<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های داد پیش باد</title><link>https://virgool.ir/feed/@daadpishebaad</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 23:43:57</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/8499/avatar/WyB3wC.png</url><title>داد پیش باد</title><link>https://virgool.ir/@daadpishebaad</link></image><item><title>مکث طولانی</title><link>https://virgool.ir/@daadpishebaad/مکث-طولانی-oxi68lp4ko4f</link><description>تنها روی تخت بیمارستان درد می‌کشیدم، در حالی که دوستت داشتم[مکث طولانی]اشک‌ها روی گونه‌ات می‌غلطیدند و بی‌هدف در خیابان سرگردان بودی، در حالی که دوستت داشتم[مکث طولانی] کنار من قدم می‌زدی، در حالی که دوستت داشتم [نفس عمیق] می‌گفتی دوستم داری، در حالی که دوستت داشتم[مکث طولانی] دیگر کنار من قدم نمی‌زدی، در حالی که دوستت داشتم[مکث طولانی] گریه نمی‌کردی، دور بودی و شاد و خندان، در حالی که دوستت داشتم[مکث طولانی] تنها روی تخت اتاقم دراز کشیده بودم، دیگر درد نمی‌کشیدمدر حالی که دوستت داشتم/رم...</description><category>داد پیش باد</category><author>داد پیش باد</author><pubDate>Wed, 27 Mar 2019 02:30:43 +0430</pubDate></item><item><title>سطح صفر</title><link>https://virgool.ir/@daadpishebaad/سطح-صفر-ud3fgb61dvqo</link><description>وقتی گذشته‌ها آنقدر دورند که به خاطرشان نمی‌آوری وقتی آینده مبهم است و حال، سرد و راکد و مسکوتمی‌دانی وارد سطح صفر شده‌ایصفر، همان راهروی دراز و باریک که نور مهتابی‌ها روشنش کرده‌اندنه در دارد، و نه کسی به خلوت شومش گام می‌گذاردخودت هستی و خودت سکوتش آنقدر سنگین است که پرده گوش‌هایت را می‌درد و راه خروج، آنقدر دور که از ترس نرسیدن قدم از قدم بر نمی‌داری</description><category>داد پیش باد</category><author>داد پیش باد</author><pubDate>Sat, 12 Jan 2019 22:18:42 +0330</pubDate></item><item><title>لرزه‌ها</title><link>https://virgool.ir/@daadpishebaad/لرزهها-dxoqmiq2tqpt</link><description>صدای هدفون بلند بود که صدای بلندتری به گوشم رسید: &#34;امین! بیا بابات حالش خوب نیست&#34; با نهایت سرعت دویدم توی اتاق و رسیدم بالا سرش. دو دستش را روی قلبش گذاشته بود و از درد روی زمین می‌پیچید. یخ کردم. لرزه‌ای به تنم افتاد و سرمایی به درون ریه‌هایم پیچید که هرگز تجربه‌اش نکرده بودم. انگار که تکه یخ بزرگ و تیزی را مستقیما وارد سینه‌ام کرده باشند. &#34;اگه یه وقت ...&#34; در لحظه‌ای به کوتاهی یک تپش قلب، فکرم هزار جا رفت؛ به ساعت‌ها و روزها و ماه‌ها جلوتر. به پیام‌های تسلیت، دست‌هایی که برای همدردی به شانه‌‌های لرزانم می‌خوردند، نگاه‌های دلسوزانه، به گلایل‌های سفید، به خانه خالی. وقتی که آمبولانس دست اندازها را یکی یکی رد می‌کرد وقتی پزشک مراقبت‌های ویژه آرام آرام به مادر، وضعیت خطرناک پدر را توضیح می‌داد و وقتی که تمام شب را تا صبح، مبهوت و بی حرکت روی پله‌های سرد بیمارستان نشسته بودم تمام وقت فقط یک چیز را از خود می‌پرسیدم: &#34;اگه یه وقت...&#34; ...آن شب تهران و کرج را زلزله‌ای 5.2 ریشتری لرزاند. به خیر گذشت، نه برای پدر اتفاقی افتاد و نه دیگر زلزله‌ای آمد. اما لرزه‌ها هنوز هم تنم را می‌لرزانند. </description><category>داد پیش باد</category><author>داد پیش باد</author><pubDate>Fri, 28 Dec 2018 02:05:20 +0330</pubDate></item><item><title>داد و باد</title><link>https://virgool.ir/@daadpishebaad/داد-و-باد-mfktilvqavll</link><description>نامش را گذاشتم داد پیش باد، چون قرار نیست کسی فریادهایم را بشنوددست و پا زدنم را ببیندو در تلاش مذبوحانه‌ام برای شنیده شدن همراه شود فریادی می‌زنم و می‌روم؛ مثل تمام آن‌هایی که آمدند و رفتند  فریادی از خشماز شادی، از اندوه، از عشقاز درد می‌دانم باد کینه‌توز، زوزه خواهد کشید اما تا تاریکی خورشید، تا سیاهی برف، تا خفه‌گی باد، فریاد خواهم زد. </description><category>داد پیش باد</category><author>داد پیش باد</author><pubDate>Thu, 27 Dec 2018 13:47:14 +0330</pubDate></item></channel></rss>