https://virgool.ir/feed/@businessshooterنویسندهfa2026-11-11 20:56:02https://files.virgool.ir/upload/users/173955/avatar/dQ8JbS.jpghttps://virgool.ir/@businessshooterhttps://virgool.ir/@businessshooter/میرزا-از-لندن-و-سرنوشت-سرزمین-l2lqnu4buij4میرزا از لندن زنگ میزنه میگه کشیدنش؛ من به همه‌ی اون‌هایی فکر می‌کنم که توی تاریخ اون سرزمین یا بکِش بودن یا کشیده‌شدن. وقتی توی موزه‌ها و دانشگاه‌ها قدم می‌زنم بیشتر میفهمم ممدرضا توی ذهنش برای ایران چی بوده، بعد فکر می‌کنم اونم فروشنده‌ی خوبی نبود، یعنی تارگت مارکت رو خوب نمی‌شناخت، مثل من که توی بعضی جلسه‌ها یه چیزهایی می‌گم که اصلا برای طرف مقابل واضح نیست. گوگل می‌کنم “Persian Restaurant aroune me open now”می‌بینم از ۱۸۱۰ به اینور ما عشقش رو داشتیم ولی علمش رو نه. پس حسرت وطن رو نمی‌خورم، اما غمگین میشم.سفیر ایران در لندن ۱۸۱۰ میلادیارشیا جهانگیریارشیا جهانگیریSun, 04 Aug 2024 05:40:12 +0330https://virgool.ir/@businessshooter/روایت-هایی-از-مواجه-با-آثار-هنری-در-گالری-های-دنیا-ucsaorurusyhبا اضطراب، خشم، سرخوشی، کلافگی، هر بار با یک حس متفاوت با آثار هنری مواجه می‌شوم. چیزی شبیه به یک کشف بی‌نتیجه در میان افکار‌ و تروماها و خاطرات خوب و بد. کلمات هنوز آنقدر توان ندارند که بشه هر کدوم رو به خوبی توصیف کرد، اما سال‌هاست که این تفریح سر زدن به گالری و موزه و نمایشگاه‌های مختلف در گوشه کنار دنیا برایم شبیه به یک عادت کشف شده. برداشت یک ناظر بیرونی بی‌سواد از کارهایی که بعضی‌هاشون در تاریخ موندگار شدن و پرسیدن همین سوال که چرا اصلا بعضی ها توجه بیشتری گرفتند؟موزه‌ هنرهای معاصر- Boston, U.Sاما هر بار شروع کردم به نوشتن، از اشک در مواجه با کارهای دالی در بوستون تا خشم فروخورده از دیدن اسم‌های آشنای ایرانی در موزه هنرهای معاصر پاریس، خیلی نوشته‌م و خیلی‌هاش رو هم باید بنویسم، برداشت‌های کاملا شخصی که بعضی وقت‌ها بسط پیدا می‌کنه به تجربه‌های جمعی نسل متولد اوایل دهه هفتاد در ایران. باید بنویسم، کلمات، این رفقای همیشه همراهم در تنهایی و جمع، در آستانه‌ی سی‌سالگی‌ باید جایی بمانند، که اگر خواندید و برگشتید به چیزی آن ته‌مه‌ها به رسم همیشه بنویسید خواندم که شنیده شدن هیجان‌انگیز است.ارشیا جهانگیریارشیا جهانگیریSun, 04 Aug 2024 05:37:24 +0330https://virgool.ir/@businessshooter/یک-قهرمان-مرده-داستان-خوبی-نمیسازد-e4wboq43or9aحتمن آدم‌هایی را دیده‌اید که با کوچک‌ترین مشکلی که در زندگی‌شان پیش می‌آید خودشان را می‌بازند. همه چیز و همه کس را مقصر می‌دانند و فکر می‌کنند کاری از دست‌شان برنمی‌آید. شخصیت این آدم‌ها برای شما جذابیت بیشتری دارد یا کسی که در بحران‌ها به جنگ می‌رود، روبه‌رو می‌شود با اتفاق، کم نمی‌آورد و آخر سر یا مشکل را حل می‌کند یا از آن درس می‌گیرد؟ کسی که ویژگی‌های نفر دوم را داشته باشد، قهرمان داستان است و نفر اول به زور می‌تواند یکی از شخصیت‌های فرعی باشد که به خاطر هیچ خواننده‌ای نمی‌ماند. ‌‌برای نوشتن داستان‌های جذاب باید اشک قهرمان را در بیاورید تا مخاطب کتاب را زمین نگذارد. کش مکش‌‌ها و حوادث مختلف در روند داستان سر راه قهرمان قرار می‌گیرند، و بعد از هر کدام تغییری در او ایجاد می‌شود. بعد از هر رویداد فارغ از این که برنده یا بازنده شود، قهرمان آدم سابق نخواهد بود.و این بسیار شبیه به زندگی‌ست، هر اتفاق خوب یا بد بخشی از داستانی‌ست که شما در نقش قهرمان با آن روبه‌رو می شوید. بعضی وقت‌ها غمگین خواهید شد، بعضی وقت‌ها خوش‌حال. مهم این است که بعد از هر کدام از این اتفاقات دیگر آدم سابق نخواهید بود و دنیا را با عینک‌‌های متفاوت‌تری خواهید دید.تشبیه زندگی به یک داستان بلند با فصل‌های مختلف در نظر اول ساده خواهد بود،‌ حرف‌هایی که در اصطلاح زیاد گفته شده و شنیده‌ام. استفاده از این شیوه‌ی تفکر در رویایی با مسائل زندگی اما زیاد کار آسانی نیست. دفعه‌ی بعدی که اتفاق ناگواری برای‌تان افتاد فکر کنید این بخشی از یک داستان بلند است که نویسنده می‌خواهد به واسطه‌ی آن خواننده را مشتاق نگه‌ دارد. فکر کنید بعد از این اتفاق شما قهرمان جذاب‌تری در داستان خواهید بود. یک قهرمان مرده، داستان خوبی نمی‌سازد مثل یک انسان مرده که زندگی نمی‌کند. همین‌قدر ساده.ارشیا جهانگیریارشیا جهانگیریSun, 26 Apr 2020 22:43:46 +0430https://virgool.ir/@businessshooter/حادثهی-اصلی-زندگی-شروع-داستان-است-bhavlma54oqjاصلی‌ترین حادثه، نقطه ی شروع داستان است.ساختار داستان‌های قدیمی‌تر را که بررسی کنید معمولن در آغاز سعی دارند طبق فرم‌های از پیش مشخص شده همه چیز را به مخاطب نشان دهند و بعد بروند دنبال رویدادهای میانه ی داستان و بعد پایان. این روند من را یاد زندگی پدربزرگم می‌اندازد. به دنیا آمده، در هفت سالگی به مدرسه رفته، کار کرده، دانشکده‌ی افسری قبول شده و بعد لیسانس استخدام شرکت نفت شده، زن گرفته، بچه‌ها یکی پس از دیگری و بعد بازنشسته و نوه دار شدن. اما زندگی من تقریبن هیچ شباهتی به او ندارد. درست که یک‌سری اصول و قواعد اولیه برای من هم تکرار شده ولی زندگی من در آخرین سال قرن حاضر روند متفاوتی با یک متولد اوایل قرن دارد. این درست در داستان نویسی مدرن هم واقعیت دارد. در داستان نویسی مدرن شما باید از نزدیک‌ترین نقطه به حادثه‌ی اصلی شروع کنید. باید سیلی بزنید به خواننده. در زندگی مدرن شما برای این‌که با بقیه تفاوت داشته باشید و حرفی برای گفتن داشته باشید باید ‌کارهایی مهم‌تر از بچه‌دار شدن و لیسانس گرفتن انجام دهید، باید به خودتان و دیگران سیلی بزنید تا به حرف‌هایتان گوش دهند، تا این‌که خودتان قبول کند که هدفی در به دنیا آمدنش وجود داشته. انسان مدرن درست مثل داستان مدرن اگر چه قواعد اولیه مثل از شکم مادر بیرون آمدن و مدرسه رفتن را تجربه کرده اما آغاز داستانش بر اساس توالی زمانی نیست. آغاز برای ما نزدیک ترین نقطه به حادثه‌ی اصلی است. از دست دادن کسی، مرگ نزدیکان، حرف‌های یک معلم، عاشق شدن، شروع یک کسب‌وکار و هزاران حادثه‌ای که می‌تواند برای هر یک از ما حادثه‌ی اصلی زندگی‌مان باشد. گاهی امکان دارد دو یا چندتا از این حادثه‌ها در زندگی کسی اتفاق بیافتد و هر کدام بتواند مسیر داستان را عوض کند. فکر کنید به حادثه‌ی اصلی زندگی‌تان، مهم نیست که بیست سالتان است یا روزهای آخر شصت سالگی را می‌گذرانید. برای این‌که به زندگی به شکل یک داستان نگاه کنید، نیاز دارید به پیدا کردن حوادث مهم زندگی‌تان. آن‌هایی که بعد از رویدادن‌شان دیگر آدم قبلی نبوده اید.اما آیا می‌شود داستان یا زندگی آغاز نداشته باشد؟می‌شود بدون آغاز فقط میانه و پایان را زندگی کرد؟ جواب این سوال با دقت به زندگی کسانی که در اطرافمان بسیارند، واضح است. آن‌هایی که هنوز هم زندگی‌شان شبیه به پدربزرگ من است، آنهایی که در زندگی فقط به خریدن خانه و ماشین فکر می‌کنند، فقط به بچه‌دار شدن و روزهای‌شان پر شده از روزمرگی بدون اندیشیدن و بدون تفکر. بدون آغاز در تعریف زندگی و داستان مدرن و پر از اتفاقات تکراری در میانه و یک پایان در قبرستان.بعد از پیدا کردن نقطه‌ی آغاز زندگی‌مان، بررسی می‌کنیم تفکر به شیوه ی داستانی در برخورد با رویدادها و کش مکش‌های چگونه باعث می‌شود قدر لحظه‌هایمان -فارغ از خوب یا بد بودن- را بیشتر بدانیم!ارشیا جهانگیریارشیا جهانگیریSun, 19 Apr 2020 00:21:03 +0430https://virgool.ir/@businessshooter/زندگی-یک-روایت-داستانیست-w012nmdapzucارسطو می‌گوید: داستان از سه بخش تشکیل شده، آغاز، میانه و پایان. این بیش از همه من را یاد زندگی می اندازد. آغازی که در معنای واقعی می‌تواند شکل گیری نطفه در رحم مادر باشد و کمی خیال انگیز تر زمانی است که دو نفر تصمیم به هم آغوشی گرفته اند. اما واقعن زندگی برای همه‌ی ما از آن نقطه شروع شده؟ از اولین گریه ها در بیمارستان یا از جایی که برای اولین بار خودمان را شناخته‌ایم؟ اصلن ما کی خودمان را شناخته‌ایم؟ زمانش اولین خاطراتی‌ست که از یک یا دو سالگی به یادمان می‌آید و یا جایی نزدیکی سی سالگی‌ست که با خودمان خلوت و به این فکر می‌کنیم که از زندگی چه می‌خواهیم؟ زندگی بیش از همه چیز به یک داستان شبیه است با یک آغاز، پر از کش مکش و بالا و پایین در میانه و اگر خوش‌شانس باشیم یک پایان آرام. دو سال است که این شباهت ذهنم را درگیر کرده و بیشتر اتفاقات زندگی را با ارکان مختلف یک داستان مقایسه می کنم و در بسیاری از اوقات همین مقایسه و یافتن شباهت‌ها من را آرام کرده و باعث شده قدر همه لحظه های زندگی را فارغ از خوب و بد بودن‌شان بدانم. حالا تصمیم دارم بخش‌هایی از این افکار را به صورت نوشته های دنباله‌دار به اشتراک بگذارم، چیزی شبیه به بلند بلند فکر کردن در جمع به همراه بررسی کتاب‌ها و نظریه‌های مشابه. هدف از این نوشته‌‌ها سر و کله زدن با کلمات و ارکان داستان است و بررسی این‌که چه‌قدر این تشابه می تواند زندگی را در این حجم بی‌پایان اتفاقات و اطلاعات برای ما لذت بخش تر کند. زندگی هر کس را مشابه یک داستان بلند (رمان) فرض می‌کنیم و اتفاقاتش را با ارکان آن مقایسه می‌کنیم. در تعریف من این شیوه‌ی تفکر را می توان برای زندگی یک شخص، برای یک کسب‌و‌کار و حتا برای چیزهای ساخته‌ی بشر مثلن یک ماشین (ساخته شدن تا اسقاط) به کار برد.این نوشته‌ها از پیش نتیجه گیری مشخصی ندارد و صرفن برای بررسی یک شیوه‌ی تفکر که در عمل برای من نتیجه‌بخش بوده به صورت یادداشت‌های روزانه با کمی پژوهش منتشر خواهد شد.در نوشته ی بعدی مفصل درباره‌ی آغاز داستان و تشابه‌ش با زندگی خواهم نوشت. آیا داستان یا زندگی می‌توانند بدون آغاز، میانه و پایان داشته باشند؟ارشیا جهانگیریارشیا جهانگیریFri, 17 Apr 2020 17:19:26 +0430