https://virgool.ir/feed/@d.o.mobarakifa2026-11-12 04:21:29https://files.virgool.ir/upload/users/4351273/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@d.o.mobarakihttps://virgool.ir/@d.o.mobaraki/دنده-عقب-به-گذشته-ماشین-عروسی-و-بوی-گل-های-یاس-c0npm6i2nyraباران ریزی می‌بارید. خیابان خلوت بود و بوق کوتاه پیکان سفید پدرم سکوت محله را شکست. آن روز، روز عروسی برادرم بود. هنوز هم بوی گل‌های یاسی را که با نخ سفید روی کاپوت ماشین بسته بودم، حس می‌کنم؛ عطری که با هر حرکت ماشین در هوا پخش می‌شد و انگار شادی را در کوچه‌ها پخش می‌کرد.ماشین، همان پیکان قدیمی پدر بود؛ ماشینی که با آن سال‌ها پیش من را به مدرسه می‌برد و حالا قرار بود برادرم را تا تالار ببرد. پدرم اصرار داشت ماشین را نفروشد چون می‌گفت: «این ماشین شاهد همه لحظه‌های زندگی ماست، از اولین روز مدرسه تا حالا که یکی‌مون داره خونواده خودش رو می‌سازه.»صبح زود، من و مادرم مشغول تزیین ماشین شدیم. گل‌فروش محله چند شاخه میخک و رز هم اضافه داد و گفت: «ماشین باید مثل عروس بدرخشه.» وقتی کار تمام شد، پدر با دقت در آینه ماشین نگاه کرد و لبخند زد. زیر لب گفت: «همینه، همون پیکانی که باید باشه.»در طول مسیر، بوق ماشین مثل موسیقی شادی در کوچه‌ها می‌پیچید. بچه‌ها در پیاده‌رو می‌دویدند و با دست برای ما تکان می‌دادند. برادرم از پنجره برایشان دست تکان داد و صدای خنده‌هایش با بوق ممتد ماشین در هم آمیخت. مردم کنار خیابان می‌ایستادند و برای عروس و داماد آرزوهای خوب می‌کردند. پدرم پشت فرمان با غرور خاصی رانندگی می‌کرد، انگار نه فقط داماد، بلکه همه‌ی سال‌های زحمت و عشقش را به مقصد می‌برد.وقتی به تالار رسیدیم، باران بند آمده بود اما هوا هنوز بوی خاک و گل می‌داد. ماشین را جلوی در پارک کردیم و همه شروع کردند به عکس گرفتن. کسی حواسش نبود، اما من از پنجره‌ی نیمه‌باز، صدای تق‌تق موتور را شنیدم و یاد تمام سفرهایی افتادم که با همین ماشین رفته بودیم. از شمال و مشهد گرفته تا عروسی‌های فامیلی و حتی روزهایی که پدرم مرا با دل‌نگرانی به بیمارستان می‌برد.آن لحظه فهمیدم ماشین‌ها فقط وسیله نیستند؛ حافظه‌اند. حافظه‌ای که صدا دارد، بو دارد، و حتی احساس دارد. پیکان سفید ما شاید در ظاهر یک ماشین قدیمی بود، اما درونش لبخند، ترس، شادی و عشق سال‌ها را حمل می‌کرد.شب، وقتی همه جشن گرفتند و موسیقی بلند شد، پدر آرام کنار ماشین ایستاده بود و سیگارش را روشن کرد. رفتم کنارش و گفتم: «پیکان‌مون امشب خوشحال‌ترین ماشین دنیاست.» لبخند زد و گفت: «آره... ولی فردا دوباره باید ببریمش تعمیرگاه!» هر دو خندیدیم.امروز که سال‌ها از آن روز می‌گذرد، دیگر نه از پیکان خبری هست، نه از آن کوچه، نه حتی از گل‌فروش پیر محله. اما هر وقت بوی یاس در خیابان می‌پیچد، صدای بوق آن روز را در گوشم می‌شنوم و تصویر ماشین عروسی برادرم در ذهنم زنده می‌شود.ماشین‌ها فقط ما را از جایی به جای دیگر نمی‌برند؛ گاهی ما را از حال به گذشته می‌برند.#دنده_عقب_با_اتو_ابزارomidomidMon, 10 Nov 2025 16:34:24 +0330