https://virgool.ir/feed/@bob_and_rainfa2026-11-11 19:42:24https://files.virgool.ir/upload/users/1716292/avatar/2KvFkf.jpghttps://virgool.ir/@bob_and_rainhttps://virgool.ir/@bob_and_rain/دویدن-در-میانِ-سکوت-sbrg1pjccccjکم‌کم پاهایم گرم می‌شود. کفِ پا، زمین را حس می‌کند؛ هر بار که پا به زمین می‌رسد، گرمایِ تازه‌ای بالا می‌آید. مردی پشتِ سرِ من می‌دود؛ هر روز او را می‌بینم. هرگز نامش را نپرسیده‌ام، شاید او هم مثلِ من، به دنبالِ فرار از چیزی است. از پشت، دستی به کمرم می‌زند، نگاهی به پشتِ سر می‌اندازم و با لبخند، با سروتونینی که از این حرکت ترشح شده، سرعتم را حفظ می‌کنم. گرمای پا، آرام‌آرام به بالاتنه‌ام نفوذ می‌کند، مثلِ آبی که از ریشه به ساقه می‌رود. این حس را دوست دارم، هرچند می‌دانم مثلِ همه‌ی چیزهایِ خوب، زودگذر است.در این حالت، به چیزهایِ کم‌تری فکر می‌کنم. سعی می‌کنم نفسم را متعادل کنم. یک لحظه، غرقِ صدایِ نفس‌هایم می‌شوم؛ یک ریتمِ ساده، یکنواخت، بی‌خیال. صدایِ دخترها را می‌شنوم که از سالنِ فوتسال بیرون می‌آیند؛ خوشحالند. نمی‌دانم چه کسانی هستند، اما خوشحالی‌شان، مسری است. خنده‌هایشان، مثلِ یک ریتمِ دیگر، گوش‌هایم را پر می‌کند. حواسم را جمع می‌کنم و ادامه می‌دهم.تمامِ بدنم گرم شده. عرق، از پشتِ گردنم می‌چکد؛ قطره‌هایی که سنگینیِ فکر را با خودشان می‌برند. این حس را بیشتر دوست دارم. حسِ خوبی به من می‌دهد. جسمم، آخرایِ کششش است. خیلی خوب است. به هیچ چیزِ دیگری فکر نمی‌کنم. نه به سوال‌هایِ بی‌جواب، نه به فردا، نه به امروز. انگار برای چند دقیقه، با تمامِ ناعدالتی‌ها، صلح کرده‌ام. هیچ نارضایتی‌ای ندارم.دارم به خطِ فرضیِ پایانی نزدیک می‌شوم. یک دورِ دیگر مانده. اما دادگاه، مثلِ سایه، همیشه همراه است. با خودم کلنجار می‌روم؛ یک دادگاهِ درونی برگزار می‌کنم. قاضی می‌گوید باید بایستی. انگار با خودم چانه می‌زنم؛ یک قدمِ دیگر، یک نفسِ دیگر. می‌گویم این دور، آخرین دور است. با لبخند، از خطِ فرضی‌ام رد می‌شوم؛ خطی که فقط خودم می‌بینمش، چون در آن لحظه، چیزی برای فکر کردن باقی نمانده.از آن چند لحظه راضی‌ام که همه‌چیز رفت؛ هیچی نبود. از حسِ بعد از دوییدن، از خستگی‌ای که نمی‌گذارد به چیزِ دیگری فکر کنی.کوله‌ام را برمی‌دارم و می‌روم سمتِ خوابگاه. تقریبا دو کیلومتر راه است؛ خسته‌ام، اما این پیاده‌روی را دوست دارم. وسطِ راه، از آن سمتِ خیابان می‌روم که گلفروشی دارد. بویِ گل‌ها، بعد از تمامِ آن فشار، مثل یک نفسِ تازه است.دوییدن، یکی از معدود کارهایی است که کم‌وبیش در زندگی‌ام نظم دارد. هر وقت که خوب نیستم و فشار زیاد است، می‌دوم. نفس‌های اول، سخت و بریده‌بریده‌اند، اما کم‌کم ریتم می‌گیرند. کمک می‌کند از فشار دور شوم و آن را درهم بشکنم، یا حداقل برای چند دقیقه فراموشش کنم. یادم می‌آید که چقدر ضعیفم؛ ضعفی که فقط می‌پذیرمش. عضلاتم می‌سوزند، زانوها فشار می‌آورند، اما این درد، از دردِ بودن کمتر است. خسته می‌شوم، ولی سعی می‌کنم ادامه بدهم. می‌دانم در نهایت، این دادگاه هم مثلِ بقیه‌ی دادگاه‌ها، رای‌اش باخت است، اما باز هم سعی می‌کنم پیروز شوم. اگر هم نه، حداقل لبخندِ آخرش از همه‌چیز مهم‌تر است؛ چون لبخند، یعنی من هنوز اینجام، هنوز نفس می‌کشم، هنوز می‌دوم.Bob in the RainBob in the RainSat, 18 Jul 2026 01:33:23 +0330https://virgool.ir/@bob_and_rain/دهاتی-درون-من-و-بازی-بی-قاعده-xttk8tx5sl9aیک حس عجیب و مبهم دارم که نمی‌شناسمش. حسی از جنس «عدالت کجاست؟» درونم را مثل بولدوز می‌خراشد. بعضی وقتا دلم می‌خواهد یک اتفاقی بیفتد تا بتوانم یک‌دل‌سیر گریه کنم، اما معمولاً ناکام می‌مانم. با این حال، باز هم تلاشم را ادامه می‌دهم با سوال‌هایی از این جنس:حقِ من این است؟ اصلاً «حق» چیزی است که به من بدهند، یا چیزی که باید پس بگیرم؟چرا باید از بعضی آدم‌ها بترسم؟ مگر من از آنها کم‌ترم؟چرا باید از کلمه‌ی «دهاتی» بترسم؟ این کلمه، زخم است یا آینه؟چرا همیشه ما باید آخرین باشیم؟ چرا اولویت نداریم؟ مگر زمین، مالِ شهری‌هاست؟چرا کسی برای ما ارزشی قائل نیست؟ ما ارزش نداریم؟ من ارزش ندارم؟ آیا ارزشِ من، به جغرافیایِ تولدم گره خورده؟چرا اینجام؟ چرا بدون اجازه‌ام مرا بین آدم‌ها آوردند؟ چرا دارم تلاش می‌کنم؟ آیا تلاش، راهی برای فرار است یا یک عادتِ بی‌نتیجه؟این سوال‌ها را که می‌پرسم، خشم درونم را قلقلک می‌دهد. نه یک خشمِ کور، بلکه خشمِ کسی که می‌داند حقش پایمال شده، اما نمی‌داند با این خشم چه کند. گاهی این خشم آنقدر سنگین می‌شود که دلم می‌خواهد فریاد بزنم، اما صدایم در گلو می‌میرد، چون کسی نیست که بشنود. این بی‌عدالتی، نه یک اتفاق، که یک سازوکار است. و من، یک پیچِ کوچک در این ماشینِ خردکننده‌ام.این سوال‌ها محکم مثل پتک به سرم می‌کوبند، شاید بتوانند آن آمیگدالِ سنگ‌دل را تحریک کنند؛ اما چه فایده؟ این سوال‌ها دیگر هیچ تأثیری ندارند، چون صدها بار مرور شده‌اند و این مغزِ دهاتی‌ام دیگر توانِ تحملِ سنگینیِ آن‌ها را ندارد. سرد، خنثی و بی‌بار شده‌اند.راستش هرچه جلوتر می‌روم، «نهیلیسمِ رقابتی»‌ام بیشتر عود می‌کند. می‌فهمم زندگی همین‌قدر بی‌قاعده و هیچ و پوچ است. روالِ منطقی‌ای نمی‌بینم. می‌دانم هرچقدر هم خوب باشم، معنی‌ای ندارد و باز هم می‌بازم. اما باز هم دوست دارم تأثیر داشته باشم، هرچند که کم باشد.شاید تأثیرِ من، همین نوشته هم باشد؛ برای کسی که روزی خواهد خواند و خواهد فهمید که تنها نبوده است.Bob in the RainBob in the RainFri, 17 Jul 2026 01:14:37 +0330