https://virgool.ir/feed/@cna14kiafa2026-11-12 08:28:22https://files.virgool.ir/upload/users/37284/avatar/81WZhj.pnghttps://virgool.ir/@cna14kiahttps://virgool.ir/@cna14kia/سعدی-مشیری-نگار-la5fle305yevداشتیم با اسی تو محوطه دانشگاه راه میرفتیم و گپ میزدیم که بحث همیشگی دوباره ولو شد. اسی میگفت باید برم حل تمرینش بشم. گفتم خب بعدش چی؟ سخت درس بدی بیاد خصوصی باهات برداره و فلان؟ گفت نه دیوونه! نمره خوب بدم و کیف کنه و بخنده و فلان. اصغر که داشت میخندید برگشت گفت بابا حرمت رابطه معلم شاگردی کجا میره پس؟ اسی که حرف اصغر رو جدی گرفته بود دستی به ریشش کشید و گفت خب نمیگم بهش تا ترم تموم شه. گفتم اسی دیوونه نشو دیر میشه یه وقت. اصغر هم به تایید حرف من گفت اصن سعی کن هیچی بهش یاد ندی، اینجوری رابطه شاگرد معلمی شکل نمیگیره دیگه، هان؟ از بس حرفش احمقانه بود که هم من هم اسی توی دلمون تایید کردیم ولی چیزی نگفتیم. فقط برگشتم نگاهش کردم. عجیب اون روز قشنگتر شده بود. حقا که مرضی قشنگ‌ترین دختر کل دانشگاه‌های فنی جهان بود. نشد درست و حسابی حرف بزنیم ولی به قدر کفایت نگاهش کردم. یک نظر حلال اما متناسب با درک جمال. حرف کم میووردم. میخندید. حرف کم میووردم سرشو مینداخت پایین زمینو نگاه میکرد. حرف کم میووردم. لبخند میزد. حرف کم میووردم. دستاشو به هم گره میکرد. حرف کم میووردم. دیگه نمیدونستم چیکار میکرد فقط میدونستم یه کار جدید میکرد. من شیفته خلاقیت مرضیه شده بودم.به سعدی تفال زدم. دیدم به به! آقامون هم گویا سخت گرفتاره! اصن حس کردم یه لحظه معشوق جفتمون یک نفره. که انقدر دقیق، که انقدر صحیح گفته: «فتنه در آفاق نیست جز خم ابروی دوست / داروی مشتاق چیست؟ زهر ز دست نگار ». من زهر خوردم. با افتخار داد زد این جمله رو اسماعیل. راست میگفت. زهر و زهرماری خوردن شرف داره به شکر خوردن. منتظر نتیجه بود اما اقلا پشیمون نبود و همین بس برای پایان خوش رسالت زندگانی. والا بخدا! تا کی حسرت زندگی بقیه رو باس میخوردیم؟ اصلا اگه از ترس آبروی مرضی نبود، میرفتم جلو حراست داد میزدم بهش میگفتم دوستت دارم بابا. یه جوری که بقیه از روی حسادت باهاش کج بیوفتن. یجوری که موقع بافتن موهای دخترش براش تعریف کنه. دیوونه بازی بودها ولی دیوونه بازی شکر زندگیه دیگه. همش که نمیشه زهر خورد؛ اونم خالی خالی. جدی میگم! همش نمیشه عاشقونه بود تو رابطه که! یعنی اینجوری بگم، فقط نباید عاشقونه بود. باید رفاقت کنی باهاش. خوش بگذره بهت خوش بگذره بهش. کیف کنی وقتی میبینیش. معذب نباشی و نباشه. یه وقتایی باید یکمی بحث کرد، حرف زد، دستشو بگیری ببریش بام، بشونیش تو تله‌کابین بگی یا میگی ببخشید یا این بدمصبو انقدر تکون میدم تا سیمش قطع بشه بیوفته. بعد اونم لبخند بزنه و لجاجت کنه. بعد که تو اولین ضربه رو به کابین زدی بگه باشه باشه میگم ولی تو نذاری بگه ها و سریع بغلش کنی. جدی عذرخواهی از این قشنگ‌تر داریم؟ آخرش هم معلوم نمیشه کی از کی عذرخواهی کرده. یا حتی قبل‌ترش، فرضا یه کاری کردی که یکم عصبی شده بعد نامه بنویسه. وقتی اون نامه رو داری میخونی میتونی تصور کنی گونه‌های سرخ شده‌اش رو یا حتی موهای کنار گیج‌گاهش که یکمی عرق کرده و چسبیده به پوستش. بعد دلت میخواد بغلش کنی نوازشش کنی موهاشو از جلوی چشمش بزنی کنار و بشونیش جلوت تا غر بزنه به جونت و تو هم هیچی نگی. یا مثلا دسته جمعی بری کلکچال و وقتی که رسیدی به اون استراحت‌گاهش تو کل جمع اونو بیشتر از همه خیس کنی آخر سر هم بیوفته دنبالت و تو هم بزنی تو خاکی، لای هرچی درخت و گل و بلبل و ایناست البته حواست باشه که گمت نکرده باشه‌ها. والا!تو نیستی که ببینیچگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است!چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست!چگونه جای تو در جان زندگی سبز است!*هنوز پنجره باز است.تو از بلندی ایوان به باغ می نگری.درخت ها و چمن ها و شمعدانی هابه آن ترنم شیرین به آن تبسم مهربه آن نگاه پر از آفتاب می نگرند.*تمام گنجشکانکه درنبودن تومرا به باد ملامت گرفته اند؛ترا به نام صدا می کنند!هنوز نقش ترا از فرازِ گنبدِ کاجکنار باغچه،زیر درخت ها،لب حوضدرونِ آینهء پاک آب می نگرند*تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده استطنینِ شعرِ تو در ترانهء من.تو نیستی که بیبنی، چگونه می گرددنسیم روح تو در باغِ بی جوانه من.*چه نیمه شب ها، کز پاره های ابر سپیدبه روی لوح سپهرتو را، چنانکه دلم خواسته است، ساخته ام!چه نیمه شب ها ــ وقتی که ابر بازیگرهزار چهره به هر لحظه می کند تصویربه چشم همزدنیمیان آن همه صورت ترا شناخته ام!*به خواب می ماند،تنها، به خواب می ماندچراغ، آینه، دیوار بی تو غمگینندتو نیستی که ببینیچگونه با دیواربه مهربانی یک دوست از تو می گویمتو نیستی که ببینی، چگونه از دیوارجواب می شنوم.پس ابوالوفای بوزجانی، بار دگر رقعه بگشا. «بسم الله الرحمان الرحیم. این وصیتی است که میکند آن که ساعت آخر عهد اوست به دنیا و اول عهد اوست به عقبی، که داربقاست. بدان که همه چیز در عالم به قضا و قدر است. و هرچه خدای تعالی بر سر بنده نوشته است، آن بباشد و رد نشود. و غیب هیچ کس نداند الا خدای عزوجل. پس مومن را واجب آن است که لباس صبر بپوشد و قدر وسع بکوشد. الله اکبر که امروز خلاص من، دری پدید آمد. و نوشتم آنچه بر من رفته آمد. تا مردمان چیزها اندر آن بیابند که سهمگین نماید.»Sina KiarostamiSina KiarostamiSun, 22 Dec 2019 13:19:07 +0330https://virgool.ir/@cna14kia/بایرن-پورتو-rjyzavnnnhlbلحظات سخت و نفس‌گیری بود. عجیب بود. فکر کن اینور صندلی یه پسر تازه‌کار و مبتدی، اونور یه دختر با اقلا ده بیست سال سابقه درخشان در عرصه دلبری! عین بایرن - پورتو شده بودیم. اومده بودم ببازم ولی میخواستم قشنگ ببازم. سخت ببازم. یادش بمونه و ببازم. یعنی یه جوری که بعد باختم هم ملت برام کلاه از سربردارن و فارغ از نتیجه، ایستاده تشویقم کنن. تا همونجاش هم خوب اومده بودم بالا! منتها بحث حیثیتی بود و نباید بد می‌باختم. تازه محل قرار هم خودم تعیین کرده بودم و از شانس میزبانی بهره می‌بردم منتها بدون تماشاگر! از طرفی اونم با احتساب اینکه گل زده تو خونه حریف در شرایط برابر دوتا حساب میشد، اومده بود که از فرصت استفاده کنه. ولی مشکل تیم ما بازی تدارکاتی بود. شما نگاه کن، اگه دخترخاله و دختردایی و با عرض شرمندگی دختر عمو رو بذاری کنار، عملا من بدون هیچ حریف تمرینی رفته بودم وسط مسابقات.تا گفت سلام، درخواست استراحت فنی دادم. راوی گفت بابا والیباله مگه؟! گفتم نمیدونم حاجی باید بزنم بیرون. گفت کجا؟ گفتم برم براتون یه لیوان آب بیارم. هوا گرمه، شما هم که تا اینجا تشریف آوردین حتما اذیت شدین. دوتا دستمال برداشتم زدم بیرون. یادم به آقام افتاد که چند سال پیش روی استعمال بیش از حد دستمال کاغذی اونم بعد از نیمه شب شرعی، حساس شده بود. کلا هر پدری به یه چیزی گیر میده دیگه. یکی کولر یکی کنترل تلویزیون شانس ما هم دستمال بود، بستگی داره و نباید شما هم سخت بگیرین. مگه خشک میشد حالا؟ عرق رو سر و صورتمو میگم. لیوان آب رو روی زیردستی گذاشتم و بردم براش. گفتم گلوتونو تازه کنید. تا اینو گفتم چشم تو چشم شدیم. نمیخواستم اون چند ثانیه تموم شه. تو هم نخواه که تموم شه. به قول سعدی «عاشق آن است که بر دیده نهد پیکان را». نهاد بی‌مروت، پیکان را نهاد. به خودم اومدم دیدم پخش زمین شدم. داور اومد بالا سرم، لبخند زدم گفتم: پنالتی؟ گفت: نه تمارز. گفتم: خب چاره چیه؟ گفت یا اخراجت کنم یا پنالتی بدی. گفتم بی‌مرام مگه من زدم؟ گفت: نه ولی خودت خواستی بخوری؛ اخراج؟نشستم فکر کردم دیدم اخراج بشم تمومه! همه برنامه‌ها میره هوا و من میمونم و سلف دانشگاه. تنهایی کافه نمی‌چسبه که. پس باید پنالتی رو قبول میکردم. دختره لعنتی کارشو بلد بود. به مرگ گرفت که به تب راضی بشم. شدم. رفتم تو زمین به داورگفتم: نه حاجی پنالتی رو بده شاید اقلا دروازه‌بان غیرت کرد گرفت. گفت: دروازه‌بان که خودتی. گفتم: اخراجش کردی اونم؟ گفت: تا ببینم چی میشه. یادم به تیاتر احسان گودرزی افتاد. گفت وقتی میگه تا ببینم چی میشه یعنی میشه دیگه! راوی گفت: بابا مگه فوتباله؟! دو دقیقه اومدیم عاشق شدنتونو ببینیما. گفتم: نمیدونم چی شد یهو حاجی! شمردی چند ثانیه شد که زل زدم؟ گفت: سه‌گام رفتی تو چشماش! گفتم: بله؟ گفت: پرسیدم خوبی؟ گفتم: بله شما خوبی؟ گفت: من که آره. تو چیه؟ چته؟ اذیتی؟..مرضی بود. با اون صدای خانمانه‌اش! گفت من خوبم! خواستم بگم معلومه که تو خوبی عزیزم! حرف که میزد دستام میلرزید. یادمه به یکی از رفیقام گفته بودم که هروقت یکی داشت باهات حرف میزد و دستات لرزید بدون عاشقش شدی. فرداش اومد گفت اسی من عاشق رئیسم شدم! گفتم به من چه ربطی داره؟ یهو متعجب چشماشو درشت کرد و سرشو برد عقب گفت: خب تو که معلوم نیست چته. نکنه به من ربط داره؟ خواستم بگم نه به قیمت دلار ربط داره که یهو راوی لیوان چاییشو کوبید روی میز. گفت پسر معلوم هست چته؟ بگو خلاص دیگه! گفتم مگه اومدی عاشق شدن مارو ببینی؟ گفت نه والا گفتن اینجا بازی بایرن – پورتو رو نشون میدن، اومدم که بازیو ببینم. دست کرد جیبش دوتا تخمه هم درآورد. گفت بیاه! گفتم با فوتبال که تخمه نمیخورن سر ملت میره! با فوتبال باهاس سیگار بکشی. گفت نه اون گرون شده دیگه نمی‌صرفه. دختر خوب سراغ داری سیگارو برام منع کنه؟ فقط اینجوری میشه ترک کرد. نگاش کردم. دوباره پرسید سراغ داری؟ گفتم چی؟ گفت ای بابا حواست کجاست امروز؟ ازت پرسیدم تو این اوضاع که ارز گیر نمیاد، دلال نسبتا منصف سراغ داری؟ گفتم نه من خودم عرض دارم. گفت جدی؟ خوشحال شد و از اون لبخندهای دلبرونه زد. مرضی رو میگم. گفتم آره اصن واسه همین گفتم امروز تشریف بیارین اینجا. گفت خب؟ بگو! گفتم راستش... راستش... که یهو مرضی پرید وسط حرفام و گفت: یورو میفروشه یا دلار؟ البته فرقی نمیکنه خیلی منتها یورو باشه بهتره. حالا شما معرفیش کنین تا به بابام بگم و کارها رو راست و ریس کنه. دهنم باز مونده بود و دستم رو هوا. گفتم خب پس عرض من چی؟ گفت خودت هم مگه ارز داری؟ گفتم خب چی دارم میگم یه ساعته. گفت خب چقدر داری؟ گفتم چقدر میخوای؟ گفت انقدر؟ گفتم آره انقدر. تو اجازه بده تا آذر دوستت داشته باشم، من یه کاری میکنم تا از بقیه‌اش به بعد تو هم منو دوست داشته باشی. گفت حالا چرا آذر؟ گفتم بابا تولدته! گفت کادو هم برام می‌خری؟ گفتم حالا ببینم چی میشه. گوشیو قطع کردم. هنوز گوشی توی دستام بود و داشتم فکر میکردم که مسیج اومد. اسماعیل بود. آدرس محل قرار رو گفته بود بعدش هم نوشته بود: گفتی حالا ببینم چی میشه. یعنی میشه دیگه نه؟ میشه که بیای... نمیدونستم چیکار کنم. برم؟ نرم؟ با خودم گفتم خب مرضی! فردا میری همونجا که این پسره اسماعیل خواسته، ماجرای اپلای و رفتنت رو میگی بهش و بعدم خلاص! میخواست سال آخری عاشق نشه! راوی که داشت چاییشو فوت میکرد یه نگاه بهم کرد و گفت: بابا بدبخت ۴ ساله که دوستت داره! گفتم چند؟ گفت چهار! بایرن بی‌مروت ۴تا زد به پورتو. اونم تو خونه طرف! جلو تماشاگراش...بعدم کنترل رو برداشت و صدا رو زیاد کرد. صدای تماشاگرهای پورتو کر کننده بود! دمشون گرم! هنوز داشتن تشویق میکردن. این نشون میداد پورتو با تمام دلش بازی کرد. خب زورش نرسید!Sina KiarostamiSina KiarostamiMon, 16 Dec 2019 02:38:14 +0330