https://virgool.ir/feed/@blue39254پیش به سوی فردا و فراتر از آن . به دور دست ها چشم دوخته ام که طلوعش را نمی‌بینمfa2026-11-11 10:46:38https://files.virgool.ir/upload/users/3340961/avatar/RhbXeH.jpghttps://virgool.ir/@blue39254https://virgool.ir/@blue39254/پرونده-ناتمام-payfdh0mfnvxروزگار به کاممان نبودنفس هایمان درهم تنیده با دوده های کثافت در هوا بود و هیچ کس ککش نمی‌گزید و نهایتاً هنر می‌کردند و هرروز شاخص آن کثافت لعنتی را اعلام می‌کردند و هشدارهایی را هم برای گروه های خاصی تنگش می‌چسباندند.لب هایمان خشک بود و قنات ها و چاه های آب سالیان درازی بود که فاتحه‌شان خوانده شده بود و همه چشم به خزر و خلیج همیشه فارس دوخته بودند. ارومیه بیچاره قبل از اینکه نفس های پایانی خود را بکشد دست کمک به سمتشان دراز کرد اما گویا صدای عجز و ناله هایش برایشان مفت نمی‌ارزید که دستش را بگیرند و نجاتش دهند‌.درخت های قد علم کرده بیچاره هیرکانی در آتش سهل انگاری هایشان درحال سوختن بود و جیکشان در نمی‌آمد و ادعای نبود آب و نیرو برای کمک‌رسانی را داشتند و آخر هم در راه پر چانگی هایشان برای عدم امدادرسانی در آتش سوخت و رنگش مثل زغال یکدست سیاه شد.پلاسکو را به یاد می‌آوری؟ هنوز صدای داد و فریاد کاسبی که تمام دارایی اش در آتش غفلت می‌سوزد را می‌شنوی؟ جواب آتش نشان هایی که به دل آتش گُر گرفته زدند تا شاید بتوانند رویاها و هدف های بر باد رفته افراد زیادی را نجات بدهند را می‌دانی چطور پس بدهی؟ فراموش نکن که چه می‌خواهی بگویی و حرف هایی که از قبل نوشته ای را چندبار مرور کن.... هنوز امیدوارم که نیمچه خجالتی در تو باقی مانده باشد و عرق شرم بریزی و به تته پته بیفتی برای صحبت درمقابل جمعیتی که چشم انتظار پاسخ تو هستند.به آسمان نگاه کن... ۱۷۶ پرنده از خانه امنشان به سمت خانه آرزوهایشان درحال پرواز بودند، هنوز بال های غرق در خونشان و لاشه های بی جانشان که آتش تصمیمت به جانشان زد جلوی چشمت است؟ یا که شاید چیزی جلوی دیدت را گرفته و یا به فکر بهانه تراشیدن و ماست مالی کشتار دسته جمعی پرنده های بی گناه با اعمال شاقه دیگری هستی که حادثه ای عظیم تر بیافرینی.نگرانم که درنهایت انقدر خفه خون بگیری که اشک و تمنای مادرانشان دریای خونخواریت را رسوا کند و تپه هایی از اجساد به روی خشکی بیاید و با زبان بی زبانی سند جنایت های پی در پی تو را فاش سازد‌.(این پست ادیت می‌شود، فعلا به خلاصه خشم سرکوب شده توجه کنید)آبی به رنگ اشکآبی به رنگ اشکThu, 22 Jan 2026 02:11:01 +0330https://virgool.ir/@blue39254/سکوی-پرتاب-یا-نتیجه-تصمیمات-pqa8puixtstsروزهای پر جنب و جوش جشنواره حرکتروزی خود را در کنج چهاردیواری اتاقش تصور می‌کرد، اتاقی که روزگاری به نامش بود و روزهایی که در گذر است به نام دیگریخود را غرق در فیلم و سریال هایی می‌دید که خواه ناخواه طبق لیست نامرتبش پیش‌ می‌بردچاخان نکرده باشم گهگاهی هم کتاب های طفلی را ورق می‌زد که احساس تنهایی نکنند اما مدتش به خواندن دو رکعت نماز هم نمی‌رسیدسقف آرزوهایش درحال شکستن بود، بال آرزوهایش به پرواز درآمده بود و مثال جوجه ای تازه از تخم درآمده شوق پرواز داشت. حساب و کتاب سرش نمی‌شد. به دنبال تجربه بود، به دنبال ماجراجویی و کشف راه های جدید؟ شاید هم قدیمی که نیاز به استارت داشتندکنترل را به دست گرفت و استارتش را زد.... پرنده خوش اقبال رویاهایش دوسالی‌ست درحال پرواز است، خانه و کاشانه موقت خود را بازیافته است. شجاع و نترس و هیجان زده است....  راه زیادی در پیش است، امروز روز توست؛ روز به پرواز درآمدنتپی نوشت: الان که دارم این متن رو پست می‌کنم تقریبا چندین هفته از نوشتنش گذشته و به واسطه اوضاع نا آروم کشور برگشتم خونه و از خوابگاه شبیه یه مستأجر که پول اجاره اش رو اول وقت نداده پرت شدم بیرون. آبی به رنگ اشکآبی به رنگ اشکSat, 05 Jul 2025 13:34:02 +0330https://virgool.ir/@blue39254/قاصدک-خوش-اقبال-رؤیا-mjcgnaoeowukتصورات تصویرات به تصویر درآمده در آیندهدخترک خود را رها در ابرهایی می‌دید که به مثال دوران عقربه های ساعت می‌چرخند و به دوده های مزاحم در هوا کاری ندارندخود را در انبوه جمعیت مترو می‌دید که از سیم خاردارهای بدل شده به مردم رد می‌شود و عملیات صف شکنی انجام می‌دهد تا بلکه صورتش بتواند خنکای باد کولر مترو را حس کندخود را در غرفه های نمایشگاه و هیجان زده به دنبال پیدا کردن راهی برای فرار برای رسیدن به قرار که نشر دانش آفرین است می‌دیدخود را در کنار گربه خوابگاه چمران می‌دید؛ طفلی گوشش عفونت کرده بودآری دخترک خود را  لابه‌لای آرزوهایش جا داده بود تا روزی آنها را از نزدیک لمس کندآبی به رنگ اشکآبی به رنگ اشکSat, 05 Jul 2025 13:03:10 +0330https://virgool.ir/@blue39254/چیزی-که-محال-بود-رخ-دادنش-رخ-داد-kdd1dyctnaukترجیحم غرق شدن در همچین مکانیست تا همنشینی با آدم هاغم زده ام . ناراحتم . پریشانم . می‌پرسید از چه؟ باید بگویم از اینکه مهربانی ام شبیه شعله ای به جانم زد و نابود شدم .از سلف که برگشتم سنگینی عجیبی روی روحم حس می‌کردم و همش یک جمله در ذهنم می‌چرخید : چرا چرا چرارد کردن عکس ها و تصاویر از جلوی ذهن و چه بسا در گالری گوشی حکم گذشتن از خاطرات را دارددیدن دوباره اش اونم توی سلف بعد اتفاقاتی که افتاده بود حس خوبی بهم نمی‌داد ، مخصوصا که بی اعتنا بود نسبت به من و نسبت به چیزی که رخ داده دقیقا شبیه شخصیت روح سیاه شهر اشباح که بود ؛ ولی نامرئی بود .سخت بود برام دیدن کسی که مشت مشت تهمت پشت سرت شبیه چک برگشتی کشیده و لابلای در خانه ات گذاشته ..... هرلحظه دیدنش منو به یاد زمان هایی که بین هم جزوه رد و بدل کردیم ، برای هم درس رو توضیح دادیم و وویس برای توضیح شفاف تر درس برای هم ضبط کردیم می‌انداختو بار دیگر دلم خواست که کلید بزنم به درونم و کسی را به آن راه ندهم .دلم خواست که دیگر خودم باشم و خودم..... در گوشه از درونم خودم را مخفی کنم و کتابی به دست بگیرم و روی چمن های خالی از هرگونه شرارت تنم بنشینم و کتاب بخوانم و کتاب بخوانم و کتاب بخوانم و خودم را آنقدری غرق کنم که شاید دنیای دیگری جز دنیای کوچک درونم و کتاب و چمن های خالی از هرگونه شرارت دیگر چیزی باقی نیست .تنها باش ولی خوب باش و خودت باش .آبی به رنگ اشکآبی به رنگ اشکFri, 21 Jun 2024 14:15:22 +0330