https://virgool.ir/feed/@boshiboshi0101هر درختی ثمری دارد و هر کس هنری من بی مایه بدبخت تهی دست، چو بیدfa2026-11-10 19:20:01https://files.virgool.ir/upload/users/4908867/avatar/NnlXbk.jpghttps://virgool.ir/@boshiboshi0101https://virgool.ir/@boshiboshi0101/احساساتم-این-روز-ها-جیغ-بنفش-میکشند-gc807c4ozvjyامیدی به فردا نیست.نه...برعکس فردایی وجود ندارد که بتوانم کمی امید بردارم و با خودم به انجا ببرم.فقط امروز است، امروزی که تمام نمیشود و فقط تکرار و تکرار میوشد، عقربه ساعت قسم خورده است تا به پایش نیفتم و التماس ترحم نکنم جلو نرود.من همانند جنازه ای که جان دارد روی اقیانوس افتاده ام و امواج این سرنوشت تلخ و زندگی خشمگین مرا به سخره ها میکوبد، با احترام دهان کوسه ها میگذارد و من حتی تلاشی برای تکان دادن انگشت کوچکم نمیکنم، زیرا کسی در ساحل منتظر نیست که مرا در اغوش بگیرد، چه زنده و چه مرده.من سوختم خدا جان، و تو اعتنایی نکردی، هیچ کس به منی که مانند خاکستر سیگار که با تکان انگشتی دود شد و باد ان را برد اعتنایی نکرد، هیچ کس دستش را دراز نکرد تا خورده خاکسترم را جمع کند، حتی کسی به ان ...فکر هم نکرد.شبیه دختر بچه پنج ساله ای شده ام که لب دریا قلعه شنی میسازد و این امواج قلدر هر بار قلعه نیمه کاره اش را فرو میریزد، و من هر بار معصومانه در تلاشم با تمام سختی ها ذره های شن را سر جایش نگهدارم اما من را چه به مقابله به ان اقیانوس پر عمق از قلدری؟شبیه درختم، درختی که بزرگ و سر فراز است، درختی با شاخ و برگی بلند ، اما بی میوه، درختی که حتی کسی دلش نمیخواهد زیر ان بخوابد، درختی که با تبر بریده شد، تمام ریشه هایم جیغ های بنفش میکشند تا که شاید صاحب نشینان این جنگل اعتنایی کنند، اما هیچ کسی زحمت برگرداندن سرش را به سمتم نمیکند.اکنون افتاده ام، و هیچ کس صدای افتادن این درخت را نمیشنود و اگر هم بشنود برای تبر سوت و جیغی از هورا میکشند، که چقدر ماهرانه این درخت را بر زمین کوبید.رنگ های مداد های رنگی ام خاکستری شده اند، هرچه بر روی کاغذ میکشم خاکستریست، کسی هست بداند معنای خاکستر را؟بگذارید کمی گله کنم.از رنگ بختم.از رنگ معنایم.و رنگی که در ان غرق شدم .خاکستری ، رنگی که هیچ امیدی ندارد، رنگی که دلیلی ندارد، ان منم.رنگی که کسی را ندارد که به خاطرش بجنگد و حتی شکست بخورد، من هیچ کسی را ندارم، دلیلی برای فردا هم ندارم و به قلدری های ان عقربه ساعت عادت کردم، مانند مرده ای زنده ام که ترکش های درد را دیگر حس نمیکند، حال شبیه تو هستم آب عزیز.سِر شده، انقدر بی خیال از زندگی و انقدر خسته که حتی دیگر کندن موهایم برایم ارامش بخش نیست، انقدر خسته که دیگر حتی حوصله صدمه زدن را هم ندارم.درختی افتاده ام که ریشه هایش جیغ های بنفش میکشند اما پوسته این تنه خود را سخت و خاموش نشان میدهد.درختی که با خاکستری رنگ شده.SogolSogolThu, 03 Sep 2026 13:42:15 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/یک-پتوی-بی-ازار-go3vqs7wgpynجدیدا به این نتیجه رسیده ام که انهایی که جان ندارند بی ازار تر هستند.پتویی که هر شب روی خودم می اندازم هیچ وقت مرا از خواب نمیپراند تا دور گلویم بچید و مرا متهم به هیولا بودن کند، بی توقع مرا در اغوش میگیرد تا گرمم کند.یا هیچ وقت به من‌نمیگوید که نبودت مفید تر از بودنت است، پتوی من مهربان تر از اکثریت این جامعه است.پتوی عزیزم هیچ وقت مرا طرد نمیکند یا مرا وادار نمیکند که شب را تا صبح خفه خان از ترس بیدار کردن جامعه گریه کنم.برعکس وقتی از بدبختی هایم میگویم بی صدا مرا در اغوش میگیرد و اشک هایم را پاک میکند.جدیدا به این نتیجه رسیده ام مردگان بی ازار تر از زندگان هستند. تا به حال دیده اید که یک جنازه از قبر بیرون بیاید و شروع کند به کشتن، تجاوز کردن، و اسیب زدن؟نهته تهش اگر بخواهند خیلی دراماتیک باشند از قبر بیرون میاند و شمارا تبدیل به زامبی میکنند، که دردش از شکستن قلبی که استخوان ندارد کمتر است.اصلا به من بگویید که ایا یک پتو تا به حال باعث شده است که ارزوی مرگ کنید؟....نه!شاید شاید روح ندارد ...اما چه بهتر، مگر انهایی که روح داشتند و به اصطلاح انسان هستند...چه سودی برایمان داشتند؟بیخیال! از ما پلید تر هم هست؟...نه واقعا ایا از ما پیلد تر وجود دارد؟از ما انسان ها نجس تر کجا هست، فقط ما هستیم که قلب یکدیگر را از سینه بیرون میکشیم تا فقط یک شو خنده دار راه بندازیم حتی شیر و ببر های درنده برای سرگرمی شکار نمیکنند.این ما انسان ها هستیم که میدریم، میسوزانیم، میکشیم، و به چپاول میبریم.اگر همه انسان ها پتو بودند دنیا جای ارام تری میبود.SogolSogolSun, 09 Aug 2026 23:44:40 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/امید-دلیلش-است-kungiuwnxpreگاهی فکر میکنم که چقدر حرف نیچه حقیقت دارد؟امید سر رشته تمام گناهان است، این امید است که به ما قدرت میدهد.این خود خودِ امید است که مارا نابود میکند.صدایش را گاهی میشنوم.میخنند، انقدر بلند که تحقیر امیز به نظر می اید.انقدر میخنند که نفس کشیدن یادش میرود.امید بی شک دیو سیاهی است که روی شانه همه ما نشسته.شانه بعضی هارا سنگین تر کرده انقدر که مجبور به خم شدن و برداشتن تفنگ و به رگبار بستن ادم ما میشوند...به امید بودن در بهشت بغل حور ها؟شرمنده اگر حرف هایم تلخ است.امید بی شعور تر از این حرف ها است.این امید است که مارا کاملا به بازی گرفته‌.ما میخوابیم، به امید اینکه فردا روز بهتری است.ما میخوابیم، گاهی هم به امید اینکه در خواب خفه شویم و به ملکوت بپیوندیم!ما بیدار میشویم ، به امید اینکه امروز روز خوبی باشد.ما صبح را به شب میرسانیم به این امید که با تلاش های بسیار قدر فردا را بدانیم.امان، امان از دست امید، انقدر میخنند که دندان های پوسیده اش لق میزنند.اسم امیدواری که می اید، یاد انگل داخل معده می افتم، هرچی که میخوری را میخورد ها! اما خوش فرم و لاغر نگهت میدارد!درد دارد ها! اما زنده نگهت میدارد!امید عدم وجود شادی است، چرا؟ چونکه همیشه به دنبال دلیل هستیم، من ، تو، او ، شما و ... همه!"خدایا چرا من نتونستم موفق شم؟"یکی از من های در سرم :"حتما قسمت نبوده! ""خدایا چرا باید درد بکشم؟"یکی از من های در سرم" حتما برای قوی تر شدن هست!"خسته شده ام! بس است! لعنت به لیوان و ابی که درونش نیست!لعنت به امید که فقط دروغ است، و لعنت به من‌ که اینقدر باورش داشتم، اینقدر فکر میکردم هر سیاهی دلیلی دارد... نه اینگونه نبود.به قول یکی از این من ها ... صغیر اگر شانس داشت که صغیر نمیشد.SogolSogolWed, 05 Aug 2026 01:12:14 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/ببخشید-آدرس-من-را-میدانید-n8yrhmlmeapkگاهی اوقات هیچ چیز دست من نیست، گاهی حتی نفس کشیدنم هم دست من نیست، یا حتی پلک زدنم.احساس میکنم بدن غریبه ای را دزدیده ام یا غریبه ای روح این جسمم را، و غریبه ای در من است که نمیداند این من را چگونه میتواند شاد شد.گاهی اوقات تولد است ، تولد یکی از غریبه هایی که از خون من در شریان او هم هست، اما علاقه ای از او در خطراتم نیست.پس از این تولد ها ،حتی نمیدانم در فکر ان فرد چگونه ام، مرا چیزی جز یک برگه مچاله شده و زباله بیشتر میبیند؟ یا شاید هم مرا یک نسخه ضعیف کپی میبیند.شاید هم مشکل دید او نیست، من همینم که بوده ام، طبل تو خالی، فقط صدا دارم صدایی ازار دهنده که هیچ کس دوستش ندارد، من هیچ وقت اواز پیچیده در فلوت نبودم، من سر و صدایی بیش نبودم که همه برای نشنیدنش سر کج میکنند.کاش احساسات این بدن با عقلش یکی بود، و ای کاش کمی این عقل قدرتمند تر از قلب بود، قلب مزخرف است و لوس ! سعی دارد همه چیز را درماتیک نشان دهد.گاهی دلم میخواد قلبم را از سینه بیرون بکشم، با زنجیر به تخت چربی ببندمش و انقدر با چکش بکوبمش و سوراخش کنم که شبیه جنازه زیر چرخ ماشین رفته شود.گاهی فکر میکنم، فقط هم به خودم فکر میکنم، من‌خودخواه هستم؟....نمیدانم، فقط فکر میکنم چقدر تنبیه کردن خودم مرا ارام‌میکند درون من یک من دیگر است که با ان یکی من اصلا نمیسازد، انقدر دعوا میکنند که دلم میخواهد هر دوی انها را خفه کنم، من با من غریبه است!غریبه ای در من‌است که با من میجنگد، ای کاش این من مرا کمی دوست میداشت، ای کاش این من با فکر در اوردن چشم هایم با چنگال ارام نمیگرفت.ای کاش این من کمتر ناخن هایش را درون پوست گردنم فرو میکرد و ای کاش این من اینقدر مرا کوچک و ناچیز نمیدید.گاهی درون من جنگ است، نه از ان جنگ های اتمی که همه را میکشد و فقط درد میگذارد، من و من دشمن هستیم و رولت روسی بازی میکنیم.و هر بار من میبازم .اخ که چقدر تصور خورد کردن خودم ارامم میکند، با خودم دشمنی خونی هستم که دلم میخواد نه تنها استخوان هایم بلکه غضروف هایم خورد شود.گاهی خون من روی دست های من است و من از درد من خوشش می اید.SogolSogolWed, 05 Aug 2026 00:41:57 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/کابوس-ها-nnhybiiyvm33حتی خواب هم جای امنی نیست، چشم هایم را که میبندم تو را میبینم سعی میکنم کمی فرار کنم با ان روشی که تو یادم دادی.اما زندگی میخواهد حتی در خواب هم نبودت را به صورتم بکوبد، هر صبح ... هر صبح وقتی از خواب میپرم چشم هایم از خاطرات پوچ شده خیس است، و نفس هایم از نبود تو تنگ.انگار دیو روی قفسه سینه ام نشسته است، سنگین شده ام و نمیتوانم ببارم و سبک شوم ، سعی دارم هنوز هم نیمه پر لیوانی را ببینم که شکسته ، سخت نیست، بازی دادن خودم اسان است اما همیشه تو انجایی، گوشه ای از دنیای مرا گرفتی.دلم میخواهد به جایی فرار کنم که خبری از کابوس و از خواب پریدن نباشد، جایی که خبری از رقت انگیز بودن اوضاع نباشد.SogolSogolMon, 03 Aug 2026 12:08:41 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/صدای-تو-itdfpujh9k2nهنوز هم صدای تو زیبا ترین چیزی است که وجود دارد، دگر لایق شنیدنش نیستم، میدانم که نبودم، هیچ وقت لایق ان عشق نبودم.دلم میخواهد زار زار گریه کنم، اما اشک هایم از همان شبی که اب جاری شد، خشک شد.اری، تورا همه جا میشنوم، میان لحظات، و حتی شیمی.امروز تورا در شیمی شنیدم، یادت می اید؟ ان را بازی کردیم، افسوس افسوس از من که نمیدانستم قرار است کلمه "آب" مرا نابود کند.دیدی اخر؟ دیدی من پلید هستم؟ به تو که گفته بودم من ان سفیدی که مینامی نیستم، من همانم که همیشه بودم،عدم وجود نور، ان منم.حیف که زندگی فرصت نداد، حیف که حس اخر تو حقیقت داشت، چیز بدی در راه بود و ما معصومانه بی خبر از دیو پلید جدایی برای هم میمردیم...حیف که زندگی فرصت نداد گوش های تو باشم، نشد که درد های تو برای من باشد، نشد که ۱۰۰ برای من باشد و تو صفر شوی، اگر سرنوشت دستش را از زمانه من و تو کوتاه میکرد گونه هایت میشدم اشک هایت را میبوسیدم، به خدا قسم گوش هایت میشدم و جای تو ان حرف های دردناک را به جان میخریدم،اگر این بخت بد به ما اجازه میداد شاید هیچ وقت مجبور نبودیم بدون هم گریه کنیم.گاهی دلتنگی بیش از حد است، گاهی حتی وقتی اب یخ مینوشم بغض هنوز گلویم را فشار میدهد.عزیزکم، مرا ببخش، میدانم که تو میبخشی میدانم قلبت انقدر بزرگ است که حتی شیطان را میبخشی، اما من مانند تو نبودم و نیستم.من نمیتوانم انگونه که تو مرا میبخشی خودم را ببخشم، متاسفم که سوسو را در هم شکستم، شاید روزی بیاید که عزیز تو هم بخندد.شاید بتوانم در میان لحظات شاد به غم بازنگردم، شاید روزی بیاید که حتی لحظه شادی بسازم.دوست دار تو آب جاری شده :)SogolSogolSun, 02 Aug 2026 23:03:10 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/بعضی-از-ادما-r7owsxjx9bv1 تو برای من فرق داشتی، من هنوز هم سعی میکنم فرار کنم، برای من تو ان کندوی عسلی هستی که درونش زنبور خوابیده، وسوسه عسل شیرین درونت مرا گول زد، اخر دستم را درون کندو کردم و تا توانستم از خاطرات ساخته شده نیش خوردم.راه های فرار از درد نیش تو زیاد است اما بی تاثیر، هر بار که مینشینم‌که کمی فکر کنم، هر بار که گوشی را کنار میگذارم، هر بار که دست از صدمه زدن به خودم میکشم، ذهنم میان خاطرات میدود، و در اخر به تو میرسد.همه چیز در اخر به تو ختم میشود، فکر ها، اتفاقات،زندگی، زیبایی، گل، درخت، ادم ،زمین، هوا، اهنگ، مبل، اهو، و آب... ... همه چیز درون تو خلاصه میشود.امروز دوباره وقتی بیدار شدم به تو فکر کردم، دست خودم نیست .... امروز فهمیدم بیش تر از هر کسی ناتوانم.من تورا از خود دور کردم، اما تو هستی، هنوز هم تکه ای از وجود من هستی، ان تکه ای که درد میکند،هیچ خیال نمیکردم که اخرش اینگونه باشد، دور از تو میان غم‌و درد.امروز با غم پیمانی بستم، غم حسود است، دوست ندارد من احساس دیگری داشته باشم، ما به توافق رسیدیم که من هیچ احساسی نداشته باشم و او هم سر راه من نیاید.بی احساس شدن بهتر از این است که فقط غم باشد، غم مرا با چاقوی تیزش که زیر گلویم بود تهدید کرد، گفت: نه شادی، نه ترس، نه هیجان و نه هیچ احساس دیگری...منم مطیعانه مجبور به بله گفتن شدم، غم احساس بدجنسی است، اما باعث میشود دلت بخواهد کمتر صدمه ببینی، و بیشتر دور شوی، از ادم ها.امروز اعلامیه یک فرد فوت شده را روی دیوار کوچه مان دیدم، هیچ حسی نداشتم، حتی... ناراحت هم نشدم، و این باعث شد کمی حس پیروزی داشته باشم.من ان فرد را نمیشناختم، و از این خوشحال بودم ، که ان فوت شده اشنای من نبود و من یکی از ان افرادی که قرار است زار زار گریه کنند نیستم.ان موقع بود که فهمیدم، که باید همه انسان ها برایم مانند همان فرد باشند، وقتی عکسشان را روی اعلامیه دیدم، نباید حسی داشته باشم و برای نداشتن حس نباید هیچ انسانی به من نزدیک شود.منظور از نزدیک، یعنی درون من، هیچ انسان دیگری بعد از تو نباید تکه ای از من شود، من تکه های زیادی از خودم از دست داده ام، و دلم میخواهد با همین بدن نیمه و نصفه باقی بمانم.نمیخواهم دگر کسی درون قلبم جا شود ، بی حس بودن بهتر از غم است.نمیخوام کسی بیاید و تکه ای از من را بدزدد، من همین حالا هم پاره تر از هر چیزی هستم، مقاومتم مانند دستمال کاغذی در برابر اب شده.من ناقص تر از اینم که از من دزدی شود، شاید شیرینی عسل درون کندو وسوسه انگیز باشد، اما نمیخواهم جای نیش زنبور ها تا ابد مرا عذاب بدهد.برای من تو آب بودی.... اما آب جاری است و میرود، اگر میدانستم به این سادگی ها از دستم میروی.... هرگز تو را آب خودم نمیدانستم، حال تو رفته ای و من مانده ام میان برهوتی از خشکی ها اگر میدانستم که آب به این سادگی ها میرود، تورا درون شیشه می انداختم، و انقدر تماشایت میکردم که چشم هایم به سفیدی رود.SogolSogolSun, 19 Jul 2026 12:26:50 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/کودکان-ye0rp0jlfmbwنه قتل، نه توهین، نه جنسیت ستیزی، و نه شکستن قلبهمیشه میشنیدیم میگویند بچه ها ضعیف هستند، و در عین حال میشنویم که میگویند بچه ها خوشحال تر هستند. و ای کاش دوباره بچه شویمامروز پسر بچه ای را در پارک دیدم، در حال دویدن بود ،تیشرت زردی تنش داشت با یک شلوارک جین آبی . بی خیال، میخندید، انقدر بلند میخندید که باعث میشد سر چند نفر به سمتش برگردد، بعد پایش به پله ای گیر کرد و افتاد، بلند جیغ زد از درد و افتاد به گریه.کف دست هایش زخمی شد و زانو های لختش خون افتاد، بلند مادرش را صدا زد ، بی اهمیت به اینکه دیگران از دردش باخبر میشوند یا نه.بعد مادر و پدرش امدند، خانوم مسنی که کنارم بود به زن جوان تری گفت:نگاه کن نگاه کن!مامانش چقدر بیخیال بوده که بچش خورده زمین.انجا نشسته بودم و به بچه ای که گریه میکردم نگاه میکردم، مادرش سعی میکرد او را ارام کند، پدرش رفت و بطری ابی اورد، زخم هایش را شست و روی ان چشب زخم زد، اما پسر بچه همچنان گریه میکرد، بعد دیدم که با لبخند والدینش میگویند: بیا بریم بستنی بخریم!... میتونی هرچقدر خواستی بستنی بخوری!گریه بچه بند امد، فین فینی کرد و بلند شد، دست مادرش را گرفت و سمت سوپر مارکت راه افتادند، هنوز یک قدمی انظرف تر نرفته بودند که شروع کرد به دوباره خندیدن، انگار نه انگار که چند لحظه پیش از درد جیغ میکشید.بعد با خودم فکر کردم. ایا منم جرات این را دارم مانند ان بچه بدوم؟ بی خیال از اینکه سر ها به سمتم برمیگردند ؟ بدون فکر اینکه ممکن است بیفتم؟ ایا منم میتوانم همین الان بلند شوم و بدوم؟یا ایا جراعت این را دارم مانند ان پسر بچه وقتی افتادم زمین از درد جیغ بکشم؟ و با شجاعت گریه کنم و مادرم را صدا کنم؟ ایا میتوانستم بدون فکر کردن به اینکه مردم لقب دیوانه را به من بدهند جیغ بزنم و گریه کنم؟ و از قضاوت شدن گریه در فضای باز نترسم؟ ایا منم ممکن است با فکر اینکه قرار است بستنی بخورم قهقه بزنم‌و دردم را فراموش کنم؟ ایا منم میتوانم بعد از خوردن بستنی شکلاتی بی اهمیت به اینکه دهانم کثیف است و گونه هایم چسبناک شده دوباره شروع کنم به دویدن؟ "نه!"بعد دوباره فکر کردم، فکر کردم که نباید بیشتر فکر کنم، فکر اینکه نکند من ضعیف تر از ان بچه هستنم که از بلند خندیدن میترسم فکر اینکه نکند من نمیتوانم درد هایم را داد بزنم و از گریه کردن به ان بلندی بهراسمفکر اینکه نکند من‌سخت گرفتم و زندگی و سختی هایش را میتوان با یک بستنی شکلاتی فراموش کرد باز فکر کردم که نباید فکر کنم فکر اینکه انهایی که دیگر بچه نیستند حسود هستند، انها حسودی میکنند که نمیتوانند مانند بچه ها خودشان را قضاوت نکنند و نمیتوانند مانند بچه ها از قضاوت شدن خجالت نکشند.فکر اینکه ما نمیتوانیم درد ها و مشکلاتمان را داد بزنیم و درخواست کمک کنیم و با یک بستنی فراموش کنیم که چقدر زخم روی زانو ها یا شاید... قلب هایمان درد دارد.انسان هایی که دیگر کودک نیستند حسودی میکنند، برای همین وقتی میبینند کسی هنوز کودکانه رفتار میکند میگویند: بس است دیگر، بزرگ شو! تا کی میخوای بچه بمونی؟ مگر بزرگسالی چه داشت که انقدر مارا به بزرگی ترغیب کردید؟ جز درد و رنج و افکار پلید چه داشت؟ چرا به ما گفتید بزرگ شوید و از شادی های بی دلیل دست بکشید؟ باز فکر کردم که نباید فکر کنم فکر اینکه اگر زمین خوردم، و زانو هایم زخمی شد نباید به گردن زندگی بیندازم و سرنوشت را مقصر بدانم، فکر اینکه اگر مادر عروسک مورد علاقه ام را از من گرفته نباید تا ابد افشرده شوم و باید با چیز جدیدی خودم را سرگرم کنم .فکر اینکه باید داخل گودال های خیس از گِل بپرم، بی اهمیت به اینکه مادر برای کثیف شدن لباس هایم مرا دعوا میکند.حال که میبینم ، چقدر به بچه ها حسودی میکنم، چقدر ساده میتوانند کسی که چقند دقیقه پیش با ان دعوایشان شده بود را ببخشند، چقدر سریع درد را، حتی درد سوزش بتادین روی زخم را سریع فراموش میکنند.حسودی به اینکه بچه ها رشد میکنند، همیشه میخواهند بزرگ شوند، همیشه میخواهند قد بلند تر، بزرگ تر، و مستقل تر شوند، اما ما نه ما همه‌ی چیز های خوب را در یک لحظه از زندگی میخواهیم، تلاش نمیکنیم، یا حتی صبر نمیکنیم که زندگی مارا پرورش دهد و اجازه نمیدهیم که رشید کنیم.شاید مشکل همین بلوغ فکری باشد، فکر اینکه نباید در خیابان وقتی زمین خوردیم از درد جیغ بزنیم، همان تفکر در شکلی دیگر؟ فکر اینکه نباید وقتی قلبمان ترک خورده و زخمی شده ایم در میان کسانی که ممکن است مرا با شدیدترین افکار قضاوت کنند جیغ بزنیمکودکان بلوغ فکری ندارند، شاید برای همین است خوشحال هستند باز فکر کردم که نباید فکر کنم فکر اینکه اگر جای رییس جمهور های کشور ها را بچه ها گرفته بودند چه میشد؟ احتمالا به جای ساخت موشک های اتمی پول را خرج این میکردند که همه بچه ها بستنی بیشتری بخورند. به جای شبکه های سیاسی در تلوزیون و فیلم های دردناک و غمگین، تمام شبکه هارا برنامه کودک تشکیل میداد ، برنامه کودک هایی که از ساعت ۱۰ به بعد هم پخش میشدند.فکر نکنم هیچ کودکی کودکان دیگری را به پای دار بکشد و فکر نکنم یا برای ترفیع مقام کودک دیگری را کوچک و خار کند فکر نکنم که کودکان یکدیگر را سر اینکه هم نظر نیستند زن ستیز یا مرد ستیز بنامند.فکر نکنم که کودکان به اینکه دوستشان چاق است یا جوش دارد و یا ایا پدرش پولدار است یا نه اهمیتی بدهند.فکر نکنم کودکان کینه های چندیدن ساله به دل بگیرند و از هم انتقام بگیرند فکر نکنم کودکان به یکدیگر دروغ بگویند و قلب یکدیگر را بشکنند.کودکان سریع فراموش میکنند، سریع رشد میکنند، سریع دوباره میخنند. و سریع با شادی بزرگ میشنود.شاید باید یاد بگیریم به جای اینکه بزرگ شویم، باید کودک باشیم، فقط با کمی جسته بزرگتر."باید یاد بگیریم قلبمان را بزرگ کنیم، نه قد هایمان را"SogolSogolThu, 16 Jul 2026 00:04:32 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/درد¿-m8wrifia9rfdتنها درد است که طعم واقعی حس را نشان میدهد.هیچ وقت یک اغوش شدت یک سیلی را نداشته، صحبتم از لذت و ارامش نیست، صحبتم از جدیت و شدت است.هیچ انسان شادی نمی اید از درد حرف بزند، انسان های شاد، از غروب خورشید اسمان، زمین هوا عشق انسان و ... سخن میگوند.انهایی که مینویسند قلمشان را در جوهره درد فرو میکنند، انهایی که مینویسند، برای فرار از درد خیال پردازی میکنند، اگر درد نبود هیچ کلماتی نمیتوانست انسان را به فکر فرو ببرد این درد است که به قلم ما قدرت میبخشداینگونه است وقتی درد را میخوانیم میتوانیم وزنش را بر روی شانه هایمان حس کنیم.انهایی که مینویسند با درد همراه نیستند، درد تکه ای وجودشان را بلعیده و دو قرت و نیمش باقیست .انهایی که مینویسند، از زیبایی عشق نمیگویند، از غمش، سختی اش ، و اعماق ان سخن میگویند.اقیانوس زیباست، اما فقط در سطح است که امواج میرقصند، زیر ان کوسه ها ماهی هارا تکه تکه میکنند، بی اهمیت به قطرات خونی که پخش میشود، زیر ان روشن نیست، سیاهی تا انتها ادامه دارد.کسی که در اعماق فرو برود درد را پیدا میکنند و چه بسا خوب میگویند: هرکه درکش بیش دردش بیشتر.انهایی که مینویسند، درد در زندگیشان نیست، انها هستند که پا در اعماق درد گذاشته اند ،و این درد ها در تلاش هستند مارا از محدوده خود بیرون کنند .درد برایم طنابی بافته، طنابی از جنس خودش.درد برایم نجاری کرده، برایم یک چهارپایه ساخته، چوبش را از تنه درختی قرض گرفته که سال هاست طعم اب را نچشیده.این ما هستیم که طناب را دور گردنمان می اندازیم، از درد بالا میرویم و این باز ما هستیم که از روی چهارپایه میپریم.تنها درد است که دروغ نمیگوید، تا به حال شده در عمق شادی فرو بروید؟ ایا شدت ان شادی به اندازه قدرت درد بوده؟ ایا شادی همیشه هست؟ ایا شادی تکه از وجودمان را میبلعد؟ خیر ...تنها درد است که یاور همیشگی ماست، و این ما هستیم که خودمان را درونش می اندازیم.ما همان معنای درد هستیم SogolSogolMon, 13 Jul 2026 21:19:23 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/تفاله-چایی¿-cfv3dxietooeاگر نقش یک خوردنی را داشتم، تفاله چایی میشدم.همان تلخی ازار دهنده خیسی که هیچ کس دوست ندارد گوشه دندانش گیر کند یا وقتی چایی مینوشد روی زبانش بیاید.همان برگ سبز و خوش رنگی که زمانی با نسیم باد میرقصید، همانی که خورشید تمام جهانش را گرفته بود و هیچ ترسی از غم نداشت .من تفاله چایی هستمهمانی که اکنون شهد وجودش را کشیده اند و درون اب جوش ریخته اند، و بعد گوشه سطل اشغال رهایش کرده اند.همانی که همیشه دوست داریم از پروسه لذت بخش چایی حذف شود، همانی که کسی به ان اشاره نمیکند مگر اینکه بگویند: با صافی از چایی جدایش کن!من تفاله چایی هستمطرد شده از هر نظر، بی مصرف تر از هر چیزی، و ازار دهنده تر از صدای وز وز پشه در خواب بعد از ناهار .من تفاله چایی هستم!SogolSogolMon, 13 Jul 2026 01:45:25 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/صدای-سکوت¿-derfddwpolcoگاهی سکوت صدا دارد،فقط کافیست را ان را یک بار شنید، بعد از ان به خون داخل رگ هایتان دخول میکند، حتی میتواند تکه ای از پوست شما شود.مادر میگوید: انقدر پوست دور ناخن هایت را نکن! مگر مریضی تو دختر؟اما صدای سکوت درون جمجمعه ام قوی تر است، در گوش چپم جیغ های تند و تیزی میکشد، حرف هایش مانند پادکستی است که خود شیطان ساخته و درون گوش شما فرو کرده.گاهی سکوت طعم دارد، طعم ان مانند خاک سرد روی عزیزان است، بعد از هفته اول خاکسپاری، سیاه و کشننده.گاهی سکوت..یکی از من های بسیار گوشه سرم میپرسید: مگر سکوت طعم دارد؟جواب میدهم: بله دارد، اگر در ان غرق شوی، میتوانی حتی لمسش هم‌ کنیگاهی سکوت را میتوان لمس کرد، هم سرد است و هم داغ، جای لمس سکوت مانند سوختگی روی انگشتی است که برای تسکین درد رویش رب گذاشته اند،برای شنیدن صدای سکوت باید درونش غرق شد!من صدای سکوت هستم، شاید هم، من خود سکوت هستممن صدای سکوت هستم،برای شنیدن صدای من باید درونم غرق شد ، من خواندنی نیستم، برای شنیدنم باید زبان افراد بی زبان را بلد بودمن صدای سکوت هستم، برای چشیدن طعم صدایم، باید درونم غرق شد، طعم خاکستر سیگار سوخته، طعم من است.من صدای سکوت هستم، لمس من مانند بریدگی با کاغذ است، سوزشش از بریدن دست با چاقو بیشتر است.من صدای سکوت هستم!در من غرق نشو، من باتلاقی از قیر هستم، هرچه درونم بیفتد، اخر و عاقبتش محو شدن در سیاهی است، با کمی چاشنی مالیخولیا.منصدایسکوتهستم!SogolSogolMon, 13 Jul 2026 01:27:49 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/پوسته-جیرجیرک-بی-مصرف-است-aootg9r8jox9من همانم، اری ای جهان من همانم که با باد میرقصدهمانم که با باران میبارد .سنگ را از درد هایش نرم میکنددر سرما احساس گرما میکندو در گرما، لا به لای بطن های چپ و راست میان سرخ رگ ها و شاهرگ ها، احساس سرماای اسمان با من سخن بگواز ماه بگو و درخشش ستارگانت را به رخم بکش که من هیچ برای تمنا ندارمسخت مرا در اغوش بگیر و بفشارمانند پتویی در سرمای زمستان دورم بپیچمیخواهم بوی پوست پرتقال های روی بخاری باز در ریه هایم بپیچداه ای رویاهای دور از حاشیه، زیر کدام سنگ قایم شده اید؟سایه ها مرا میترسانند، صندلیِ گوشه اتاق سایه یک دیو بزرگ با ستون فقرات کوچک را دارداما افکارم، امان از افکارم که شقیقه هایم را به باد کتک گرفته اند.افکارم ، سایه دیوی کوچک با ستون فقرات بزرگ را دارد!مرا توخالی و شکننده میکند، مانند پوست جیرجیرک روی تنه درخت، با کوچک ترین ورزش باد از هم میپاشم.رویاهای دور از حاشیه، کجایید که ببینید ؟ نه اسب تکشاخ شده ام نه نهنگ ازاد در اقیانوس، من پوسته جیرجیرک شده امسوخته و بی مصرف تر از اکسیژن مصرف شده، پوچ و شکستهاه ای درخت، درخت تنومند من ، تو چگونه با این عظمت مرا تا به امروز خورد نکردی؟ چگونه همچنان من توخالی را روی خود داری و مرا له نکردی؟شاخه هایت را روی من بکش، مرا بفشار، که من‌خسته تر از انم که در فکر پودر شدن بترسم!SogolSogolSun, 12 Jul 2026 02:08:04 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/برگ-های-علف-gdc8sfeepls9قلمی در دفترم اشعار شدبعد از این زندگی ام بیدار شدگرفتا قلم جا در دل دستانمشاد شدم من پیش از این میدانمانقدر نوشتم تا به اخر بررسیدنعمه های اتشینم، سر برسیدچون نهاده قلمم جا در دلمزنده ماند پس از این اب و گِلم.ای دوپایان بی صرف و صاحاببریخزید، بگیر اتش زه ابچون بمانی در دل ان رختخوابهیچ نخواهی دانست لذت هر شعر نابSogolSogolSun, 12 Jul 2026 01:13:42 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/دلم-میخواهد-گنجشک-باشم-dw3eyhtvq1tsبال های شادیدلم میخواهد گنجشک باشم، گنجشک ها هیچ وقت به هم نمیگویند رنگ بالت تیره است، نوک منغارت کج است، ناخن انگشتان پاهایت بلند است.گنجشک ها هرگز به هم نمیگویند جدیدا چاق شدی، نمیگویند که تو بی لیاقتی نمیگویند که از کاش مرده بودی...انها هیچ نمیگویند جز عشق به جز مهر.گنجشک ها غم ندارند، نه اینکه مشکلی ندارند نه!... از پنجه های گربه نمیترسند، از پرتاب سنگ از تیر کودکان خوف ندارند، از درخت از هوا از گرما از سرما گلایه نمیکنند، از گرسنگی از تشنگی و غم دم نمیزنند.گنجشک ها بهتر از من زندگی میکنند، با وجود غم هر روز صبح بیدار میشوند، فکر خودکشی نمیکنند، بیدار میشوند و بی توجه به اینکه ما میخواهیم یا نه نغمه رهایی را میخوانند، انها حتی اهمیت نمیدهند صدایشان خوب است یا نه.گنجشک‌ها به زیبایی طاووس غبطه نمیخورند، به حنجره قناری حسودی نمیکنند، از نداشتن هوش و زمان طوطی غصه نمیخورند!گنجشک ها روی هم نوع خود اسلحه نمیگیرند و کودکان را بی والدین و والدین را بی کودک نمیکنند، گنجشک ها چاقو را به قلب من فرو نمیکنند، گنجشک ها تجاوز نمیکنند نمیشکنند انها صدمه نمیزنند!گنجشک ها به اتفاقات بد فکر نمیکنند، گلایه ای از وزش باد یا نبود تیرک برای نشستن نمیکنند.گنجشک ها شاد هستند! شاد تر از من و تویی که در لحظات شاد هم ترس غم فردا و نبود شادی را داریم.بخت بد انسانم، از ان دو پا های بی خاصیت و غیر قابل درکی که همبشه ناراضی است، از انهایی که زخم میزنند بعد مرحم میگذارند، انسان است و دنیای خاکستری اش ، از بدو تولد میدود و میدود بی انکه لحظه ای به اسمان‌نگاه کند و پرواز کند.بی انکه بی ترس نغمه ازادی را بخواند!SogolSogolSun, 12 Jul 2026 00:35:35 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/برگ-های-علف-stczwtjovy5bعطر باران بعد از بارش!به دید من باران و ان عطر دل انگیزش بعد از بارش، از ان عطر های گران قیمت که در بطری های کوچک جا داده میشود نیست، از ان عطر هایی است که گهگاهی نسیمش به شما میخورد و شما نمیتوانید ان را تا ابد نگهدارید، گاهی فقط باید ایستاد. ایستاد و بی طمع لذت برد، و از اینکه قرار است ان عطر همانطور که امده ، برود ، نباید ترسید، گاهی لحظات شاد مانند عطر باران است، نمیتوانیم ان را درون شیشه ای بسندازیم و تماشایش کنم و هر وقت که خواستیم از ان لذت ببریم ، قانونش همین است، باید با نسیم مانند پرستو همراه شد و ان نسیم را همانگونه که هست دوست داشت، بوی خاک پس از بارش باران، نسیمی است که بی منت خودش را به ما نشان میدهد.پس گاهی فقط باید ایستاد، ایستاد و نفس کشید، و این بوی عزیز را گرامی داشت ، بدون ترس از رفتنش هر انکس برنده است که با هر نفس تمام عطر را به ریه هایش میکشد.SogolSogolSat, 11 Jul 2026 18:59:42 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/چرا-قلم-سیاه-وجود-دارد-phslm9v3tbrlچرا سختی وجود دارد؟به دید من زندگی یک برگه است، یک کاغد سفید ، و دوتا قلم روی میز ما وجود داردیک قلم سیاه و پلید و یک قلم سفید و پاک قلم سیاه را اتفاقات بد و مشکلات در نظر بگیرید و قلم سفید را زیبایی ها و اتفاقات خوب و خوشایند طبیعتا همه از اتفاقات خوب و زندگی خوب لذت میبرند، پس قلم سفید را برمیدارند و سعی میکنند روی این برگه زیباترین طرحی که وجود دارد را بکشند ، بعدش چه میشود؟ چیزی روی برگه سفید به وجود نمیاد این من را یاد اعتیاد میندازد ، چرا اعتیاد؟ خوب بگذارید توضیح بدم یک فرد معتاد را تصور کنید، این فرد به سیگار اعتیاد دارد ،هر بار که حالش بد میشود سیگار میکشد و ان نیکوتین ارامش میکند بعد یه مدت کوتاه یا طولانی ، دیگر این نیکوتین ان فرد را ارام نمیکند و افکار سرگردانش را ساکت نمیکند، فرد مجبور میشود روی بیاورد به مخدر های قوی تر، حالا تصور کنید این فرد شروع میکند به مصرف مورفین و این کار را ادامه میدهد تا زمانی که مورفین هم دیگر ارامش نمیکند، پس همین چرخه را ادامه میدهد و به مخدر های جدید تری روی می اورد و سعی میکند خودش را با انها خوب کند،و بعد به جایی میرسد که دیگر حتی مصرف شیشه هم برایش لذت اور نیست و تقریبا مغزش بی حس و سِر میشود.اتفاقات خوب هم همینگونه هستند، تصور کنید تمام زیبایی های دنیا و خوشی را در زندگی نفر جا داده باشد ، اگر هیچ سختی نکشیده باشد و یا درد و رنج را تحمل نکرده باشد چگونه میتواند از زندگی لذت ببرد؟یک بار یک مقاله خواندم که در ان میگفت چند نفر امدند و ازمایشی را انجام دادند، به نام چرخه درد، در جنگل یک چرخ و فلک همستر گذاشتند چرخ همسترو بعد از مدت کوتاهی متوجه شدند هر از گاهی چند سنجاب می ایند و درون این چرخ و فلک شروع میکنند به دویدن، نه به این علت که فکر میکردند اگر این کار را انجام دهند تشویقی یا خوراکی میگیرند، بلکه خود سنجاب ها خیلی خود خواسته شروع میکنند به سختی دادن به خودشان و دویدن درون این چرخ و فلک این یعنی حتی در حیوانات هم به خودشان سختی میدهند تا قدر غذایی که به دست می اورند را بدانند .در انگلستان چندیدن سال پیش ۱۵ سگ اشرافی که در بهترین کاخ ها زندگی میکردند و هیچ مشکلی نداشتند، یکی یکی از روی پلی در ان نزدیکی میپریدند و خودکشی میکردند، این یعنی همان شیرینی زدگی!زندگی سگ ها انقدر اشرافی و بدون هیچ مشکلی بود که باعث شده بود سگ ها افسرده شودند و خودکشی کنند چرا؟ زیرا دیگر انقدر خوشبخت بودند که طعم خود خوشبختی را نمی‌فهمیدند مانند این است انقدر شِکر داخل دهانتان بریزید که دیگر طعم شیرینی را نفهمید.مانند این است که انسان کاکتوسی باشد که در جنگل های بارانی قرار گرفتهحال از این سو میتوان دید چرا درد و رنج وجود دارد، برای دانستن قدر لحظات شاد ساده و قوی شدن در برابر مشکلات .حالا فرد شروع میکند به کشیدن قلم پلید و تیره اتفاقات بد روی برگه سفید، در ان زمان است که میتواند طرحی را بسازد، طرحی زیبا که تضاد را معنی میکند.من در اینجا فقط نظر خودم رو با توجه به اون چیزی که میدونستم با شما به اشتراک گذاشتم خوشحال میشم نظرتونو بدونمSogolSogolFri, 10 Jul 2026 14:09:04 +0330https://virgool.ir/@boshiboshi0101/برگ-علف-k9ihz06iu6lnاز کنار او بودن میترسید اما جاذبه زنی که مقابلش بود قوی تر از ترسش بود، سایه ای در گوشش پچ پچ میکرد که نرو این بار هم قلبت خورد میشود، سایه دیگری زمزمه کنان با صایی معصومانه میگفت : شاید او فرق دارد شاید.... شاید مرحمی برایم شود دست اخر ترس ، از ان زن و این احساساتی که برایش ایجاد کرده بود ترسید، قلبش مانند گنجشکی که درون قفسی محبوس بود به دنده هایش میکوبید و برای رهایی میجنگید ، در دلش زمزمه کرد: اخر ای قلب کمی ارام بگیر، ان چه دارد که چونان سنگی مثل تورا مانند عسل نرم کرده؟ نگاهش نمیکرد، از ان زن بیش از هر توپ و تفنگی ترس داشت، میترسید، که به چشم های او نگاه کند و نفسش بند بیاید، میترسید انقدر نفسش بند بیاید که با یک نگاه بیهوش شود، میترسید با نگاه زن جادو شود، میترسید ....عاشق شودنگاهش کرد. دید ان چشم هارا دید و دگر کار از کار گذشته بود، مانند اهویی که خودش با پای خود به سوی صیاد میرود سمتش رفت ، دستانش را به سویش دراز میکرد و التماس لمس نوک انگشتانش را داشت تا مانند خورشید طلوع کند، ان را گرفت و تمام درد ها از استخوان های نداشته قلبش فرار کرد. زمانی که انگشتان زن در دست او قرار گرفت ، سایه ترس دیگر شکسته بود، میدانست نمیتواند، میدانست که هیچ راه برگشتی نیست و باز هم ان چرخه عشق و نفرت از سر گرفته است اما اینبار عشق قوی تر است و جاذبه ان زن....ان زن که هم فرشته بود و هم شیطان....او را شکافت‌، قلبش را مانند پروانه ای کوچک‌میان دست هایش گرفت و میتوانست با کوچک ترین فشار بال ایش را تکه تکه کندSogolSogolFri, 10 Jul 2026 00:23:30 +0330