https://virgool.ir/feed/@co.abzarSoftware Team Leader, Freelancer, Authorfa2026-11-11 20:23:38https://files.virgool.ir/upload/users/32319/avatar/dUM6iY.pnghttps://virgool.ir/@co.abzarhttps://virgool.ir/@co.abzar/چطور-زندگی-زناشویی-من-نابود-شد-brtv4dz8l2n0با شوق زیاد به خانه رسیدم، بعد از یک ماه بلاخره اینترنت وصل شده بود، پسرم یکساله‌ام به دم در آمد و با اشاره و خنده مرا استقبال کرد.همسرم بی‌تفاوت در آشپزخانه بود، با خنده گفتم ای کاش به استقبالم می‌‌آمدی، طعنه زنان گفت استقبال نداره، فکر کردی کی هست،‌ برام جذابیتی نداری !این حرفش مرا عمیق به فکر فرو برد:یاد لیستی از دردها و رنجایی افتادم که برای همین رفاه نسبی کشیده‌ام، یاد شبی افتادم که در ترمینال اتوبوس تا چهار صبح خوابیدم.یاد روزی که لباس مرده‌ای را که در خانه سالمندان بود برداشتم و شستم و پوشیدم تا چند دلار بیشتر صرفه جویی کنم.یاد روزی افتادم که ۳۵ کیلومتر پیاده راه رفتم چون پول بلیط اتوبوس نداشتم.هیچ چیزی از من باقی نماند، من در خود شکستم.این همه بخاطر کسی بود که به چشمانم خیره شود و بگوید برایم جذابیتی ندارد.به نظر شما او مستحق چیست؟بخشش؟ مقابله به مثل؟ جدایی؟ تنهایی؟ بدخلقی؟ خیانت؟ بی‌تفاوتی؟ چه باید کرد؟ XeroXeroThu, 20 Feb 2025 07:02:11 +0330https://virgool.ir/@co.abzar/میان-من-و-تو-qbxi3kil7qzwدریافتم میکنم بهترین راه رهایی از دام افکار تو در تو و ایجاد انسجام فکری،‌ نوشتن است. حتی وقتی همین جمله را نوشتم بعدا چندین بار ویرایشش کردم،‌ و بعد فهمیدم که چقدر پاراگراف بعدی و عنوان به این جمله نزدیک نیستند و همین شد که هر دو را تغییر دادم و بعد فهمیدم که ممکن است من همانطوری حرف میزنم که می‌نویسم و شاید به همین خاطر هست که خیلی‌ها، به خصوص کسانی که بسیار به من نزدیکتر هستند حرف من را نمی‌فهمند.چقدر جالب است که نوشتن می‌تواند اینقدر کمک کننده باشد.وقتی نوشته‌های خود را می‌خوانی از لابه‌لای کلمات دغدغه‌ها، امیدها، یاس‌ها، مشغله‌های ذهنی سر بیرون می‌‌آورند و تو را به نوشتن بیشتر، بهتر و دقیق‌تر تشویق می‌کنند، وقتی خودت مخاطب خودت می‌شوی می‌فهمی که دیگران چطور تو را می‌شنوند.میان من و او یک ارتباط عمیق و قلبی است، ما همدیگر را دوست‌داریم و من به این ایمان دارم، اما یک مشکل اساسی وجود دارد،‌ هر دوی ما دوست داریم دوست داشته شوم؛ مثل این است که بخواهی دو تا دوشاخه برق را به هم وصل کنی.خوشحالم که من می‌توانم در این رابطه با او صحبت کنم، می‌‌توانم به جای فحش دادن، دعوا کردن یا قهر کردن سر موضوعات بی پایه، مدام از موضوعات بی پایه و سطحی به ریشه‌ها دست پیدا کنم و تبرم را برای بریدن ریشه‌های ناامیدی از زندگیمان تیز کنم.انصافا کار آسانی هم نیست، مثل این است که به داخل جنگلی انبوه با درختان تنومند می‌روید که حتی نور آفتاب به سختی زیر پای شما را روشن کرده و حالا می‌خواهید میان این همه درخت مثمر و مفید یک درخت پوسیده و پوک را پیدا کنید و بعد آنرا طوری قطع کنید که باقی درختان هم آسیب نبینند.حال و هوای این روزهای من اینطور است که دقیقا خودم را در میان این جنگل انبوه می بینم.XeroXeroSun, 18 Aug 2024 00:16:46 +0330https://virgool.ir/@co.abzar/عشق-در-کار-یا-کار-در-عشق-jqu58qusgs8mهرچه بیشتر پا به سن میگذارم، بیشتر مادیات در جلوی چشمم رنگ می‌بازد، با اینکه هر کس و هر جا که می‌نشینم، همه دل در گرو حقوق بیشتر، درآمد بالاتر، ماشین بهتر و ... نهاده‌اند.من بیشتر از همه کار میکنم و کمتر از همه درآمد دارم، من درختی کاشته‌ام در بیابانی که با خون خود آبیاری‌اش میکنم، زمانی که من بمیرم، آن درخت میوه می‌دهد.من یک کارآفرینم !این نابخشودنی‌ترین عنوان یک انسان است، شاید از هرچیز دیگری زیباتر به نظر آید، اینکه رئیس نداری، ساعت رفت و آمدت دست خودت است و ...؛ اما راستش را بخواهی اگر به عمق این بازی وارد شوی میفهمی فقط یک چیز است که تو را کارآفرین نگه می‌دارد و آن عشق است و تنها عشق است !با یک مشت آدم خموده و خسته؛ یک مشت مایوس ناامید؛ یک مشت از همه رنجیده با فکر خراب و منفی باف، واقعا می‌شود دنیا را جای بهتری کرد؟ اصلا چه کسی این دنیا را اینقدر تنگ کرده است؟ آیا مردمی که جز نیک قلبی برای هم نوعشان نخواسته اند دنیا را اینگونه ناآرام کردند؟ یا آنهایی که با فکرهای مریضشان به هر چیز با دیده انکار نگاه کردند و باهمه سر جنگ داشتند؟اصلا این دنیا از چه زمانی رو به ویرانی گذاشت که یک عده فکر کردند حقی بیشتر از باقی دارند، یک نظام درست کردند و در آن نظام خود را برتر دانستند و حکمرانی را آغاز کردند.آنوقت از هر گوشه‌ای از دنیا یکی دوتا از این تیپ آدمها پیدا شدند و محیط زیست، بشریت و هرآنچه در زیر و روی این زمین یافت می‌شد را فدای خواسته‌های خودشان کردند.معتقدم می‌شد بهتر زیست، اگر قلبهایمان حاکم بود نه فکرهای کج و کوله‌مان !باید چکار کنیم؟باید عشق را در کار کنیم!اول باید بدانیم هرآنچه می‌کاریم برای ما نمی‌ماند، شاید اگر خوب بکاریم به نسل بعد ما برسد.دوم، باید برای ساختن به یکدیگر امید دهیم، نمی‌شود با ناامیدی سقف مسجد شاه ساخت که صدها سال کار کند یا منار جنبان ساخت؛ هیچ هنرمندی زمان را در هنر خود تاثیر نمی‌دهد، هنر زمانی هنر می‌شود که زمان برایش بی معناست.زمان برای ماشین پول سازی مهم است، برای چاپ اسکناس مهم است، برای تولید ماکارونی یا چیپس مهم است، اما برای شمایی که میخواهی ویرانه‌ای را بسازی نباید زمان مهم باشد، شما باید خود را وقف کنی تا شاید نامی از تو به جا ماند.دو راهی پول و عشق (ارزش) همیشه برایم سخت بوده، اینکه در قمار عشق عمری ببازم اما شادمانه زیست کنم یا برده‌ی پول شوم و در خدمت ماشین‌های پول سازی ساخته شده درآیم؟!شما کدام را انتخاب می‌کنید؟راه دیگری می‌شناسید؟XeroXeroSun, 10 Apr 2022 01:32:06 +0430https://virgool.ir/@co.abzar/گذری-بر-فضای-حاکم-بر-صنعت-فناوری-اطلاعات-و-ارتباطات-ttrg10xubrh6سالهاست مشغول فعالیت خصوصی در فضای فناوری اطلاعات ایران هستم، بیش از یک دهه از عمرم را در این حوزه صرف کرده ام، تجربیات گوناگون فنی کسب کرده ام، از کارشناسی تا نایب رئیس و رئیس هیئت مدیره و حالا بعد از این همه کار و تلاش و تجربه میبینم که قریب به اتفاق همه شاغلین متخصص این صنف سرخورده و مایوس هستند.دلیل این سرخودگی چیست؟کارمندان شور و شوق قبل را ندارند؛ کارجویی نیست،حتی کارآموزان با درخواستهای بی شاخ و دم وارد این حیطه میشوند گویی که سالها تجربه را با خود به شرکت شما می آورند.کارفرمایان جز تاخیر، بدعهدی و تعلل در پرداختها کاری نمی کنند.دولت محترم هم با جریمه های بیمه و مالیات به استقبال ما می آید!با خودم این پرسش را مطرح میکنم که ما چه خطایی مرتکب شدیم که به این گرفتاری رسیده ایم؟در هیئت مدیره شرکتها دعوای گوناگون جاریست؛ دعوایی که شاید ریشه آن در این اقتصاد نابسمان باشد؛ هیچ کس به هیچ بهایی حاضر نیست عمر خود برای ثمر دادن پروژه های بلند مدت صرف کند.همه در حال فرار هستند؛ از قوانین محترمی که بدون مشروعیت جمعی توسط نمایندگان همان جمع قرار است تصویب شود.از دروغهای شبانه روزی که از همه جا میشنویم و فقط سکوت میکنیم و با خود زیر لب میگوییم بلاخره درست میشود.برای این جمله ما جوانمیان را خرج کرده ایم و حاصل آن پوچ است.پدرانمان به کارهایی که کرده اند دیگر افتخار نمیکنند، نه به رشادتهایشان، نه زحماتشان و نه به هیچ چیز دیگر؛ آنها حق دارند چون ما را پریشان احوال می بینند.چه کسی پاسخگوست؟کی قرار است این چرخه معیوب متوقف شود و چه دست حمایتگری وجود دارد که فریب نباشد.در اکوسیستم این حرفه هرکجا که رفتیم یا جیبنمان را زدند یا در نهایت به پوچ رسیدیم.آقایان و خانمهای تصمیم گیرنده؛ ما دیگر یارای ایستادن نداریم، استخوان صنعت ما زیر ندانمکاری شما خرد شد، همین امید اندک هم که چندسالی با ما بود را شما گرفتید؟ کی میخواهید درد ما را دوا کنید؟بعد از مرگ سهراب؟XeroXeroSat, 16 Oct 2021 17:21:26 +0330https://virgool.ir/@co.abzar/جهان-بي-انسانقسمت-چهارم-gukpjli5o0vpتا اينجا كارها خوب پيش رفته بود، داد زدم "لغو پيام" - سيري"ارسال پيام به شيدا پيام لغو شد".چشمهايم را كه باز كردم چيزي از گذشته به ياد نداشتم، دختري سورمه اي پيش كنارم ايستاده بود و گفت "رسيديم پياده شو!" گفته هايش را بخش بندي و تفسير كردم و بعد متوجه شدم به زبان فارسي سخن مي گويد، پياده شدم اما همه چيز برايم ناآشنا و جديد بود، هيچ چيز را اينطور واقعي نديده بودم، دستگيره تاكسي را كه رها كردم به سرعت اما بي صدا از كنارم محو شد، نسيمي كه از حركت سريع خودرو ايجاد شده بود برايم خيلي جذاب بود، دوسداشتم به اين فرد سرمه اي پوش بگويم صبر كند تا در كنار خيابان بايستم و نسيم بقيه خودروها را هم تجربه كنم، در حالي كه هر جا را نگاه ميكردم خيره ميشدم انبوهي از داده ها را به خاطر ميسپردم و احساس ميكردم دارم سير ميشوم، يكهو ديدم خانم سرمه اي پوش محكم دستم را فشرد و گفت "مادرت اينا منتظرن بدو بريم!"مادر كلمه اي بود كه اطلاعات و تصاوير زيادي از آن داشتم، اما اين همه تصاوير مختلف مرا مات و مبهوت كرده بود و نمي دانستم كدام يك مي تواند درست باشد در بين تصاوير زني ديده ميشد زير اوار نيمه جان روي نوزادش خوابيده و او در حال مكيدن و شايد هم بوسيدن انگشتان مادر است.حالت عجيبي به من دست داد، سرم به شدت داغ شده بود و احساس ميكردم تا چند لحظه ديگر از شدت داغي ذوب ميشوم، در همين حين به دنبال مادر شيدا در ذهنم جستجو كردم، بازهم انبوهي از تصاوير، صداها، فيلم ها و ... كه هيچ كدام باهم اشتراكي نداشتند!!! سرم بازهم گرمتر و گرمتر شد؛ لحظه اي كه به چشمان زن سرمه اي پوش خيره شدم گفت" خوب نيستي؟ چي شده؟" گفتم خيلي سرم داغ شده دارم ميسوزم!! ناگهان گفت شيدا اسم من سارا، من دختر عموتم و از انگليس امدم و ... ( در حين حرفهايش انگليس را يافتم، مساحت۲۴۳٬۶۱۰کیلومتر ، جمعيت حدود ٥٥م نفر، توليد ناخالص داخلي ٢ ترليون دلار و كلمه مستعمرات و تصوير زير كه براي واكاوي در خواب ذخيره كردم.مستعمرات انگلستانبهاگرچه لحظاتي هيچ چيز نمي شنيدم اما مجدد در صداي سارا رو به روي من يا تصويرش هماهنگ شد و شنيدم كه گفت " خلاصه اونها از ديدن تو خيلي خوشحال ميشن چون هميشه دوست داشتن من فرزند خونده اي مثل تو بهشون معرفي كنم تا از تنهايي در بيان، باهاشون خيلي مهربون باش)دوستان عزيزم، من خود را يك نويسنده نمي دانم و تشويق و انتقاد و مخصوصا نظرات شما براي من بسيار مهم و انرژي بخش است، لذا مادامي كه از سوي شما بازخوردي دريافت كنم به نوشتن ادامه خواهم داد.ممنون ميشم نظرات شما را تا اينجاي داستان بدانم.XeroXeroFri, 08 Mar 2019 02:23:42 +0330https://virgool.ir/@co.abzar/جهان-بي-انسانقسمت-سوم-jwlrksrohmx3http://www.redment.irمطالعه قسمت دومبه حامد گفتم بايد ببريمش مشهد، گفت" ديونه اين تابوت رو تا مشهد ببريم كه چي بشه" گفتم تو ميخواي تستش كني مگه نه؟! نميخواييم كه سر خودمون رو شيره بماليم؛ ما ميخواييم تو فضاي واقعي راهش بندازيم و شروع كنيم باهاش كار كردن" اروم دستي به وسط سرش كه كمي هم از مو خالي بود كشيد و گفت" خيلي خوب، خودت ببر و كارهاشم بكن، زن من نميذاره باهات بيام رفيق ببخشيد ولي جمعه ها ديگه مال خودم نيستم" پرسيدم" چطور خانوداش رو معرفي كنم، اصلا كي قبولش ميكنه؟" گفت"تو اينستا بزن، تا نرسيدي ده تا خانواده براش پيدا ميشه!"بدجور تو فكر بودم، فردا صبح با دردسرهاي زياد و اون تابوت و خودم رو به ايستگاه قطار هوايي رسوندم و همون كاري كه حامد گفت كردم "اينستا"؛ و جواب داد، زني ٤٢ ساله ساكنه انگليس به ايران اومده بود و اتفاقا تسلط خوبي هم به موضوع "انسان كامل" داشت؛ درسته ما تو ايران پيش هيچ كس جايي نداشتيم با تز انسان كامل اما ميدونستيم انور دنيا اساسي روش دارن كار ميكنن.وقتي بهم زنگ زد صحبتش رو اينجوري شروع كرد" به به اقايون دانشمند ايراني، ميبينم كه خوب غوغا كردين، آفرين، آفرين واقعا كيف كردم، اسمت چي بود راستي؟" گفتم"محمد" با صدايي لطيف و صريح گفت" خوشم اومد، واقعا فكر نمي كردم اينجا از اين چيزا گير بياد، روشنش كه نكردي نه؟" گفتم" نه نميخواستم چيزي بفهمه، ميخوام واقعا تستش كنم" گفت" كجا ببينمت؟" گفتم" برام فرقي نداره تو ايستگاه قطار هوايي هم باشه خوبه ميدمش به شما و ميرم، هيچ ارتباطي هم نخواهيم داشت!".خلاصه اون روز شيدا رو به سارا سپردم و ديگه هيچ ارتباطي نه با سارا نه با شيدا داشتم. بهش ياد دادم كه كجا و چطور روشنش كنه و تمام نكات ايمني رو هم گوش زد كردم، از اونجا كه تو انگليس نمونه انسان كامل حق شهروندي هم گرفته بود و لابه لاي مردم زندگي ميكردن خيلي زود و خوب همه چيز رو ياد گرفت، دختري كه سر تا پا سورمه اي پوشيده بودو تنهاي تنها اومد و اون تابوت بزرگ رو از من گرفت با يه تاكسي با خودش برد.سعي كردم خودم هم همه چيز رو فراموش كنم!! در راه برگشت، تمام سالهاي تلاشم را مرور كردم همه دارايي كه بايد اينجوري تست ميشد و دلهره اينكه ايا دوباره ميتونم ببينمش؟ ايا اصلا شيدا سازندش رو پيدا ميكنه!؟ يكبار فكر كردم چرا اصلا اين تست رو انجام بدم؟ بهتر نيست برگردم؟تا به همه اين سوالها جواب بدم چرتم پاره شد و به تهران رسيدم؛ خسته بودم، با يك تاكسي تخت خواب دار خود ران به خونه رسيدم و بدون سر و صدا به اتاقم در طبقه دوم رفتم و خوابيدم.اتاق افتاب روي من با تنظيم مد گرماي حقيقي جور ديگري خودش را نشان ميداد اين صبح نه پروژه اي براي كار كردن داشتم و نه هدفي، به گلهاي شمعداني پشت پنجره خيره شدم و برگهاي پهنشان كه نشان ميداد اين مود اتاق را عاشقانه دوست دارند، دوباره فكر شيدا به سرم زد، "بايد تا الان روشنش كرده باشد" صدا زدم " جستجو براي شيدا در مشهد- ارتباط دوستانه " جواب سيري با صداي زنانه و نازك گفت" يافت شد- متن پيام؟" شگفت زده شدم، به اين سرعت توانسته بود هويت سازي كند و خودش را در سامانه بين المللي انسان كامل ثبت كند، فوري تلفن را برداشتم و به حامد اين خبر مهم را دادم؛ از شادي داد زد و گفت" ديدي گفتم زندگي منشوريست در حركت دوار؟ " اره جمله مسخره و اعصاب خوردكني بود كه حامد روزي صدبار وسط كد نويسي ميگفت.هويت سازي و ثبت در سامانه بين المللي انسان كامل يعني رعايت همه استانداردهاي توليد شيدا و سالم بود كد از نظر فني، حالا بايد ارتباط گيري تست ميشد، البته نه از جنس مكالمه بلكه از جنس ارتباط عاشقانه و احساسي...***** دوستان عزيز از همراهي شما سپاسگزارم مادامي كه اين مطلب كامنت و لايك داشته باشد به نوشتن قسمت بعدي ادامه خواهم داد.با تشكرXeroXeroMon, 04 Mar 2019 02:13:03 +0330https://virgool.ir/@co.abzar/جهان-بي-انسان-mxu1nx5yetscGalaxy Without Human منظومه بی انسان لینک قسمت اول ( شماره 1 ) شماره ٢هوا بسيار گرم بود، چله تابستان، ما بايد شيدا را از ازمايشگاه به خانه منتقل ميكرديم، حامد ذوق كرده و در هر تماسي كه با من داشت از اخرين تكنولوژي هاي كدهاي شيدا ميگفت اما من به فكر جاي امن و مناسبي برايش بودم.در ساختن شيدا همه پولهايم را به يك چهره پرداز معروف دادم و ايده اي از شكل و شمايلش هم نداشتم بعد از اتمام كارش چيزي كه از آب در امد، يك دختر لاغر اندام و استخواني بود كه خيلي هم زيبا نشده بود اما با اين حال واقعا از ديدنش هيجان زده ميشدم، با خودم ميگفتم چطور ميتوانم اين موجود مانكن گونه بي حركت را تا اين اندازه دوست داشته باشم.پدرم كه هميشه از بوي سيگارش متوجه ميشدم در خانه است يا نه خيلي با من و كارهايم موافق نبود البته او جزئياتي از آنچه ما انجام داده بوديم نمي دانست و بيشتر مادر در جريان بود.نمي توانستيم شيدا را به خانه بياوريم چون احتمال اين وجود داشت كه پدرم او را تكه تكه كند، او فردي رنجور و سنت گرا بود، به هر چيزي كه به برق وصل ميشد هم حساسيت نشان ميداد، از ان ادمهايي كه همه چيز را قبل از خواب از برق ميكشند و در ضمن هر انچه من انجام ميدادم از نظر او بيهوده بود، كارخانه اي سمت خاوران داشت، ماشين الات سنتي روغن كاري روبات ميساخت، ٢٠ سال بود كه اين كار را ميكرد و هيچ تغييري در ان نداده بود، وقتي دانشجو بودم هميشه دوستداشتم ان كارخانه را توسعه بدم اما جوانتر از ان بودم كه از پس همه چيز بر بياييم.من و حامد شيدا را در صندوق بزرگي جا داده بوديم مثل تابوت! اما هيچ ايده اي نداشتيم كه كجا ببريمش و كجا روشنش كنيم؟ قرار بود فقط يكي از ما مخاطب او شود تا بتوانيم در محيط واقعي احساس و ادراكش را تست كنيم، لحظات اول ميتوانست خيلي خطرناك باشد، يك دود كوچك پس از زدن دكمه استارت كافي بود تا همه زحمات ما به باد رود.****** مادامي كه اين مطلب مخاطب داشته باشد نوشتن را ادامه خواهم داد، اگر از خواندن اين نوشته لذت برديد يا نقدي بر ان داريد لطفا در كامنت بگذاريد.XeroXeroSun, 03 Mar 2019 11:30:58 +0330https://virgool.ir/@co.abzar/جهان-بي-انسان-yfbnqardyqdeشماره ١مقدمه: انچه ميخوانيد مجموعه داستانهاي دنباله دار علمي تخيلي با مايه هاي عاشقانه و نقدهاي ژرف اجتماعي است. تا انجا كه مخاطباني براي شماره هاي بعدي وجود داشته باشد اين مجموعه داستان دنباله خواهد يافت.از عزيزاني كه از تخصص خوبي در اين حوزه برخوردار هستند نيز خواهش ميكنم من را از دانش خود محروم ننمايند.فصل ١ سال ١٤٥٢ من و حامد در آزمايشگاه دانشگاه علم و صنعت توانستيم اولين تست موفقيت آميز پروژه انسان كامل را به پايان برسانيم؛ از سال ١٤٤٨ كه من به تنهايي روي اين پروژه كار ميكردم بارها و بارها شكست خورده بودم؛ تمام انسانهاي كامل ساخته شده روزي با باگي برميخوردند و رفتاري عجيب بروز ميداند و از كار مي افتاند.من روزها و شبها را در دانشگاه به سر ميبردم، براي اينكه بتوانم نمونه اوليه موفقي ارائه كنم دست به هر كاري زدم، از پس انداز خودم و حتي تمام تفريحاتم گذشتم تا پروژه انسان كامل نتيجه دهد. حامد در اين پروژه كمتر مسئوليت داشت، او كه از كار كردن براي شركتها ابر داده خسته شده بود حالا با من همراه شده بود.البته او ادم اين همه ريسك نبود و تقريبا چهارسال بعد و در اواخر كار به من اضافه شد، اما من از ابتدا با همين رويا زندگي ميكردم، با روياي زندگي با انسان كامل.انسان كامل تلفيقي از هوش مصنوعي، يادگيري ماشين، احساس و ماشين و ژنتيك بود.بخاطر اينكه هيچ كس حاضر نبود از همه چيز زندگي خود بزند و پاي اين پروژه بماند من مجبور بودم اكثر اين حوزه ها را يادبگيريم، راستش نمي شد و هر كدام تخصص و زمان زيادي ميخواست بنابراين من هر قسمت را از يك پروژه متن باز سر هم كرده بودم تا يك چيزي از اب در بيايد و در هر زمان خالي هم كه پيدا ميكردم در هر يك از حوزه ها بيشتر مي خواندم اما در هيچ كدام ايده ال نبودم.حالا پروژه انسان كامل اولين تست خود را به پايان رسانده بود و من ميتوانستم شيدا را به خانه بياورم.** قسمت بعدي در شماره ٢ دوستان عزيزم اگر اين متن براي شما جذاب بود لطفا با گذاشتن كامنت و لايك كردن به من دلگرمي بدهيد تا از انرژي مثبت شما قدرت بگيرم.از توجه شما سپاسگزارمXeroXeroSun, 03 Mar 2019 02:43:44 +0330https://virgool.ir/@co.abzar/مناجات-کارآفرینانه-c9pxdyvaugflدلم نمیخواهد نامم فاش شود، شاید خیلی ها مرا خوب بشناسند، خیلی ها که روزی همکار، کارمند یا مدیر من بوده اند.آنها می دانند که مدتی طولانی است دیگر برای کسی کار نمیکنم و به کمک دوستان و با 13 ساعت کار روزانه برای خودم دفتر کاری راه اندازی کرده ام.حالا بعد از گذشت مدتی طولانی روزها که به پشت میز کار خود می نشینم باخود می اندیشم که اگر اینجا تعطیل شود رابطه دوستانه ما چه می شود؟! کارمندانم چه فکری راجب من می کنند و آن همه ایده خوب و مثبت که نشد برایشان خریدار پیدا کرد چه می شود؟هر کس بهانه ای آورد، یکی دنبال برند شرکت بود، یکی ثبت شرکت میخواست، یکی دنبال باج گرفتن بود و یکی به تازه تاسیس بودن یا جوان بودن تیم خرده گرفت، هیچ کس منصفانه واقعیت فنی و توان این تیم را ندید، آنها هم که دیدند تا جای ممکن سو استفاده کردند؛ سامانه هایی که توسط ما تولید شد باعث رشد بازار شد اما کسی از ما تقدیر یا قدردانی نکرد، به هیچ انجمنی دعوت نشدیم و هیچ سرمایه گذاری ما را پیدا نکرد !ما گمنام هستیم و انتخاب کردیم گمنام باشیم چون از هزار دردسر قانونی میترسیدیم، چون شنیده بودیم که اگر شرکت ثبت کنیم چه می شود، چون سرمایه میلیاردی یا میلیونی برای پشتوانه کردن نداشتیم، ما فقط یک مای قوی هستیم، با یک خرج جاری که همیشه هم بیشتر می شود، هیچ کس از ما وقت ندارد مدام به این اداره و آن اداره برود و جواب این رئیس و آن معاون را بدهد و از این اتاق به آن اتاق برود، ما کارپرداز نداریم! شنیده بودیم که هرگز باور نمی کنند که چند نفر می توانند برای تحقق رویاهایشان یکسال با حمایت خانواده خود امرار معاش کنند و به سود فکر نکنند، شنیده ایم که اداره محترم بوق .... این چیزها سرش نمی شود، حق دارد! اداره بوق .... را چه به فکر کردن خلاقانه ! چه به حمایت از دانش و مهارت ایرانی، چه به کمک به رشد SME ها، چه به پرو بال دادن به جوانان با انگیزه ؟!!آری مدتی هست که این فکرها صبح تا شب مرا تنها نمی گذارند!منی که تیمی ساختم که محصولات نهایی آنها قابل تقدیر است، نه تنها از دید من، از دید هر اهل فن دیگر، بهتر بگویم مایی که پلت فرم ساختیم، سامانه ها و زیرسامانه ها ساختیم، مایی که اگر همین الان در یک شرکت اسم و رسم دار باشیم هزار جلسه و تقدیرنامه و پنل برای ما تدارک می بینند و هرکداممان ماهی 6-10 م حقوق داریم حالا باهم درحال زمین خوردنیم !لایه های نامرئی اجتماعیبه تازگی به موضوعی پی برده ام و آن لایه های نامرئی اجتماعی است! این لایه ها به مانند سدهای بزرگی می مانند که در نظامهای اجتماعی شکل می گیرند و فرصت رشد را از هر لایه به لایه بعدی دریغ می کنند، فکر کنید یک کارگر خلاق، مهندس عاشق، یک معلم دلسوز و هر چیز دیگر اگر بخواهد یک پله رشد کند، در یک نظام غیرعادلانه باید خیلی از خواسته هایش را فدا کند، به نوعی باید ایثار کند تا جامعه او را در نقش جدید بپذیرد.راستش را بخواهید کارمند باید کارمند بماند، کارگر باید کارگر بماند و معلم باید معلم بماند، معلم برای مدیر شدن نه تنها نیاز به استعداد و تلاش دارد بلکه باید خیلی چیزهای دیگر هم داشته باشد تا پذیرفته شود، البته این موضوع در مکانیزمهای انتصابی راحتتر به نظر می رسد، یعنی اگر جایی کار کنید که کسی دیگر شما را تایید و مدیریت می کند، اوست که برای آینده شما؛ مدیر شدن شما یا هر چیز دیگر تصمیم میگیرد، نه خود شما !به عقیده من هرچه مکانیزمهای اجتماعی سالمتر باشند نفوذ و عبور از لایه های نامرئی اجتماعی ساده تر و عادلانه تر است، اما دولت هم در قابل ایجاد بستر این شرایط مسئول است و باید فضای عادلانه رشد را برای همه آماده کند، به نظر شما دولت ما چقدر در این رابطه موفق بوده؟کمی از بحث دور شدم؛ به بحث بازمیگردم، مناجاتهای روزانه من بعد از رکود اقتصادی 3 ماهه گذشته به اوج خود رسید، خوشبختانه قبل از اینکه مرا از جایی اخراج کنند خودم به فکر مستقل شدن افتاده بودم اما حالا زمانی که با همکاران و دوستان قدیمم صحبت میکنم می شنوم که آنها هم یکی یکی در حال اخراج یا تهدید به اخراج از محل کار خود هستند !این نگرانی ها تا کجا ادامه خواهد یافت و مقاومت ما تا کجا؟چطور میخواهیم برای کارهای نکرده خود، برای مسئولیتهای فردی و اجتماعی که به آنها عمل نکردیم پاسخگو باشیم؟ آن قانونگذاری که قشر جوان کارآفرین را ندیده است و شرایط را برای رشد او آماده نکرده است چطور میخواهد از عملکرد خود دفاع کند؟در کتابی خواندم از هر 100 نفر فقط 1 نفر میتواند کارآفرینانه زندگی و فکر کند، خب ما در کشور عزیزمان چطور با این یک نفرها برخورد میکنیم؟ آیا آنها را بعد از بلوغ کامل کاری روانه بازارهای کار جذابی چون اروپا و آمریکا نمی کنیم؟سوال: چرا فلان نهاد باید مانع کسب و کارهایی شوند که هیچ آسیبی به هیچ نهاد، شخص یا آزادی های مدنی و اجتماعی افراد نمی زند؟ گروهی که در یک آپارتمان مسکونی در حال کدنویسی هستند چگونه مزاحم دیگرانند؟ چرا باید عوارض بپردازند؟ اصلا بابت چه عارضه ای؟سوال: چرا اداره بوق .. قانونی برای حمایت از استارت آپها ندارد؟ تیمهایی که ممکن است بیش از 1 یا 2 سال هم دوام نیاورند چرا باید با نظامهای سنتی ماهها به دنبال امور مال... خود باشند؟ اصلا چرا آنها باید به اداره بوق ... مراجعه کنند؟ چرا ما نتوانستیم محیطهایی برای حمایت، راهبری و نظارت این تیمها درست کنیم؟ ما از هند چه چیزی کمتر داریم که آنها می شوند استاد توسعه کسب و کارهای کوچک و ما می شویم استعداد برتر ضد اشتغالزایی !XeroXeroSat, 23 Feb 2019 17:21:21 +0330https://virgool.ir/@co.abzar/کارآفرینی-به-سبک-ایرانی-me8ehb5vwdhdمیخواهم کارآفرین باشم!کلاکت اول - فرار از برده داریمیخواهد مستقل باشد، ایده دارد، خلاق است، توانایی دارد، با چندتای دیگر برنامه ریزی می کند که کاری راه بیندازد و می اندازدکلاکت دوم - جای کارچند تومنی قرض، فروش طلاهای همسرش یا مادرش، چندتا شریک و یک دفتر کارکلاکت سوم - تو حق کار نداریشهرداری می آید، دارایی می آید، بیمه می آید ( اینها واقعا حامی تو هستند!! ) تو نباید کار کنی چون باید قبلش میلیونها تومن به ما بدهیکلاکت چهارم - یاس و بازگشتجوانی که می توانست 10 نفر دیگر را هم به سر کار بیاورد حالا خودش هم به بیکاران اضافه شده، بی کار باتجربه.XeroXeroWed, 20 Feb 2019 17:15:32 +0330