https://virgool.ir/feed/@c.v.r_h.pاز درد ها مینویسیم تا آرام شویم،فارغ از اینکه دردهایمان تمامی ندارند...fa2026-11-12 10:52:40https://files.virgool.ir/upload/users/1407869/avatar/C8PwTn.jpghttps://virgool.ir/@c.v.r_h.phttps://virgool.ir/@c.v.r_h.p/آیا-واقعا-زندگی-ادامه-داره-xrn7hwdlv3zzاتاقش بوی خودکشی میداد، بغلش که میکردی بوی ناراحتی مشامت را آزار میداد، چشمانش، آه از چشمانش، برای اولین بار چیزی را نشان نمیدادند اما اگر به آنها خیره میشدی متوجه میشدی که هر شب میگریند، با وجود تمام این‌ها میگفت زندگی ادامه داره، نمیدانم چه چیزی در این زندگی کوفتی دیده بود که امیدوار بود، اگر از ناامیدی رو به مرگ بودی یک ساعت پای صحبت‌هایش مینشستی به تمام وجودت امید به زندگی تزریق میکرد، اما باز هم نمیدانم خودش چگونه با این اوضاع زنده بود؟ از بوی خون خانه‌اش خسته نمیشد؟حدیث پویانحدیث پویانSat, 25 May 2024 18:38:58 +0330https://virgool.ir/@c.v.r_h.p/مندخترم-nzmzikydgzbhدختر قدرتمندی درون من هستدختری که قسم خورده تسلیم نشود!دختری که با تمام ظرافت،جسورانه ایستادهو برای آرزوهاش میجنگد.دختر قدرتمندی درون من هستدختری که از کسی کمک نمی‌گیرد.که ماهرانه مراقب است من زمین نخورم.دختری با نگاهی مسلط و کلامی بانفوذ کهدر گوش من زمزمه می‌کند «ادامه بدهتو قوی‌تر از این حرف‌هایی»و با حرف‌هایش، معجزه اتفاق می‌افتد.دختر قدرتمندی درون من هست با ذهنیسرشار و توانمندی‌های بسیاردختری از جنس عشق و نور و آرامشآنقدر آرام و رها که در سخت‌ترین و غیرقابلتحمل‌ترین شرایط روزگار،یک لبخندشهمه چیز را درست می‌کند.دختر قدرتمندی درون من هستدختری که محکم است مستقل استشکوفاست و خودش برایآرزوهای خودش آستین بالا زده.دختری که ادامه‌دهنده‌ترین استو جسورترین جنگجوی کوچکی که اراده میکندیک‌تنه میجنگد تلاش میکند و به‌دست می‌آورد.دختر بینظیر و قدرتمندی درون من هست....حدیث پویانحدیث پویانSat, 30 Mar 2024 11:25:47 +0330https://virgool.ir/@c.v.r_h.p/کاش-بودی-fcyqnzprc6pfکاش بودی. کاش بودی و صدایت همین حالا در خانه می‌پیچید. بودی و برایم حرف می‌زدی، از‌ کوچک‌ترین چیزها تا بزرگ‌ترینش، از همه‌چیزت. از اینکه دوست داری دیوار اتاقمان را آبی کنیم، یک آبیِ ملایم. اینکه پیرمرد سر کوچه‌مان تنهاست و با گربه‌اش زندگي می‌کند و در فکرش هستی که یکبار به صرف چای دعوتش کنی. اینکه شامپوی مخصوص موهایت گران شده و ادکلن‌ت دارد تمام می‌شود. اینکه هنوز شعرت نصف‌ونیمه مانده و قافیه مورد نظرت را برایش پیدا نمی‌کنی. اینکه دوست داری سنتور زدن را یاد بگیری تا عصرها که غصّه‌ات می‌گیرد سنتور بزنی. اینکه می‌خواهی بروی انقلاب و کتاب‌های قدیمي‌تر با برگ‌های کاهي را پیدا کنی. اینکه حالِ مادرت بهتر شده. اینکه شب‌ها بعد از شام باید کمی قدم بزنیم. اینکه دوستم داری، خیلی زیاد هم دوستم داری.حدیث پویانحدیث پویانحدیث پویانFri, 29 Mar 2024 15:28:30 +0330https://virgool.ir/weeklyChallenge/گفته-بودی-بنویس-inoggnukdbhrگفته بودی بنویس:بینِ صدای تو می‌نوشتم و کلماتم حین افتادن از نقطه‌‌ی پایانیِ دست‌هایم میانِ صف بلندی از سکوت گیر می‌کردند و راهشان می‌خورد به آنجا که پنجره نبود اما هوا داشت. می‌خواستم شکلِ نامرئی کلمات را تصور کنم. می‌خواستم از من جز نوشتن چیزی باقی نماند و تکه تکه استخوان‌هایم را کلمات از بر باشند و وقتی با سنگی روی تنم صدایم می‌زنند، هیچ‌وقت لال نباشم.حال من میگویم بنویس،بنویس تا بخوانم نوشته ات را!حدیث پویانبعد مدت ها دوری از ویرگول،سلام!منتظر نوشته هاتون هستم:>✨حدیث پویانحدیث پویانSat, 02 Sep 2023 15:23:19 +0330https://virgool.ir/weeklyChallenge/•از-من-دور-نشو²•-pv5himhrosf7تعریف از وطن شد...هر کسی چیزی میگفت و من سکوت کردم...غرق شدم در مجموعه تصاویری در گوشه ذهنم...در تمام راه به وطن فکر میکردم؛چه تعریفی از وطن صحیح است؟ جایی امن؟ جایی آرام و دنج؟ یا جایی که در هنگام آشوب و شلوغی و اختلاف آرامش میبخشد و تسکین میکند؟ جایی که به خاطر قدمت و زیبایی و خاطراتش بوسیدنیست؟ شب هنگام است و هنوز فکرم مشغول وطن است!وطن چیست و کجاست برای من،کدام وطن مرا پناه میدهد؟منِ زخمی..در را که باز میکنی چشمانم برق میزند از دیدن چشم هایت!این حس دوطرفه است و چشم هایت برق میزد از شوق دیدن من...حال سوال جدید و بی پاسخی در ذهنم تشکیل شد...وطن کجاست جز چشمان تو...؟یا وطن کجاست جز لب های تو...؟ بی پاسخ است!وطن هیچ جا جز آغوش گرم و چشمان عسلی ات نیست...!چشمانت جایی امن است و جایی آرام و دنج... جاییست که در هنگام اختلافاتمان آرامش میبخشد به قلبم...لب هایت هنگامی که برایم سخن میگویی...آری تو وطنی برای من،در هر حالتی...در هر فاصله ای!•حدیث پویان••از من دور نشو•#افکارشب #دلتنگی‌دوشنبه‌شب #آنچه‌شب‌آشکار‌میشود #دستنوشته‌های‌خونیحدیث پویانحدیث پویانWed, 31 May 2023 17:00:51 +0330https://virgool.ir/@c.v.r_h.p/از-من-دور-نشو¹-hdbrvfu7cxjbاز این صبح هایی که بدون صدای تو بیدار میشوم متنفرم...این روز ها که بدون بوسه صبحگاهی سرکار میروی را نمیخواهم...از اینکه با تو تماس میگیرم و صدای تکراری و جمله ی تکراری«دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می باشد» را میشنوم خسته شده ام...شاید 3 ماهیست که با نبود تو سر میکنم...کسی نبود که صبح ها با او برای خرید نان داغ از خانه بیرون برویم و آهنگ های مورد علاقه ام را باهم بخوانیم...کسی نبود که برایم آواز بخواند...کسی نبود که در این سال پر برف و برکت با او برف بازی کنم و گلوله های برف را در کمرم پیاده کند،مرا روی برف بغلتاند تا لحظه ای در کنار هم شاد باشیم...کسی نبود که در بحث ها هوایم را داشته باشد...کسی برایم پدری مثل تو نبود که با فرود آوردن بوسه ای بر لپ هایم خستگی ام را از تنم جدا کند...مادرم علی رغم داشتن انبوهی غم لبخند میزند،لبخندی پر از دلتنگی،دلتنگی اش را با تمام وجود درک میکنم...بعد از نبودت در کنار من،هر لحظه که زنگ در به صدا در می آید قلبم پر میزد برای دیدن دوباره تو اما امان از ذهن خسته ام که به من نبودنت را یادآوری میکند...کسی را نداشتم که به عنوان یک پدر در سخت ترین لحظات اشک هایم را پاک کند، چشمانم را ببوسد و با گفتن جمله ی «نگران نباش همه جا هواتو دارم» دلم را آرام و قرص کند:)....کسی را نداشتم که در خستگی تمام من را بخنداند و دستان خیسش را به گردنم بمالد و من با خنده و گاهی با غر جوابش را بدهم...همه سعی میکنند برایم مثل تو باشند،اما هیچکس مثل تو نیست...هیچکس:)این شب هایی که بدون قصه های آرامش بخش تو سپری میشوند را دوست ندارم...زودتر برگرد تا با خواندن این متن بلند بالا با هم بخندیم، بخندیم به دلتنگی بزرگی که هم اکنون با در آغوش تو بودن رفع شده...زودتر بیا که نه تنها قلب و روحم،بلکه تک تک سلول هایم به بودن،بوسیدن،لمس کردن و دیدن چشمان عسلی ات نیاز دارد...به اندازه ی ستاره های کهکشان چشمانت دوستت دارم.•حدیث پویان••از من دور نشو• #افکارِشب #دلتنگی‌دوشنبه‌شب#آنچه‌شب‌آشکار‌میشود #دستنوشته‌های‌خونیحدیث پویانحدیث پویانFri, 31 Mar 2023 11:17:21 +0330https://virgool.ir/Shabnameh/عیدِ-دلتنگی-ijobune2lbgoتخم مرغ های رنگی را روی میز میگذارند...ماهی هایی که برای آزادی تقلا میکنند...سین هایی که در لحظات آخر با شوق و اشتیاق چیده میشوند...آینه را روی میز میگذارد و خود را در آینه نگاه میکند و لبهایش واقعی نمی خندند...شمع ها رو روشن میکنند...من؟ من گوشه ای نشستم و آهنگ گوش میدهم و این لحظات مسخره و سخت را تحمل میکنم.واقعا سال دیگر گذشت؟سال را بدون او به پایان رسانده و سال دیگری را شروع میکنم؟ 10 دقیقه تا پایان سال؟همه چیز دروغ است.لبخند های روی لبشان...چشم هایی که دلتنگی را فریاد میزنند...افکاری که نمیتوانند به او فکر نکنند...و قلب هایی که غم نبودش را به دوش میکشند...2 دقیقه مانده؟حال چه کنم؟سرم را بین دو زانو میگذارم و میخواهم صدایشان گوش نکنم...میگویند لباس نو بپوش،شاد باش،بخند و عین خیالت نباشد که نیست.آیا امکان دارد؟با لباس مشکی و موهای به هم ریخته سر سفره میروم.بغض؟ سردرد؟ اشک؟ نمیدانم.!وای،چند دقیقه ایست که سال جدید شروع شده...سال بدیست سالی که بدون تو شروع میشود.بخوان و بخند و شاد باش.حداقل لبخندت باعث تسکین قلبم میشود.دعا کن و دعا کن.دعا کن کنار هم و در آغوش کشیدن مجددمان را.گریه کن و گریه کن.به یاد تنهایی ها و گریه های شب هایم گریه کن.اما باز به یادم باش همانطور که سال را با یاد تو آغاز کردم ای نیمه ی روشن وجودم.•حدیث پویان••از من دور نشو• #افکارِشب #عید_نوروز#آنچه‌شب‌آشکار‌میشود #دستنوشته‌های‌خونیحدیث پویانحدیث پویانTue, 21 Mar 2023 10:50:48 +0330https://virgool.ir/@c.v.r_h.p/در-دنیای-تو-ساعت-چند-است-otoqexpxvrgh"در دنیای تو ساعت چند است؟"اگر راستش را بخواهی در دنیای من زمان ایستاده است؛گویی او، مثل افکارم در گوشه ای از مغزم زندگی می‌کند.دنیای من مثل دنیای تو نیست؛دنیایم بزرگتر از آن است که خودم هم آن را بشناسم و بتوانم تک تک کوچه هایش را راه بروم و خسته نشوم،می‌دانم که دنیایم برای خسته کردن من از زندگی، خود را به دریایی بی‌کران تبدیل کرده است...بعضی افراد ادعا می‌کنند که دنیایم را می‌شناسند،اما نه من خودمم هم نمیتوانم دنیای بیکران خود را آگاهانه بشناسم و با خیال راحت در آن زندگی کنم.پدیداری مهر و ماه،چشمک های ستارگان و از همه مهم تر زندگی کردن بر روی آن را؛ من خودم هم به بعضی از مکان های دنیایم نرفته ام؛کتابخانه های قدیمی،کافه ای با قهوه های سرد،ساختمان های بلند و کوتاه و گلخانه ای بدون گل و کویر بدون ستاره،قسمت سیاه و سفید و دنیای رنگی ام را به خوبی نشناخته ام!حالا تو بگودر دنیای تو ساعت چند است؟#توبگوحدیث پویانحدیث پویانThu, 09 Mar 2023 20:10:22 +0330https://virgool.ir/@c.v.r_h.p/اعتماد-به-هرکسی-جایز-نیست-m14aeyvqsyltدر این زمانه...از تصرف کلبه به دست فرشتگان هم باید ترسید!دیوهایی هستند با لباس فرشتگان...با ناراحتی ات اشک میریزند و با شادی هایت میخندند...اما...ناگهان خنجری به پهنای تمام احساسات خرج شده ات میخوری ...نوش جانمان!هرچیزی تاوان دارد...اعتماد به هرکسی جایز نیست!#حدیث پویانحدیث پویانحدیث پویانTue, 07 Mar 2023 18:11:27 +0330https://virgool.ir/weeklyChallenge/همه-چیز-غم-دارد-n3mbvk8zjblbبه طرز اشتباهی همه چیز غم دارد...انگار کودکی تا به حرف غ رسیده غم را به یاد آورده...انگار خانه شنی کودکی که ساعت ها برایش زمان گذاشته را موجی خروشان متلاشی کرده...انگار سر سفره هفت سین‌ِمان ماهی روی آب آمده...انگار قرص های افسردگی ام را گم کرده ام و چند روزیست غم در خانه ی قلبم ساکن شده...انگار زندگی ام در آبنبات توت فرنگی قرمزی خلاصه شده که به خاک افتاده...یا مثلا چند شبیست که به جای صورت ماه مانندش باید ماه را مشاهده کنم و امشب از آن شب هاست که ماه هم پنهان است:)...اما همه چیز را خوب جلوه میدهم؛ مثل زخم بزرگی که کودک بعد از دعوا از مادرش پنهان میکند و صاف اما با درد راه میرود...مثل مادری که با گرسنگی بعد از شبی طولانی با لبخند بیدار میشود و تلاش برای خنداندن کودکانش را دارد...نمیدانم شاید غم تار و پود این تن و روح خسته ام شده و جدایی ناپذیر است:)...#حدیث پویان#دستنوشته‌های‌خونیحدیث پویانحدیث پویانFri, 03 Mar 2023 22:37:54 +0330https://virgool.ir/@c.v.r_h.p/۱۷-مرداد-۱۴۰۰ساعت-192-xmq0cl50gjmuچشمام رو به زور باز کردم...نور لامپ مسقیم به چشمام میخوره که باز چشمامو میبندم.سِرُم رو روی دستم احساس میکنم.روی پهلوی چپ میچرخم و دستم تیر میکشه،بی تفاوت به درد توی دونه دونه ی سلولام روی تخت می نشینم.چشمامو باز میکنم و دنبال گوشیم میگردم.صفحشو روشن میکنم،قفل میشم رو عکس من و اون باهم روی صفحه گوشیم و مثل بچه هایی که دلشون برای مامانشون تنگ شدهـ بغض میکنم.ساعت گوشیم 19:23 دقیقه رو نشون میده.خیلی کم از سرمم مونده اما نمیتونم تحمل کنم.میخوام آنژیوکت رو ار دستم در بیارم که صدای کشیده شدن پرده به گوش میرسه.دراز میکشم و خودمو به خواب میزنم.پرستاره...با صدای مردونه صدام میکنه:خانمِ...پویان!ری اکشنی نشون نمیدم که میخنده:میدونم بیدارید.باید کارهای جسد رو انجام بدید...بغض میکنم،سعی میکنم گریه نکنم و احساس میکنم گلوم داره از بغض پاره میشه.اشکام از گوشه چشمام روی بالش میریزه.دستشو روی صورتم میذاره که بلند میشم:چیکار میکنی؟ خودشو عقب میکشه:ببخشید! جلو میاد که سرم رو در بیاره که دستمو میکشم و خودم آنژیوکت رو خیلی سریع از دستم در میارم.بلند میشم که سرم گیج میره اما محکم می ایستم.پرده رو کنار میکشم و بیرون میرم.منتظر میمونم بیاد و راهنماییم کنه...جلوتر راه میره و پشت سرش راه می افتم.پاهام جون رفتن نداره،شاید نمیخواد بدن سرد و چشمای بستشو ببینم...ولی اهمیت نداره و به زور قدم برمیدارم،گاهی بعد از هر چند قدمی که میزنم چند دقیقه پاهام رو روی زمین سر میدم.کلید رو از جیبش در میاره و در فلزی رو باز میکنه.وارد راهروی سرد و تاریکی میشیم که هر لحظه بودنش توی اون راهرو ترس و خوف رو توی تک تک ذره های بدنم به وجود میاره.صدای دخترونه ی قشنگش رو میشنوم،داره برام آهنگ مورد علاقشو میخونه.سرمو محکم میگیرم و روی زمین میشینم.پرستار به سمتم میاد و از دست زدن بهم خودداری میکنه:میخواید برگردیم؟سریع باند میشم:نه نه! خوبم...یه دروغ دیگه!من اصلا خوب نیستم،ذره ذره بدنم میسوزه و با سوزشش باعث میشه تو هر لحظه به زور راه برم.سرم درد میکنه و معدم میسوزه.در آخر رو باز میکنه.بوی فرمالین باعث میشه بینی و گلوم به شدت بسوزه.وسط اون بخش یه تخت و یه جسدی که با پارچه سفیدی پشونده شده بود قابل رویت بود.پارچه سفید خونی شده بود،دلم ریش شده بود و دعا میکردم اون جسد جون من نباشه...به کابین ها نزدیک تر شدیم،در کابین رو باز کرد و برانکارد رو در اورد.قلبم تند میزد و نفسم بند اومده بود.آروم پارچه سفید رو از روی صورتش برداشت.چشمام پر از اشک شده بود و نمیتونستم ببینم.دستمو پشت سر هم روی چشمام میکشیدم تا اشکامو پاک کنم اما اشکام تمومی نداشت.آروم لب زدم:میشه تنهامون بذارید؟ -نمیش..صدام میلرزید:لطفا...-10 دقیقه فقط!و با گفتنش منو با جسدش تنها گذاشت.حالا تنها بودم و میتونستم راحت گریه کنم:)•۱۷ مࢪداد ۱۴۰۰،واقعیت اول•وجود نامیرا •?•حدیث پویانحدیث پویانFri, 24 Feb 2023 22:18:40 +0330https://virgool.ir/@c.v.r_h.p/•من-معتادم-به-...•-xoulnsqybaf8سیگارمو روشن میکنم...یه کام میگیرم و دودشو تو صورتش فوت میکنم...به سرفه میوفته و عصبانیتش بیشتر از قبل میشه...نیم خیز بلند میشه تا از پیشم بره که سرش داد میزنم و خودشو روی صندلی رها میکنه و بغض میکنه..نفس عمیق میکشم.نمیدونم کی قراره از حرفایی که میزنم پشیمون بشم.پیشونیم عرق کرده بود...سعی کردم لبخند بزنم،با لبخند شبیه به یه هیولای وحشتناکی که سعی میکرد مهربون باشه شده بودم.-خب...خب نمیدونم چطوری شروع کنم.من معتادم...معتاد سیگار نه؛معتاد سیگار کشیدن باتو! مثلا اگه یه بسته سیگارو توی یک ساعت تموم کنم،نمیفهمم چیشد که همشون تموم شدن،اما اگه یه نخ سیگارو با تو بکشم نسخِ همون سیگارم که با زل زدن به چشمای درشتت تموم میشه.معتادم به یه شات اسپرسو سر صبح با تو!یا یه ته استکان چای تلخ بدون قند که چشمای تو شیرینی چاییم بشه...من معتاد دیدن غروب خورشید با توأم..آرهـ..من معتادم به خوندن آهنگایی که تو دوسشون داری...معتاد اون صدای اغواگر توأم...معتاد شمردن دونه دونه نفساتم و میدونی چیه من معتادم به نگران بودن اونم فقط برای تو!معتادم به صبحونه خوردن با تو که حواست نباشه و مربای آلبالو رو روی بینی قلمی خوشگلت بمالم...من معتادم به تو!لطفا ازم نخواه ترکت کنم...من نمیتونم تو و خاطراطمون رو ترک کنم:)...#حبس‌در‌خاطرات‌ِتو•?•#حدیث_پویانحدیث پویانحدیث پویانTue, 21 Feb 2023 16:04:11 +0330https://virgool.ir/@c.v.r_h.p/•-۱۷-مࢪداد-۱۴۰۰،ساعٺ-17:50•-jpztl6ilno14تاری دید داشتم...نمیدونستم دارم چیکار میکنم و فقط دنبال تخت می دوییدم...دکتر با عجله بالای سرش اومد...پیرمردی با محاسن سفید و سرد و گرم چشیده روزگار بود...دستش رو روی رگش گذاشت و نگاهی به من کرد:چند ساعت از تصادف میگذره؟ نمیتونستم صحبت کنم،با لکنت گفتم:حدودا..حدودا پنجاه.. آرهـ پنجاه دقیقه میگذره...-ضربان قلبش از قبل از رسیدنتون به اینجا نمیزد؟صدام بیشتر از قبل میلرزید:نه،بعد از برخوردشون دیگه نمیزد...به پرستارا اشاره ای کرد و با عجله بردنش...میخواستم دنبالش برم که دکتر خیلی آروم من رو صدا کرد...بدون مقدمه گفت:شما چه نسبتی باهاشون دارید؟ هر چقدر میخواستم نیمه پر لیوان رو نگاه کنم نمیشد...بَـ...بـَـرای چی؟ ... دوستشم...همه ی کس و کارشم...-پدر و مادر... ولی و سرپرستشون چی؟ +فقط مادربزرگ داره...-شمارشون رو میگیرید لطفا...نمیفهمیدم چرا چیزی نمیگه،قلبم از شدت نگرانی تا مرز ایستادن کرده بود...صدامو بالا تر بردم تا شاید جواب بگیرم:میشه به من بگید! اصلا من همه کارشم!-خانمِ...+پویان هستم...-از زمان تصادف خیلی میگذره و ما...پرستاری با لباس آبی رنگ وسط حرف دکتر رسید و دکتر رو برای لحظه ای برد...رنگ از صورت دکتر پرید و سعی میکرد همه چی رو خوب جلوه بده.به سمتم برگشت و با لحنی مهربان تر از قبل گفت:میخوام باهاتون توی اتاق صحبت کنم!پاهام جون راه رفتن نداشت...پاهام رو روی زمین میکشیدم و کولم از روی شونم به زمین افتاد و توان حمل بار اضافه نداشتم،پس کیف رو وسط راهروی بیمارستان رها کردم و سعی کردم جلوی سیاهی رفتن چشمام رو بگیرم و یکم قوی باشم...وارد اتاق شد و لامپ رو روشن کرد. اتاقش بوی عطر تلخ و مردونه ای می داد.پشت میز نشست و خودکارش رو توی دستاش میچرخوند...بی مقدمه شروع کرد:خانم پویان،ما خیلی صحنه ها دیدیم که خیلی کوچیک اما وحشتناک بودن...اگر دوستتون رو با آمبولانس میرسوندید امکان زنده موندنشون بیشتر بود...ما نتونستیم برای ایشون کاری انجام بدیم. ایشون بر اثر ایست قلبی فوت کردن. متاسفم و امیدوارم خدا در این غم بزرگ بهتون صبر بده!صدام میلرزید اما با تمام جونم سعی کردم بلند حرف بزنم:میفهمید چی میگید؟اصلا کاری کردید براش؟ اشک هام از روی گونه هام سرازیر شد:نکردید!مطمئنم نکردید! خودم میخوام پیشش باشم،مطمئنم که چشماشو باز میکنه!-نمیکنه خانم پویان! باید کنار بیاید که این یه حادثه بوده!پاهامو روی زمین می کشیدم و صداش توی سرم تکرار میشد:ایشون بر اثر ایست قلبی فوت کردن... فوت کردن....در رو که بستم دیگه نمیتونستم وزنم رو تحمل بکنم،سرم سنگین شده بود و چشمام سیاهی میرفت،پاهام جون نداشت و گوشم سوت میکشید...روی دو زانو افتادم و همه چی سیاه شد....• ۱۷ مࢪداد ۱۴۰۰، واقعیٺِ اول •وجود نامیرا •?•#حدیث_پویانحدیث پویانحدیث پویانFri, 17 Feb 2023 13:01:31 +0330https://virgool.ir/@c.v.r_h.p/شو؏ِ-واقعیٺ-اول-v0nf5mwqqf9dمحکم روی زمین می کوبیدم...جیغ میکشیدم،فریاد میزدم...اشکام قطره قطره از روی گونه هام روی قلبش میریخت...داد میزدم،رو سرش نه،برای بیدار کردنش...مگه نمیگفت اشکام جادوییه پس کو؟چرا زنده نمیشد...صداش میکردم،با داد های پی در پی که با جیغ همراه شده بودند و حنجرم رو پاره میکرد...مهم نبود!فقط مهم اون بود،بیدار کردنش...سرمو روی قلبش گذاشتم...قلبش نمیزد؛مگه قرار نبود باهم بمونیم؟ موهای کوتاه پسرونشو توی دستام گرفتم و اینور اونورش کردم...نه قرار نبود از دستش بدم. سعی کردم احیاش کنم،نه زور توی دستام نبود...فشار توی بدنم زیاد تر از فشار هوا بود و احساس میکردم بدنم داره متلاشی میشه...باد توی صورتم میخورد اما نمیتونستم نفس بکشم...همه دورمون جمع شده بودن...صداهاشونو نمیشنیدم...فقط صحنه و صدای برخورد ماشین و بسته شدن چشماش تکرار میشد...خونش روی پاهام و زمین ریخته بود... زمین سرد بود و سردی زمین منو نگران میکرد...یکی از خانم ها جلو اومد و سعی کرد اون رو بغلش کنه و تو ماشین بذاره...صدای بوق ماشین ها میومد...یکسری از مردا دنبال ماشینی که با سرعت غیرمجاز به جونم زده بود و باعث بسته شدن چشماش شده بود می دوییدند و صدای کشیده شدن لاستیک ها روی زمین با صداهای مختلف دور و اطراف توی سرم به صورت مکرر تکرار میشد...کاش یکبار دیگه چشمای عسلیشو می دیدم...کاش یبار دیگه با صدای قشنگش اسممو صدا میزد...چراغ امید توی دلم خاموش شده بود و دیگه امیدی برای زندگی نداشتم...مثل درخت پر از شکوفه ای بودم که از ریشه پوسیده و تموم شکوفه هاش از بین رفتن...با گذاشتنش توی ماشین منم به زور بلند شدم و تلو تلوخوران و با کمک مردم بلند شدم و سمت ماشین رفتم...روسریم از روی سرم به دور گردنم افتاده بود اما بی تفاوت داخل ماشین نشستم و همونطور که باهاش صحبت میکردم اشک هامو پاک کردم...سرشو روی شونم و سرمو روی سرش گذاشتم...و این بود پایان خنده ها و چشمان عسلی اش و شروع دردناک این واقعیٺ:)...!• ۱۷ مࢪداد ۱۴۰۰،شࢪو؏ِ واقعیٺِ اول •وجود نامیرا •?•#حدیث_پویانحدیث پویانحدیث پویانTue, 14 Feb 2023 18:41:59 +0330