https://virgool.ir/feed/@ch.sousanفقط نویسندهfa2026-11-10 15:25:11https://files.virgool.ir/upload/users/1318649/avatar/DksC67.jpghttps://virgool.ir/@ch.sousanhttps://virgool.ir/@ch.sousan/داستان-پوک-از-آب-در-آمد-wo4vcmcgoopwطفلکی چیکاچقدر دلم براش می سوزه.اینهمه زحمت کشید. اینهمه عشق داد، اینهمه مادرانگی کرد ولی آخرش هرچی اون تو بود، پوک از آب در اومد.ساختن با این مرد بی حاصل، سرد و دمدمی،‌ خودش قصه پر غصه ای بود.چیکو رو میگم.اون جفت  سردمزاج، که هرچی چیکای گرم و عشق طلب، براش دلبری کرد،  محلش نمی‌گذاشت که نمی‌گذاشت....صبح تا شب کار چیکا دلبری بودمدام به چیکو نزدیک می شد براش آواز میخوند خودشو بهش می مالید ، سرشو پیشش خم می کرد که  اونم یک کاری بکنه یک نازی، یک ابراز نیازیتازه بعدش یک سواری گرفتنی ...سواری دادنی چه می‌دونم هر کاری که به یک فرایند طبیعی و غریزی، یعنی جفت گیری منتهی بشه. همون مسیر راست و درست که خدا برای همه مخلوقاتش مقرر کرده،‌ همون داستان خلقت جفت جفت*هرچی نباشه چیکا یک زن بودهم دلش مرد و همسر می خواست هم از این طریق آرزوی مادر شدن داشت،‌ سُر خوردن به سرازیری زیبا و پرخطر مادرانگیاما از این دیگ سرد، بخاری در نمی اومد.چیکو سرد و آروم بودهمون‌طور یک گوشه قفس می نشست و بغ می کردبه نازکردن های چیکا هم توجهی نمی کردهرچند پیش خودش میدونست که توی دل این زن چی میگذرهچون به محض این که چیکا بیش از حد نزدیک میشد،ناگهانی و بی دلیل نوکش میزد‌. سرش جیغ میکشید و از خودش دورش میکردانگار که بهش میگفت: برو گمشو زنیکه.... مگه نمی بینی من اهلش نیستم.این شد که چیکا می اومد سمت ما آدم هااز سر و کله ماها بالا می‌رفت و روی شونه و دست مون می نشست تا ناز و نوازشش کنیمنازش میکردیم و چیکا خمار میشد،بدنش رو خم می کرد و از اون آوازهای مرموز می خوند که برای چیکو می خوند.انگار در این لحظات روحانی یک چیزی، توی وجود این پرنده روشن میشدچیکا دیگه اون عروس هلندی بانمک و شیطون همیشگی نبود.انگار که مسخ شده بودچشمهاش رو خمار می کرد و شروع می کرد به خوندن.یک صداهای عجیب از وجودش بیرون میزدنمیدونم این یک لذت زمینی بود یا یک حالت آسمانی ...ما به این حالتها می خندیدیم و سخت نگران این دختر که از بخت بدش یک جفت بی خاصیت گیرش اومده.عجب بساطی بود.یکی گرم گرم و سرشار از مستی زنانگیو اون یکی...یک تنور خاموش.عینهو کوه دماوند که شاید روزگاری کوره دلش در تب و تاب عشق در فوران بوده، ولی حالا حتی دودی از  آتش حسرت هم از وجودش بیرون نمی‌زد...یک مجسمه سرد و خاموش...آره...چیکو خیلی ساکت و غمگین و افسرده بود.شاید هم اینطور نبود و همه این داستان ها رو ما در ذهن خام بشری خودمون سر هم کرده بودیم.نگران چیزهایی بودیم که شاید واقعیت نداشت.این شد که رفتیم و از پرنده فروشی ، لونه ویژه یک زندگی خانوادگی و دارو و افسون  خریدیمتا بخصوص وجود چیکو گرم بشه و به جفتش تمایل پیدا کنهاما باز خبری نبود و چیکو همون‌طور سرد بودانگار که کوه یخ...تا اینکه یک روز رفتار چیکا عجیب شد،بنای جیغ جیغ گذاشت و بیشتر از قبل روی سرو کله ما خیمه زد و دیگه خسته مون کردبالاخره یک روز صبح...کف قفس نشست و یک تخم گذاشت!عجب!کی این دوتا پرنده رابطه بر قرار کرده بودند؟!ما که ندیده بودیمو این شد یک معمای بزرگ که آیا رابطه در خفا برقرار شده بود؟ یا نه...ممکن بود این پدیده حاصل مستی باشه؟حالتی از سر بی جفتی که مخصوص عروس هلندی هاست؟ولی چیکا به این معما پایان داداز فردای اون روز ،  یک جور دیگه شد که اصلا نمیشناختیمشچیکای پر هیاهو، خزید به داخل لونه و سکوت کرد.من داشتم از غصه دق می کردم...یعنی چیکا چه بلایی سرش اومده؟طاقت اینهمه سکوت رو نداشتمطاقت تغییر رو هم نداشتمولی چیکا خودش معما رو حل کرد.بر خلاف پندار من قرار نبود بمیره  بلکه وارد مرحله تخم گذاری شده بود.فرایند مادرانگی رو آغاز کرده بود...ای خدا.پس بالاخره به آرزوش رسیدچیکا از اون روز دیگه از لونه بیرون نیومد.نشست ویکی پس از دیگری تخم گذاشت نه یکی بلکه پنج تاالبته بجز اون یکی که کف قفس گذاشته بود و خودش میدونست که پوک بود و همونجا رهاش کرده بوداین وضعیت ثابت میکرد که این دوتا عروس هلندی، دور از چشم ما با هم جفت شده بودندچقدر شادی بخش بود. حالا قرار بود پنج تا جوجه داشته باشیماما اگه پوک باشند چی؟اونوقت چیکای شاد و سرزنده مریض و افسرده میشد، همه پرهاش رو میکند و بعدش می مردما هم داشتیم از غصه می مردیم.ولی چیکا خیلی مصمم بودخودش نبود ولی از  توی لونه اش، صدای زندگی می اومد.صدای قل خوردن تخم ها خیلی قشنگ بود کاری که پرنده انجام میده تا بچه های آینده رو به نوبت، زیر پرهای نرم و لطیف خودش گرم کنههر کی هم به اون لونه نزدیک میشد مثل اژدها به سمتش می‌پرید و فش فش صدا می کردیا از لونه اش می‌پرید بیرون، بالهاش رو تا آخرین حد باز میکرد و  حالت دفاعی به خودش می‌گرفت پهلوون پنبه، به خیال خودش به این شیوه،‌ از بچه هاش محافظت می کردمادرانگی به هر موجودی قدرت میدهچه ماده شیر باشی، چه آدمیزاد و چه یک عروس هلندی کوچولو برای صیانت از فرزند،دل شیر پیدا می کنی.رفتار چیکا هم یک چنین چیزی بودحتی ما که اینهمه دوستش داشتیم و نازش کرده بودیم و تازه اونم اینهمه ما رو دوست داشت،براش غریبه شده بودیمچیکا حتی پاچه چیکو رو هم می‌گرفت که مبادا به لونه نزدیک بشهاما دیگه وقتش بودتردید میتونست به قیمت جون چیکا تموم بشهبعد از دو سه هفته انتظار بالاخره  تخم ها رو از نزدیک وارسی کردیمزیر و رو و اینور و اونورولی...خالی خالی بودند.هیچی توشون نبودهیچ خط و خطوطی که شبیه رگ و پی باشهو هیچ نقطه دل دله زنی، که در وجود اون صدف های سفید قشنگ، دلالت بر وجود مروارید حیات، قلب تپنده،  داشته باشه.آره.تخم های چیکای عزیز ما همگی پوک بودندهیچ خبری از هیچ جوجه ای نبوداما چیکا نمی تونست یا نمی خواست این قضیه رو باور بکنهاون همه تلاشش رو کرد با تمام وجودشاز تلاشهاش برای بدست آوردن دل دیگری تا زحمتهاش برای آفریدن از هیچ...بله دیگه...یا چیکو چیزی به چنته نداشت و یک مردانگی سرد و بی جون انجام داده بودیا اصلا کاری نکرده بود،بجز تماشا!در عوض چیکای گرمچیکای همیشه در فوران عشق، مثل آتشفشاناون صدف ها رو خودش یک تنه از ته کوره هستی ،بیرون کشیده بوداز هیچی، به خلق رسیده بود...اما چون صدف، نطفه نداشت پوک از آب دراومد و هیچ جوجه ای به دنیا نیومد.مگه به غیر از اینه که همه چیز دوگانه استخدا همه چیز رو جفت جفت آفریدهبچه دار شدن هم نیاز به تلاش دو نفره دارهاما توی قصه ما فقط یکی از دونفر تلاش کرده بودپرنده با یک بال، دیگه پرنده نیست.و آخرش این شدکه  داستان، پوک از آب دراومد.۲۴ اسفند ۱۴۰۳* *«وَمِن کُلِّ شَیْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَیْنِ لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ» (الذاریات، 49)ترجمه: و از هر چیزى دو گونه [جفت] آفریدیم امید که شما عبرت گیریدسوسن چراغچیسوسن چراغچیWed, 01 Jul 2026 23:13:00 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/سرانجام-عشق-کار-دستم-داد-twfkk71nx5b9   سرانجام عشق کار دستم داد.قبلا شرایط زندگی خوب نبود، ولی دست کم زنده بودم.زندگی به همه سختی های عالم می ارزد و من بخاطرش،  همه ی بی رحمی ها ، تمام رنج ها و ناکامی های زمانه و تقدیر را به جان  می خریدم.با تحمل سختی های پی در پی،‌ هزینه زنده بودن خود را به کائنات ،‌ می پرداختم.اما عشق، عشق که دلیل و محور و مدار زندگی است، راه مرا  به سوی مرگ،‌ کج کرد...وقتی بچه را در آغوش مادرش دیدم،  دوباره و صدباره عاشق شدم.عاشق وجود کودک، که  عصاره عشق است.اصلا در این دایره هستی، بچه آدمیزاد از هر موجود دیگری قشنگ تر و دوست داشتنی تر است.انگار خدا  همه هنر آفرینش خود را یکجا در نقش و نگار بچه آدم بکار برده  است.وقتی بچه را دیدم مثل همیشه دلم ضعف رفت.به معصومیتش، به آن صورت گرد گوشتالو ، لب ها و بینی و چانه بانمک دل باختم. وای از آن چشمهای بیگناه که انگار همه اسرار خلقت در آن دو شعله ی درشت سیاه جمع شده بود.بی اراده پا کند کردم تا بیشتر نگاهش کنم.او هم در آغوش مادرش به من چشم دوخت.  دنیا در همین یک لحظه ای که چشمان ما دو تا به هم قفل شده بود، ایستاد.عشق است دیگر.آنچنان نیرویی دارد که می تواند حتی زمان رونده ی فراری را بر جای خودش میخ کوب کند. مادر که دید محو کودکش شده ام،  ملتمسانه گفت : می شود یک دقیقه نگهش داری؟ از این درخواست جا خوردم.کدام مادری است که در هیاهوی یک محیط غریب پر از آدم های جور و واجور ، جگرگوشه اش را حتی برای یک لحظه از خود جدا کند و به آغوش غریبه ای بسپارد؟از روی کنجکاوی نگاهی به سرتاپایش انداختم.فقر از سر و رویش می بارید و چه  لهجه غریبی داشت.از تماشای درماندگی و غربت او  دلم برایش سوخت، سنگ دلم آب شد و  راه به چشمانم باز کرد...از کجا معلوم... شاید بر این مادر نیز عاشق شدم.زن که برق نگاهم را دید رویش بازتر شد و دوباره التماس کرد بچه را از او بگیرم.جای شکّ  نبود.او جوهره هستی خود را به من تعارف می کرد.چرا نباید به او اعتماد می کردم؟با جان و دل بچه را بغل گرفتم تا مادر زار و خسته و بی جان،‌ نفسی تازه کند.بچه را به سینه خود فشار دادم. خدای من سراسر وجود این کودک آکنده از گرمای زندگی بود.طپش قلب کوچکش، چه طنین جان بخشی در  سینه ام  داشت. با او بازی کردم و برایش به زبان کودکانه حرف زدم.آنقدر محو وجود کودک شده بودم که برای لحظاتی مادر را از یاد بردم و زمانی به خود آمدم که در میان جمعیت گم شده بود.اینجا بود که دلشوره ای عجیب به دلم چنگ انداخت.صفحه عشق ورق خورد و هراسی موذی و سرد، رخ نشان داد. در میان آن همه جمعیت، احساس غریبی کردم.انگار من و کودک با هم، مادرمان را گم کرده بودیم.من و بچه دوباره به هم  نگاه کردیم و این آخرین نگاه عاشقانه ما به یکدیگر بود.از او رو بر گرفتم و سراسیمه میان جمعیت چشم گرداندم.کمی دور تر  در دل شلوغی جمعیت، نگاهم به نگاه زن گیر کرد و همانجا خشکید...در حالی که هراسان از صحنه خشم و جنون فرار  می کرد...و این واپسین نگاه من به زندگی بود...ای وای از این زندگی که چقدر دیر فهمیدم به چنین بهای سنگینی نمی ارزید.و درست در همین لحظه بود که غافلگیر شدم...کودک در آغوشم منفجر شد، قلبهایمان در هم جوشید و یکی شد.باقیمانده وجود مان در هم آمیخت و پخش زمین شد... این روز و روزگار دنیا به انتهای خشونت خود رسیده است.حالا دیگر  عشق هم ،  دلیل و ابزار خشونت و مرگ شده است.پی نوشت: چرا تاریخ این یکی را یادم رفته ثبت کنم؟باشد به فال نیک می گیریم و می گذاریم به حساب اینکه اینجور فکرها جایی در زمان ندارند.سوسن چراغچیسوسن چراغچیThu, 25 Jun 2026 21:08:03 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/نسل-جدیدی-از-مردان-iv0i2asxppbtهوا خیلی گرم و شیشه های ماشین پایین بود.در یک ظهر داغ تابستان، خیس عرق و کلافه از گرما و ترافیک سنگین و این چراغ قرمز طولانی،‌ متوجه کل کل راننده جوان اسنپ با یک موتوری شدم. نفهمیدم کدام یک به آن یکی زده بود.ظاهرا که همه چیز عادی بود زیرا هر دو خونسرد به نظر می رسیدند. مرد موتوری تقریبا دوبرابر راننده اسنپ سن داشت. اولین کاری که کرد استفاده از کلمه مقدس گاو بود. ترسیدم دعوایی راه بیافتد. فقط همین یکی کم بود. دیر شده بود و می ترسیدم به موقع به جلسه کاری نرسم. حال اگر دعوا می شد در این گرما ادامه مسیر را چطور باید می رفتم؟ ولی دعوا نشد بلکه راننده اسنپ با خونسردی گفت: صبر می کنیم پلیس بیاید و دستش روی دنده حرکتی کرد. شاید این نقطه،‌ شروع یک جدال مردانه بود؟موتوری این بار با صدایی رساتر ،‌ فحش رکیکی داد.قلبم از جا کنده شد و به درون سینه فروریخت.حالم بد شد و آهی از سر درد از گلو برخاست.حالا دیگر برایم مسلم بود که پسر جوان از ماشین پایین بپرد و با موتور سوار بی آبرو گلاویز شود. اما به جای این کار و بی آنکه حرکتی به خود بدهد،‌ دوباره گفت: صبر می کنیم پلیس بیاید!هنوز حال دلشوره داشتم که مرد موتوری از سر ناجنسی و بدسیرتی با صدایی بلندتر گفت : خوار و زنت...و در کمال خونسردی راهش را کشید و رفت. داشتم از ترس می مردم.آخی بلند از سینه برخاست و از سر همدردی با راننده،‌ بدوبیراهی به زبانم آمد. وحشت داشتم مرد جوان که یقینا دیگ غیرتش جوشنده تر از آن مرد میانسال بود،‌ بی خیال رساندن مسافر به مقصدش،‌ دنبال موتوری بیافتد و دودمانش را به باد دهد. اما راننده که انگار حتی یک کلمه از آن حرف زشت را نشنیده بود به آرامی گفت: تا بهشون میگیم پلیس بیاد میذارن میرن. خیلی سهل و ساده نشنیده گرفت.از یکسو بخاطر توهین سنگینی که به او شده بود و ترس از کتک کاری سنگین بین دو مرد،‌ مثل اسفند روی آتش بودم و از سوی دیگر سخت متحیر از این که چرا و اصلا چطور هیچ واکنشی نشان نداد؟؟فکر کردم شاید مشکل شنوایی دارد اما نداشت زیرا بمحض اینکه کلافه و مستاصل گفتم: میشه کولر را روشن کنید؟ دستش روی دکمه رفت و در حالی که با خونسردی همان جملات قبل را واگویه می کرد،‌ کولر ماشین را روشن کرد و به واگویه ادامه داد. چراغ سبز که شد،‌ به راه افتاد. مثل روحی بود که سنگی به طرفش پرتاب شد اما به او نخورد بلکه از او رد شد. گیج و متحیر از آنچه پیش آمده و نیامده بود،‌ اندیشیدم: چه خوب که نسل جدیدی از مردان پدیدار شده است.۷ مرداد ۱۴۰۴سوسن چراغچیسوسن چراغچیSun, 14 Jun 2026 17:08:13 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/زن-ایرانی-rscywq5f4gzj تندیس بی سر ناپیراسو، شهبانوی ایلامی. شوشبه تو قول داده ام برایت چیزی بنویسم. چه بهتر که در باره خودت بنویسم.تو زن ایرانی.  تو زن هستی همچون دیگر زنان دنیا ظریف با دلی نرم و  مهربان و  زمینه ی وجودت حاصلخیز و رویشگاه  عشق. همه زنان اراده پولادین دارند اما اراده زن ایرانی همچون جیوه است نرم اما زرنگ و تسخیرناپذیر ، صبور و مقاوم. تو  نیز مقاوم و صبوری. و خود می دانی که ناچاری صبور و مقاوم و محکم باشی. زن ، محکوم به سوختن است.اما زن ایرانی مختار است که چگونه بسوزد.زن ایرانی بر  هیمه ی مرد سفر کرده خود نمی سوزد. بلکه با سوختن خود زندگی مرد زنده خود را می سازد.تو نیز ساخته ای زندگی را دنیای دیگران را چون تو نیز انسانی. نخستین روز آفرینش در گوش من و تو خواندند که جنس دوم هستیم. آری جنس دوم. زیرا  پیش از من و تو جنس دیگری را خلق کرده بودند. جنس اول.در این دنیا همه حق های بشری را بطور یکسان میان زنان و مردان  تقسیم کرده اند بجز یکی : در این دنیای مردانه حق پیش تر بودن را منحصرا به نام مرد سند زده اند . آخر او پیش از ما پای به دنیای خاکی نهاده است.به تو اما بگویم مرد به رسم خدا منصف است. او زن را دوست دارد و همه حق ها را برایش به رسمیت می شناسد اما به نام مالکانه خود، حق دارد یک قدم، تنها یک قدم جلو تر از من و تو بایستد، گام بردارد، فریاد بزند، پیش تر  پیشرفت کند، حرف و تفکر او مقدم باشد... او حق دارد زن را اداره کند و  از این حق خود نمی گذرد.از این روست که فرمان او بر حق است و زنان بیشتر فرمانبردار بوده اند. زن ایرانی نیز  همچون دیگر زنان دنیا به این فرمان،گردن نهاده  است.باشد هر چه پدران و همسران و پسران بخواهند.من و تو قانون نا نوشته ای داریم: مردان را پیشتر به دنیای خاکی آورده اند .باشد.قبول.اما قدم تند می کنیم تا به آنان برسیم. شانه به شانه هم پیش برویم.فمینیست ها برای رسیدن به حقوق برابر با مردان می جنگند و فراموش می کنند که زن هستند.فکر مردانه در قالب زنانه خود می ریزند.از ریخت زنانه خود می افتند. این مجسمه های تحریف شده را هیچ کس حتی خود زنان دوست ندارند.اما من و تو زن ایرانی با مردان خود نمی جنگیم.هرگز نجنگیده ایم.دوستشان داریم چون هشیاریم می دانیم آنان را برای ما و ما را برای آنان افریده اند .ما هنرمندیم.قالب نمی ریزیم بلکه پیکر تراشیم.هوش خود را چون موم پرورش داده و با آن بال پرواز ساخته ایم تا به گرد مردان رسیده ایم.مرد  ایرانی می اندیشد پیشتر از تو ایستاده. اما در عمل این تویی که جلوتر از او هستی جلوتر از او می دوی تا عاشقانه بار سنگین دنیا را بر دوش خود بگیری، رنج بکشی و مصیبت را تحمل کنی  تا نپذیری که جنس دوم هستی.تو  نیمه ای از یک سیبی.سیبی که حوا چید و به آدم داد.ولی نسل آدم به سیب خیانت کرد و گناهش را به گردن دختران حوا انداخت.دخترانی که می گویند حیله گر و سیاست بازند اما کمتر کسی گفته که  دختران حوا بدین ناچارند زیرا عرصه زندگی را برایشان به میدان جنگ بدل کرده اند و زنان آرام آرام می جنگند.همیشه در ستیزند در ستیز با زندگی و گاه با عشق.آنها برای اثبات انسان بودن خود می جنگند و من می دانم که تو دختر حوا، زن شرقی، زن ایرانی چقدررررر مبارزه کرده ای تا بار را از دوش خود بر زمین نگذاری. تو حتی گاه مرد خود را به دوش گرفته ای. تا حفظش کنی.و همین است که امر را بر آنان مشتبه ساخته...هرگز ندانستند که بال پروازشان از تو بود، تو زن ایرانی.سوسن چراغچی۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۶   سوسن چراغچیسوسن چراغچیThu, 11 Dec 2025 02:22:46 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/زبان-خِرد-nlgewtyoymziکوچه ها به دل یکدیگر نقب می زنند و رهگذر را از این راه به راه دیگری هدایت می کنند. کوچه ها به هم راه دارند و همزمان، هر کدام به دنیای دیگری راه باز می کنند.واژه های پارسی نیز ذهن جستجو گر ایرانی را به معانی و جلوه های گوناگون هدایت می کنند.جلوه هایی گوناگون اما با اصل و ریشه واحد.درست همانند کوچه های تودرتو که به یکدیگر راه دارند.واژه ها همریشه و نزدیک به هم هستند ولی مسیر هرکدام رو به سویی متفاوت و به دنیایی جداگانه است.تا به حال به دو واژه ی پارسی زمین و زمان فکر کرده ای؟یکی از جنس خاک و ماده و دیگری آنقدر مرموز و راز آلود است که حتی در معنا هم نمی توان توصیفش کرد .این دو مفهوم با یکدیگر هماهنگند، زیرا هردو چرخان و در گذرند.با این حال، هردو همواره در یک نقطه در جا می زنند. هیچ کدام راه دوری نمی روند.برخلاف انسان که همیشه دورگریز است و در خودش گم می شود.زمین، مادر زمان است. مادرِ عَذرا که مثل دیوانه ها به دور خودش و خورشید می گردد و در حال، چرخ زمان را نیز می گرداند. مانند اینکه چرخ زندگی را بچرخاند و همزمان گهواره فرزندش را نیز بگرداند.تا کنون هیچ عاقلی، سر از کار این دو مجنون در نیاورده.با گذر از کوچه ی زمین است که انسان به کوچه ی زمان ورود می کند.به یک معنا تو باید پای بر زمین داشته باشی و بر این راه گام نهی تا به راه آن یکی دیگر برسی...راستی که زبان پارسی، زبان خرد است.سوسن چراغچی۱۳ آبان ۱۳۹۸سوسن چراغچیسوسن چراغچیFri, 05 Dec 2025 00:15:37 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/نان-و-قلم-jxcksxa1zvywمصطفی نان داغ را بر  سفره روی میز گذاشت.  سپس یک صندلی بیرون کشید و  نشست. سپس قلمش را برداشت. دیشب  با خودش قرار گذاشته بود فردا صبح  داستان  تازه ای بنویسد.  با این وجود  هنوز نمی دانست چه داستانی؟! دفترش را باز کرد و نخستین جمله را  نوشت:نون و القلم و مایسطرون.  ناخوداگاه  نگاهش به سوی نان  لغزید. چه خوب که امروز برای صبحانه نان تازه داشتند!فکری در ذهنش درخشید و نوشت:علی تکه ای از نان داغ کَند  و به دست پسر بچه ی دستفروش داد. بچه  نان را گرفت و بیدرنگ به دندان کشید...  شادی پنهانی خطوط چهره اش را از هم باز کرد و چشمان سیاهش درخشید... با خود اندیشید: بعد چه؟ آخرش؟! نتیجه؟؟این که همان داستان تکراری نان و دندان است و  هیچ وقت سر و ته نداشته است. دوباره به نان میان سفره نگاه کرد.  دست دراز کرد و تکه ای از نان را کند و به دندان کشید.نان داغ و تازه چه طعم دلپذیری داشت.به یاد بچه دستفروش داستان خود افتاد. لبخند محوی روی لبانش شکفت. صورتش از هم باز شد.دوباره به چند  جمله ای که نوشته بود نگاه کرد و  به فکر فرو رفت.داستان هدف و شاکله ای نداشت. فقط علی بود و  بچه دستفروش و البته نان هم بود!با این که هر کدام از این ها یک دنیا حرف درون خودشان دارندولی باز کم بود... باید می توانست همه این حرف ها را بیرون بکشد و بنویسد.   بی فایده بود. انگار مغزش کور شده بود.  داستان، خودش را پیدا نمی کرد.فکر کرد این داستان بی سر و ته را رها  کند و صبحانه اش را بخورد.از جا بلند شد و برای خودش چای ریخت.نان هنوز گرم بود.ولی دلش پیش نوشتن هم بود.  با فنجان چای آمد و دوباره نشست و نوشت:علی نان به دست،  از کنار بساط بچه دستفروش گذشت و به سمت خانه راه افتاد.  کوچه خلوت و هوا سرد بود.  بخار از نان بلند می شد.سه چهار  دختر و پسر مدرسه رو منتظر سرویس مدرسه شان بودند.بچه ها را که دید به یاد  پسرک دستفروش افتاد و دلش گرفت.  کاش چیزی از او خریده بود تا خوشحالش کند.  ایستاد و مکث کرد.نان کم کم سرد می شد... دست مصطفی روی نان لغزید.  تکه دیگری کَند و به دهان گذاشت. بفهمی نفهمی سرد شده بود. ولی چای هنوز گرم بود.دوباره نوشت:علی به بچه ها نان تعارف کرد. یکی از آن ها بی تفاوت رو برکشید. دختری از سر چشم و دل سیری گفت: مرسی.به یاد  چشمهای سیاه پسر دستفروش افتاد و آن همه گرما و اشتیاق که در آن سرمای زمستان، از گرفتن  نان در چشمانش دیده بود. مصطفی از خوردن و نوشتن دست کشید و به نان تکه پاره زل زد. با این وجود فکرش  پیش نانی بود که در دست علی بود و  پسربچه ای که مدرسه نمی رفت.دوباره به صفحه کاغذ چشم دوخت. آن جا که آخرین جمله تمام شده بود...از جا بلند شد و به سمت پنجره رفت.از پشت پنجره آن سوی خیابان را نگاه کرد. بساط پسر دستفروش کنار پیاده رو پهن شده بود.چند قدم آن طرف تر مردم کنار نانوایی صف کشیده بودند...بی اختیار به زبانش آمد:ن والقلم و ما یسطرون 22 اذر 1398سوسن چراغچیسوسن چراغچیTue, 25 Nov 2025 02:12:17 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/هزاره-ققنوس-uyxz69fg3aiqاسماعیل پسر خوبی بود.راستی که نام نیک، بر خلق و خو و منش یا حتی شخصیت فرزند، اثر نیک بر جای می گذارد و این حقیقت در مورد او نیز صدق می کرد زیرا همانند اسماعیل ذبیح، با گذشت و متین و فروتن بود و همیشه در برابر بزرگان خویش سر تسلیم فرود می آورد. رام و فرمانبر بود و حامی حق و راستی.ولی انگار پدرش باید نام یوسف را نیز برایش بر می گزید زیرا همچون آن ماه چاه نشین، زیبا بود. قد سرو داشت چون شاخ شمشاد، با طره مویی بر پیشانی چون ماه،چشمانش خندان و گیرا و سیمایش باز و پرنور.اسماعیل جذاب و دوست داشتنی بود.نام ابراهیم نیز برازنده او بود. آخر همانند ابراهیم خلیل، همیشه به جستجوی حقیقت می گشت و اگر آن را نمی یافت نظر به آسمان دلش می دوخت و ستاره و ماه و خورشید را ملاک کشف حقیقت می کرد…آنقدر جسته بود که همچون ابراهیم به ایمان و یقین رسیده بود. به خاطر همین یقین بود که دست آخر به سوی آتش رفت زیرا ایمان داشت که این عنصر غیرقابل درک سوزنده، برایش گلستان خواهد شد…خانواده اش زمانی بالای سرش رسیدند که خاکستر شده بود.اگرچه سیاوش بود و قرار نبود اینچنین شود.ولی آن چیزی که از جسم باشکوه اسماعیل باقی ماند، همه حقیقت وجود او نبود…من یقین دارم که اسماعیل در آن بلندترین لحظه های عمر کوتاهش، گلستان حقیقی را یافت ، راه خود را از  کوچه باغی گرفت و به اندرون حقیقت رفت…مگر می شود انسانی دست به آتش ببرد بی آن که از درستی کار خویش مطمئن باشد؟؟؟او مطمئن بود.می خواست ته مانده های شک را از باور خود بسترد.سرانجام خاکستر تردید را از پر و بال روح خود تکانید و با آنچه ماندنی است، یقین، پر کشید و رفت…اکنون اسماعیل، قمری وار کمی آنسو تر در میانه ی گلستان ابدی خویش نشسته و هر روز به آنانی که پاره ای از روح او را در تن و جان خویش دارند، سلامی، شاخه گلی نثار می کند…به هر کس، به رنگی و  بویی …اسماعیل اکنون هزار نام دارد.ققنوس، مرگ ندارد.آتش برای او آغاز زندگی است…از خاکستر خود بر می خیزد…هزاره و هزاره …دوباره و دوباره بر می خیزد…ققنوس‌‌ نفس زندگی است.سوسن چراغچی۵ آذر ۱۳۹۶سوسن چراغچیسوسن چراغچیFri, 21 Nov 2025 22:00:03 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/خواب-و-بیدار-md3ubugw5eheاز پشت پرده تور، گنجشکی را می بینم که رو به این خانه نشسته، سر به بالها فرو برده و  ناامیدانه وجود خویش را می کاود. اگرچه خاموش و سرد،  ولی چنین می نماید که هنوز امیدوار استکه اگر نبود، در این لحظه حال، اینجا ننشسته بود.گنجشک دیگری کنارش می نشیند و هر دو در انتظار می مانند.از این نمایش سرد و خاموش پاییزی، به یاد می آورم که دیرزمانی است گنجشک ها را از یاد برده ام.راستی این بیوفایی، این خواب  فراموشی، از کجا آمده است؟از کی و چطور، همسایه قدیمی را فراموش کردم؟؟؟زندگی ما آدمیان همین است.یک سر در خوابیمسرتاسر در فراموشی آنچه بر آن عهد بسته ایمو از یادش می‌بریم.الست بربکم...*آن روز خدا ما را گواه گرفت و ما شهادت دادیم که آری او خدای ماست و با او عهد بستیم  که هرگز مباد روز قیامت بگوییم ما غافل شدیمولی ما آدمیان،  پیمان خود را فراموش می کنیم.گاه بر می خیزیم و به یاد می آوریم ... به یادمان می آورند.و دوباره به خواب غفلت فرو می افتیم.گاه و بیشتر،  غافلیمگنجشک ها، این لحظه های همیشه همراه، حی و حاضرند...همواره بیدار و در انتظاراما افسوس که ما بی خبران ، همواره در خلسه ایم و غافل از لحظه های زنده و هشیار..و این است زندگی ماخواب  و بیدارسوسن چراغچیصبح پاییزی۴ مهرماه ۱۴۰۴سوره اعراف، آیه172سوسن چراغچیسوسن چراغچیFri, 26 Sep 2025 12:28:09 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/آذرپاد-vuifge6bch3gمرد سال ها بود که این کار را تکرار و تکرار می کرد.هر شب به آتشکده سر می زد و هر بار می دید آتش خاموش شده.از ترس این که مومنان بویی ببرند و به جاودانگی آتش مقدس شک کنند، شعله را می گیراند و دم به دمش می داد، به درد دلش گوش می داد تا جان بگیرد و دوباره برپا شود...خلاصه آنکه همدم آتش بود.بامداد هم به آتشکده می رفت و می دید باز آتش بیجان شده. توگویی سردش بود.دوباره به آتش عشق، گرمش می کرد.جان آتش به جان موبد بند بود.برخلاف آتش مقدس، ایمان مرد پارسا پایان نداشت.سال ها گذشت و موهای موبد سفید شد.اما هیچ رخنه ای در ایمان و کردارش پدیدار نشد؛ هر شب آتش سرد را گرم کردن و هر صبح بدان جان دوباره بخشیدن،تکرار و تکرار و تکرار...گاه، آتش در دل، به کار مرد می خندید.با خودش می گفت از جانم چه می خواهی...بس است دیگر ...چرا نمی گذاری به آسودگی بمیرم؟تو خود پادشهی، نگهبان آتش خود باش...شعله در دل زن نیز ، دستخوش باد و بوران بود.گاهی در دلش به زن می گفت از جانم چه می خواهی... بگذار بمیرم...اما زن عاشق دست از سر آتش درون خود بر نمی داشت...آتش افسرده را به آنی و دمی، می گیراند و فروزان می کرد و دوباره تنور زندگی را در جان و دل خویش بر می افروخت. نانی می پخت و از عطر و طعم دل انگیزش، حیات را بر می انگیزاند.وقتی زن سرش گرم نان پختن بود، زندگی شرمگین و سربزیر به حیاط خانه سرک می کشید و پاورچین خودش را به پای تنور فروزان زن می رساند. همانجا می نشست و خودش را گرم می کرد و از تماشای صورت سرخ و تفتیده زن، هزار هزار بار دلش گرم می شد.آتش هزاران هزار سال است که اینگونه در زمین ماندگار شده است.به آتش عشق، اهلیِ آدم شده است.سوسن چراغچیسوسن چراغچیMon, 16 Jun 2025 01:36:36 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/جلد-glk5aj1qpvc4یک آدمی دیدمچندین جلد داشتهزار در هزار رویهاولی بدنش بوددومی یک کم لطیف تر، ذهنش بودسومی لطیف تر از اون، جانشچهارمی، یک چیز محو تر اونم یک جلد دیگههمینطور، جلد به جلد و محو و محوتر،اما همه قابل دیدننمیدونم از قدرت چشمهای من بود، یا قدرت خیال،که البته اونم چشم دارهآره.درسته...یافتم مثل بطلمیوس،شاید یکی از اون جلدها، خیال اون آدم بود که مثل بخار صبحگاهی توی دل تاریک روشن صبح، دل دل میزد.خیال.درسته.اونم ابراز وجود میکنه و اتفاقا بیشتر از کالبدهای دیگه که به واقعیت نزدیک و نزدیکترند.اما درونه چه بود؟ همون که زیر اینهمه جلد، نرم خوابیده!اینو دیگه نمیشه دید حتی سوار بر خیالخلاصه اینکه دنیا، دنیای جسمانی استاما اون یکی ها هم صاحب اختیارندمهمونند ولی در ازای این همه سال سکونت در این ملک، حق آب و گل پیدا کردند.نیستند و هستند.جسم هم که خیالش نیست راه خودش رو میرهبی خیال درونه27 خرداد 1403سوسن چراغچیسوسن چراغچیThu, 05 Jun 2025 13:28:05 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/ترسها-bsanmjv7tkboپدر و پسری در ردیف صندلی روبرو نشسته بودند و خیلی دوستانه با هم حرف می زدند.فاصله سنی آن ها بیشتر از حد معمول به نظر می رسید.پسر به سن دبستان بود و پدر با این که نسبتا جوان بود، صورت تکیده ای داشت. شاید به سبب رنج های زندگی بود که خطوط چهره اش اینچنین در هم آشفته بود.با این وجود، گفتگوی صمیمانه با پسر ، گواهی بر دل جوانش بود و البته نمایش باشکوهی از درایت و قدرت پدرانه او .از حالات چهره مرد خیلی خوب می شد فهمید که برای این دوستی بی بدیل پدر و پسری، هدف و برنامه داشت و نه از روی بی خیالی و سرخوشی، بلکه با درایت و هوشمندی با پسر کوچکش می گفت و می خندید. هرجا لازم بود سکوت می کرد و هرگاه ضرورت داشت چیزی می گفت و یا سخنان فرزند را تایید می کرد. صدای آن دو در هیاهوی مترو گم بود و بجز تک و توک کلمات بریده و نا مفهوم، چیزی از سخنان شان به گوش نمی رسید. اما یک جمله کامل را از پسر شنیدم که با قاطعیت گفت: «من می خوام فقط با ترسها بازی کنم»از شنیدن این حرف، تکان خوردم.فکر کردم با نسخه تکامل یافته ای از انسان روبرو هستم.یعنی پسر بچه ای، برخلاف بسیاری از آدم ها ترسها را دوست خودش قرار داده؟؟ که اگر چنین است این کودک از راز بازی با سایه ها آگاه است.در لحن صدا و کلام پسر، آن اعتماد بنفس شیوا و شیرینی هویدا بود که همه ما آدمها کمابیش در روزگار کودکی تجربه کرده ایم.آنجا که آدمی می انگارد، بر متعالی ترین بال فهم و ادراک سوار است و می تواند در اندیشه خود تا فراسوی بیکرانگی پرواز کند. چه شوری دارد این فهمیدن.موهبتی که خدا تنها به انسانها عطا کرده و این درک در کودکی ، در عالی ترین حد است.در کلام پسر کوچک نیز این شور را حس کردم و به یاد کودکی خود افتادم.او می خواست « فقط با ترسها » بازی کند، نه با هیچ کس و هیچ چیز دیگر!چه اعتماد و یقین عالمانه ای در کلامش بود.اما به ثانیه نرسید که حدس زدم شاید «ترسها» ، هیولا نیست بلکه یک بشر معمولی است.کودکی از جنس خودش به نام «ترسا»با این گمان، به آنی، پر و بال پرهیبت آن هیولا از تن و جانش فرو ریخت و بدل به یک پسر یا دختر شدامااعتماد به نفس پسرک، هنوز جان داشت و نفس می کشید.او به درک و فهم و اراده خویش، باور و یقین داشت،صدالبته زیر سایه پدر. سوسن چراغچی13 خرداد 1403سوسن چراغچیسوسن چراغچیThu, 24 Apr 2025 00:52:39 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/قوس-jegndcneyfjgآسمون من به قدر یک قوسهاونقدر که بتونم چشم بگردونم از شرق تا غرب همه چیز رو در دیدرسم داشته باشمطلوع خورشید رو سمت راستم ببینم،ظهر وسط آسمون و غروب سمت چپهمین برای من بسهحالا اینکه خورشید هزاران هزار کیلومتر با من فاصله دارهو زمین یک کره عظیمه و با همه عظمتش تند و سبک دور خورشید میگرده ، به کنار. لزومی به درکش ندارم.چیزی که به من مربوطه و بقدر فهم و درک منه، همین یک قوسههمین قوس سخاوتمند که اجازه میده در این گستره باریک، بتونم حقیقت طلوع و غروب خورشید رو با همین چشمهای مادی و محدود نظاره کنم و نیازی به ابزار پیچیده یا حتی ساده هم نداشته باشم.حقیقت نور و تاریکی رو در همین محدب محدود درک بکنم. هرقدر ظرفیت آدم بالاتر میره این قوس گسترده تر میشهاما برای من کم ظرفیت، فعلا همین مقدار کفایت می کنه.سوسن چراغچی11 شهریور 1403سوسن چراغچیسوسن چراغچیWed, 09 Apr 2025 01:40:13 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/فرمانروا-lniab3skpl6u÷همیشه گفته اند مغز فرمانروای بدن است.این بالا نشین پیکر ادمی بر همه اعمال و رفتار ما حکمرانی می کند.ولی تصور می کنم او فرمانروای مطلق نیست بلکه خود نیز از جای دیگری دستور می گیرد.نیرویی مرموز بر مغز نظارت تام و تمام دارد.آن چیست؟ آگاهی است؟ یا روحی آگاه؟نیروی اراده یا موجودیتی دارای اراده؟هرچه هست او فرمانروای مطلق است.اوست که به مغز دستورهای اصلی را صادر می کند.ولی مغز گاه و بلکه همواره، فرمان نمی برد.بازیگوشی می کند یا سرپیچی از دستور.آنقدر به این سو و آن سو گریز میزند تا حواس حکمران را پرت کند و از دستور سربپیچد.اما فرمانروا بیدار و هشیار است. کودک تنها خودش را گول می زند.سوسن چراغچیتابستان 1395سوسن چراغچیسوسن چراغچیFri, 21 Mar 2025 22:32:18 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/ذهن-کشی-x85uo7ltedvuتوی سرم این صدا پیچیده:باید بکشمش...باید بکشمش...باید بکشمش...کیو بکشی؟اونو،یعنی تو رو...منو بکشی؟مگه میتونی؟مگه میشه؟چرا که نه؟دیگه وقتشهبسه اینقدر جولون دادیعمرم تموم شددیگه آخر عمری باید یک نفس راحتی بکشمهرکاری کردم خفه نشدی کهحالا باید خودم خفه ت کنمهههههههاگه می تونی بیا بکشبیا دیگهاون چاقوی لعنتیتو بردار بیا منو بکشاصلا متکا بذار روم خفه ام کنمن آماده ام!هههههههههههاسماعیل شدی؟تو رو چه به اون آدم-فرشتهتو ابلیسیچاقو هم به اون وجود لعنتیت کارگر نیستمن باید خفه ت کنم.یعنی یک کاری کنم لال بشی...دیگه صداتو نشنومولی چه جوری؟...خدا می دونه!ههههههههه.هنوز شروع نکرده کم آوردی؟کشتن بلد نیستیپس دیگه خفه شو و زور الکی نزنبشین سر جات و زر بیخود هم نزن به قد گلیمت پاتو دراز کنباشه دیگه به تو چیزی نمی‌گم...یعنی ، دیگه به خودش چیزی نمی‌گمولی باید بکشمشراه دیگه ای باقی نموندهعمرم تموم شدباید دم آخری با یک نفس راحت، یک ذهن آروم، بمیرمولی چجوری میشه این حروم زاده رو کشت؟چه وسیله ای به این هیولای ورّاج، کارگره؟؟؟نمیدونمخدایا تو خودت یاری کنببین زور الکی نزناون کشتنی نیستاون این جاست تا تو هم باشیتا حالا کی همزادشو کشته که تو دومیش باشی؟پس چه کنم؟بشینم نگاه کنم هی زنجیر پشت زنجیر به دست و پام ببنده؟یعنی تسلیم؟نه.کی گفته تسلیم؟تسلیم فقط برای خداستپس چی؟تو فقط نبینش ،یا اگه دیدیش از بالا ببینصداشو هم نشنوبذار برای خودش هی زر بزنه... هی زر بزنه... هی زر بزنه!نیازی به متکا نیست.ندیده نشنیده، ازش رد شو.ببین...اینقدر شعار ندهاگه به همین راحتی بود که یک عمر همین کار رو کرده بودماون توی صداش جادو دارهآدمو مسخ می‌کنهاسیر می‌کنه و به بند می‌کشه...صداش رو نمیشه نشنید...نمیشه دنبالش نرفت...نمیشه اسیرش نشدیک راه دیگه نشونم بدهراه دیگه ندارهتنها راه همینه:به جای اینکه این کَنه رو از وجودت بکَنی، اونو از وجودت آزاد کنکیو؟همون نیروی خارق العاده، اراده آهنینت رواز توی چمدون درش بیار بذار یک هوایی هم بخورهیک عمر دست نخورده نگهش داشتی توی صندوق که چی؟که نو بمونه واسه وارث؟ای بابا تو هم شوخیت گرفته هانه شوخی نیست کاملا جدی گفتمآدم به ضعیفی تو ندیدماینم شانس من بود که یک سست اراده مثل تو نصیبم شد!بابا پاشو از جات...ببُر این بندها روکشتن اون هیولا پیش کشتو خودت هیولایی فقط باید بلند بشی تا غول هم آزاد بشههمون اراده ات رو میگمیعنی قبل از اراده من از جام پاشم؟!ببین ...با من شوخی کردی، نکردیا!جدی دارم حرف میزنماراده کن و از جات بلندشودیگه هم وقت ندارم توضیح بیشتر بدمدیگه وقت رفتن هردوتامونهیعنی دم آخره؟حالا دم آخر که نه ولی دم دمای آخرهچیز زیادی از عمرت نمونده...تو بگو فقط چند روز.اگه این روزای آخر، اراده ات رو بکار نگیری همین جور نوِ نو استفاده نکرده انداختیش به اقیانوس...دیگه به درد وارث هم نمیخوره حتیای وای ی ی ی، خدایا مددی...سوسن چراغچی15 اسفند 1403سوسن چراغچیسوسن چراغچیMon, 10 Mar 2025 01:07:30 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/کهن-بوم-g78nypmrryxiنقّاشی را می شناسم که یک بوم بیشتر ندارد.او همه نقاشی هایش را بر روی همان یک بوم، می کشد. تصویرها و طرح های مختلف، آدم ها و جریان ها و داستان های گوناگوننقش ها و نقشه ها و زمینه های جورواجوریکی پس از دیگری و پیاپی، هرکدام به شکلی ماجرایی که تمام شد، دوباره روی تصویر پیشین را سفید می‌کند و طرح دیگری می‌کشدگاهی هم نیازی به سفیدکاری نیست،بر همان رنگ های پیشین، تازه تازه و خیس خیس* ، رنگی و طرحی و حقیقتی نو می نشاندهر کدام یکجور، جورواجورروز از نو روزی از نوخدا می داند قطر این بوم در گذر ایام، چقدر ضخیم شده استبه اندازه ده بندانگشت و بلکه بیشتر، به ضخامت زمان و به وسعت تاریخ...در لابلای این بوم ضخیم، چه زندگی هایی که خفته اندکار این نقاش ، به تناسخ می ماند اصلا خود آن است.مگر یک انسان و یک نفس، چقدر تاب زیستن در این همه نقش های گوناگون را داردولی میدانید چه چیز باعث می شود دوام بیاورد؟آری، آن رنگ سفید فراموشی که بر زندگی پیشین کشیده می شودهمچون لوح سپید فطرت یک نوزادماجراها فراموش نمی شوندبلکه زیر لایه های زمان دفن میشونداما این مردن و دوباره زنده شدن نیست ،تنها زیر لایه های ستبر زمین و زمان ، پنهان شدن استباشد که روییدنی دوباره در میان باشد.اما دل این دو را ، زمین و زمان، که بشکافی، بیشمار ماجراهای پنهان را خواهی دید،توگویی مجسمه هایی جان دار که سرد و خاموش، نگاهت می کنند.درست مانند حلقه های نهفته در قلب یک درختکه حقیقت آن کهن بوم را فریاد می زنند. سوسن چراغچی15 آذر 1403* متد نقاشی خیس روی خیس یا آلا پریما (ایتالیایی، به معنی در اولین تلاش )، نقاشی مستقیم یا کودتای au premier ، یک تکنیک نقاشی است که در آن لایه‌هایی از رنگ مرطوب روی لایه‌هایی از رنگ مرطوب پیشین اعمال می‌شود. این تکنیک که بیشتر در رنگ‌آمیزی استفاده می‌شود، نیاز به روش سریع کار دارد، زیرا کار باید قبل از خشک شدن اولین لایه‌ها تمام شود.سوسن چراغچیسوسن چراغچیSun, 19 Jan 2025 01:20:01 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/تب-دارم-vbwkv8devyhgتب دارم. . .آخ، تنم درد می کند.گلویم خشک و عطشناک،سرم پر درد و جانم بی قرار است.می خواهم در این حال درد آلود، چیزی بنویسم.آخر از سهراب شنیده ام نگاه انسان در حال بیماری بُعد پیدا می کند. از سطح به عمق می رود. . .**شاید من نیز با نوشتن، قایقی را که بدان چنگ زده ام، رها کنم و به اعماق اقیانوس وجود خود بروم. شاید در آن لایه های پنهان درون، دُرّ و گهری پیدا بکنم.با این حال هنوز خود نمی دانم چه خواهم نوشت. نمی دانم سرانگشتانم مرا تا به کجا خواهند برد. همین انگشتانی که از ترس شهود به لبه قایق زندگی تَنگ قفل شده اند، آیا در این حال تب آلود لانه امن خود را رها خواهند کرد؟. . .آخ. . . درد استخوان هایم امانم را بریده است. نمی گذارد غور کنم. نمی گذارد به چیز دیگری حتی به خود درد فکر کنم.بیچاره بدن داغ ملتهبم. انگار فریاد می زند که آخ آخ. . .اشک نیز سرازیر شده است.شاید دلش برای من و برای تنهایی ام می سوزد. برای همین، سوزان است.سرفه . . . سرفه، کویر سینه ام را از درون چاک چاک کرده است.با همه این ها خدایا شکر. صد بار خدایا شکر.می توانست از این بدتر باشد.فرشته مراقب من امروز تنها سرانگشت خود را به ظرف عسل درد زده و به دهانم گذاشته تا از فرط مهر همه ظرف را در دهانم سرازیر نکند! اگر چنین می شد، شیرینی زیاد گلویم را می زد.آخ که چقدر فرشته ها مهربانند و برای ذات نورانی بشر دعا می کنند. . . . چقدر مراقبمانند و ما خود کوریم و نمی بینیم.کَر هستیم و صدای بال زدنهایشان را بیخ گوش خود نمی شنویم و صدای نجواهایشان را...آقای وکیلی می گفت، وزن حجمی بدن انسان کمتر از آب است اگر انسان هنگام فرو رفتن در آب، ترس را رها کند، خودبخود به روی آب می اید. همین است که مغروقین دریا نیز روی آب شناور می شوند.آخر برای مرده دیگر ترسی نیست.ترس مختص زندگی است و زنده ها. وقتی گوهر زندگی را از ما گرفتند دیگر دنبال چه چیز به اعماق اقیانوس غوطه ور شویم؟. . .آخ چه تبی دارم.آخ. . . سهراب کجایی ببینی به جای اینکه حقایق، اکنون پیش آیینه مقعر چشمانم کش بیایند، تغییر ماهیت و شکل بدهند، بزرگ و عمیق بشوند، هیچ بلایی سرشان نمی آید. هیچ غلطی نمی کنند.من اکنون همانم که بودم. تازه زیر فشار این تب، هشیارتر شده ام و بارم سنگین تر. بار تب و درد به بار درک و نگرش همیشگی ام اضافه شده است.آخ. تنم چه دردی می کند.گمان کنم فرشته ، باز انگشتش را در ظرف عسل فرو می برد.بروم تا نیامده خود را به خواب بزنم...آخ نمی شود...خوابم نمی برد.تنم درد می کند...آخ... تب دارم...سوسن چراغچی22 آذر 1396* یکایک جمله های این نوشتار در حال تب و هذیان بیماری، نگاشته شده است. ** سهراب سپهری در شعر «بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم»، گفته است: «گاه در بستر بيماري من، حجم گل چند برابر شده است.و فزون تر شده است ،قطر نارنج ، شعاع فانوس...»سوسن چراغچیسوسن چراغچیWed, 08 Jan 2025 01:26:34 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/جنایت-و-مکافات-f9z9reudi9udامشب حکم را ابلاغ کردند.اکنون دیگر متهم نیستم بلکه با صدور و ابلاغ حکم، مجرمی هستم که باید مجازات شوم.طبق حکم، من چند جرم و خلاف بزرگ را مرتکب شده ام.اولین آنها کلاه برداری است. مطابق قانون،کلاهبرداری ،فریب دادن غیر به قصد کسب منفعت مادی است اما من در این کلاه برداری، هیچ نفع مادی بدست نیاورده ام بلکه برعکس، در این راه زیان های بسیاری هم متحمل شده ام. خسارت مادی فراوان و معنوی تا دلت بخواهد. اما در عوضِ همه اینها یک نفع معنوی عالی بدست آورده ام که به همه دنیا می ارزد و این در قانون نانوشته من، ملاک صحت کلاهبرداری است.دومین جرم،خیانت در امانت است.مالی را به رسم امانت به من سپردند تا بدرستی نگه دارم اما از آن به نفع خود سوء استفاده کردم.در این جرم بر خلاف آن دیگری، فریب بعنوان عنصر روانی فعل مجرمانه، چندان ملاک صحت خیانت در امانت نیست.بلکه استفاده عامدانه از امانت متعلق به غیر بنفع خود، ملاک تحقق آن است.در میان سبد جرایم من ، سرقت هم دیده می شود.بارها و بارها از او دزدی کردم.دارو ندارش را : دلش را به تاراج بردم و پنداشتم خود او هرگز متوجه این سرقت نشد .ولی بدترین کاری که انجام دادم ، گناهی است که در هیچ یک از قوانین موجود ، جرم شناخته نمی شود.دلبری...من برای او دلبری کردم و از این رهگذر ،دل و نگاهش را دزدیدم.این دلبری،خود نوعی دروغ گویی است.پس دروغ هم به او گفتم. هرچند که این روز روزگار، دروغ گویی هم مصداق بارز جرم نیست.همه اینها شرح جرائم من در حکم است.اما مجازات چیست؟مرا محکوم کرده اند به اقرار و اعتراف. مجازاتی که بر خلاف مجازات های واقعی، باید به دست خودم انجام شود.باید نزد او اعتراف کنم.اعتراف نزد کسی که دوستش دارم یا خیلی بیشتر،عاشقش هستم، کار بسیار سختی است.چگونه به او بگویم با فریب و دلبری و دروغ،سرش را کلاه گذاشتم.قلبش را از آن خود کردم.نگاهش را دزدیدم و از امانت احساس پاکش، به نفع خود استفاده، یا سوء استفاده کردم.جرم،سنگین است و مجازات سنگین تر.مجازاتی که انجام ندادنش،مکافاتی بمراتب سنگین تر دارد.اگر اقرار و اعتراف نکنم باید پاسخ وجدانم را هم بدهم.خدایا کمکم کن.اگر حکم را اجرا کنم از دست عذاب وجدان خلاص می شوم اما او را از دست می دهم.خدایا...چه دوراهی نفس گیری است.حقوق دانان،خیلی یواشکی می گویند هر قانونی،یک مفرّ از قانون دارد؛ راهی برای اجرائی نکردن آن، که دور زدن قانون هم گفته می شود.آیا برای من نیز راه گریزی هست؟ یک دوربرگردان؟یا حتی عامل مخفّفه ای ؟ دلیلی محکمه پسند که مجازاتم را سبک تر بکند.مثلا چون او را دوست داشتم دست به این جنایت ها علیه او زدم.به گمانم این عشق،خود دلیل موجهه ای برای انجام جرم است.اصلا از کجا معلوم؟شاید او نیز همین جرایم را در حق من مرتکب شده باشد.خدای مهربانم.تو در این پرونده، هم وکیل من هستی و هم قاضی.دستم به دامنت.می خواهم از رای بدوی، نزد تو به شرح ذیل فرجام خواهی کنم:می توانیم از حق خود بگذریم،صلح کنیم و دوباره عاشق هم باشیم؟ای تنها دادگری که حال دلم را می فهمی.منتظر رای نهایی تو می مانم.باشد که تو نیز مرا ببخشایی و بگذاری او هم مرا ببخشد.سوسن چراغچی4 تیر 1397سوسن چراغچیسوسن چراغچیSat, 04 Jan 2025 00:45:12 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/پاپانوئل-suqdmzj0evhqعلی کوچولو هرشب خواب پاپانوئل را می دید. پاپانوئل رویاهای او شبیه همه پاپانوئل های دنیا بود، مردی بالابلند و تنومند، با لباس و کلاه منگوله دار سرخ رنگ و مو و ریش انبوه و سپید.مهمتر آن که او هم مثل همه پاپانوئل ها، کیسه ای بزرگ پر از هدیه های رنگ و وارنگ به دوش داشت. هر بار که می آمد کیسه سرخ رنگ بزرگش را به زمین می گذاشت و از درون آن یک بسته بزرگ که دورش کاغذ رنگی براق پیچیده شده و با روبان سرخ تزیین شده بود، بیرون می کشید و به دست علی کوچولو می داد. این رویا ، هر شب تکرار می شد و علی کوچولو مدام از دست پاپانوئل رویایی خودش، هدیه های جورواجور می گرفت. علی با این که خیلی کوچک بود اما این را خوب می فهمید که پاپانوئل از روی لطف یا دلسوزی نبود که مدام برای او هدیه می آورد بلکه اساسا جنس و ماهیت این مرد چنین بود که همواره نیکی کند. علی کوچولو با این رویای شبانه خویش، دنیایی داشت. شب ها به عشق دیدن پاپانوئل به رختخواب می رفت و تمام روز به خواب های شیرینی که دیشب دیده بود فکر می کرد. با این حال هیچ وقت نمی فهمید درون آن بسته های کادو پیچ رنگارنگ قشنگ، چه چیزی پنهان شده بود. چون پس از رفتن پاپانوئل تا می خواست کاغذ کادو را باز کند، از خواب بیدار می شد. یک بار در عالم خواب همه زور خود را زد تا قبل از این که بیدار شود کادو را پاره کند و درون آن بسته باشکوه رویایی را ببیند ولی باز ناکام ماند زیرا پاره شدن کاغذ همان و به صدای خش خش کاغذ رنگی بیدار شدن همان. با این وجود علی به همین هم دلخوش بود. گویی با همه کوچکی این را می فهمید یا حس می کرد که بیش تر از آن بسته های رنگین کمانی، وجود پاپانوئل بخشنده و نگاه مهربان و لبخندهای عاشقانه او بود که رویای هر شبش را رنگارنگ می کرد. می گویند تکرار، ارزش چیزها را کم می کند. وقتی انسان به چیزی یا کسی یا وضعیتی عادت کرد، با این که وابسته اش می شود، از چشمش هم می افتد. شاید به همین دلیل است که انسان همیشه در پی معجزه است. زیرا معجزه ها مافوق عادت و یا شکافنده عادتند و همیشه تازه اند و انسان همواره خواهان تازگیست. هر آن چیزی که قصه ای تازه در اندرون خود دارد. اما در مورد عشق، چیزی به نام عادت، صادق نیست زیرا خاصیت و ماهیت عشق حقیقی، تازگی است، عشق هیچ گاه برای انسان عادی نمی شود و انسان راست و درست هم هرگز از لقمه های عاشقانه سیر نمی شود. درست به همین دلیل صادقانه بود که علی کوچولو با همه کودکی، از گرفتن آن بسته های همیشگی که همگی تکرار عشق بودند، سیر نمی شد . با اینکه درون آن بسته های قشنگ، هیچ چیزی نبود،از صبح که چشمانش را باز می کرد تا شب به انتظار می ماند تا باز پاپانوئل عاشق او بیاید و برایش هدیه ای بیاورد و عجیب آن که در این چرخه تکراری عشق، پاپانوئل خیالی کودک قصه ما ، حتی یک بار هم او را نا امید نکرد و هر شب با کوله باری از عشق،به دیدارش آمد.سوسن چراغچی6 دی 1399سوسن چراغچیسوسن چراغچیThu, 02 Jan 2025 01:38:06 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/تصویر-دوریان-گری-mdvbwuxsp9uhدیروز خودم را در آیینه دیدم و سخت ترسیدمچه تصویر هولناکی بود...بر خلاف آنچه دیگران از من می شناسند همچون تصویر دوریان گریافسوس که واقعیت ندارد و من آنچنان که همه می پندارند، زیبا نیستم...داشتم از پله ها پایین میرفتمهمزمان با من، از روبرو،زن همسایه بالا می آمد.سرم پایین بود و غرق در خود بودم.تنها دوسه پله بین ما دونفر فاصله بود.اول او شروع کردبه دیوار راه پله چسبیده بود و نمی خواست کنار برود.تا مرا دید جای خود را سفت نگه داشت...این موقعیت ناب را برای خودش می خواست!ای بینوا آدمی...همیشه عاشق زمین بوده زمین ها را برای خود جمع کردهدست آخر هم که وقت رفتنش برسد یک گوشه بی مقدار از آن همه زمین، تنها به قد خودش، چالش می کنند...در حقیقت ما آدمیان، زمین خوار نیستیم،این زمین است که خورنده ماست...آن زن نیز چنان به آن یک تکه خرد و بی مقدار زمین چسبیده بود که انگار سند آنجا را به نام او زده اند!تصادفا من نیز نزدیک دیوار بودم...ولی دکمه آغاز را او زد...نمی خواست کنار برود.به چشم برهم زدنی، نفس خوابیده، بیدار شد،همچون هیولا سر از گریبان براورد، گردن کشید و بالا آمد و چون غول چراغ جادو همه آسمان وجود را در چنبره خود گرفت.درست در همین لحظه به قیافه زن روبرو نگاه کردم.صورتش،سرد و بی‌روح بود،سفید و مات مثل روح.هیچ نشانه ای از عشق در آن چشمهای سرد نبود.سرش را به عناد پایین انداخته و مثل بچه ای که لج کرده، به موقعیت شاه انگارانه خویش، چسبید و به راهش ادامه دادنمی‌خواست مرا ببیند.از دید او تنها سد بیمقداری بودم که باید از سر راه او کنار می رفت.انتظار داشت کنار بروم.حالا که اینطور است من نیز لج کردم و راه ندادم!جای خودم را نزدیک دیوار راهرو، همان یک تکه خرد زمین، سفت نگه داشتم! با اینکه مرا نگاه نمی کرد ولی از این که به او راه ندادم، جا خورد.ولی کم نیاورد...از آن راه باریکه رد شد. با اینکه کیفم به هیکل بزرگش خورد، اما باز مرا ندیدبا سری پایین افتاده، مغرورتر از آن بود که ببیند...من اما دیدم که چیزی درونش تکان خورد.در آیینه شکسته او دیدم، تکانه نفسش را...چه اهمیتی داشت؟ شکست که شکست... پایین رفتم و از در بیرون زدم.پایم که به کوچه رسید، دلم آشوب شد.حالا دیگر نه زمین را داشتم نه آن احساس فتح و برتری راغول هم که دوباره سر به لاک خود فرو برده بود.خدایا ...چقدر از تماشای آن هیولا در آیینه قلب شکسته خویش، حالم بد بود...سوسن چراغچی29 آبان 1403سوسن چراغچیسوسن چراغچیTue, 03 Dec 2024 02:23:25 +0330https://virgool.ir/@ch.sousan/خیّاط-xsmy8va1x4vaقربونش برم الهیتازه فهمیدم خیاط هم هستاز هر انگشتش یک هنر می ریزهالهی فداش بشم با اون انگشتاش که هزارتاست.تازگیا فهمیدم اونه که قیچی دستش گرفته همه بندها رو پاره می کنهخودش می بُره، خودش می دوزه ، دوباره می شکافه ، دوباره می دوزهیوقت فکر نکنین دیوونه است ها...نه.اتفاقا محبوب من خیلی هم عاقله.خیلی هم حکیمهخودِ خود حکیمهر روز یک هنرش رو میشههرچند که خودش چیزی نمیگه...سکوت محض...تو بگو لام تا کام...اوایل، راهزنی می کرد. گمراهم می کردتوی این ظلمت شبونه، توی این مسیر ناآشنا می دیدم گم شدمآره.این مال دوره خامی بود. پیش از اینکه پخته بشم.ولی مابین گم شدنا، میون کوره راههای ترسناک، یهو می دیدم یراه جدید پیش پام سبز شد.کار، کار خود راهسازش بود.بعد ها بند بازیش رو شد. وقتی پرت میشدم پایینمنو از میون آسمون و زمین، رو هوا می گرفت که نخورم زمین هزار تیکه بشم.کولبری هم که هنر اصلیش بوده. میون سنگلاخ و لجنزار و باتلاق زندگی،منو کول می گرفت و راه می برد که روی زمین بیچاره نشم.یا وسط هول و هراس اقیانوس، لب مرز مرگ و زندگی، منو از کام نهنگ می کشید بیرون پرتم می کرد به ساحل نجات. بیدار می شدم فکر می کردم خودم نجات پیدا کردم. طلبکار عالم و آدم هم بودم که چرا تن و بدنم اینهمه درد می کرد چرا مریض و بیمار بودم... ولی اون حتی یبار به روم نیاورد که کار، کار خود نجات غریقش بود.بس که بی ادعاست. بندکشی هم بلدهنه ... بندکشی دیوار منظورم نیست.همیشه یک بند بسته بود به من. تا می خواستم برم طرف یکی یا راهی یا آرزویی یا هوسی، یهو منو می کشید عقب.مثل کش تنبونای خدا این چه داستانیه.اگه من می خواستم وقتش نبود.اگه طرف مقابل می خواست و حاضر هم بود ، خواستن و بودن من نبود.یبار قیف بود،قیر نبود.یبار قیر بود، قیف نبود. یبار ایندوتا بود ولی مامور عذاب ، حاضر نبود.خلاصه که همیشه یک طرف ماجرا لنگ بود. همون قضیه بندکشی بود.اونقدر می کشید و می کشید که دیگه من خودم خسته میشدم و می کشیدم کنار. حالیم نبود که عقب می نشستم از هوی و هوس...همه اینا واسه هدایت من بود.چون می دونست خودم که عقلم نمیرسه.ممکنه بیافتم تو هچل کار دست خودم بدم.آخه اون بهتر می دونه که من شیر خام خورده ام.آره.خدای من از اولش هم منو واسه خودش می خواستصیّاد قابلی بود، قلّاب رو اون بود که می کشید.تا اینکه من هم رفتم طرفش.شدم طالب نورحالا هر روز به یک هنرش پی میبرمهمین الانه فهمیدم قیچی باز هم هست.همون خیاط.بندهای وابستگیم رو اونه که یکی یکی قیچی می کنههر کی و هرچی رو دوست داشتم از زندگیم برداشت.مثل مهره های شطرنج. من موندم و ...اول بند رو کشید، بعد پاره کرد، بعد پرتش کرد ، خدا می دونه شاید اونم پرت شد به ساحل نجات...طبیعیه چون اینجا هم چیز گرده...هر کسی یک طرف منشور حق نشستهحالا هیچ کی و هیچی توی زندگیم نمونده.تک و تنهامنیگاه که می کنم میبینم منم و خودشوه که از این بهتر نمیشهچه خوبه که معشوق من، هنرمندهیک هنرمند تمام عیار.سوسن چراغچی6 اردیبهشت 1403سوسن چراغچیسوسن چراغچیThu, 31 Oct 2024 23:18:06 +0330