https://virgool.ir/feed/@dadvar.2390در حال دگردیسی از خودم به یه خود دیگهfa2026-11-12 04:29:40https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@dadvar.2390https://virgool.ir/@dadvar.2390/این-منم-ychrjyznmifdسلام به تویی که داری این متن رو میخونی. حدودا دو سالی از نوشتن مطلب قبلیم میگذره. الان تقریبا نصف شب هست و یهو حس کردم دلم میخواد دوباره بنویسم. از کی یا چی رو نمیدونم. داشتم با دوستم حرف میزدم، یهو وارد سایت شدم، وارد اکانتم شدم، دیدم اوه، این منم؟ کسی که در حال دگردیسی از خودم به یه خود دیگه‌س!؟راستش الان که به این دو سال اخیر فکر میکنم، می‌بینم این خودم با خود دو سال قبل همچینم فرقی نداره، نه که کاملا یکی باشن‌ها، اما اون تغییری هم که دو سال قبل تصور میکردم به وجود نیومده :(شاید دلیلش این باشه که اونقدری که باید تلاش نکردم، هرچند با گفتن اینکه: خب در همچین جامعه‌یی با همچین وضعیت اقتصادی و فرهنگی نمیشه آدم انتظار بیشتری هم داشته باشه، شاید بشه برای اندک زمانی درد ناشی از این حس سرخوردگی یا ناامیدی رو کمتر کرد. اما وقتی با خودم رو در رو میشم و زل میزنم به مردمک چشم‌هام، میبینم که نه، اینم توجیهی بیش نیست.نمیدونم تو تا حالا در زندگیت تجربه همچین حسی رو داشتی یا نه. اگه سنت بیشتر از بیست و پنج یا سی سال باشه احتمالش هست که بدونی از چی دارم حرف میزنم. این روزا خیلی به این حرف خانم سوگل مشایخی فکر میکنم، اونجایی که میگه: بهترین تعبیری که از جهنم خوندم اینه که، جهنم اون لحظه‌‌س که مردی یا داری می‌میری و خودت با کسی که میتونستی باشی رو به رو میشه. خیلی تعبیر جالبیه،نه؟گاهی دقیقا اون لحظه رو تو ذهنم تصور میکنم و میبینم اگه واقعا اینطور بشه، وای، در چه جهنمی خواهم بود! و این تصور برام مثل شمشیر دو لبه‌س.از یه طرف یه حس تاسف و حسرت عمیق برای عمری که گذشته سراسر وجودم رو پر میکنه که اگه مهارش نکنم تا ته دره ناامیدی سقوط میکنم. از طرف دیگه یه انگیزه و نیرو بهم میده برای پیش رفتن و درست‌تر رفتن بقیه راه. الان که دارم این جملات رو مینویسم نمیدونم واقعا اگه دو سال بعد زنده باشم و بیام دوباره در موردش حرف بزنم چه خواهم نوشت، اما امیدوارم با این جملات شروع بشه که: زمان گذشت، از پیله در اومدم و.....پ.ن ۱: این داستان سر دراز داره، اما الان همین قدرش برام قابل بیان بود.پ.ن ۲: خوشحال میشم تو هم از خودت بگی.HusnaHusnaSun, 20 Feb 2022 01:28:25 +0330https://virgool.ir/@dadvar.2390/کیستیهمان-که-فکرمیکنی-یا-aubngsizewaz سلام و عرض ادب خدمت شمایی که داری این متن رو میخونید.اول اینکه عارضم خدمتتون که این متن فقط یه نوشته دلیِ و احتمالا اونجوری که انتظار میره فن و فوت نویسندگی و اصولی نگارشی توش رعایت نشده. دوم اینکه یک بک گراند از خودم بگم خدمتتون. من دختری هستم از همین سرزمین،با دغدغه هایی از جنس دختران دهه شصت(مدیونی اگه فکر کنی سنم بیشتر از پونزده سال و چندصد ماهه:)) ) و آرزوهایی بعضا برباد رفته و گاها دفن شده زیرخاکستر اما همچنان امیدوار و در تلاش برای فردایی بهتر.ازینا که بگذریم،امروز تصمیم گرفتم از یکی از تکراری ترین و البته بهترین تجاربم بگم خدمتتون،اونم اینکه هروقت در زندگیم در مورد کسی قضاوت کردم،دنیا به بهترین و گاهی بدترین شکل ممکن دهنمو سرویس کرد و بهم فهموند که تا در شرایط زندگی کسی نبودی در موردش قضاوت نکن. البته اینم بگم که قضاوت کردن صرفا گفتن یه سری نظریه(شما بخونید غیبت کردن) و من جای فلانی بودم چنان و چنین میکردم نیست،بلکه همینکه در ذهن مبارک خودت داری به فلان عملِ قبیح فلانی فکرمیکنی و براش حکم فلان بودن رو صادر میکنی و از این به بعد با فلان برچسب به یادش میاری خودش یه قضاوتِ که تو درجایگاهش نیستی و کارِ تو نیست.هرچندمنظورم این نیست که اگه عملی رو خلاف اخلاق و نادرست دونستی باز هم تاییدش کنی و... اصلا. اما حق هم نداری با یه دید بالا از پایین به کسی که مرتکبش شده نگاه کنی،چون اون وقته که دنیا دست بکار میشه تا درشرایط مشابه قرار بگیری وبفهمی،نه عزیزم،همچینم که فکر میکنی نیستی و در عمل شاید خیلی هم از اون تصور مقدسی که از خودت داری،کیلومترها فاصله داری و اینجاس که ای تازه یادت میفته فلان روز که داشتی از خوبی خودت لذت میبردی و تو دلت اُرد میدادی که من چقدر خفن خوبم، داشتی(دور از جون شما) غلط اضافی میکردی.خلاصه اینکه سعی کنیم خودمون باشیم،خوب باشیم و همینکه بتونیم خودمون رو اصلاح کنیم هم خیلی هنر کردیم و هم خیلی موفق تر می شیم در بهتر شدن دنیامون.شادیتون آرزومه.HusnaHusnaThu, 11 Jun 2020 20:17:03 +0430https://virgool.ir/@dadvar.2390/انسانم-آرزوست-lipgolzfgcrgامروز غمگینم، غمگین تر از روزهای سرد نا امیدی.نوشتن برای من سخته،چون هیچ وقت نویسنده نبودم. اما امروز به قدری غمگین بودم که تنها چیزی که شاید میتونست آرومم کنه نوشتن بود. با اینکه خودمم نمیدونستم از کجا باید شروع کنم اما تصمیم گرفتم همراه با اشکهایی که ناخواسته جاری میشن بنویسم،شاید جاری شدن کلمات مرهمی باشه بر زخمهایی که دوایی براشون نیست. نه که نباشه،هست اما کم هست، خیلی کم.انسانیتکاش یادبگیریم که همه ی ما جدای از دین و جنسیت و ملیت مون، انسان هستیم.ما خدا نیستیم و قرار نیست ما همه رو به زور هم که شده ببریم بهشت.کاش واقعا یادبگیریم که همونقدر که من خودم رو انسان میدونم و حق زندگی با آیین و عقاید خودم رو دارم دیگران هم همونقدر حق دارن.کاش یادبگیریم قوانین وضع شدن برای زندگی راحتتر انسانها کنار همدیگه نه اجبار اونها به زندگی کردن تحت عقاید فقط یک دین یا ملیت.نهایتا کاش حداقل به عنوان یک انسان معمولی در حد توانمون یک "انسان" باشیم.HusnaHusnaSun, 13 Oct 2019 20:41:29 +0330