https://virgool.ir/feed/@comica.irfa2026-11-11 02:09:26https://files.virgool.ir/upload/users/2637169/avatar/R8IJ8D.pnghttps://virgool.ir/@comica.irhttps://virgool.ir/@comica.ir/بچه-فوکولی-gcdaacomnf37عجب چیزی شدم من! به به!بعد از اینکه به حرف رفیق‌های قفسه بغلی گوش کردم و دستی به سر و رویم کشیدم، صاحب کتابفروشی دیگر مرا به جای قبلی‌ام بازنگرداند و در یک قفسه جدید چپاندم؛ جایی که با کتاب‌هایی رنگارنگ احاطه شده بودم. پیش از آن که فرصت کنم نگاهی به اطرافم بیندازم، مغازه شلوغ شد. همیشه صدای هیاهوها برایم آزار دهنده بود. چون اصلاً کسی مرا از روی قفسه بلند نمی‌کرد تا با شادی و هیجان در دست مردم بچرخم! اما این بار اتفاق عجیبی افتاد!بالاخره یکی ما رو تحویل گرفت!هنوز چند دقیقه‌ای از ورود آدم‌ها نگذشه بود که صدای جیغ بچه‌ای پرده گوشم را پاره کرد!_ مامان، مامان! ببین!بعد دست کوچکش را دراز کرد و مرا برداشت! سبیلم را کشید و خندید. می‌خواستم بگویم «به سبیلم دست نزن!» که مادرش از راه رسید و مرا از او گرفت. همان طور که ورق می‌خوردم حس خوبی که در چشمان مادر منعکس می‌شد را می‌دیدم._ چه تصویرهای خوشرنگ و ساده‌ای داره! چه داستان جذابی!اولین بار بود کسی از من تعریف می‌کرد. فکر نمی‌کردم انقدر حس خوبی داشته باشد. مادر به کودکش نگاه کرد و گفت: بیا ببین می‌تونی بخونیش؟_ پس چی مامان؟! دیروز جشن الفبا داشتیما! من دیگه سواد دار شدم!_ بله بله!چی؟! من دست یک بچه کلاس اولی‌ام؟!به اطرافم نگاه کردم. کتابفروش مرا در قفسه کتاب‌های کودک گذاشته بود! یعنی انقدر تغییر کرده بودم که حالا جایم اینجا بود؟!من همونم که خوابش رو می‌بینین!مادر و بچه بعد از کمی این پا و آن پا کردن مرا سرجایم برگرداندند، اما هنوز نتوانسته بودم برگ‌هایم را جمع و جور کنم که پسر بچه‌ای مرا بلند کرد و در هوا چرخاند! بعد نگاهی به جلدم کرده و با هیجان فریاد زد: «بابا! بابا! این شبیه همون شخصیتیه که برات تعریف کرده بودم!»احتمالاً منظورش نقش شخصیت اصلی داستان بود که روی جلدم چاپ کرده بودند.پدر بچه خم شد و همان‌طور که با دقت به من نگاه می‌کرد، گفت: «کدوم شخصیت؟!»پسرش با بی‌صبری گفت: «بابا همون که عکسشو کشیده بودم و براش یه داستان نوشتم! این شبیه قهرمانیه که توی ذهنم بود... یعنی داستانش چیه که انقدر شبیه قهرمان منه؟!»و بعد شروع به ورق زدنم کرد. از این که انقدر با شور و اشتیاق به من نگاه می‌کرد، تعجب کردم! این حجم از جذابیت تا حالا کجا بود؟!کمی که گذشت پدر گفت: «باید بریم.»پسر مرا به سرجایم برگرداند و همراه پدرش از مغازه خارج شد.دیگه نباید انقدر هم خوشگل باشم، وگرنه چشم می‌خورم!نفسی کشیده و به کتاب‌های اطراف نگاه کردم. بیشترشان کتاب کودک بودند. کتاب کناری‌ام را ورانداز کردم. عکس یک خر که پوست شیری را روی سرش کشیده بود! جل‌الخالق! همان‌طور که نگاهش می‌کردم به حرف آمد: «سلام! تازه واردی؟»آمدم جوابش را بدهم که از دهانم یه پستانک بیرون افتاد! مگر دستم به آن‌هایی که این بلا را سرم آورده‌اند نرسد..._ «نه، خیلی وقته که توی این کتابفروشی‌ام، اما تا به حال روی این قفسه نبودم!»_ «که این طور... چرا این جوری نگام می‌کنی؟! نکنه چیزی به جلدم چسبیده؟!»_ «نه... ولی... چطور کتابی هستی که روی جلدش عکس یه خره؟!»_ «خرکتاب!»_ «هه هه هه! نه جدی... کسی هم میاد سراغت؟»_ «معلومه! "خر در لباس شیر" یه داستان قدیمی و پر محتواست. انگار خیلی با ادبیات کودک آشنا نیستی، نه؟»_ «راستش رو بخوای، نه! تازه به توصیه چند تا دوست که قفسه کناری لم دادن، تیپم رو تغییر دادم.»_ «خب، اول از همه بگم که از روی متن کم یا تصویرهای ساده‌مون نباید درباره ما قضاوت کنی! داستان‌های کودک معمولاً بر اساس آموزش‌های اساسی زندگی نوشته می‌شن و خوندنشون برای بچه‌ها یه بخش مهم از رشدشون محسوب می‌شه!»گلویم را صاف کردم و گفتم: «اوه! پس من خیلی خودمونو دست کم گرفتم! البته اگه اصلاً مثل شما باشم.»_« تو هم شبیه مایی، شاید هم بهتر! من یه کتاب تصویری‌ام. به تو می‌خوره کمیک باشی.»_ «از کجا معلومه؟!»_ «جلدت که روش یه ابرقهرمان چاپ شده و این که داخلت پر از ابرهای گفتگواِ!»نگاهی به خودم انداخته و گفتم: «خب ما اینیم دیگه! راستش می‌خواستم از یه کتاب بزرگ و سنگین، تبدیل بشم به کتابی که همه دوستش دارن و می‌خوننش! اما نمی‌دونستم که رده سنیم هم این همه اومده پایین!»"خر در لباس شیر" سر تا پایم بررسی کرد و گفت: «خب تو تصویرهای خیلی ساده‌ای داری و نوشتارت هم از اون ساده‌تره! برای اینکه رده سنیت بره بالاتر، باید یکم پیچیده‌تر باشی!»_ «یعنی چه جوری؟»_ «طرح‌هایی که داری باید جزئیات بیشتری داشته باشن و داستانت هم نباید به این سادگی روایت بشه.»_ «ای بابا! پس یعنی اگه بخوام گروه سنیم رو تغییر بدم باید دوباره برم سلمونی؟!»_ «آره! صبر کن تا کتابفروشی تعطیل بشه، خودم تبدیلت می‌کنم به یه کمیک نوجوون پسند!»_ «خدا به خیر کنه! اونا که عکس خر نداشتن منو به این ریخت و قیافه انداختن و یه پستونک کردن توی دهنم...»_ «حتماً باهات شوخی داشتن! نگران نباش! من تو رو به یه کمیک خفن تبدیل می‌کنم!»_ «باشه... فقط به این سبیل من دست نزن!»"این داستان ادامه دارد..."راوی داستانِ کتاب‌های حرف‌بزن: فاطمه شهاب‌الدیننشر رؤیاپردازاننشر رؤیاپردازانTue, 19 Sep 2023 16:54:50 +0330https://virgool.ir/@comica.ir/سوپراستار-من-iif4oaqcn7fbنامه‌های پنهانی من به خودم!شماره:01-13سلام به خودِ احساساتی‌ام!تند تند پلک می‌زدم! نمی‌توانستم با دید تار شده از اشک، خوب به آن صورت جذاب نگاه کنم. این بارِ هزارم بود که آن فیلم را می‌دیدم، اما هنوز کنترل احساساتم وقتی او داخل صحنه می‌شد، سخت بود. انگار زمان متوقف شده بود و دقیقه‌ها اطرافش پرواز می‌کردند. احتمالاً فقط تو می‌توانی بفهمی که چقدر دوست دارم او را از نزدیک ببینم. کسی که رؤیاهایم را تصاحب کرده...وقتی رو به روی آینه می‌ایستم، سعی می‌کنم تا مانند او بخندم، گریه کنم یا حتی عصبانی شوم! دیالوگ‌هایش را زیر لب زمزمه می‌کنم و هر بار یک حس جدید به سراغم می‌آید...آه...نامه را از دستش کشیدم که صدای اعتراضش بلند شد: مامان! تازه داشتم به جاهای جالبش می‌رسیدم!_ این برای تو نیست! خاطرات نوجوونی منه!اما حقیقت آن بود که نمی‌خواستم بیش از این خجالت‌زده شوم..._ کدوم بازیگر بوده که انقدر دوستش داشتی؟! چرا من تا حالا چیزی ازش نشنیدم؟عالی شد! هیچ فکر نمی‌کردم روزی برسد که بخواهم در مورد او با فرزندم صحبت کنم._ هیچ‌کس! من به اندازه تو عاشق این بازیگرا و خواننده‌ها نبودم!قیافه‌اش را درهم کشید و با شیطنت گفت: این نامه که چیز دیگه‌ای می‌گه!نیم‌وجبی راست می‌گفت! چه کسی را می‌خواستم گول بزنم؟!_ باشه تو راست می‌گی! ولی خیلی زود فهمیدم که اشتباه می‌کردم..._ چه اشتباهی؟!_ این که اون آدم رو فرای چیزی که بود می‌دیدم... من سعی داشتم از آدم اشتباهی، رفتارهایی رو تقلید کنم که حتی معنی اون‌ها رو نمی‌دونستم!_ مگه چی شد؟_ خودکشی کرد!چشم‌هایش گرد شد و در حالی که به هیجان آمده بود، پرسید: چرا؟!_ نمی‌دونم... راستش بعداً شایعاتی بود که می‌گفت تحت تأثیر مواد مخدر بوده... اما کارِ اون باعث شد که قلبم بشکنه و یاد بگیرم که هر کسی لایق توجه و تقلید نیست.بادی به غبغب انداخته و گفت: ولی اونایی که من دوستشون دارم اینطوری نیستن!دستی به شانه‌اش زده و گفتم: خیلی مطمئن نباش! تو توی زندگیشون نیستی... نقش‌هایی که بازی می‌کنن رو با شخصیت واقعی‌شون اشتباه نگیر! این بازیگری که من دوستش داشتم همیشه نقش مثبتی رو بازی می‌کرد که تحت ظلم قرار گرفته اما قویه و سر خم نمی‌کنه! انقدر توی کارش خوب بود که من تا چندین سال دلم می‌خواست مثل اون، بازیگر بشم!_ جدا؟! هیچ وقت نگفته بودی که دلت می‌خواسته بازیگر بشی!به یاد آن زمان‌ها لبخندی زده و سری تکان دادم و گفتم: آره من جَوگیرترین مامانی‌ام که می‌تونستی داشته باشی!به دستبندش که مانند دستبند بازیگر مورد علاقه‌اش بود نگاهی انداخت و گفت: خب خیالت راحت من هیچ قصدی برای بازیگر شدن ندارم! من یه راننده رالی به دنیا اومدم!به دستبند اشاره کردم و گفتم: من خیلی خوب می‌دونم تو از کجا یهو به رالی علاقه‌مند شدی!شروع به اعتراض کرد: نه! اینطوری نیست! حتی قبل از اینکه اون فیلم رو بازی کنه هم، من عاشق رالی بودم!دستانم را به نشانه تسلیم بالا آوردم و گفتم: باشه، باشه! هیچ ایرادی نداره اگه یه بازیگر باعث بشه به یه مهارت علاقه‌مند بشی! این که منم می‌خواستم بازیگر بشم هیچ عیبی نداشت، غیر از اینکه زیاد واقع بین نبودم و خودم و توانایی‌هام رو نادیده گرفته بودم. باید ببینی چرا از رالی خوشت میاد؟_ خب من رالی رو دوست دارم چون... چون خیلی هیجان داره!_ کافی نیست! باید بیشتر راجع بهش تحقیق کنی. باید ببینی از پسش برمیای یا نه؟!_ من که هنوز شروعش نکردم! از کجا بدونم که از پسش برمیام؟!_ درسته تا شروعش نکنی، نمی‌فهمی! اما اطلاعات بیشتر بهت دید وسیع‌تری می‌ده... من کمکت می‌کنم.نامه‌های پنهانی من به خودم!شماره: 01-14سلام، من مادرم نیستم!راستش وقتی نامه‌های مادر را پیدا کردم، احساس کردم بد نیست که من هم خاطراتم را به شیوه او بنویسم. امیدوارم بعدها که پسر یا دخترم این نامه را پیدا کرد مجبور نباشم مانند مادر، آن را از دستش بقاپم!امروز، روز جالبی بود. مادر مرا به یک مسابقه رالی برد تا به عنوان تماشاگر، با آن چه دوست دارم روزی تجربه کنم، رو به رو شوم. من حتی توانستم با یک راننده واقعی صحبت کنم و از او درباره رالی بپرسم!اول از همه بگویم، هیچ چیز شبیه فیلم نبود. تا زمانی که مسابقه واقعی را ندیده بودم، وقتی چشمانم را می‌بستم و به رالی فکر می‌کردم، تصویر بازیگر مورد علاقه‌ام با آن ژست جذاب و معروفش را می‌دیدم.اتمسفر استرس‌زا و پرتنشی در فضا بود. صدای جیغ لاستیک‌ها و دانه‌های عرق روی صورت راننده‌ها خبر از یک ورزش واقعی می‌داد و خدای من، آن‌ها واقعاً عاشق اتوموبیل‌هایشان بودند!وقتی توانستم با یکی از آن‌ها درباره رالی صحبت کنم گفت که برای راننده واقعی شدن، باید تمرکز و سرعت بالایی داشته باشم و بتوانم در لحظه بهترین تصمیمات را بگیرم. او تأکید کرد که ایمنی از همه چیز مهم‌تر است و اگر از مکانیک سررشته داشته باشم، به دردم می‌خورد.وقتی به خانه بر می‌گشتیم، مادر نگاهی به من انداخت و با خنده گفت: چی شد؟ دیگه خبری از ژست راننده خفن رالی نیست؟!او راست می‌گفت! همه چیز عوض شده بود...کلی علامت سؤال ذهنم را اشغال کرده بود. باید جوابی برایشان پیدا می‌کردم.دیگر مطمئن نبودم کسی که می‌خواست روزی راننده رالی شود، من بوده باشم!وقتی جوابی به سؤال مادر ندادم، با لحن آرامی گفت: خوبه که داری راجع بهش فکر می‌کنی، اما خیلی هم برای خودت سختش نکن. من فقط می‌خواستم قبل از این که خیلی توی رویاها گم بشی، واقعیت رو ببینی.جوابی که در سرم می‌گشت را گفتم: این بهترین مسابقه عمرم بود!احتمالاً برای تبدیل شدن به یکی از آن راننده‌ها، باید روی خیلی از اخلاق‌ها و عادت‌هایم کار کنم. هنوز مطمئن نیستم که می‌توانم روزی عضوی از این مسابقه باشم یا نه... وقتی بازیگر مورد علاقه‌ام را در نقش راننده رالی می‌دیدم، تصویر آینده‌ام روشن بود و نزدیک، حالا دور و سخت به نظر می‌رسید... اما به قول مادر نباید خیلی سختش کنم! مگر نه این که ما برای یاد گرفتن به دنیا آمده‌ایم؟!نامه‌هایی از: فاطمه شهاب‌الدیننشر رؤیاپردازاننشر رؤیاپردازانTue, 15 Aug 2023 17:58:16 +0330https://virgool.ir/@comica.ir/آیا-شما-هم-از-خوش-تیپی-نوجوانتان-رنج-می-برید-kr1f2giup9hkروزنامه شخصی یک نوجوانصفحه حوادثیک روزی از همین روزها!شماره: دومنوجوانی است و هزار درد بی‌درمان_ دست به صورتت نزن!از جا پرید و چند لحظه به آینه خیره شد.بعد با صدای بی‌خیالی گفت: زهره ترکم کردی! اصلاً تو چرا جوش منو می‌زنی؟!_ فعلاً که تو داری جوش می‌زنی، نه من!دستی روی برآمدگی قرمز رنگ کشید و ناله کرد: ببین به چه حال و روزی افتادم، نمی‌تونم با این قیافه داغون برم بیرون و با ملت چشم تو چشم شم!_ خب حالا، نگران نباش! قبلش هم همچین آش دهن سوزی نبودی!شکلکی درآورده و گفت: بالاغیرتاً چه جوری این همه سال منو تحمل کردی؟_ شوخی کردم. نوجوونی و هزار دماغ گنده و جوش قلمبه! با این حال خبر خوب اینه که چند سال دیگه، همه چیز بهتر می‌شه._ از کجا می‌دونی؟! تو که همش همین‌جا نشستی زل زدی به دیوار!_ از اون جایی که آینه‌ام! می‌دونی بزرگ شدن چند نفر رو دیدم؟!_ خب فکر نمی‌کنم هیچ کدوم شبیه من بوده باشن... دماغ گنده، صورت نامتقارن، چاق، قد کوتاه، جوش جوشی...آینه گلویی صاف کرده و با نگاه به دوستش که نوجوانی را پشت سر می‌گذاشت، گفت: ببین! کل خاندان‌تون همین بوده! از من بشنو که دو تا ترک بیشتر از تو برداشتم! همة اینا می‌گذره._ چرا احساس می‌کنم داره از روی من می‌گذره؟! به نظرت بهتر نیست یه کاری کنم که بیشتر قابل تحمل به نظر برسم؟_ بوی دردسرمیاد!چند دقیقه بعد تصویر نوجوانی با شلوار پاره، پیراهنی چند تکه و کلاهی کابویی در آینه شکل گرفت._ خب! نظرت چیه؟_ سلام لوک خوش شانس! راه گم کردی؟! اسب هم داری سوارش بشی؟ یا نکنه می‌خوای هفت تیرت رو دربیاری بهم شلیک کنی!_ هه هه، بامزه بود! الآن این تیپ مده! همه از این شلوار پاره‌ها دارن..._ قبلاً این پارگی‌ها رو می‌دیدن جیغ می‌کشیدن و دنبال وصله پینه کردنش بودن! از همین الآن می‌تونم ببینم که از در اتاق بری بیرون، ننه‌جون با دیدنت سکته می‌کنه! اِ اِ اِ اِ اِ... وایسا ببینم! تو که نمی‌خوای اون کرم پودر رو به صورتت بزنی؟! الآن صورتت حساسه... نباید... اوممم!نوجوان جورابی را در دهان آینه فرو کرد. حالا دیگر کسی نبود تا درباره کاری که می‌خواست انجام دهد اظهار نظر کند!نوجوانان با تغییرات فیزیکی بسیاری مواجه می‌شوند.شاید این برای شما آشنا باشداما برای او یک دنیای ناشناخته و استرس‌زاست...با این تیپ و قیافه‌ات چه گِلی به سرمان بگیریم؟!چند لحظه بعد، لایه ضخیمی از کرم پودر تمام صورتش را پوشانده بود. هرچند جوش‌های قرمز کمرنگ‌تر شده و دیگر آنقدر ظاهر آزاردهنده‌ای نداشتند، اما احساس می‌کرد کم‌کم تمام صورتش به خارش می‌افتد! بعد هم بدون هیچ حرفی بیرون رفت. مادربزرگش(همان ننه‌جان) در حال دیدن برنامه مورد علاقه‌اش بود که داشت از تلویزیون پخش می‌شد. مادر در آشپزخانه بود و مشغول تدارک ناهار که ناگهان با دیدن نوجوان اخم‌هایش درهم رفت. چند لحظه در سکوت سر تا پای فرزندش را بررسی کرد و بعد گفت: این چیه پوشیدی؟!_ لباس!_ دارم می‌بینم! ولی این چیه؟! اصلاً اینو کی خریدی؟ از کجای کمد برداشتی که من خبر ندارم!_ من بزرگ شدم! شما اصلاً نباید بدونید که توی کمد من چه خبره!مادر که هر لحظه برافروخته‌تر می‌شد، صدایش بالا رفت: چی؟! من مامانتم! بقال سرکوچه نیستم که... تا همین چند ماه پیش آب می‌خوردی از من اجازه می‌گرفتی، حالا برای من بزرگ شدی؟!نوجوان با قیافه حق به جانبی گفت: حالا که چی..._ هیچی! تا این لباس مزخرف رو عوض نکنی حق نداری بری بیرون!_ راه نداره! همین جوری که قیافه‌ام داغونه! بذار حداقل یه نمه خوش تیپ و به روز باشم._ آخه... ._ من دوستشون دارم! با همینا راحتم.در مواجهه با ظاهر نامتعارف فرزندتان خونسردی خود را حفظ کنید!1) لباس خاص بالاخره خراب می‌شود یا از دور خارج می‌شود!2) موی رنگ کرده بلند می‌شود.3) اکسسوری‌های عجیب هم دست آخر گم می‌شوند!راه و چاه‌های ننه‌جانی!بحث بالا گرفته بود که مادربزرگ سرفه‌ای کرد و خنده فروخورده‌ای گفت: دخترم! خودتو یادت میاد؟ یه دامن جین داشتی که خیلی دوستش داشتی...مادر با صدای آرامی اعتراض کرد: مامان جان! آخه الآن یاد این خاطره افتادی؟!_ یادش بخیر! هی بهت گفتم برای کش بازی اون دامن جین رو نپوش! گوش نکردی که... باهاش رفتی پیش دوستات، دامنت پاره شد... آخ آخ! یادته چقدر خجالت کشیدی؟نوجوان که گوش‌هایش تیز شده بود گفت: اوه اوه! بعدش چی شد؟مادربزرگ سری با خنده تکان داده و گفت: هیچی! تا خود صبح به پهنای صورت اشک ریخت... چون هم دامنش خراب شده بود هم کلی مسخره‌اش کرده بودن و اذیت شده بود.مادر گفت: اون جزو خجالت آورترین خاطرات بچگیمه!مادربزرگ نگاه گذرایی به سر و وضع نوه‌اش کرد. بعد به سمت پنجره رفت و نگاهی به آسمان انداخت: عجب ابرای تیره‌ای... هوا استخون سوزه. بپا نچایی ننه!راهکارهای ما:1) فراموش نکنید شما هم همین دوران را پشت‌سر گذاشتید! بدترین تجربیاتتان می‌تواند مفیدترین آموزه‌ها برای آیندگان باشد.2) با شوخی و خنده (به دور از مسخره کردن) به نوجوان بفهمانید که کارش عقلانی نیست.3) حواس‌تان باشد که هر چه صدایتان بالاتر برود، به همان نسبت تأثیر کلامتان کم‌تر می‌شود.شاهنامه آخرش خوش استنوجوان بی‌هیچ حرفی به اتاقش برگشت. کمی سرش را خاراند و مردد به اطراف نگاه کرد. عاقبت جوراب را از دهان آینه بیرون کشید تا بپوشد.آینه که به سرفه افتاده بود، بریده بریده گفت: بوی گند جورابت در حال حاضر سه‌تا کشته می‌ده، دوتا مصدوم! بیشتر از این که به فکر قیافه‌ات باشی، باید حموم بری و جورابات رو بشو... ببخشید بسوزونی!(یک سرفه محکم) لااقل یه لطفی کن پنجره رو باز کن...نوجوان به سمت پنجره رفت و آن را باز کرد. باد سردی به صورتش شلاق زد.به طرف کمد لباس‌هایش رفت که آینه گفت: چی شد؟ لرز کردی؟ حالا نری برامون تن پوش خرس قطبی بپوشی!نوجوان چشمکی زده و گفت: فکر بدی نیست! کلاه هم داره، خاص و جذاب هم هست!آینه چشمانش را ریز کرد: جدی که نیستی؟!دوستش همان طور که یک شنل بلند را بیرون می‌کشید گفت: این خودشه! هم گرمه، هم باهاش می‌تونم برم شهر رو نجات بدم!_ عین ابرقهرمانا! خب بخوام صادق باشم این بهتر از انتظارمه!نوجوان می‌خواست شنل را بپوشد اما آن را روی زمین انداخت و شروع کرد تا صورتش را دیوانه‌وار بخاراند.آینه نگاهی به پوست ملتهب دوستش کرده و گفت: فعلاً بهتره خودتو با شستن صورتت نجات بدی!_ آره، خودمم می‌خواستم همین کار رو بکنم!و از اتاق بیرون رفت.آینه نگاهی به عکس کودکی‌های دوستش کرد و آرام با خودش زمزمه کرد: ای بابا! تا گوساله گاو شود، دل صاحبش آب شود...در آخر بگذارید یک چیز را رک و پوست‌کنده بگویم!هیچ نصیحت مستقیمی(به خصوص درباره ظاهر) در کله باد کرده نوجوان اثر ندارد!سعی کنید راهی پیدا کنید تا خودش به نتیجه برسد...خبرنگار: فاطمه شهاب‌الدیننشر رؤیاپردازاننشر رؤیاپردازانSat, 29 Jul 2023 10:39:05 +0330https://virgool.ir/@comica.ir/لعنت-بر-کتاب-بودن-jlsgmyvfofs2سلام! من یه کتابم!کنار قفسه، در جای همیشگی‌ام لم داده بودم و از زیر پلک‌های خسته‌ام به مردم نگاه می‌کردم؛ می‌آمدند و می‌رفتند و هرچه لاغر مردنی بود را می‌خریدند!انگار نه انگار که من با آن همه جلال و جبروت، نگاهشان می‌کنم...حتی با من چشم در چشم هم نمی‌شدند!وقتی فروشگاه کمی ساکت‌تر شد، برگه‌های زیاد و سنگینم را داخل جلدم جمع کرده و رفتم تا بخوابم اما با وجود سر و صدای قفسه کناری، به سختی توانستم چند دقیقه‌ای چشم برهم بگذارم! هرچند آنجا هم به نظر نمی‌آمد آسایش داشته باشم...جد بزرگ با آن تعداد زیاد برگه و جلد سخت و چرمی‌اش به خوابم آمد! از او پرسیدم، چرا اینجاست و با من چه کار دارد؟!با همان لحن قدیمی‌اش گفت: «به هیبتی درآی که خوانده شوی!»کتاب بودن هم داستان دارد!صبح با سر و صدای قفسه کناری بیدار شدم. فکر کنم خواب و خوراک ندارند! همیشه در دست مردم می‌چرخند!برعکس من، مردم دوست دارند آن‌ها را ورق بزنند و بخوانند.باید سر از کارشان در بیاورم!باید بفهمم چه هستند که آنقدر کشته مرده دارند؟!به هر زحمت بود، خود را جلو کشیده و به پایین پرت کردم.افتادن روی زمین اصلاً حس خوبی نداشت! کمرم رگ به رگ شد و فکر کنم چند صفحه‌ام چروک افتاد اما راه بهتری برای دیدن قفسه کناری که در میدان دیدم نبود، نداشتم.به بالا نگاه کرده و قفسه کناری را دیدم که پر از کتاب‌هایی لاغر با جلدهایی رنگارنگ بود.اولین فکری که به ذهنم رسید این بود که آن‌ها کتاب کودک هستند!ناگهان لگد محکمی به پهلویم خورد. پسر نوجوانی به زیرپایش نگاه کرد و غر زد: «این کتاب گنده چرا روی زمینه؟!» و خم شد تا مرا بلند کند.نگاهی به پشت و رویم انداخت. می‌خواست مرا به جای اولم برگرداند که دوستش از چند ردیف آن طرف‌تر صدایش زد. پسرک هول شد و مرا کنار کتاب‌های لاغر گذاشت و رفت.همه کتاب‌های دیگر با تعجب به من خیره شدند.گلویم را صاف کرده و گفتم: «شما برای بچه‌هایید... . احتمالاً به زودی صاحب مغازه متوجه فرق ما می‌شه و منو می‌بره سرجام!»کتاب تصویری‌ای که از همه نزدیک‌تر بود، گفت: «چرا همه باید همین فکر رو بکنن؟! مگه هر کتاب تصویری، مال گروه سنی کودکانه؟!»ابرویم را بالا انداخته و گفتم: «مگه نیست؟!»«معلومه که نه! مثلاً من یه کتاب برای نوجوونام! اون دوستمون هم که صداش داره از بالای سرمون میاد، مال بزرگسالانه! قفسه‌های کتاب کودکان نزدیک ما نیست!»شاخ در آوردم! فکرش را هم نمی‌کردم که آن لاغر مردنی‌های رنگی‌رنگی، کتاب نوجوان یا بزرگسال باشند!بادی در برگه‌هایم انداخته و گفتم: «شاید گروه سنی‌مون یکی باشه، اما فکر نکنم به اندازه من مطلب داشته باشین!»«متن و تصویر در ما باهم ترکیب شده! ما نصف مطالبمون رو با هنر نقاشی و تصویرسازی نشون می‌دیم و نصف دیگه رو توی حباب‌های گفتگو یا ابرهای فکر. این اصلاً به این معنی نیست که ما مطالب یا ارزش کمتری نسبت به شما کتاب‌های قطور داریم!»این کتاب‌های تصویری هم برای ما کسی شده‌اند و خبر نداشتیم؟!«اگه راست می‌گید، چند برگه‌تون رو نشون بدین تا ببینیم چند مرده حلاجین؟!»این را گفته و جلد سنگینم را کنار زدم تا نوشته‌هایی که به دو ستون تقسیم شده و در آن‌ها با خط ریز، داستانی روایت شده بود را نشان دهم.کتاب تصویریِ نزدیک‌تر، نگاهی به نوشته‌هایم انداخته و گفت: «اینجوری که چشم خواننده‌ها درمیاد تا بفهمن اوضاع از چه قراره!»بعد چند برگه از خودش را نشان داد و گفت: «منو ببین! کلی تصویر با نوشته‌هایی بزرگ و خوانا!»راست می‌گفت. صفحاتش بزرگ‌تر بود و ترکیب تصاویر رنگی و نوشته‌هایی که با فونت درشت چاپ شده بودند، لذت بیشتری به خواننده منتقل می‌کرد.سعی کردم همچنان غرورم را حفظ کنم: «باشه، قبول! شما بچه خوشگلای جدید، بیشتر طرفدار دارین!»اخمی کرده و جواب داد: «ما اونقدرها هم جدید نیستیم!»«مطمئنی؟! من کمِ کم پنج هزارسالمه ها!»«قدمت ما هم احتمالاً به همون وقتی برمی‌گرده که آدما شروع کردن با نقاشی روی دیوار غار، قصه بگن!»نمی‌دانستم ما کتاب‌ها انقدر ریش سفید داریم!یادم افتاد که سؤال اصلی را نپرسیده بودم: «راستی شما اصلاً چه مدل کتابی هستین؟!»«من کمیکم! اون دوستمون که تصویرهاش سیاه و سفیده، مانگاس، اون یکی هم که شبیه مانگاس ولی رنگیه و زمینه‌های شلوغ‌تری داره، مانهوآس.»«اون یکی که انگار دعوا داره و همش روش عکس شمشیره، چیه؟»«اون مانهاس، هر کدوم از ما در اصل متعلق به یه کشوریم. هرچند من به شخصه رواج زیادی پیدا کردم و دیگه مطمئن نیستم که به یه کشور تعلق داشته باشم. البته اگه بخوام درباره سبکی که الآن هستم توضیح بدم، اصلیتم به اروپای غربی و آمریکا برمی‌گرده!»«آهان! که این طور... برادر و خواهر نداری؟»«چرا! یه داداش دارم که بیشتر تو مجله چاپ می‌شه، بهش می‌گن کمیک استریپ! کوتاه‌تر از منه و اصولاً رو همون نوار پایین مجله زندگی می‌کنه.»همان موقع کتابی که پشت سر کمیک بود از میان چشمان نیمه بازش نگاهی به ما انداخت و گفت: «تو همون کتاب بزرگ قفسه کناری هستی؟»کمیک، او را معرفی کرد: «اینم لایت نوول یا رمان آسان‌خوانه! احتمالاً تو با اون، بیشتر از ما تفاهم داشته باشی! لایت نوول متن بیشتری نسبت به همه ما داره.»چشمانم را به لایت نوول دوختم که با کنجکاوی به ما نگاه می‌کرد. خطاب به او گفتم: «نظرت چیه ما باهم رفیق بشیم؟»جواب داد: «الآنم باهات دشمنی‌ای ندارم! هرچند به نظرم بهتره یه سر و سامونی به خودت بدی...»طوری این را گفت که انگار از گرد و خاک با کاغذ پاره‌های زیر زمین برگشته‌ام! گفتم: «خب نقشه‌ات چیه؟»«نظرت چیه یه کم لاغرتر و خوشگل‌تر بشی؟ قول می‌دم چیزی از کمالاتت کم نشه!»کم‌کم به غروب آفتاب نزدیک می‌شدیم و تعداد مردمی که به کتابفروشی می‌آمدند، بیشتر می‌شد. صدای جد بزرگ در سرم تکرار شد... « به هیبتی درآی که خوانده شوی!»این پا و آن پا کرده و کمی خود را ورق زدم. برای آن که راحت‌تر خوانده شوم، باید تغییر می‌کردم...«باشه! من برگ به برگ در اختیار شمام! فقط به این سبیل من دست نزن!»"این داستان ادامه دارد..."راوی داستانِ کتاب‌های حرف‌بزن: فاطمه شهاب‌الدیننشر رؤیاپردازاننشر رؤیاپردازانSun, 16 Jul 2023 16:05:43 +0330https://virgool.ir/@comica.ir/بچه-ها-امروز-بیشتر-از-همیشه-به-ابرقهرمان-ها-نیاز-دارند-fjv3kuwxf51iنوشته مگان مارگولیس(نوه یکی از خالقان کاپیتان آمریکا)نیویورک تایمز21 سپتامبر 2020صبح یکی از روزهای ماه مارس، اوایل همه‌گیری ویروس کرونا، دختر چهار ساله‌ام قبول نکرد که به صورت آنلاین در کلاس پیش دبستانی‌اش حاضر شود. او علاقه‌ای به دیدن چهرة دوستان و معلمانش که همین یک هفته پیش مجبور شده بود از آن‌ها خداحافظی کند، نداشت. در عوض شروع به زیر و رو کردن کمد لباس‌هایش کرد!سعی کردم او را به کلاس برگردانم و حتی با وعده خوراکی مورد علاقه‌اش به او رشوه دهم، اما سرش را تکان داد و گفت: «من خجالت می‌کشم...»بعد از میان تمام پیراهن‌های زیبا و پرنسسی‌اش، لباس(کاستیوم) کاپیتان آمریکا را بیرون کشید و با کلاه کاپیتان در یک دست و کت و شلوار آبی در دست دیگرش، در حالی که چشمانش از شوق می‌درخشید، رو به رویم ایستاد.سال 1939، پدربزرگم جو سایمون و همکار هنرمندش جک کربی، کاپیتان آمریکا را در پاسخ به وحشتی که اروپا را فراگرفته بود، خلق کردند. آمریکا هنوز وارد جنگ جهانی دوم نشده بود... .پدربزرگ من و کربی می‌خواستند شخصیتی بسازند تا افراد ناتوان احساس قدرت کنند؛ شعله‌ای از امید، برای کسانی که ممکن بود یکی از اعضای خانواده‌شان در اروپا باشد و به این خاطر با احساس درماندگی دست و پنجه نرم می‌کردند.اولین طرح پدربزرگم از کاپیتان آمریکا، یکی از طرح‌های مورد علاقه من است... کاپیتان آمریکا یک دستش را بالا آورده و سپر تزئین شده با پرچم آمریکا را در دست دیگرش دارد. این یک طرح ساده است، اما برای من جادویی است.دوران نوجوانی من، دهه 1980، در شهر نیویورک گذشت. دورانی که با دیدن اتفاقات تلخ پیرامونم، ناراحتی مرا در برمی‌گرفت. خانه ما یک آپارتمان 60 متری بود که خانواده پنج نفره ما را در خود جای داده بود. من به عنوان یک نوجوان، به دنبال فرار از شلوغی اطرافم و پیدا کردن مکانی برای نفس کشیدن بودم.وقتی چهل بلوک پایین‌تر می‌رفتم، در آپارتمان بابا جو، میان بوی قهوه قدیمی‌اش، حس آرامش وجود داشت. او و شخصیت هایی که خلق می‌کرد، از جمله Fighting American، The Fly و Captain America، همیشه در کنارم بودند و بابا جو ابرقهرمان من بود. هرچند قدرت او با حرکات ساده‌ای مانند ایستادن در آشپزخانه و پاشیدن فلفل به سوپ فعال می‌شد! وقتی او را تماشا کردم که سر میز نقاشی‌اش در کار گم می شود، شهر آرام به نظر می رسید و ناامیدی‌ها و نگرانی‌های نوجوانی‌ام دود می‌شد و به هوا می‌رفت.پس از مرگ او در سال 2011، کاپیتان آمریکا و سپر او بودند که به عنوان طلسمم عمل کرده و به من آرامش دادند. من پیراهن کاپیتان آمریکا را در زمان‌های سختی، مانند بارداری، می‌پوشیدم. در بهار گذشته، کاپیتان آمریکا از دیوار اتاق نشیمن مراقب خانواده‌ام بود، در حالی که ماه‌ها در خانه مانده و از ویروس کرونا پنهان شده بودیم.وقتی از خانه بیرون می‌رویم، او روی تی‌شرت‌ها در میان چهره‌های نقاب‌دار ظاهر می‌شود و به من و حالا دخترم، یادآوری می‌کند که هنوز امیدی برای بهتر شدن وجود دارد.تنها من و دخترم نیستیم که به یک طلسم اطمینان بخش نیاز داریم. در ماه آوریل، گای تربای مقاله‌ای درباره تفکر جادویی و «اثرات مفید قابل تشخیصی که در شیفتگی ما به طلسم‌ها و شانس در زمان‌های سخت یافت می‌شود» نوشت. او تفکر جادویی را به عنوان یک شیء، عمل یا شرایطی خاص تعریف می‌کند که به طور منطقی با یک دوره از رویدادها مرتبط نیست، ولی می تواند بر نتیجه آن تأثیر بگذارد. برای کودکان، این موارد می‌توانند دوستان یا شخصیت‌های خیالی باشند. مانند همین ابرقهرمانان شجاع و فناناپذیر.کووید-۱۹ بچه‌ها را از دوستان و مدرسه دور کرد. تفکر جادویی به آن‌ها اجازه می‌دهد تا از ابرقهرمان‌ها برای یافتن اعتماد به نفس، قدرت و پشتکار مورد نیازشان استفاده کنند.اگر کاپیتان آمریکا بتواند کله‌سرخ را شکست دهد پس یک کودک هم می‌تواند بر اضطرابش از شرکت در کلاس آنلاین، غلبه کند.قدرت تفکر جادوییبه گفته ژاکلین دی. وولی، استاد روانشناسی و مدیر آزمایشگاه تحقیقاتی کودکان در دانشگاه تگزاسِ آستین، تفکر جادویی در کودکان بین سنین 3 تا 8 سال به اوج خود می رسد. وولی توضیح داده که تفکر جادویی مربوط به کارهایی مانند وانمود کردن به داشتن همراهان خیالی است. همچنین شخصیت‌هایی که بچه‌ها به وجودشان باور دارند، مانند بابا نوئل و پری‌های جنگلی. دکتر وولی خاطرنشان کرده است، روانشناسان رشد مانند مارجری تیلور در دانشگاه اورگان گفته‌اند که داشتن دوستان خیالی یا تظاهر به ابرقهرمان بودن می تواند تأثیر محافظتی بر روی بچه‌ها داشته باشد.جانینا اسکارلت، که اکنون روانشناس بالینی است، 3 ساله بود که نیروگاه هسته ای چرنوبیل در 180 مایلی خانه اش منفجر شد و در نتیجه سال‌ها تحت درمان برای مسمومیت با تشعشعات قرار گرفت. نه سال بعد، با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، خانواده او از آزار و شکنجه ضد یهود فرار کردند و به عنوان پناهنده وارد ایالات متحده شدند. او از خطر فرار کرده بود، اما هنوز با آسیب‌های گذشته‌اش دست و پنجه نرم می‌کرد و به خاطر متفاوت بودن، مورد آزار هم‌کلاسی‌هایش قرار می‌گرفت.دکتر اسکارلت می‌گوید: «وقتی 16 ساله بودم، فیلمی دیدم که زندگی مرا برای همیشه تغییر داد و آن مردان ایکس بود. من این شخصیت های خیالی را می‌دیدم که به دلیل متفاوت بودن، قدرتمند شده بودند. بسیاری از آن‌ها دارای یک جهش ژنتیکی بودند که آنها را خاص می‌کرد. یافتن وجه اشتراک در مردان ایکس و درک داستانشان به افرادی مانند من کمک می‌کند تا اعتماد به نفس پیدا کنند.» همین دلیلی بود تا دکتر اسکارلت بتواند به روشی درمانی جدیدی برای بیمارانش دست پیدا کند.جوانترین بیمار او تا به امروز، پسری 8 ساله بوده که با مرگ حیوان خانگی خود دست و پنجه نرم می‌کرد که یاد گرفت تا با تظاهر به بتمن بودن، غم را پردازش کرده و برای عبور از آن، قدرت پیدا کند.دکتر اسکارلت که اکنون در سراسر جهان ابرقهرمان درمانی را آموزش می‌دهد، باور دارد که داستان‌ها مردم را به هم پیوند می‌دهد، پیوندی که برای بقا ضروری است.مطالعه ای در سال 2016 به رهبری ریچل وایتاز کالج همیلتون و استفانی کارلسون از دانشگاه میشیگان، با عنوان "اثر بتمن"، قدرت ابرقهرمانان را بیشتر نشان می‌دهد. در نتایج این مطالعه آمده است که وقتی بچه‌ها خود را به عنوان شخصیت مورد علاقه‌شان تصور می‌کنند، بهتر می‌توانند در کارهای دشوار پشتکار داشته باشند.ابرقهرمان‌ها یا آدم‌های بد؟ابرقهرمانان مسیر آسانی را طی نکرده‌اند، آنها نیز در طول سال‌ها با انتقاداتی رو به رو بوده‌اند. در سال 1954، یک گروه تولید و توزیع کتاب‌های مصور قانونی را تصویب کردند تا به نگرانی‌ها مبنی بر اینکه داستان‌های مصور می‌توانند باعث بزهکاری بچه‌ها شوند، پاسخ دهند.اخیراً، یک مطالعه در سال 2017 توسط روانشناس، سارا کوین از دانشگاه بریگهام یانگصورت گرفت که در آن240 کودک پیش دبستانی را در دو مقطع زمانی و به فاصله یک سال ارزیابی شدند. کوین دریافت که درگیری کودکان پیش دبستانی با ابرقهرمانان با افزایش پرخاشگری فیزیکی آن‌ها ارتباط دارد.هرچند دکتر وولی و دکتر اسکارلت با نظر سارا کوین مخالف هستند. دکتر وولی گفت: «نمی‌دانم آنها تا چه اندازه سطوح اولیه پرخاشگری را کنترل کرده‌اند به علاوه یکی از چیزهایی که آنها نتوانستند در این مطالعات رد کنند این بود که بعضی از بچه‌ها پیش از آن پرخاشگر بوده‌اند بنابراین بیشتر جذب وجه خشونت‌آمیز داستان‌ها و برنامه‌های تلویزیونی می‌شوند.»دکتر اسکارلت اضافه کرد که برای بسیاری از این مطالعات، کودکان کل کتاب را نمی‌خوانند و یا کل فیلم را تماشا نمی‌کنند بلکه برشی از کتاب یا یک کلیپ خاص را به آن‌ها نشان می‌دهند. او گفت: «تعجب می‌کنم، اگر بچه‌ها ببینند که چرا شخصیت‌ها در وهله اول دعوا می‌کنند، نتیجه چقدر متفاوت خواهد بود!» هم دکتر وولی و هم دکتر اسکارلت معتقدند که حتی واکنش منفی کودکان هم می‌تواند فرصتی برای آموزش در اختیار والدین قرار دهد.تی اندرو وال، روزنامه‌نگار و مورخ کتاب‌های مصور گفت، او کاملاً فرزندانش را که به دنبال ابرقهرمانان هستند، حمایت می‌کند.او معتقد است، داستان‌ها کودکان را با مشکلات دنیای واقعی آشنا می‌کنند و به آن‌ها یاد می‌دهند که هیچ‌گاه ناامید نشوند. همچنین ابرقهرمان‌ها به بچه ها اجازه می‌دهند تا به قهرمان زندگی خود تبدیل شوند.کاپیتان آمریکا برای نجات!وقتی دخترم برای اولین بار صحبت کردن را یاد گرفت، به طرح قاب کاپیتان آمریکا روی دیوار اتاق نشیمن اشاره کردم و به او گفتم: «دادا جو». حالا وقتی کاپیتان آمریکا را روی تی‌شرت یا کفش‌های ورزشی می‌بیند، با هیجان به آن اشاره می‌کند و از دیدنشان هیجان زده می‌شود.دلیل به وجود آمدن کاپیتان آمریکا این بود که بچه‌های آسیب دیده از جنگ‎جهانی احساس امنیت بیشتری کنند. قهرمانی کلاسیک که آغازگر عصر طلایی کمیک شد.صبح آن روز در ماه مارس، دخترم بالاخره به کلاس آنلاین پیوست، اما تنها زمانی حاضر شد به کلاس بپیوندد که ماسک کاپیتان آمریکا او را به طور کامل پوشانده بود، مو های فر بلوندش از کناره‌های کلاه بیرون زده بود و کت و شلوار آبی کاپیتان او را در بر گرفته بود. او با یک حس جدید رو به روی کامپیوتر ایستاده بود و لبخندی از سر اعتماد به نفس بر لب داشت. کودکی که با تفکر جادویی نجات یافته بود.مترجم: فاطمه شهاب‌الدیننشر رؤیاپردازاننشر رؤیاپردازانSun, 16 Jul 2023 15:33:44 +0330https://virgool.ir/royapardazan/بذار-براش-بمیرم-hu3me6uvvtvrنامه‌های پنهانی من به خودم!شماره:01-13منِ عزیزتر از جان، سلام!می‌دانم که خوبی! پس می‌روم سر اصل مطلب...بالاخره دیروز پیدایش کردم!روی آهنگ جدید و معروفی که دوستم برایم فرستاده بود، کلیک کردم و...♩♪♩♩♪♫♬♬♩♩♪♫♬...♩♫♩♩ .آهنگ تمام شد اما صدای خواننده، ذهنم را تسخیر کرده بود. دوباره و دوباره به آن گوش دادم و کم‌کم شروع کردم تا با او زمزمه کنم. باورم نمی‌شد که می‌تواند آنقدر با احساس از تمایلات درونی من بخواند! انگار مرا می‌شناخت... !وقتی اسمش را در اینترنت جستجو کردم و کارهای دیگرش را شنیدم، از یک چیز مطمئن بودم...او مرا می‌بیند!انگار از تمام چیزهایی که دوست داشتم خبر داشت. دلتنگی‌هایم را فهمیده بود. حتی می‌دانست که چرا از بعضی چیزها به شدت بیزارم!اوخیلی شبیه من بود...آه، خدایا! فکر کنم او را خیلی دوست دارم!کاش بتوانم روزی او را ببینم...خب دیگر! شب به خیر!نامه‌های پنهانی من به خودم!شماره:02-13سلام من!باورت نمی‌شود اگر بگویم که چه اتفاقی افتاد! یک بلیط کنسرت خریدم...کنسرت او!مادر ابتدا راضی نمی‌شد تا پولی بابت بلیط پرداخت کند، اما وقتی اصرار و اشتیاق مرا دید از مقاومت دست برداشت. چند آهنگ اورا برایش پخش کردم... فکر کنم حتی مادر هم تحت تأثیرش قرار گرفت، چون گفت: «چه صدای خوبی داره! چه آهنگ قشنگی... چه شعر زیبایی.... آهنگساز و شاعر هم خودشه؟»گیج شدم. تا به حال درباره آهنگساز یا شاعر و... فکر نکرده بودم. من فقط خواننده را دیده و صدایش را شنیده بودم و همین برایم کافی بود تا طرفدار پر و پا قرصش شوم.شانه‌ای بالا انداخته و گفتم: «نمی‌دونم! مهم هم نیست! این آهنگ مال این خواننده‌اس دیگه...!»مادر لبخندی زده و گفت: «منم باهات میام کنسرت!»با چشمان گرد شده پرسیدم: «شمام میاین؟! یعنی واقعاً دوست دارین بیاین؟ انقدر سریع طرفدارش شدین؟»مادر جواب داد: «آره چرا که نه؟! مگه تو همینجوری طرفدارش نشدی؟»با تعجب به فکر فرو رفتم.یعنی مادر واقعاً به این خواننده علاقه‌مند شده بود؟!نامه‌های پنهانی من به خودمشماره: 03-13خودِ خودِ من، سلام!آنجا پر از طرفدار بود اما من باور داشتم که بیش از همه، او را می‌شناسم. وقتی روی صحنه آمد فقط یک چیز می‌دیدم، او و بس!هنوز چند دقیقه‌ای از آهنگ اول نگذشته بود که مادر کنار گوشم زمزمه کرد: «نگاه کن! تموم زیبایی این آهنگ به تک نوازی ساکسیفونه.»توجه‌ام را از خواننده گرفته و به صدای ساکسیفون گوش دادم. حق با مادر بود.وقتی آهنگ بعدی شروع شد. مادر دوباره گفت: «پیانیست رو ببین! واقعاً ماهر به نظر می‌رسه.»مادر راست می‌گفت. انگار در دنیای خودش غرق بود و با چشمان بسته، هنرش را نشان می‌داد... . مبهوت کننده بود.اواخر کنسرت، خواننده شروع کرد به خواندن آهنگی که از همه بیشتر دوستش داشتم. حدود یک دقیقه از اثر را سعی کرد تا بدون هیچ سازی اجرا کند، اما اگر می‌خواستم صادق باشم، واقعاً حس اثر اصلی را نداشت! به نحوی آهنگ خراب شده بود.مادر به چهره‌ام نگاه کرد و گفت: «دیگه اونقدرها هم دلنشین نیست! نه؟!»نگاهی به خواننده کردم که با تمام وجودش در حال اجرای آهنگ بود. او مدت‌ها رویاهای مرا تسخیر کرده بود. نمی‌توانستم به این راحتی‌ها به کامل نبودنش، اعتراف کنم...ابروهایم را درهم کشیده و با لحن محکمی گفتم: «خیلی هم خوبه! مطمئنم از همه با استعدادتر و بهتره!»مادر چیزی نگفت اما ترجیح دادم تا باهم چشم در چشم نباشیم! حقیقت آن است که تمام این‌ها را می‌دانستم، اما...وقتی تمام نوازنده‌ها و عوامل معرفی می‌شدند، مادر همه را تشویق می‌کرد اما من برای هیچ‌کدام دست نزدم. تنها کسی که با تمام توانم تشویقش کردم، خواننده بود. انگار می‌خواستم ثابت کنم که برای او اینجا هستم.مادر گفت: «کنسرت خیلی خوبی بود! اما نفهمیدیم شاعر این آهنگ‌های قشنگ کی بود...؟»ناگهان اعلام کردند که شاعر در پشت صحنه نشسته و می‌توان بعد از کنسرت با او و تمام عوامل دیدار کرد. راستش من تا امروز باور داشتم که خواننده عزیزم، تمام آن شعرهای زیبا را گفته و تمام آن چه می‌خواند را با تمام وجود احساس کرده است. وقتی با مادر به پشت صحنه رفتیم تا با عوامل کار از نزدیک دیدار کنیم، صدای دعوایی توجه‌مان را جلب کرد. آن روزها آنقدر به صدایش گوش داده بودم که می‌توانستم تشخیص دهم، فردی که در حال داد کشیدن است، خود اوست!«من دیگه این خزعبلات رو نمی‌خونم!»و مانند طوفان به طرف جمعیت آمد. همگی برایش راه باز می‌کردند تا با او برخورد نکنند. مرد پیری که در حال نظافت زمین بود، نتوانست به موقع خودش را از سر راه خواننده دور کند و محکم با او برخورد کرد و روی زمین افتاد. صحنه‌ای که می‌دیدم قابل باور نبود! خواننده ناسزایی به مرد پیر گفت و رفت...در رویاهای من او انسانی شریف بود که مانند آهنگ‌هایش همه را دوست می‌داشت. شاید اگر تصویری که از او داشتم، واقعی بود، مرد پیر همچنان روی زمین نیفتاده بود. ناگهان شخصی که بعداً فهمیدم همان شاعر است، جمعیت را کنار زد و به مرد پیر کمک کرد تا روی نیمکتی در آن نزدیکی بنشیند. مادر دستش را بر شانه‌ام گذاشت. نگاهش کرده و گفتم: «فکر کنم روز سختی داشته!»مادر به نوازنده‌ها و شاعر اشاره کرد که حالا سرگرم عکس گرفتن با طرفداران بودند و به همه لبخند می‌زدند. بعد با لحن آرامی گفت: «اونام روز سختی داشتن! اما در برخوردشون با مردم خستگی و عصبانیت می‌بینی؟»با تندی گفتم: «می‌خوای بگی فقط اونی که دوستش دارم، مشکل داره؟!»مادر لبخندی زده و جواب داد: «نه! اونم خوبی‌های خاص خودش رو داره! ولی رفتار چند دقیقه پیشش قابل توجیه نیست.»مادر درست می‌گفت. اما هنوز هم نمی‌توانستم اشتباه اورا قبول کنم.«همه ما انسانیم و یه جاهایی اشتباه می‌کنیم!»«پس قبول داری که کارش اشتباه بود؟»سرم را پایین انداخته و گفتم: «بله!»وقتی در مسیر خانه بودیم، سکوت کرده و از پنجره اتوموبیل به بیرون چشم دوخته بودم. مادر گفت: «نمی‌خواستم تو به خاطر اشتباه اون شرمنده بشی! می‌خواستم که هیچ انسانی رو فرای چیزی که واقعاً هست، نبینی!»شاید زیادی او را دست بالا گرفته بودم!مادر ادامه داد: «و یه چیز دیگه که فکر کنم امشب فهمیدیم... برای ساخت یه اثر خوب، همکاری آدمای زیادی لازمه که زحمت هیچ کدوم هم کمتر از اون یکی نیست!»صحنه‌های کنسرت را به یاد آوردم و در تأیید حرف مادر گفتم: «درسته! اما من الآن اصلاً حس خوبی ندارم!»مادر حدس زد: «به خاطر بی‌اعصابی خواننده؟!»هنوز برایم سخت بود که بشنوم کسی او را ملامت می‌کند. با این حال گفتم: «هم اون، هم این که اگه تمام کسایی که دوست دارم، تو زرد از آب در بیان چی؟!»«یاد بگیر اگه از کسی خوشت اومد، چشم و گوش بسته جلو نری و ازش دفاع نکنی!»همان موقع ماشین روی دست‌انداز بدی افتاد و من و مادر تکان شدیدی خوردیم. با خودم فکر کردم، یعنی هر کدام از آدم‌ها چندتا از این دست‌اندازها در شخصیت خود دارند؟! حالا احساس بهتری داشتم، همه ما عادی بودیم و پر از اشتباه!ناخودآگاه لبخند زدم.مادر پرسید: «چی شد؟ یهو خوشحال شدی؟!»«هیچی فقط به این نتیجه رسیدم که همه آدما اشتباه می‌کنن و نیاز نیست انقدر سخت بگیرم!»«آره! همه اشتباه می‌کنن! ولی کسایی که متوجه اشتباه خودشون می‌شن و جبرانش می‌کنن، چند قدم از بقیه جلوترن!»«فکر نکنم این خیلی معمول باشه!»«چرا؟!»«خب اصولاً آدما باور دارن که اشتباه نمی‌کنن!»مادر سری به نشانه تأیید تکان داد و گفت: «موافقم! اونی که اشتباهش رو قبول می‌کنه و جرئت عذرخواهی کردن و جبران اشتباهش رو داره، یه قهرمانه!»وقتی به خانه رسیدیم، به اتاقم رفته و مقابل آینه ایستادم. یعنی روزی شهامتش را پیدا می‌کردم که به انتخاب اشتباهم اقرار کنم؟!نمی‌دانم!احتمالاً برای رسیدن به آن روز، باید خیلی بزرگ شوم!نامه‌هایی از: فاطمه شهاب‌الدیننشر رؤیاپردازاننشر رؤیاپردازانTue, 04 Jul 2023 18:23:46 +0330https://virgool.ir/royapardazan/هویت-خیس-خورد-umdyfdysze0sروزنامه شخصی یک نوجوان صفحه حوادثیک روزی از همین روزها!شماره: اول ...«بیا ناهار!»«باشه مااااماااان!»«چرا انقدر بلند داد میزنی؟!»مادر راست می‌گفت. صدایم مانند همیشه نبود. فکر کردم دارم با همان لحن همیشگی جواب می دهم. اما...ناراحت شده و گفتم: «من بلند داد نزدم!» بعد هم به سمت اتاقم به راه افتادم.خودم هم نمی‌دانستم چرا با یک عذرخواهی ساده، بحث را تمام نکردم!تیتر اول: داستان از اینجا شروع می‌شود...هنوز در اتاق را نبسته بودم که صدای عجیبی گفت: «چیه؟! خب قل‌قل کردم دیگه! این روزها مثل یه کتری در حال جوشیدن شدم!»با تعجب اطراف اتاق را نگاه کردم! نمی‌دانستم صدا به چه کسی تعلق دارد! از پنجره به حیاط چشم دوختم تا شاید منبع صدا را شناسایی کنم که دوباره گفت: «کجا رو دید می‌زنی؟! منم بابا! من! اینجا! روی میز رو نگاه کن!»روی میز تحریرم بجز لپ تاپ، یک ماکت انسان داشتم که اعضای بدنش مشخص بود. یک سال پیش به خاطر علاقه شدیدم به زیست شناسی آن را خریده بودم! همیشه وقتی نگاهش می‌کردم، با خود می‌گفتم، یعنی اعضای بدن من، دقیقاً شبیه این ماکت هستند؟!صدای دیگری که بی‌شباهت به صدای خودم نبود، گفت: «چرا یه جوری حرف می‌زنی انگار براش عادیه که با ما ارتباط برقرار کنه؟! معلومه در این حد عاقله که بدونه اشیاء بی‌جان حرف نمی‌زنن!»صدای اول ادامه داد: «خب به هر حال این یه مورد اورژانسیه! باید از تغییراتی که داره اتفاق میفته با خبرش کنیم! دوست داری استرس بکشیم ها! یا نکنه می‌خوای ندونه که چرا میزان صداش از دستش در می‌ره؟!»تیتر دوم: طبق گزارشات، هیچ شکایتی از صداهای عجیب، به تازگی ثبت نشده است!پاک گیج شده بودم! سرگردان به ماکت نگاه کرده و با خودم گفتم: «صدا از اینجاس؟! مگه میشه؟! توی این که دستگاه ضبط نیست...! شایدم رادیو داره و نمی‌دونم...»دستم را دراز کردم تا ماکت را بردارم که ناگهان ماکت لرزید و صدای عجیب ادامه داد: «نکن قلقلکم میشه! در ضمن رادیو نیست! من قلبتم که داره حرف می‌زنه!»صدایی که بیشتر شبیه من بود، گفت: «منم مغزتم! می‌دونم به نظرت منطقی نیست! یعنی دارم حس می‌کنم که سعی داری موقعیت رو تحلیل کنی! ولی شده دیگه... از دست این احساسات و هورمون‌های سرکش، اومدیم توی این ماکت تا بهت هشدار بدیم!»با چشمانی که داشتند از حدقه بیرون می‌افتادند، به ماکت نگاه کردم و برای چند لحظه مغز و قلب را روی آن لمس کردم. قلب زیر انگشتانم تکانی خورد و گفت: «تعجبت تموم شد؟! داری کورم می‌کنی!» به سرعت دستم را کشیدم و ماکت را سرجایش گذاشتم.صدایی که می‌گفت به قلبم تعلق دارد، خنده ریزی کرد و ادامه داد: «نترس حالا! برای من بده! اومدیم بهت هشدار بدیم که غافلگیر نشی، نه این که کاری کنی که سکته کنم، بمیری!»تیتر سوم: هویت صداهای عجیب، مشخص شد!مغز گفت: «اذیتش نکن! همین جوری اوضاع وخیمه!»یک لحظه در سرم گذشت که «چرا وخیم؟!»اما به ثانیه نکشید که مغز جوابم را داد: «یه سونامی در راهه! بهش می‌گن بلوغ! البته نجات پیدا می‌کنی، نگران نباش! فقط باید متوجه اوضاع باشی تا به موقع پناه بگیری. می‌دونم همین الآن از پای بازی با لگوهات بلند شدی، اما داری بزرگ می‌شی و دیگه کم‌کم باید خودتو آماده کنی...»صدای فین فین قلب بلند شد: «کی انقدر بزرگ شدی تو؟! انگار همین دیروز بود که به قلب مامانت وصل بودیم تا زنده بمونی!» احتمالاً منظورش دوران جنینی بود.وقتی قلب این را گفت به یاد رفتار چند لحظه پیشم افتادم و احساس گناه شدیدی مرا در بر گرفت.تیتر چهارم: طبق مشاهدات انجام شده توسط مغز و قلب، یک سونامی در راه است!مغز دستور داد: «بسه قلب! یه دقیقه قل قل احساسات رو متوقف کن تا شاید بتونیم کمی بهش خودآگاهی بدیم.»قلب گفت: «باشه!»مغز ادامه داد: «باید بدونی که همه چیز داره عوض می‌شه! حتی منم دارم بزرگ می‌شم!»قلب با ناله گفت: «نوجوونی و هزار دردسر! پوست کم کم داره غر می‌زنه! این قرمز شدن‌ها و خارش‌ها خبر از جوش زدن می‌دن... ولی از من می‌شنوی، خیلی بهشون دست نزن، وگرنه جاشون می‌مونه و با گریه و زاریِ پوست، روز و شب‌مون یکی می‌شه!»حالا فهمیدم چرا این چند روز انقدر صورتم می‌خارید و ملتهب شده بود!قلب با همان لحن ادامه داد: «تازه یه سری ریشه موی سرگردان هم زیر پوست جمع شدن! معلوم نیست کی بخوان، غافلگیرت کنن؟!»قلب واقعاً نگران به نظر می‌رسید!از مغز پرسیدم: «فقط همین‌هاست؟»«معلومه که نه! تغییرات جسمی تازه شروع ماجراست! ممکنه مثل امروز رفتارهای متفاوتی بروز بدی. حساس‌تر و زودرنج‌تر می‌شی... توی برنامه‌ریزی چند سال آینده اومده که وقت بیشتری رو با دوستات می‌گذرونیم و حتی شاید دلمون بخواد یکم تیپ‌مون رو عوض کنیم!»ابروهایم را بالا انداخته و گفتم: «کدوم دوست؟ من با همه دوستم! و تیپم؟!»مغز که انگار گزارشی را می‌خواند، جواب داد: «این طور که به نظر می‌رسه قراره با آدمای خاصی دوست بشی! تیپت رو هم هنوز مطمئن نیستم!»قلب مداخله کرد: «یادت نره که قراره بیشتر کاراشو خودش انجام بده!»«آهان، آره! حس استقلالت هم تقویت می‌شه! فکر می‌کنی از پس خیلی از کارا برمیای ولی اگه از من می‌شنوی، قبل از انجام هر کاری، مشورت کردن واجبه!»با لحن شکاکی پرسیدم: «فکر می‌کنی توی دوران بلوغ هم همین نظر رو داشته باشی؟»«برای همین اومدم بهت هشدار بدم دیگه! اگه حواست نباشه منطق راهش رو گم می‌کنه و من از دست می‌رم!»سری تکان داده و گفتم: «باشه! حواسم به همه چیز هست!»«سعی کن این اعتماد به نفس رو هم حفظ کنی! به دردمون می‌خوره...»قلب با کنایه گفت: «آره! به شرط این که تبدیل به اعتماد به سقف نشه!»لبخندی زده و گفتم: «باشه سعی خودم رو می‌کنم!»مغز با لحن حسابگرش گفت: «خب! فکر کنم دیگه حرفی نمونده... قلب! باید بریم!»صدای قلب آمد که گفت: «من هنوز کلی درد و دل دارم! فکر می‌کنی بیخودی به خودم زحمت دادم و تا اینجا اومدم؟»«نکنه تو هم داری از دست می‌ری؟»«نه! ولی حواست باشه حتماً با یکی دوست شی که قابل اعتماد باشه و واقعاً دوستت داشته باشه... وگرنه من توی این دوران آسیب‌پذیرم! اگه بشکنم، خیلی چیزا تحت تأثیر قرار می‌گیره! در ضمن یادت باشه که چند وقت یه بار حتماً با یه نفر، مثل مامانت، بابات یا... حرف بزنی! اگه حرفات توی من بمونه یا سؤال‌هات رو نپرسی، هم من هم مغز، منفجر می‌شیم!»مغز سرفه‌ای کرد و گفت: «از طرف خودت حرف بزن، من ممکنه بهم فشار بیاد یا اونقدر که باید، بزرگ نشم، ولی خبر داری که حتی الآنم خیلی دلم نمی‌خواد با کسی حرف بزنم!»خطاب به مغز گفتم: «ولی مامان همیشه می‌گه که باید سؤال‌هامون رو بپرسیم! هر چقدر هم که احمقانه به نظر برسه! پس فکر کنم، حق با قلب باشه.»قلب گفت: «آخیش! وقتی حق با منه، خیلی حس خوبی دارم!»«ولی خب همیشه هم نمی‌شه که هرکاری دلم خواست بکنم! به قول مامان بزرگ، اینجوری سنگ رو سنگ بند نمی‌شه!»قلب با لحن آزرده‌ای گفت: «باشه! حالا می‌ذاشتی یکم از پیروزیم لذت ببرم، بعد یادآوری می‌کردی!»تیتر پنجم: نیروهای امدادی در حال اعزام به محل هستند!مغز گفت: «تموم شد؟ چون دیگه وقت رفتنه!»قلب جواب داد: «آره! دیگه حرفی برای گفتن ندارم... هی، تو!»«بله؟»«قول بده یه آدم خوب از آب در بیای! باشه؟»لبخند زده و گفتم: «هر چقدر هم که سونامی بلوغ ترسناک باشه، من شناگر خوبی‌ام! پس نگران نباش.»چند لحظه بعد اتاق در سکوت فرو رفته بود. یک دستم را روی سینه و دست دیگرم را روی سرم گذاشتم و زمزمه کردم: «خب بچه‌ها! بیاین شروع کنیم!» خبرنگار: فاطمه شهاب‌الدیننشر رؤیاپردازاننشر رؤیاپردازانSat, 24 Jun 2023 17:44:46 +0330