https://virgool.ir/feed/@bsky1398در جست و جوی آرامش زندگی را میکاوم...fa2026-11-11 09:24:49https://files.virgool.ir/upload/users/102910/avatar/33FZVi.jpeghttps://virgool.ir/@bsky1398https://virgool.ir/@bsky1398/داستان-سکوتِ-واژه-ها-۳-قسمت-آخر-pxonrew0ye76روزها یکی پس از دیگری میگذرد و من هنوز نتوانسته‌ام رازم را فاش کنم. درون‌گراییِ او و سکوت‌های طولانی‌اش کار را برایم سخت کرده. اما همین آرامش و سکوتش، صدای خاموشِ نوشته‌های شبش را آهنگین میکند. مثل آهنگ بی‌کلامی که نوازنده‌اش نه برای اثبات مهارت، که برای قلب‌ها نواخته. مدت‌ها بود که نوشته‌هایش لطیف‌تر شده بود و من در بهت تعجب بودم که چطور یک مرد میتواند این چنین دنیای زنانه‌ی مرا بفهمد.۶ شب است که ننوشته و من چون تشنه‌ای در کویر تمام وبلاگش را بالا و پایین میکنم از نوشته‌های قبلی‌اش مینوشم اما فکر اینکه چرا نمی‌نویسد رهایم نمیکند. بارها آرزو کرده بودم کاش دیگر ننویسد یا کاش هیچ وقت نوشته‌هایش را پیدا نکرده بودم و همان‌طور برایم یک آدم معمولی، یک همکارِ بی‌سروصدا که حضورش در جمع حس نمیشود باقی می‌ماند. اما حالا فرق میکرد. چه شده است؟ آیا دردش آنقدر سنگین است که کلمات تابش را نمی‌آورند؟ نگرانش بودم و میخواستم تمام توانم را برایش بگذارم تا درکش کنم. همانطور که او با نوشته‌هایش مرا تنها نگذاشته بود حالا وقتش بود که من کنارش باشم. این روزها که میبینمش با انبوه سوال‌های بی‌جواب در سرم به دنبال نشانه‌هایی در او میگردم تا شاید بتوانم تکه‌ها را کنار هم بگذارم و پازل را بچینم اما دریغ از حتی یک تغییر کوچک. به همان روال همیشه می‌آید و می‌رود و هیچ اثری از اینکه چرا روحش هم چون حضورش، بی‌صدا شده در او پیدا نیست. عرفان تو چقدر میتوانی تودار باشی.با خودم عهد میبندم تا روز دهم صبر کنم بعد بپرسم. اصلا اگر نمیخواست کسی بخواندش که توی دفترش مینوشت.او مینویسد و من میخوانم، این گناه است؟روزها کش‌دار و سنگین میگذرند. شب‌ها ناامیدانه صفحه را باز میکنم تا شاید بیاید و تعریف کند که این چند روز به او چه گذشته؟ چه چیزی تغییر کرده که روحش هم سکوت را پیشه کرده؟دیشب دهمین شبی بود که بدون لالایی او خوابیدم. امروز از او میپرسم. روبرویم نشسته و مشغول کارش است. باید دلم را به دریا بزنم. یا امروز همه چیز برایم تمام میشود و او محکومم میکند و پیانو را میشکند یا قطعع‌هایش را چشم در چشم برایم مینوازد...دسته‌ای کاغذ برداشتم تا اینطور به نظر برسد که میخواهم طراحی‌هایم را به او نشان دهم. خیلی فکر کرده بودم، بهترین راه این بود که بی‌مقدمه و صادقانه سفره‌ی دلم را باز کنم.کنار میزش رسیدم.- آقای صبوری؟سرش را بالا آورد.- بله، بفرمائید.تا جایی که میشد و بقیه را کنجکاو نمیکرد نزدیک شدم و دسته‌ی کاغذ سفید را جلویش گذاشتم. با دیدن کاغذهای بی‌طرح کامل به سمتم برگشت. توضیح دادم که:- میخواستم این‌طور به نظر برسه که دارم طرحامو بهتون نشون میدم.با زیرکی و کنجکاویِ واضحی که در اون به وجود آورده بودم یک به یک کاغذها را ورق زد.- نمیدونم چطور بگم؟ من مدتی هست که وبلاگتونو میخونم.نگاه خیره‌اش روی کاغذهای سفید ماند.- چند وقته؟- حدودا ده ماه.- نمیدونستم.به سمتم برگشت. میخندید جوری که من تا به حال از او سراغ نداشتم. خنده‌اش سنگ سخت نگرانی‌هایم را آب کرد به من جرات داد تا ادامه دهم.- قبلا هم پیش اومده بود که ننویسید اما الان ۱۰ شب که چیزی ننوشتید، نگران شدم. اتفاقی افتاده؟- چه آمار دقیقی.- نوشته‌هاتون آدمو معتاد میکنه.- برام جالبه که چطور وبلاگو پیدا کردی؟- وقتی که مشغول نوشتن در وبلاگ بودید ناخواسته دیدم. ببخشید اگر تو نوشته‌هاتون فضولی کردم. - خواهش میکنم، موردی نداره ولی اونا فقط نوشته‌های من نیستن. منو سارا نامزدم با هم مینویسیمشون. ایده‌ی سارا بود که به نوشته‌هامون نظم بدیم و مثل روزنگار حال و احوالاتمونو ثبت کنیم.صدایش توی سرم میپیچید... سارا...نامزدم...سارا...نامزدم...سارا... با تمام توانم خرده‌های اعصابم را جمع کردم و گفتم:- ولی اصلا معلوم نبود که دو نفر اونا رو نوشته.- چون نوشته‌ها بیشتر از ساراست و خودشم معمولا نوشته‌های منو ویرایش میکنه. اگه سارا بشنوه که یه نفر اینطوری پیگیر وبلاگمون بوده خیلی خوشحال میشه.هرگز نمبخواستم احساساتم لو برود. با لبخند گفتم: - پس چرا چند وقته نمی‌نویسید؟- دلیل خاصی نداره، البته یکم سرمون شلوغ بوده و سارا هم بخاطر یکی از پروژه‌‌هاش چند روزیه که سفره ولی بهش میگم یه خواننده‌ی ثابت داریم، مطمئنم ازین به بعد دوباره متعهدانه هر شب آپلود میکنه.وقتی درمورد سارایش حرف میزد انگار آدم دیگری میشد، میخندید و حرف میزد.احساس بلاهت میکردم. ماه‌ها بود که نوشته‌های مشترک با عشقش را میخواندم و عاشقش شده بودم. تکه‌های پازل کنار هم قرار گرفت. نوشته‌هایی که فکر میکردم عرفان نوشته به این دلیل انقدر به احساساتم نزدیک بوده چون یک زن آن‌ها را قلم زده.کاغذها را به دستم داد و از اینکه ده ماه خوانده بودمشان و رازداری کرده بودم تشکر کرد، چون دلش نمیخواست احساساتشان را با همکارانش شریک شود.من هم او را خاطر جمع کردم که رازشان پیشم می‌ماند.امشب خیره به نوشته‌ی تازه‌ی وبلاگشان، اشک میریختم و لعنت میفرستادم برای روح خیال‌پردازم، برای حماقتم که عاشق کسی شده بودم که وجود نداشت. عاشق ترکیب دو نفر، عاشق احساساتی که ماحصل روح و جانِ یک زوج بود. من عرفان را آن‌طور که دلم میخواست تصور کرده بودم نه آن چیزی که واقعا بود.حالا او برایم مثل روز اول شده بود همانقدر معمولی، چرا که دیگر احساس نابی برای ارائه نداشت. هر چه که بود ناب نبود. دستکاری شده بود. نوشته‌های آن وبلاگ درست مثل دلنوشته‌های عمیقی بود که میشد هر جای دیگری هم شبیه‌شان را خواند...۳۰ تیر ۱۴۰۵دریای مواجدریای مواجTue, 21 Jul 2026 03:40:27 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/داستان-سکوت-واژه-ها-۲-kmkqavhqv92vقسمت اول قسمت دوم:نور خورشید از پنجره‌ به داخل دفتر میتابید. عرفان در زاویه‌ای که نور فقط به نیمی از صورتش میخورد نشسته بود و مشغول توضیح دادن پلانی بود که برای مشتری طراحی کرده بود. مشتری سوال میپرسید، ایراد میگرفت و عرفان با اعتماد به نفس به او پاسخ میداد.من به ظاهر پشت میزم مشغول کار بودم اما تمام هوش و حواسم را به او داده بودم. به اینکه چطور جلو بروم و بگویم ده ماه است میخوانمش و مدت‌هاست که میخواهمش.بی اختیار خیره به او نگاه میکردم که سرش را بالا آورد و برای لحظه‌ای چشمانش را روی خودم حس کردم، نگاهم را دزدیم. فکر میکنم چند ثانیه‌ای به من نگاه کرد لابد میخواست معنی نگاهم را بفهمد اما بعد دوباره مشغول کارش شد.روز اولی که دیدمش به نظرم عادی‌ترین و معمولی‌ترین مرد بود. صورتی کشیده، بینیِ خمیده‌ و موهایی که از مرز رویش طبیعی‌اش عقب‌تر رفته بود. زیبایی او برایم نه در اجزای صورتش که در رفتار سنجیده‌اش بود. همه چیز از سکوت‌های طولانی‌اش شروع شد. این سکوت‌ها برایم نشانه‌ای از عمق افکارش بود. طنزترین اتفاقاتِ دفتر که ما را به قهقهه می‌انداخت نهایتا خط لبخند او را کمانی‌تر میکرد. نمیدانم چه چیزی مرا به سمتش میکشید، منی که مسخره‌ترین و ساده‌ترین اتفاقات را هم با خنده‌های پرسروصدا پاسخ میدادم. شاید همین تضاد بین ما جذابیت ایجاد میکرد. یا شاید همین هرشب خواندنش باعث شده بود بدون اینکه بداند با او و افکارش همراه شوم. اگر هر روز نمیدیدمش نوشته‌هایش فقط دلنوشته‌هایی عمیق بود که ممکن بود هرجای دیگری هم بخوانمشان اما دیدن هر روزش باعث شده بود نوشته‌ها با صدای خودش در ذهنم طنین بیاندازد. تجسم او وقتی که آن نوشته‌ها را چشم در چشمم به من میگوید. فقط من. با دیدن دست‌هایش صدایی در ذهنم می‌گفت این انگشتان امشب هم روی کیبورد میخزند و یک به یک کنار هم کلمه میچینند و تو آنها را چون موسیقی شبانه‌ات میشنوی.مشتری رفته بود و دفتر از حالت رسمی خارج شده بود اما عرفان دوباره پشت سیستمش در لاک خود خزیده بود و انگار مشغول مهم‌ترین کار زندگی‌اش بود. همکارها مثل همیشه بهانه‌ای برای خندیدن پیدا کرده بودند تا چند دقیقه‌ای را شاد بگذرانند. منم قاطی بچه‌ها بودم و میخندیدم اما امروز خنده‌هایم از ته دل نبود. جایی در اعماق قلبم میخواست در سکوت واژه‌های عرفان غرق شوم. دلم میخواست بی‌پرده به او بگویم چه در سرم میگذرد اما توانش را در خودم نمیدیدم. از واکنشش میترسیدم. از اینکه بفهمد کسی به پناهگاه امن شبانه‌اش دسترسی پیدا کرده و بی‌صدا و بی هیچ نشانی از خود ماه‌ها او را رصد کرده میترسیدم. احساس دزدی را داشتم که از دیوار خانه‌ای بالا رفته و به جای پول و طلا، اسرار آن خانه را دزدیده اما صاحب خانه هرگز متوجه وجودش نشده تا از او شکایت کند و محکومش کند. از محکومیتی که ممکن بود انتظارم را بکشد واهمه داشتم.ما همچنان مشغول هیاهوی خنده و مزه پرانی‌های لوس بودیم که بی‌حرف از پشت میز بلند شد و بیرون رفت. اوایل از این غیب شدن‌های ناگهانی‌اش تعجب میکردیم ولی بعد از چند روز فهمیدیم او ترجیح میدهد فراغت چند دقیقه‌ایش را به جای اینکه با ما باشد، در انزوایی خودخواسته با سیگارش بگذراند. با نگاهم دنبالش کردم تا از چارچوب در بیرون رفت. نه... حداقل هنوز نه... هنوز جسارتش را در خود نمی‌یابم......ادامه دارد...ادامه دارد...دریای مواجدریای مواجMon, 20 Jul 2026 03:33:26 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/داستان-سکوت-واژه-ها-ftvxpsucdrzfمن او را خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکرد میشناختم. زیر و بم احساساتش، حرفهای نگفته‌ و افکار پیچیده‌اش، همه را کلمه به کلمه خوانده بودم. احساس میکردم روحش را لمس کرده‌ام.روزها او را میدیم که سخت مشغول طراحی پشت سیستمش مینشست و بدون هیچ مکالمه‌ی اضافی با همکارها کارش را پیش میبرد و دقیق و مرتب و سروقت تحویل میداد. شب ها جسمش را نمیدیدم اما روحش را با جانم میخواندم. وبلاگش را اتفاقی پیدا کرده بودم، وقتی که برای پرسیدن سوالی پیشش رفتم و او انقدر غرق نوشتن بود که در آن لحظه متوجه نشد به او نزدیک شدم. همان یک لحظه کافی بود تا کنجکاوی همیشگی‌ام درموردش را با شیرجه زدن در وبلاگش و انبوه نوشته‌هایش سیراب کنم.توی نوشته‌ها انگار شخصیت دیگری میشد، آن آدم عبوس همیشگی نبود که خط اخمش روز به روز عمیق‌تر میشد. روح لطیف و شکننده‌ای بود که بوها و رنگ‌ها و تمام جزئیات اطرافش را از دریچه‌ی وجودش رصد میکرد. لبخندش را در نوشته‌هایش میدیدم و مهربانی‌هایش را در کلماتش حس میکردم. میخواندم که دلش به حال قناری‌های مادرش میسوزد که اسیر در میله‌های قفس آواز سرمیدهند. میخواندم که آوازشان را به حبس‌نامه‌ی زندانی‌ها تشبیه کرده بود. میخواندم که موهای کوتاه خواهرش را دوست دارد اما هیچ وقت به رویش نیاورده چون نظرش را نپرسیده. اضطرابش را درک کرده بودم ولی نه در ظاهر سرسخت و جدیِ پشت سیستمش، آن هم وقتی که با صدایی بلند و محکم برای مشتری طرحش را توضیح میداد، بلکه شب قبل خوانده بودم که این طراحی برایش چالش برانگیز است و ترس نپسندیدن مشتری گریبانش را میفشارد. گاهی به شک می‌افتادم که نکند خودش نباشد و من مدت‌هاست که اشتباهی گرفته‌ام، بارها و بارها همه‌ی شواهد را کنار هم چیده بودم و هربار مطمئن‌تر میشدم که در کالبد زمخت و به ظاهر بی‌عاطفه‌اش روحی لطیف اسیر است، انگار با قناری‌های مادرش هم‌ذات‌پنداری میکرد که این طور دلش برایشان میتپید.امشب در خلوتگاه روحش از عشق نوشته بود. از دوست داشتن و دوست داشته شدن. از لذت در آغوش کشیدن محبوب و نفس کشیدن لای موهایش. هراسی غریب وجودم را لرزانده. بعد از خواندن آن نوشته، که انگار سطر به سطرش روحم را میخراشاند، تصمیم گرفتم فردا خودم را به او نزدیک کنم. بیشتر با او حرف بزنم و وقت صحبت مستقیم چشمانش را نشانه بگیرم. چشمانی که با رنگشان غریبه هستم اما گویی از آن‌ها به دنیا نگاه کردم.انگار باور کرده بودم که میشود او را فقط با کلماتش در آغوش کشید. فکر اینکه آن روح سبک بار و شاعرانه را نه فقط در سطور یک وبلاگ که خیره در چشمان مخاطبش عیان کند، تمام ذرات حسادتِ نفهته‌ی وجودم را برانگیخته بود. اگر کسی برای شنیدن حرفایش پیدا میکرد و دیگر نمینوشت چه؟ من ماه‌ها بود که با آن نوشته‌ها زندگی میکردم. عادت کرده بودم که مدام وبلاگش را چک کنم تا برایم حرف بزند. تا با شوخ طبعیِ پنهان در نوشته‌هایش مرا بخنداند و احساس بیگانگی‌اش با دنیا اشکم را درآورد. به حضور دل‌انگیزش در زندگی‌ام عادت کرده بودم که چون رودی آرام و سر به زیر در زندگی‌ام جاری بود. شعرهای مورد علاقه‌اش را میشناختم و تفسیر و تعبیر خودش از شعرها برایم مثل صدای رودخانه‌ی کلماتش بود که با سنگلاخ‌های زندگی‌اش برخورد میکرد و من با را با لذت میخواندمشان. احساس می‌کردم حرف‌هایش از جانم نشات میگیرد. با کلماتش احساس نزدیکی میکردم.من او را میخواستم..........ادامه دارد..دریای مواجدریای مواجSun, 19 Jul 2026 04:31:06 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/آدم-ها-رو-دسته-بندی-نکنید-qzmd2cwbp7rbاینکه آدما بتونن که تفاوت های همدیگرو بپذیرن خیلی مهمه. مثلا من خودم با طیف زیادی از آدما در ارتباطم با اینکه اصلا مذهبی نیستم ولی دوستای سوپر مذهبی ای دارم که اتفاقا بچه‌ هامون همسنن و همیشه با هم دورهمی میگیریم واسه خاطر بچه ها. از طرفی هم دوستایی دارم که اصلا حجاب براشون هیچ معنایی نداره و تا جایی که جامعه بهشون راه میده باز میگردن. خب راستشو بخوام بگم چون من خودم اهل میکاپ و ناخن کاشتن و مو رنگ کردنو اینا نیستم با اون دوستای مذهبیم بیشتر راحتم البته که اصلا راجع به مسائل اعتقادی باهاشون بحث نمیکنم. کار خودمو میکنم و اونا هم منو همینطوری که هستم میپذیرن و این یعنی پذیرش تفاوت ها. هرچند گاهی از نوع نگاه کردنشون یه چیزایی دستگیرم میشه ولی خب مهم نیست. از اون طرف دوستای غیر مذهبیم گاهی بهم میگن تو چرا به خودت نمیرسی. یه بار به یکیشون گفتم چرا فکر میکنی به خود رسیدن لزوما یعنی تو آینه وقت گذروندن من هر روز برای خودم وقت میذارم ولی اون وقتو کتاب میخونم یا ساز میزنم یا موزیک گوش میدم یا یه کاری که با روحیه ام جور دربیادو انجام میدم. چرا فکر میکنی من حتما باید ساعت ها تو آینه باشم تا به خودم برسم. من فکر میکنم اینکه آدم مرتب باشه و موهاش چرب نباشه. اینکه همیشه در حد نرمال آراسته باشه کافیه. خیلی دیگه درگیر نمیکنم خودمو. خیلی وقتا تکراری لباس میپوشم. خیلی وقتا صورتم جوش های ریز میزنه ولی من روشو کاور نمیکنم و همونجوری میرم بیرون. من به روحم خیلی بیشتر از ظاهرم میرسم. به اون کسی که از بچگی درونمه و همیشه صداش تو گوشمه.دلم میخواد بهشون بگم که وقتی صورتاتونو زاویه سازی میکنین اصلا دلم نمیخواد نگاتون کنم ولی چیزی نمیگم چون همینطوری که هستین با هر اعتقادی همون خود واقعیتونو میپذیرم هرچند انقدر بعضی وقتا قیافه هاشون تغییر میکنه که دیگه نمیدونم خود واقعیشون دقیقا چه شکلی بوده... بگذریممن حرفم اینه چرا یه نفر اگه بخواد میانه رو باشه و نه سوپر مذهبی باشه نه سوپر غیر مذهبی باید مدام در حال دفاع کردن از خودش و اعتقاداتش باشه. انقدر سختتونه که بپذیرید یه نفر نخواد تو هیچ دسته و گروهی باشه و راه خودشو بره...دریای مواجدریای مواجWed, 11 Jun 2025 02:30:09 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/روزمرگی-pna3rratchseامشب پسرمو بردیم دکتر. دل درد داشت. باز من رفتم تو پروسه‌ی دارو دادن و ساعت کوک کردن و چک کردن تبو ... خلاصه همه ی اون چیزایی که برای همه نگرانی هست اما برای مادرها در کنار نگرانی مسئولیت هم داره تا روزی ایشالا خودشون بزرگ بشن و مسئولیت دارو خوردن خودشونو به عهده بگیرن.این چیزیه که تقریبا همیشه نا دیده گرفته میشه جز اون فشارهایی هست که روی مادرهاست اما هیچ وقت به چشم نمیاد. استرس اینکه نکنه دارو اشتباه بدم نکنه خوابم بگیره از ساعت دارو بگذره. نکنه تو خواب و بیداری دوز دارو رو اشتباهی بدم. نکنه بچه تب کنه و من حواسم نباشه و بچه تشنج کنه. خلاصه که شاید هیچ وقت کسی تا با مادری که بچه کوچیک داره از نزدیک در ارتباط نباشه این چیزا رو متوجه نشه.دیشب انقدر غیبت همسرمو نوشتم که امروز خودم عذاب وجدان داشتم اومدم پاکش کنم گفتم بذار بمونه. اینجا برام مثل دفتر خاطراته خودم بعد چند وقت این نوشته ها رو میخونم چیزای یادم میاد که به کل از تو ذهنم رفتن. اخلاق مردا ارتباط مستقیمی داره با جیبشون. هر وقت تو تنگنای مالی باشن خلقشون میگیره. مرد ما که اینطوره. خدا حفظش کنه چیزی واسمون کم نمیذاره. ولی خب گاهی خیلی وسواسی میشه.دریای مواجدریای مواجTue, 10 Jun 2025 02:29:48 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/دلم-تنگ-شده-بود-p1bv1mguu7imدلم واسه اینجا تنگ شده بود. اینجا جاییه که خودمم وقتی میام توش بعد مدت‌ها یه جوری انگار با چیز جدیدی از خودپ مواجه میشم. نوشته‌هام انقدر یهویی و ناب(به لحاظ احساسی) میشن که گاهی خودم با خوندنشون به لایه‌ی پنهان درونم پی میبرم. مثل حالا که تو سرم یه فکرایی داشتم ولی با خوندن پست قبل فهمیدم چقدر عادی بودن زندگی واسه من مهمه. مهم‌تر از هر چیزی.تو این چند وقتی که نبودم یکی از آدمای زندگیمو از دست دادم. البته نه به صورت فیزیکی. هنوز زنده‌س ولللللللی از آدمای نزدیک زندگی من بیرون رفت. یه جورایی دیگه ازش انقدری دلگیرم که برای همیشه خطش زدم از زندگیم... فهمیدم که من باهاش راحت بودمو اون پشت سرم همیشه‌ی خدا حرف میزده...تف به ذات آدمای دو رودریای مواجدریای مواجWed, 16 Feb 2022 23:09:32 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/پذیرش-واقعیت-ها-pov4xwjphz1gخب دختر الان شرایط زندگیت داره کم کم عادی میشه. اون بمب که ترکید تا چند روز اوضاع آشفته بود. الان انتظار دارم بهم ریختگی‌های بعد از انفجار کم کم کمتر بشه تا دوباره شرایط عادی بشه. عادی بشه. عادی بشه. چیزی که باید باهاش کنار بیای. عادی بودن همه چیز. تو این چند روز تجربه‌های وحشتناکی رو از سر گذروندی که دلیل مستقیمش خودت بودی. یاد بگیر ارزش‌های زندگیتو بفهمی. بدونی جای کی کجاست. شرایط عادی زندگیتو بپذیر و بدون که کوچکترین تغییری تو این شرایط دوباره منجر میشه به ترکیدن بمب و آشفتگی روحی و روانی که از هر چیزی بدتره. ببین چقدر اعصابت آروم شده. ببین چقدر اعصابت تحت کنترل خودته. هیچ چیزی وجود نداره که بابت خجالت بکشی یا بخوای فراموشش کنی. همه چی پذیرش واقعیت‌ها و کنار اومدن با روزمرگی‌هاست.هدف دار زندگی کن که وقتتو با چیزای بیهوده پر نکنی.دریای مواجدریای مواجFri, 03 Dec 2021 02:02:20 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/طوفانی-cdfnagiadi13اگه بخوام واسه امروز یه اسم بذارم باید بگم اسمش طوفانه. یه باد خیلی وحشتناک و همراه با خاک و تمام زباله‌های روانی‌ای که گوشه و کنار زندگیم افتاده بود تو رابطه‌م با همسرم وزید یا شاید غرید. مدت‌ها بود زندگیمو تو آرامش قبل از طوفان به سر میبرد یا شاید آتش زیر خاکستر. ولی الان و بعد از امروز آرامش بعد از طوفانه یا شاید آتشی که دیگه لهیب و زبانه‌ای نداره و به کل خاموش شده. آرامش دیروز احمقانه بود ولی آرامش امروز آگاهانه‌س. مقصرِ این اتفاقات منم. منم که هنوز خیلی از واقعیت‌های زندگی رو ندیدم. ساده‌لوحانه فکر میکنم میشه به همه اعتماد کرد. نمیتونم خیلی قضیه رو باز کنم با اینکه خیلی به حرف زدن احتیاج دارم اما... افسردگی داره خفه‌م میکنه. هیچی خوشحالم نمیکنه. اگرم خوشحال باشم مقطعیه و فقط برای همون لحظه‌س. دلم میخواد بمیرم...دریای مواجدریای مواجFri, 26 Nov 2021 23:14:51 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/اقرار-fysjpiflpjb1گاهی به ضعیف بودنم برای خودم اقرار میکنم و میرنم زیر تمام تو میتونی‌هایی که به خودم گفته بودم. خلق و خوی من به شدت بالا و پایین داره و این گاهی باعث میشه نسبت به همه چی امیدوار باشم و گاهی هم پاک خودمو ببازم. پی ام اس این روزهام هم بی تاثیر نیست. خیلی زود عصبی میشم. کوچکترین چیزی میتونه به شدت اعصاب منو تحریک کنه. نسبت به یه سری مسائل حساسیت بیشتری دارم و نسبت به یه سری مسائل دیگه کلا بی‌خیالم. فکر میکنم شاید بخاطر کنترل خشمم باید برم مشاور میترسم این عصبانی شدن‌های زیادم اطرافیانمو اذیت کنم. هر چند میگم که کار همیشه‌م نیست. مودیم. گاهی روی مود آرامشم و گاهی مودم به شدت تحریک‌پذیره. چه میشه کرد؟ هر چه قدر مطالب روانشناسی میخونم بازم نمیتونم به موقع استفاده کنم. منظورم زمانیه که یه موضوعی داره عصبیم میکنه.خدایا کمکم کن.دریای مواجدریای مواجFri, 26 Nov 2021 03:42:56 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/لحظه-ها-ساعت-ها-روزها-ath3rl04vsg4امروز روز خوبی بود. به همه‌ی برنامه‌هایی که برای خودم چیده بودم رسیدم. به علاوه‌ی اینکه ۵ کیلومتر هم راه رفتم. برای من خوبه. نمیدونم شاید برای بقیه راه کمی باشه. من باید یاد بگیرم خودمو با هیچ معیاری نسنجم جز خودم. خودم و اهدافم میشن معیار من. اونم اهداف کوتاه مدتم. من خیلی به هدف‌های بلند مدت فکر نمیکنم و سعی میکنم از هر روزی که میگذره به اندازه‌ی خودش لذت ببرم. دکتر چاووشی میگه اگه میخوای به هدفی که داری برسی باید عاشق راه رسیدن به اون هدف باشی باید از مسیر لذت ببری. ساده‌ترین مثالش در رابطه با لاغریه. میگه اگه اگه میخوای اندامت مناسب باشه باید سبک زندگیت سالم باشه. باید ورزش کردن و غدای خوب و سالم خوردن جز برنامه‌ی همیشگیت باشه نه اینکه فقط واسه رسیدن به یه وزن خاص باشه باید از اینکه داری سالم زندگی میکنی لذت ببری. هر روز. یعنی لذت بردن از مسیر.چند ساله که سعی میکنم بیشتر کتاب‌های روانشناسی بخونم و چندتا پیج معتبر و قابل اعتماد تو اینستا پیدا کردم که ازشون استفاده میکنم. واقعا دیدمو نسبت به خیلی مسائل باز کرده و نتیجه‌شو مستقیما تو زندگیم دیدم. البته خیلی وقتا هم افسردگی دامنمو میگیره و اذیتم میکنه ولی به خاطر اینکه به خودم اشراف دارم و دلیل افسردگیمو میدونم نمیذارم خیلی بهم آسیب برسونه و معمولا اطرافیان خیلی تفاوتی با قبلا احساس نمیکنن تا اینکه اون دوره میگذره. بهرحال آدم هیچ وقت از آگاهی داشتن ضرر نمیکنه. ناآگاهی و جهله که دشمن آدمه. گاهی فکر میکنم واقعا هدفم از زندگی چیه؟ دنبال چی هستم؟ چی خوشحالم میکنه؟ و به هیچ نقطه‌ی روشنی و واضحی نمیرسم. یکی از دلایلی که سعی میکنم از لحظه‌ها و روزمرگی‌هام لذت ببرم همینه که میدونم دلبستن به هدف آخر مایوسم میکنه...به قول علی عظیمیاگه قلبم شکسته و غم نيست کم اگه زير بارم ولی خم نيستمديگه برام فرق نداره بودنم يا رفتنم ولی ميخوام بجنگم تا جون هست توی تنمبودم، کردم، ديدم دنيا جای گذره دنيا جای گذره ...دنيا جای گذره ... دنيا جای گذرهدریای مواجدریای مواجSun, 21 Nov 2021 03:12:06 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/تو-میتونی-hmumkvdxu1nrراستش این نوشته‌ها مخاطب ندارن. بیشتر خطاب به خودمن. دوست دارم منتشرشون کنم اینجا تا بدونم این حرفا زده شده انگار که دارم با منتشر کردنشون واسه خودم خطو نشون میکشم. بهرحال اگه مخاطبی براشون هم باشه و بخوندشون برام حس خوشایندی داره. نمیدونم چم شده. اصلا نمیتونم ذهنمو هندل کنم. مدام میره جایی که نباید. روان‌شناسا میگن وقتی به این ذهن سرتق گفتی نباید بری سمت فلان‌جا کل زور و تلاششو بکار میگیره تا تو رو تا مغز استخوانت ببره اونجا. خیلی حرکت رو مخی و لج درآریه ولی خب باید باهاش کنار بیایم. اینجوری طراحی شدیم. اینجوری برنامه‌مونو نوشتن. حالا هی ما بخوایم باهاش مقابله کنیم ولی تغیری ایجاد نمیشه. همینه که هست. باید بپذیریمش و سعی کنیم درست‌ترین راهو انتخاب کنیم. چند روز پیش با خودم گفتم حالا که ذهنم همش داره منحرف میشه بذار بشه. بذار هرچقدر میخواد خیال ببافه و فکر کنه راجع بهش ولی دیدم اوضاع خیلی داغون شد. تفکیک واقعیت داشت برام سخت میشد. سریع دست به کار شدم و چند روزی ذهنمو کنترل کردم. برنامه ریزی کردم و تمام وقتمو طبق اون پیش میرفتم ولی بعد چند روز بازم برگشتم به روال تباهِ قبلیم. حالا من موندم و کلی موزیک که دوسشون دارم ولی انقدر باهاشون خیال بافی کردم که به محض پخش شدنشون ذهنم میره کربلا. دوباره باید شروع کنم. شاید وقتشه اون دفتر خوشگله رو که خریدم بیارم و توش چیز میز بنویسم تا از رودربایستیِ دفترم هم که شده یکم به خودم بیام.آخه احمق واسه چی داری با خودت اینکارا رو میکنی. تو ثابت کردی با استعدادی تو ثابت کردی که از پس هر کاری برمیای. ثابت کردی که میتونی در صورتی که همه‌ی انرژی‌تو معطوف کنی به کارت. پس چرا اجازه بدی یه خیال باطل کل زندگیتو تو خودش مسموم کنه. آره باید دفترمو بردارم.دریای مواجدریای مواجSat, 20 Nov 2021 03:28:20 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/داستان-عاشقانه-ipfdp4t0tatmکنارم روی کاناپه‌ی دو نفره نشسته بود. به نیم رخش خیره شدم. نمیشد گفت زیبا بود اما یه جوری بود که انگار خدا تمام چهره‌شو با عشق من کشیده. به معنای حقیقی دوستش داشتم. چهار زانو شدم برگشتم سمتش ولی اون حالتشو عوض نکرد. هنوز از حرفی که چند دقیقه پیش بهش زده بودم دلخور بود. گفتم "دوستت دارم ولی نمیتونم کنارت باشم. خانواده‌ت منو نمیخوان و من خودمو میشناسم آدمی نیستم که بتونم توی چنین شرایطی آرامش داشته باشم. تو که بهتر از هر کسی میدونی آرامش برای من از هر چیزی مهم‌تره. اگه بخوام کتاب بخونم یا چیزی بنویسم. یا سراغ تابلوهای نیمه‌کارم برم یا هر کار دیگه‌ای که بخوام انجام بدم اول باید روحم در آرامش باشه. قول میدم بعد از تو عاشق هیچ کسِ دیگه‌ای نشم ولی تو دنبال زندگیت باش. این برات کافی نیست؟؟"گفت: "من ادامه‌ی زندگیمو با تو تصور کردم. دنبال کجای زندگیم برم که تو توش نباشی؟"گفتم:"منم بدون تو خوشحال نیستم ولی شرایطی که پیش اومده جوریه که میدونم با تو باشم هم نه من خوشحالم نه تو"دیگه هیچی نگفت. تو کَتش نمیرفت.همون‌طوری که رو به اون نشسته بودم دستمو بردم سمت صورتشو کشیدم سمت خودم. یه لحظه نگام کرد بعد نگاهشو دزدید. بوسیدمش ولی فقط من بوسیدم اون نبوسید. هر وقت از دستم دلخور بود ازم دوری می‌کرد. نقطه ضعفم بود. بعدش به ساز اون میرقصیدم. ولی این بار فرق می‌کرد خودم میدونستم دارم پا رو دلم میذارم پا روی همه‌ی احساساتم میذارم. نبوسیدنش دردی بود که باید سالها تحملش میکردم باید باهاش کنار می‌اومدم گفتم:"واسه منم سخته خودتم میدونی ولی منطق میگه که..."گفت:"حالم از منطق مسخره‌ت بهم میخوره. تو دل نداری دختر؟"گفتم:"من آدم واقع‌بینیم. دل دارم ولی احساساتی نیستم. مگه همیشه از اینکه آدم هیجانی و جوگیری نیستم تعریف نکردی؟ مگه خودت نگفتی این اخلاق خوبیه"گفت: "فکر نمی‌کردم انقدر بی‌رحم باشی"گفتم: " منطق بی‌رحمه نه من. من خودم زخمی‌ام. قلبم شکسته. نمیبینی؟"گفت: "نه"چیزی نگفتم. چیزی نگفت. چند دقیقه بعد رفت. با قهر رفت. هنوزم قهره. هنوزم فکر میکنه در حقش ظلم کردم. هنوزم فکر میکنه فقط اونه که تو رابطه‌ش شکست خورده. و هیچ وقت نفهمید ولش کردم چون نمیخواستم یه عمر مجبور باشه بین منو خونواده‌ش انتخاب کنه و همیشه بخاطر من سرکوفت بخوره که این دختر در حد تو نبود. من سر حرفم موندم و بعد از اون عاشق هیچ کس نشدم چون قلبم هنوز از عشقش سرشار بود اما اون چند سال بعد ازدواج کرد. لابد به زنش گفته قبل از اون با یه دختر بی‌رحم دوست بوده که هیچی از عشق نمیفهمیده.دریای مواجدریای مواجSun, 14 Nov 2021 03:45:34 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/واژه-های-مرموز-n1yyju40ymveدو روزه هی قراره یه مهمونی بیاد هی بعدش دوباره میگه نمیام. ولی حالا اگه خدا بخواد دیگه میخواد تشریف بیاره. اینکه آدم هی خونه رو تمییز کنه اماده مهمون شه بعد یهو بفهمه نمیاد خیلی ضدحاله ولی خب واسه یه درون‌گرای مزمن مثل من یه "آخیش هیشکی قرار نیست بیاد" خاصی هم توشه. :)) بهرحال امشب میاد. کلی ایده‌های خوب تو مخمه که باید پیاده‌شون کنم. اگه بخوام از احوالات درونیم بنویسم باید بگم کلی احساسات متضاد دارم که واقعا بعضی وقتا اذیتم میکنن ولی دارم رو خودم کار میکنم که گاهی اوضاع از دست من خارجه و نمیتونم همه رو از خودم راضی نگه دارم. مهم اینه که خودم از خودم راضی باشن و کار درستو بکنم. چقدر این "کار درستو بکن" رو دوست دارم. یه نفر اینو بهم گفت که برام عزیزه. این واژه‌ها و جمله‌‌های لعنتی گاهی آدمو با خودشون میبرن به عمیق‌ترین قسمت قلب آدم و با اینکه کلی تلاش کردی که مدفون نگهش داری ولی بازم کافیه یه جمله یا کلمه بشنوی که از اون آدم شنیدی دوباره تا چند ساعت باید رو خودت کار کنی تا احساساتت سر جای خودشون قرار بگیرن. بو هم همین حاصیت رو داره یا یه آهنگ یا یه لباس. همشون تواناییِ اینو دارن که تلاش چند روزه یا حتی چندماهه‌ی یه آدمو واسه فراموش کردن یه چیزی به باد بدن... آره اینطوریاس...دریای مواجدریای مواجFri, 12 Nov 2021 19:53:29 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/یه-روز-طولانی-که-به-خیر-گذشت-u5ldckjjmzzfامروز روز عجیب و طولانی‌ای بود. شاید بهترین روزم تو این چندوقت اخیر. شایدم از یه بابت‌هایی بشه گفت یکی از مزخرف‌ترین روزایی بود که داشتم. یه روز پرکار بود. توش کلی کار انجام دادم. کلی کتاب خوندم کلی مفید بودم کلی راه رفتم. بازم بحثم شد به تبع اون کلی بغض فروخورده و غصه. بعدش خودم نخواستم تو اون حال بمونم واسه حال خوبم تلاش کردم تا کم کم به دستش آوردم. چیزی که به دست آوردم خریدنی نیست. خوردنی و پوشیدنی و کلا لمس کردنی نیست ولی خب از هر چیز دیگه‌ای مهم‌تره. آرامش الانمو به دست آوردم. رضایت الانم رو از روزم از خودم. چیزی که خیلی وقتا ندارم ولی امشب دارمش. گاهی به یه چیزایی اهمیت میدم که واقعا اصلا مهم نیستن. اصلاااااا مهم نیستن و پشت میکنم به واقعیت‌های مهم زندگیم. قدر آدمای زندگیمو گاهی نمیدونم و یادم میره چقدر داشتنشون تو زندگیم موهبت بزرگیه. باید یاد بگیرم درجه‌ی اهمیت آدما رو تو زندگیم‌ مشخص کنم. فرع رو جای اصلِ کاری‌ها اشتباه نگیرم. واسه کسی بمیرم که واسم تب کنه. همین جمله‌ی آخرو باید با طلا بنویسم قاب کنم جلو چشمم بذارم. چقدر خوبه که میتونم اینجا بنویسم. آرومم میکنه با اینکه اصلا موضوعاتو باز نمیکنم و احتمالا دلیل کم بازدید بودنش هم همین باشه که حس کنجکاوی مخاطبینمو نه تنها ارضا نمیکنم که بدتر عصبی‌شون میکنم با اینهمه در لفافه صحبت کردنم. ولی اون مخاطب‌های کم رنگی که دارمو که گهگاهی هستن گهگاهی هم نیستن، دوست دارم.دریای مواجدریای مواجThu, 11 Nov 2021 02:32:51 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/خب-که-چی-oyqalsaxwcisمگه میشه آدما روزمرگی‌هاشون یه بارم ذهنشون سمت آرزوهاشون نره. نمیشه باور کنید نمیشه. آدما با امید و آرزوهاشونن که زنده‌ هستن. که توان انجام کار دارن وگرنه چطور میشه این حجم از کسالت و بیهودگی و پوچی زندگی رو تحمل کرد. آخه من همیشه میخوام از پذیرش این بیهودگی فرار کنم ولی هر چی سنم بیشتر میشه بیشتر این جمله‌ی خب که چی میره تو ذهنم. ته همه چی میگم خببببب حالا که چی؟ فرار کردن ازش واقعا سخته برام و پذیرشش همه چی رو برام بی معنا میکنه. دلم یکم تغییر میخواد. نه...خیلی تغییر میخواد... یه جوری که تا چند وقت خب که چی رو یادم بره.دریای مواجدریای مواجWed, 10 Nov 2021 02:57:33 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/عمیق-تر-نگاه-کن-rsnh5jyphcl9یکم حرف زدن برام سخت شده. درگیر یه سری هنجارهای اجتماعی‌ ای شدم که میدونم اشتباه هستن ولی ته دلم از جنگیدن باهاشون میترسم. میخوام به همه ثابت کنم که میشه با خیلی از هنجارهای احمقانه‌ای که سالهای ساله و نسل به نسله که دارن تو مغزمون میکنن مقابله کرد. اینکه میشه به همه ی آدما به چشم انسان نگاه کرد. اینکه انسانیت محور زندگیمون باشه. دلم میخواد مثل یه سفره‌ی محبت باشم که هرکسی از کنارم رد بشه اگه بهش نیاز داشته باشه یکم برداره. ولی خیلی از بکن نکن‌های اجتماعی هستن که جلو راهمو میگیرن. همش تو سرم بهم میگن نکن نکن. ولی من اعتقاد دارم که محبت کردن همیشه خوبه. اگه الان کسی به من احتیاج داره دلم نمیخواد دریغ کنم خودمو. دوست دارم پیش خودم احساس خوبی داشته باشم. دلم میخواد به همه عشق بدم. اینطوری خیلی وقتا این عشق به خودم برمیگرده خیلی وقتا هم برنمیگرده. اشکال نداره. دلم میخواد رها باشم از تعارفها و گیر و دارهای دنیایی. بزنم به کوه و دشت و جاده و کویر و از همه بیشتر دریا. به دریای مواج به جایی که موج‌هاش منظم میاد و میره و به من یادآوری میکنه که دنیا داره رو روال میگذره چه حال من خوب باشه چه بد باشم چه نفس بکشم چه نکشم. پس چرا انقدر همه چی رو سخت بگیریم به همدیگه. شاید همین توده‌هایی که چندساله پیش تو سینه‌ام پیدا شدن و حالا من به بهانه‌ی کرونا دو ساله که چکاپ نرفتم شاید همونا خیلی بهم زمان ندن. دلم میخواد زندگی کنم بدون هیچ تعلقی...دریای مواجدریای مواجMon, 08 Nov 2021 02:46:39 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/سکون-و-سکوتِ-خانه-eaqh1jxwnp9aسکون و سکوت خانه را دوست دارم. بی وزنی مطلق و آرامشِ پایداری که با بی تعلقی به همه جا شکل میگیرد. به اینکه من یک موجود هستم که در کمال بودنم میخواهم زندگی را تجربه کنم. میخواهم در جریانِ زندگی چون رودخونه‌ای جاری باشم. رودخانه‌ای پر از سنگلاخ‌های نوک تیز و قلوه سنگ‌ های ساییده شده از خشم آب. همیشه برایم سوال است که چطور میشود رودخانه‌های خروشان را در حالی که به صخره‌ها و سنگ‌ها میخورند ببینیم و این جنگِ ابدی و پایان ناپذیرشان را دریابیم اما از آن آرامش بگیرم؟ چه تناقض زیبایی.شاید بتوان گفت سکوت هم به همین زیبایی‌ست. همین سکوتی که حالا فقط تیک و تاک ساعت آن را برهم میزد و من در بیصدا ترین حالتی که میتوانم باشم هستم و از حجم سکوت آرام بخش خانه‌ام لذت میبرم و با خود خیال میپرورانم. خیال‌ها فقط در سکوت شکل میگیرند. خیال‌های پر سر و صدای من در سکوت محض اتفاق می افتند. چه تناقضِ زیبا و دردآوری.کاش بتوانم روحم را آرام کنم. دلم نمیخواهد در رویاهای شیرینم غرق شوم. حقیقت تلخ را بیشتر دوست دارم. من باید جرعه به جرعه‌ی زندگی واقعی را بنوشم تا بتوانم از شیرینی رویاهایم دست بکشم. مثل مخدر میماند. بار اول برای اینکه ذهنت را از دردهایت رها کنی به سراغش میروی و شاید حتی بار دوم هم. اما طولی نمیکشد که میبینی دیگر دردی نیست و تو فقط برای اعتیادت به خیال‌پردازیست که از واقعیت‌ها فرار میکنی.دریای مواجدریای مواجFri, 05 Nov 2021 22:22:18 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/خواب-نما-g9goavgjnrwlنمیدونم چی تو وجودم هست که گاهی هوس میکنم یه کارایی بکنم انگار که رو لبه‌ی یه پرتگاه با لبه‌های باریک دارم راه میرم. پرتگاهی که کوچکترین لغزشی مساویه با نابودی. چند سال پیش خواب دیدم رو لبه‌ی یه پرتگاه هستم که یه طرفش آب دریاست که خیلی خشمگین میخوره به صخره‌ها و طرف دیگه هم تمساح‌ های گرسنه هستن و حالا تو خوابم باید روی این لبه راه میرفتم آخر خوابم هم افتادم ولی نمیدونم کدوم ور افتادم چون دیگه بیدار شده بودم. انگار خواب چندسال پیشم حالا داره تعبیر میشه. استرس و ترس از افتادن و سردرگمی های آزاردهنده از اینکه نمیدونی چی میشه، آخرش میوفتی یا به سلامت رد میشی. آخرش میوفتم یا به سلامت رد میشم؟دریای مواجدریای مواجThu, 04 Nov 2021 22:48:21 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/امروزی-که-خوب-بود-xw42eidgsvqrامروز خیلی خودمو دوست داشتم. همونطوری که تو نوشته‌ دیروز از خودم خواستم که آدم باشم و اینقدر تو ابرا سیر نکنم، آدم بودم و واقعیت های زندگیمو دیدم. البته خیلی هم دور از رویا نبودم چون اصلا نمیتونم بدون رویاها و فکر و خیال ها و داستان هاز توی ذهنم زندگی کنم ولی واقعا کلی دوز خیال بافیامو کم کردم. کارای روزمره مو انجام دادم و حجم کتابی که مشخص کرده بودم خوندم. یک ساعت پیاده روی کردم. خرید خونه رو انجام دادم. تازه هنوزم روز به آخرش نرسیده و میتونم بیشتر از این مفید باشم. شاید با خودتون بگید پس تا حالا تو خونه داشتی چطوری وقتتو میگذروندی که امروز احساس خوبی داری؟؟ آره درسته خیلی کم واسه کتاب وقت میذاشتم و معمولا تا جایی که میتونستم از کارام فرار میکردم.هنوزم راه واسه رفتن و رسیدن به نقطه‌ ای که میخوام خیلی زیاد دارم ولی آروم آروم بهتره. آروم آروم رو بیشتر دوست دارم.راستی سانسوریایی که قلمه زدم پا جوش زده. دوسش دارم. دو تا پاجوش زده. گیاهی رو که قلمه میزنم بیشتر دوست دارم تا گلدون آماده.دیگه دارم چرت و پرت میگمدریای مواجدریای مواجWed, 03 Nov 2021 21:00:48 +0330https://virgool.ir/@bsky1398/خیال-پردازی-های-یک-ذهن-پرکار-onxg68xe4falامروز قراره برات روز طولانی‌ ای باشه، پس سلام. سلام به تویی که نصف عمرتو تو رویاهات سیر میکنی. سلام به تویی که از واقعیت‌ ها خسته شدی و دلتو زدی به دریا و سقفی برای رویاها و افکارت مشخص نکردی. گاهی دلم برات میسوزه گاهی هم برات خوشحالم که میتونی اینجوری خودتو تخلیه کنی ولی میدونی راستش تهش دوباره واست متاسف میشم آخه تو دنیایی سیر میکنی که حتی پوچ هم نیست. اصلا چیزی نیست که بخواد پوچ باشه. باید به خودت بیای دختر. تو به خودت ثابت کردی که میتونی تو دنیای واقعی هم خوب باشی پس چرا یه مدته کلا کرخت و سست و بی حوصله شدی.بیا از همینجا به هم قول بدیم و سر حرفمون بمونیم که یکم بیشتر واقعیت‌ های دور و برمونو ببینیم. لذت های واقعی زندگیمونو بیشتر و بیشتر حس کنیم.رویاپردازی خوبه ولی نه اونقدری که بتونه تو رو از برنامه ی روزانه ت عقب بندازه.باید برای خودم چالش بذارم. ساعت خوابمو کم کنم و بیشتر کتاب بخونم. هیچ وقت فکر نمیکردم این حرفو به خودم بزنم ولی باید کمتر موزیک گوش کنم چون موزیک باعث میشه موتور رویاپردازیم روشن بشه و وقتی روشن شد دیگه خاموش شدنش دست من نیست فقط زمانی تموم میشه که یکی بیاد و منو از تو قعر خیالاتم بکشه بیرون. از بچگی آدم رویاپردازی بودم ولی الان حدود دو سه ماهه که خیلی این قضیه ی خیالات داشتنم زیاد شده. جوری که گاهی فکر میکنم دارم تو دوتا دنیا زندگی میکنم. گاهی انقدر درگیر خیال میشم که از خودم بدم میاد و دلم واسه خودم میسوزه و شروع میکنم به خود خوری و خودسرزنشی. و در نهایت با خودم فکر میکنم کجای زندگیم میلنگه که همش ترجیح میدم تو رویا باشم تا واقعیت؟باید خودم به خودم کمک کنم تا از این چاه بیام بیرون. کم کمدریای مواجدریای مواجTue, 02 Nov 2021 10:45:53 +0330