشته من در ویرگول است که آغشته به اضطراب و آشفتگی است و حتی ترس از قضاوت شدن. نمی‌دانم شاید اصلا کسی این را نخوانداما گاهی همین کلمات می‌شوند دست‌آویز ما، مگر نه؟چه اهمیتی دارد که با یک نوشته چند خطی قضاوت شوم.ذهنم همیشه گول زدنم را خوب بلد است؛ جوری خیالات را کنار هم می‌چیند که مرا مقصر جلوه دهد. آخر نانت کم بود آبت کم بود تو دوست منی یا دشمنم؟این روزها را نمی‌دانم با چه چیزی توجیه یا حتی چطور قلمداد کنم، سخت نمی‌گذرد؛ عذاب‌آور است عذاب‌آور.اما همیشه جوری بیانش می‌کنم که چند لول از سختی‌اش کاسته می‌شود و این را نمی‌دانم چطور تغییر دهم‌.زندگی را گم کرده‌ام بیشتر از هر لحظه دیگری و مدام در این ذهن لاکردار می‌چرخم و می‌چرخم و جز عذاب چیزی نمی‌یابم آخر مگر انسان تا چه حد می‌تواند خود را تحمل کرده و نجات دهد، از یک جایی به بعد از پس خودش برنمی‌آید؛ نیاز دارد به یک تکیه‌گاه، یک دست‌آویز، چنگ زدن به چیزی، کورسویی از امید، دوستی، نمی‌دانم یک چیزی که در میان تاریکی نجاتش دهد.الان که حروف را پشت هم ردیف می‌کنم سرم دردمند، چشمانم تشنه‌ی خواب و هوا کم کم رو به روشنی می‌رود، اما این ذهن سرکش من در فکر خاموشی نیست.خستگی تمام تنم را در خود محصور کرده و به گمانم باید تسلیم خواب شوم.فردا باید درس‌ بخوانم.پس به پایان می‌رسانم و می‌دانم جملاتم کمی پراکنده و شاید دور از هم بودند اما می‌خواهم یک شروع ناقص داشته باشم1403.3.28:DSeaSeaMon, 17 Jun 2024 04:50:21 +0330