نوشته های BlogCoach

چک لیست تولید محتوا: آیا می‌توانید لب مطلب را به مخاطب خود بفهمانید؟

BlogCoach — Sat, 31 Aug 2019 17:43:52 +0430

مسلماً موضوع ما ارزش تهیه را داشته است. این شاید سؤالی باشد که قبل از نوشتن محتوا باید آن را از خود می‌پرسیدیم. پس اگر تا اینجا آمده‌ایم، مطمئنیم که موضوع ما می‌تواند برای مخاطب مفید باشد. سؤال اینجاست که آیا این موضوع مهم به درستی ارائه شده است؟ نکته‌های مهمی که باید خواننده بداند در آن ذکر شده است یا نه؟ آیا توانسته‌ایم مقدمه، بدنه اصلی و مؤخره خوبی را تهیه کنیم تا قدم به قدم مطلب را به نظر مخاطب برسانیم؟بخشی از درست و دقیق بودن یک مطلب برمی‌گردد به اینکه چیز مهمی را جا نینداخته باشیم. در این صورت ممکن است یک تکه از پازل گم شود و درک درستی از مسئله ایجاد نکنیم. آیا لازمه دانستن فلان موضوع، این نیست که بهمان مسئله را هم تشریح کنم؟ اگر اینطور است، بهتر است برگردیم و موضوعات خودمان را تکمیل، یا از راه‌های دیگری مثل پست‌های بیشتر، آموزش‌های قبلی یا غیره، این خلأ را پر کنیم.با اینحال بخشی از آن هم برمی‌گردد به حذف موارد غیرضروری. اگر این کار را نکرده باشیم، یعنی در مسیر تهیه محتوا، هر چیزی که کنجکاوی ما را قلقلک داده به محتوایمان چسبانده‌ایم (که مشخص است کار درستی نیست). جامعیت را با بدون دلیل بزرگ بودن اشتباه نگیرید. یک مطلب جامع تمام چیزهایی که به موضوع مربوط می‌شود را در بر می‌گیرد و در عین حال از زیاده‌گویی و طرح موضوعات نامربوط خودداری می‌کند. هر مطلبی که می‌خواهید بگویید باید:برای درک محتوای اصلی ضروری باشد و صرف نظر کردن از آن بخشی از محتوا را ناقص کند.وجود آن ضروری نباشد، اما بتواند فهم مسئله را آسان یا به آن کمک کند (مانند مثال، داستان، نقل قول و غیره).در غیر این ۲ صورت، با خیال راحت قلمتان را بردارید و چیزهای اضافی را خط بزنید. هرچند راه حل بهتر این است که آن‌ها را نگه دارید تا برای محتواهای بعدی استفاده بشود. اگر نکته‌ای در ذهن دارید که به موضوع فعلی مربوط است، اما قبلاً به آن پرداخته‌اید، دیگر نیازی به شرح آن ندارید. کافی است اشاره کوتاهی بکنید و با یک لینک، بگذارید خواننده‌ها خودشان بقیه ماجرا را دنبال کنند.برای بررسی این موضوع می‌توانید از همکاران خود یا کسانی که در آن زمینه سابقه دارند سؤال کنید. آن‌ها می‌توانند نظرات خوبی بدهند و بگویند چه مطالبی از قلم افتاده است یا چه چیزهایی باید حذف شوند. در نهایت شما محتوایی را دارید که مخاطبان می‌توانند به آن تکیه کنند، چون هرچیزی که نیاز دارند را بدون پرچانگی در دسترسشان قرار می‌دهد. https://blogcoach.ir/resources/downloads/%da%86%da%a9-%d9%84%db%8c%d8%b3%d8%aa-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%b1-%d9%be%d8%b3%d8%aa-%d9%88%d8%a8%d9%84%d8%a7%da%af/

دروغ بزرگی به اسم تقویم تولید محتوا !

BlogCoach — Sun, 18 Aug 2019 18:09:51 +0430

این روزها تقریباً پرتعدادترین توصیه‌ای که می‌بینم به تولیدکنندگان محتوا می‌شود، این است که هر روز به تولید محتوا مشغول شوند: برنامه روزانه خودتان را در تقویم تولید محتوا وارد کنید و مشغول شوید! برنامه ریزی تولید محتوا را در اول هر روز بررسی کرده و شروع کنید به تولید محتوای جذاب! چالش ۳۶۵ محتوا برای ۳۶۵ روز سال! اما چرا تولید محتوای روزانه آن چیزی نیست که گفته می‌شود؟ آیا این محدودیت خودساخته، واقعاً همانطور است که به نظر می‌رسد؟ چطور می‌توانیم با آن برخورد مناسبی داشته باشیم؟ https://blogcoach.ir/all-questions-to-ask-before-publishing-a-content/ سر و کله تولید محتوای روزانه از کجا پیدا شد؟به ۲ دلیل بزرگ تولید محتوا به شکل هر روزه خیلی باب شد.اول: برنامه ریزی تولید محتوا به شکل مستمر، تو را توی چشم روبات‌های گوگل درشت می‌کند. وبسایت و شبکه‌های اجتماعی تو، هرچقدر که محتوای مربوط بیشتری تولید کنند، نسبت به دیگرانی که تولید محتوای کم یا نامرتبی دارند، رتبه بالاتری کسب می‌کند. و این منطقی است. از دل برود هرآنکه از دیده برفت… نه؟گوگل تشخیص می‌دهد که اطلاعات یک سایت به طور متناوب و مرتب به‌روز می‌شود. برنامه ریزی تولید محتوا برای این سایت بهتر است و می‌شود روی آن حساب ویژه‌تری باز کرد. پس در مقایسه با سایت‌هایی که برنامه ریزی درستی برای تولید محتوا ندارند، سایت تو قابل اعتمادتر است. خود این دلیل کفایت می‌کند که تلاش کنی بیشتر و بیشتر محتوای سایتت را به‌روز نگه داری.دوم: برنامه ریزی تولید محتوا به شکل روزانه یکی از بهترین تمرینات برای تبدیل تولید محتوا به یک عادت همیشگی است. تقریباً توی همه کتاب‌ها و وبلاگ‌ها ردپای این تمرین به چشم می‌خورد. اصول کار اینطوری است که در یک تقویم تولید محتوا ، برنامه‌ریزی لازم برای یک هفته، یک ماه یا یک سال آینده را انجام می‌دهی و هر روز شروع می‌کنی به تولید محتوایی که برای همان روز در نظر گرفته‌ای.این دلیل هم آنقدر پشتوانه دارد که جرأت نکنیم بهش انتقاد وارد کنیم. نه فقط تقویم تولید محتوا که خیلی تکنیک‌های دیگری هم برای تشکیل یک برنامه ریزی تولید محتوا به شکل منسجم درست شده است. تکنیک‌هایی که هدفشان ایجاد یک عادت در ما است: عادت تولید محتوا به شکل هر روزه.پس چه مشکلی وجود دارد؟ اصلاً بهانه‌ای می‌ماند که با آن بشود به این تب پرمخاطب انتقاد کرد؟هرچه باشد، به شرط آن که هر روز باشد!مشکل جایی خودش را نشان می‌دهد که این برنامه‌ریزی، تمام اولویت‌ها و ملاک‌های دیگر تو را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. کیفیت، مخاطب و هدف تولید محتوا دیگر مهم نیست. مهم نیست که به عقب برگردی و محتوای خودمان را تحلیل کنی. مهم نیست که محتوایت کمی (و فقط کمی) از استانداردهایت فاصله بگیرد. مهم نیست که عنوان مقاله آنقدرها که باید جذاب نیست یا چند اشتباه تایپی در آن وجود دارد. مهم این است تقویم تولید محتوا می‌گوید امروز باید این مقاله منتشر بشود…فکر می‌کنم قدمت اشتباه گرفتن وسیله با هدف، به قدمت خود آدم است. این خطایی است که خیلی از تولیدکنندگان محتوا در قالب برنامه ریزی های مختلف و تقویم تولید محتوا آن را انجام می‌دهند و انگار مشاوران و وبلاگ‌های متخصص در این حوزه هم خیلی علاقه‌ای ندارند که آن را گوشزد کنند. برنامه‌ریزی تبدیل به نوعی خدا شده است و تخطی از آن نوعی خطای نابخشودنی.در تمام رویکردهای بازاریابی محتوا خدای ما نه تقویم تولید محتوا و اهداف کوتاه و بلندمدت، بلکه مخاطب و مخاطب و مخاطباست. هیچکس دیگری نیست که بتواند سلایق، مشکلات، ترجیحات و اولویت‌های او را به چیز دیگری تغییر بدهد. محتوای خوب، محتوایی تعریف شده است که مطابق با استانداردهای مخاطب باشد. بتواند مشکل مخاطب را حل کند. بتواند چشم مخاطب را بگیرد.تمام برنامه‌ریزی‌ها در جایی اعتبار پیدا می‌کنند که در راستای مخاطب ما باشند. بر اساس همین اصل است که یک مفهوم در اشکال مختلف خودش را همیشه نشان داده است. و آن این است که:تا وقتی حرفی برای گفتن ندارید، شروع به تولید محتوا نکنید.که به نظر من از یک جمله خوب، خیلی خوب‌تر است! بیش از حد خوب است! حتی دارم فکر می‌کنم به تمام زندگی بشه تعمیمش داد!این خطا و خیلی خطاهای دیگر ما را به یاد اولویت دادن کمیت به کیفیت می‌اندازد. ما یادمان می‌رود که مخاطبان ما به یک مقاله دیگر احتیاج ندارند، چند نکته مفید و راهنمایی بیشتر نمی‌خواهند، مثال‌های بیشتر کاری از پیششان نمی‌برد. آن‌ها به خود ما احتیاج دارند. به ایده‌ها، داستان‌ها، تجربیات، نگرش‌ها و خلاقیت‌هایمان. نیاز دارند که ما را بشنوند.بنابراین تا زمانی که صدای ما، لحن ما و هویت خاص ما در متن وجود نداشته باشد، ما نتوانسته‌ایم محتوای درست را تولید کنیم. در یک مقاله دیگر گفتیم که تولید محتوا شبیه نواختن موسیقی است. مهم نیست که چقدر نت را در زمان درست بنوازید. اول باید مطمئن شوید که نت‌هایتان درست است. اول باید مطمئن شوید که این نت‌ها آهنگ قشنگی را می‌سازند. بعد… می‌رویم سراغ این قضیه که آن‌ها را در زمان و مکان درست بچینیم. https://blogcoach.ir/resources/downloads/%d8%af%d8%a7%d9%86%d9%84%d9%88%d8%af-%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%da%a9%d8%b3%d8%a8-%d9%88-%da%a9%d8%a7%d8%b1-%d9%88%d8%a8%d9%84%d8%a7%da%af-%d9%86%d9%88%db%8c%d8%b3%db%8c/ چرا گرفتار این آفت می‌شویم؟گوش فلک پر شده از تأکیدی که روی تقویم تولید محتوا می‌کنند. فکر می‌کنم دلیلی که این اتفاق می‌افتد و انقدر تأکید روی آن می‌شود این‌ها باشد:اول: کسی که دارد این کار را می‌کند، خودش تولید کننده تقویم تولید محتوا است. مثلاً یک پیج اینستاگرام را می‌شناسم که تقریباً توی تمام پست‌هایش شما را تشویق می‌کند که برنامه تولید محتوای خودتان را در این تقویم وارد کنید. مهم نیست که دارد از تکنیک‌های افزایش فالوئر صحبت می‌کند یا خاطره یک روز بارانی! شما در هر حال باید از تقویم استفاده کنید! علتش مشخص است و اگر من هم بودم به احتمال زیاد (ولی با غلظت کمتر) این کار را انجام می‌دادم. بالاخره شما تعدادی محصول دارید و باید روی آن‌ها مانور بدهید. درآمد شما از همین طریق است.دوم: راحت‌تر است. نظر دادن در موردش آسان است. مثل بقیه چیزهای ارزان و ساده‌ای که در جهان سوم به کیفیت ترجیح داده می‌شود، این مورد هم بیشتر قابلیت مانور دارد. خب جذاب هم هست… چه کسی دوست ندارد با آن همه آب و تاب و تقویم‌های رنگارنگ و وعده‌های موفقیت، چالش برنامه ریزی تولید محتوا را شروع نکند؟این می‌شود که بیشتر از کیفیت و خود محتوا، دنبال کردن یک برنامه‌ریزی زمانی مهم‌تر می‌شود.چطور گول تقویم تولید محتوا را نخوریم؟پس نباید هر روز محتوا تولید کنیم؟ خب… هیچکس همچین حرفی نمی‌زند. من هم می‌گویم بروید و سریع‌تر یکی از آن تقویم‌ها بخرید. اما بیشتر برمی‌گردد به اینکه چطور ازش استفاده کنیم.به توان و موضوع کارت دقت کن.بسته به نوع کاری که داری انجام می‌دهی و امکانات و توانی که در اختیار داری، ممکن است که بتوانی هر روز یا هر هفته، یا هر ماه تولید محتوا کنی. اگر تعداد افرادی که باهایت کار می‌کنند بیشتر باشد، یا امکانات بیشتری برای تولید انواع محتوا (مثل ویدئو، پادکست یا کلیپ‌های گرافیکی) داشته باشی، یا موضوع کارت موضوعی نباشد که برای هر محتوا نیاز به تحقیقات گسترده داشته باشی می‌توانی در مدت زمان کمتری محتوای خودت را نشر بدهی. در مقابل با داشتن امکانات یا افراد کمتر، ممکن است که زمان بیشتری صرف تولید محتوا بشود. همیشه باید یک چشمت به رشد کارت باشد، اما از اینکه نمی‌توانی در بهترین حالت کارت را انجام بدهی، نباید احساس شرم کنی.بیشتر از روزانه بودن این مسئله، داشتن تناوب منظم مهم است. این که در یک هفته ۱۰ محتوای بلند تولید کنی و بعد تا ۲ ماه خبری ازت نشود، کار درستی نیست. حتی اگر آن‌ها را آماده هم داشته باشی، بهتر است که به فواصل معین آن‌ها را منتشر کنی. در وردپرس، تلگرام و حتی اینستاگرام به راحتی می‌توانی مطالب را زمانبندی کنی تا در یک زمان مشخص، مقاله شما منتشر شود.برنامه‌ریزی کن.حالا که می‌دانی تولید هر محتوا با توجه به امکانات و زمانی که داری چقدر طول می‌کشد، بر اساس آن تقویم تولید محتوا را پر کن. زمان‌های طولانی باعث می‌شود کار بیش از حد کش پیدا کند. زمان‌های کوتاه هم باعث می‌شود نتوانی به اندازه کافی کیفیت را کنترل کنی و یک چیزی از دستت در برود.در نهایت ممکن است ببینی هر مقاله در مدت زمان ۱ هفته یا بیشتر باید تولید بشود. این اصلا وحشت ندارد. همانطوری که گفتم، مهم مخاطب است. و اگر رضایت مخاطب از محتوای تو، در عرض ۱ هفته یا بیشتر به دست می‌آید، پس بگذار تقویم تولید محتوا بر اساس همین برود جلو. این برنامه‌ریزی است که باید اهداف تو را دنبال کند، نه اهداف تو، برنامه‌ریزی را.از تغییر وحشت نداشته باش.بخصوص در اوایل کار این موضوع شایع است. اگر دیدی یک موضوع به زمان بیشتری نیاز دارد، هیچ ترسی از تغییر موعد انتشار آن نداشته باش. بعد از مدتی می‌فهمی که کدام محتوا زمان کمتر و کدامیک زمان بیشتری لازم دارد.حتی متوجه این می‌شوی که بهتر است یک سری محتواهای جایگزین داشته باشی تا اگر با تغییر زمانبندی مواجه شدی، تناوب انتشار مطالبت به هم نخورد و محتوای دیگری را به صورت جایگزین منتشر کنی.و حتی متوجه می‌شوی که برخی مطالب بهتر است به بخش‌های کوچک‌تر تقسیم شوند و به صورت سریالی منتشر شوند، نه اینکه در قالب یک محتوای فوق بلند انتشار پیدا کنند.مدام بازنگری کن.اگر قرار شد که هر ۲ روز یک محتوا متنشر کنی، به این معنی نیست که به این برنامه‌ریزی بچسبی و تا آخر عمر همین روند را ادامه بدهی! محض رضای خدا آن را بازنگری کن! تعداد افرادت کم و زیاد می‌شوند. موضوعات جدیدی به کار شما اضافه یا کم می‌شود. زمان شما برای تولید محتوا افزایش یا کاهش پیدا می‌کند و هزار اتفاق دیگر می‌افتد.همه این فاکتورها را در نظر بگیر و در بازه‌های مختلف آن را بازنگری کن تا بهترین برنامه‌ریزی را در تقویم تولید محتوا داشته باشی و بیشترین بازدهی را از آن بگیری.مؤخرههیچکس نمی‌گوید تولید محتوای روزانه مشکلی ایجاد می‌کند. اما اگر کسی بدون در نظر گرفتن کیفیت و هویت متن این مسئله را بیش از اندازه تبلیغ کند، بدانید یک جای کار دارد می‌لنگد. نکاتی که در بالا نوشتم مواردی است که قبل از هرجور تقویم تولید محتوا یا برنامه‌ریزی زمانی دیگر باید توی ذهنتان داشته باشید. در غیر اینصورت، فقط دارید خودتان را با تقویم‌های رنگارنگ سرگرم می‌کنید. و چیزی که از ساز شما بیرون می‌آید، فقط یک آهنگ زشت است!

بدون پرسیدن این ۴ سوال، هیچ وقت دست به تولید محتوای آموزشی نزنید!

BlogCoach — Sat, 10 Aug 2019 17:33:51 +0430

قبلا ً مقاله جداگانه‌ای درباره سوالاتی که باید قبل از انتشار یک مطلب از خودمان می‌پرسیدیم نوشته بودم. اما همه این سوالات برای زمانی بود که محتوای ما آماده شده بود و حالا باید قبل از انتشار از کار خود مطمئن می‌شدیم.اما قبل از اقدام به تهیه هر محتوایی هم نیاز هست که از خود سوالاتی را بپرسیم؟ قبلاً، وقتی هنوز به تولید محتوای وبلاگ یا حوزه‌های مشابهش علاقه‌مند نشده بودم، ایده‌هایی که به ذهنم می‌رسید را بدون فکر اجرا می‌کردم. خیلی هم تو کتم نمی‌رفت که شاید این ایده، درست همان چیزی نباشد که به نظر می‌رسد. نتیجه این بود که این ایده‌های خام، کلی انرژی می‌گرفت، اما نتیجه مورد انتظار را نداشت. بعضی وقت‌ها اصلاً نتیجه‌ای نداشت!هنوز هم البته کمابیش این عادت بد، می‌تواند وجود داشته باشد، ولی خب… خیلی بهتر شده است! مسلماً شما هم ایده‌های زیادی برای تولید محتوای جذاب و مفید آموزشی دارید. اما چطور آن ایده‌ها را چکش می‌زنید تا به عاقبت نتایج بد دچار نشوید؟1- آیا این ایده مربوط/ مفید است؟شاید به نظر خنده‌دار برسد، ولی فکر ما دوست دارد در مورد همه چیز نظر و ایده بدهد. اگر جلویش را نگیرید، خودش، خودش را متوقف نمی‌کند. به همین خاطر شاید اولین سؤالی که باید بپرسید این است که: آیا این ایده به من و کاری که دارم انجام می‌دهم مربوط است؟آیا محتوای آموزشی که داریم در موردش صحبت می‌کنیم، واقعاً دغدغه کار ما است یا داریم به زور به محتوای سایت مربوطش می‌کنیم (یادتان بیاید تئوری‌پردازی‌ها و اسامی عجیب و غریبی که آدم‌ها برای هر تکنیک ریز و درشت اختراع می‌کنند!)؟ایده و موضوع محتوایی که به ذهن شما می‌رسد باید یک رابطه منطقی با موضوع سایت یا کسب و کار شما داشته باشد و بتواند کار مخاطب را یک قدم به جلو ببرد. اما چطور می‌توانیم بفهمیم یک موضوع، به حوزه کار ما مربوط می‌شود یا نه؟آیا آن موضوع، چالشی را در حوزه ما برطرف می‌کند؟مثلاً شما با این مسئله مواجهید که افراد زیادی به سایت شما مراجعه می‌کنند، اما محصولات و خدماتی که دارید را نمی‌خرند. حالا تولید محتواهای آموزشی مثل بهینه‌سازی نرخ تبدیل، سئو، سنجش رضایت مشتری یا خودکارسازی فرایند فروش به درد شما می‌خورد؟ می‌تواند مشکل شما را حل کند؟مثال دیگر می‌تواند این باشد که شما با کیفیت پایین مقالات خود درگیر هستید. در اینصورت آموزش‌های مربوط به تایپ ۱۰ انگشتی می‌تواند یک قدم شما را به این مسئله نزدیک‌تر کند یا نه؟ اگر اینطور است، پس بهتر است معطلش نکنیم. در غیر اینصورت چرا باید اطلاعات اضافه به خورد مخاطب بدهیم؟آیا برای فهم حوزه کاری ما، کسب اطلاع از آن ایده یا موضوع لازم است؟فرض کنید شما می‌خواهید بازاریابی در شبکه‌های اجتماعی را شروع کنید. سؤال این است که درک و آموزش درست از بحث هشتگ‌ها برای فهم محتوای بازاریابی شبکه‌های اجتماعی مهم است؟ آیا برای درک درست از این مسئله، لازم است هشتگ‌ها و نحوه کاربردشان را بدانیم یا خیر؟ اگر آره، پس باید برویم سراغ این مطلب و زیر و بم آن را شخم بزنیم. واگرنه، بهتر است بی‌خیالش بشویم.این موضوعات برای درک یک کلیت بزرگتر لازم هستند. به این شکل که بدون فهم آن‌ها، درک ما از یک موضوع کلی‌تر ناقص خواهد بود. به همین خاطر بهتر است که به آن‌ها بپردازیم.آیا موجب بهبود می‌شود؟یک موضوع ممکن است به قیافه‌اش نخورد که مربوط به حوزه کار شما باشد، ولی با کسب اطلاع یا اجرایی کردنش، غیر مستقیم منجر به بهبود در فرایندها یا دستیابی به اهدافتان بشود.اگر بخواهم مثال بزنم، می‌توانم چیدمان داخلی و وبلاگ‌های غذا را بگویم. راهکارهای زیادی وجود دارد که مستقیماً به بهبود کیفیت غذای شما منجر می‌شود، اما در عین حال آموزش نحوه چیدمان غذا و همینطور فضای داخلی آشپزخانه هم می‌تواند به باعث بشود غذای شما کیفیت بهتر و مقبولیت بیشتری کسب کند. در واقع این مسائل نمی‌تواند مستقیماً تأثیری در خوشمزگی غذای شما بگذارد، ولی در عین حال شرایطی را به وجود می‌آورد که در آن، می‌توانید تصمیمات بهتری برای کیفیت محصولتان بگیرید.ممکن است یک محتوای خلاقانه به ذهنتان برسد، اما به خاطر نامربوط بودن، مجبور باشید قیدش را بزنید. این مسئله‌ای است که به صلاح خودتان برمی‌گردد. هرکاری دوست داشته باشید می‌توانید با آن‌‌ها انجام دهید. هرچند بهتر است دفترچه‌ای همراهتان باشد که بتوانید همه ایده‌های ذهنی‌تان را در آن ذخیره کنید. همه این افکار پراکنده و نامربوط، روزی ممکن است جرقه‌ای را در ذهن شما ایجاد کنند. جرقه‌ای که منتهی به یک ایده ناب برای خلق یا بهبود کار شما بشود.2- آیا منابع کافی برای آن وجود دارد؟در تولید محتوای آموزشی باکیفیت تا زمانی که نتوانید یک ایده را تا مقدار مناسب گسترش دهید، نمی‌توانید مقاله خوبی بنویسید. ایده ذهنی می‌تواند در حد یک عبارت یا جمله کوتاه باشد. هیچکدام از ما به مقاله‌ای رجوع نمی‌کنیم که نتواند به ما آموزش درستی بدهد. افکار پراکنده و پریشان درباره یک موضوع قشنگ و جذاب است، اما اتکا کردن به آن ریسک بالایی دارد.ما نیاز داریم که به مقالات اتکا کنیم. وقتی به مشکلی برخورد می‌کنیم، به سراغ این دست تراوشات ذهنی نمی‌رویم، بلکه می‌رویم سراغ راهنماهای قدم به قدم، آموزش های دقیق و مقالات جامع و کاربردی. علتش این است که آن‌ها در یک فرایند مشخص، مشکل ما را شناسایی می‌کنند، آن را شرح می‌دهند و برایش راه‌حل پیشنهاد می‌کنند.مثال: چطور از خودمان در مقابل حمله موجودات فضایی مراقبت کنیم؟! ممکن است یک روز این مقاله خیلی طرفدار داشته باشد، ولی طبیعی است که امروز ما نه از فضایی‌های چیزی می‌دانیم، نه از چیزهایی که می‌توانیم از خودمان در مقابل آن‌ها مراقبت کنیم. برای سرگرمی یک روز بروید سراغش و یک چیزهایی بنویسید، ولی جدی نگیریدش! هر چیزی که خواهید نوشت، فقط حاصل تخیلتان خواهد بود.منابع مختلف مانند کتاب‌ها، مقالات، سایت‌های اینترنتی و وبلاگ‌ها را چک کنید. هرچقدر منابع لازم برای بررسی آن مطلب کمتر باشد، کار شما سخت‌تر خواهد بود. هرچند باید بدانید که روی دیگر سکه به نفع شما است. یعنی چون محتوا در این باره کم است، پس اگر درباره آن بنویسید، همه به محتوای آموزشی سایت شما رجوع خواهند کرد.منابع کافی به شما اجازه می‌دهد نکات و گوشه‌های مختلف را بررسی و برای مخاطبانتان روشن کنید. اگر قادر به انجام آن نباشید، مطلب شما قوام لازم را نمی‌گیرد و مخاطب کافی را جذب نمی‌کند.چیزی که باید حتما بهش توجه کنید اعتبار این منابع است. اجازه ندارید صرفاً از نظرات و تئوری‌های خودتان استفاده کنید. از راننده‌های تاکسی هم نمی‌شود نقل قول کرد! این قضیه مثل برگه‌های امتحانی نیست که هرچه بیشتر بنویسید، نمره بیشتری بهتان بدهند! اگر قصد داشته باشید که ایده‌هایتان را با دیگران شریک شوید، اختیار با خودتان است. اما اگر می‌خواهید راه چاره ارائه کنید، باید مطمئن باشید که بتواند ابروی مشتری‌تان را درست کند، نه اینکه بزند چشمش را هم کور کند. https://blogcoach.ir/all-questions-to-ask-before-publishing-a-content/ 3- آیا چیز تازه‌ای برای گفتن دارید؟تکرار مکررات گفتن ندارد. چرا مخاطب باید سایت دیگری را رها کند و به سمت شما بیاید؟ وقتی شما هم همان محتوای آموزشی را تولید می‌کنید که دیگران می‌کنند، دلیلی نمی‌ماند که این کار را انجام بدهند.این تمایز و تفاوت لزوماً در محتوا خودش را نشان نمی‌دهد. می‌تواند در موضوع، نحوه ارائه، لحن، فایل‌ها و کتاب‌هایی که همراه با مطالب در اختیار مخاطب می‌گذارید، ظاهر بصری جذاب‌تر یا هرچیز دیگر باشد.بهترین تمایزی که در تولید محتوا می‌توانید داشته باشید، تمایز در نگرش و نوع نگاه است. به چیزی نگاه کنید که بقیه نگاه نمی‌کنند. چیزی را ببینید که بقیه نمی‌توانند. همه مواردی که گفتم قابل تقلید هستند. اما تفکر و نوع نگاه شما را کسی نمی‌تواند کپی کند.البته یک نکته هست و آن این که از گفتن برخی مطالب گریزی نیست. اهمیتی ندارد چند نفر آن مطالب را گفته‌اند یا تکرار کرده‌اند. شما مجبورید که دوباره به آن‌ها نگاه تازه‌ای بیندازید. این مطالب همان ریشه و اساسی هستند که پایه درک نکات بعدی موضوع است. به طور مثال برای اینکه بتوانید بازاریابی را درست بفهمید، ناچارید که در مورد شناسایی نیاز مشتری، تحقیقات بازار، پیام‌های تبلیغاتی و یک دو جین مسائل دیگر باخبر باشید. تا زمانی که این‌ها را نفهمید، شاید نشود بقیه راه را آسان بروید.بنابراین تا زمانی که نگاه جدیدی به مسائل داشته باشید، نباید نگران تکرار آموزش آن‌ها توسط بقیه باشید. در واقع اگر دنبالش را بگیرید، همه چیزهایی که امروز تجربه می‌کنیم بشر در طول تاریخ تجربه می‌کرده است. اما هر زمان و هر مکان، رنگ و بوی و جلوه‌ی تازه‌ای بهش داده است. یادتان نرود که آدم‌ها همیشه به دنبال مزیت تمایز هستند. دوست دارند متمایز باشند و از چیزهای متمایز مصرف کنند. اگر نتوانید این تمایز را در کار خود ایجاد کنید، در واقع موفقیت خودتان و کسب و کارتان را به تقدیر واگذار کرده‌اید.۴٫ دوستش دارید/ دارند؟یک موضوع تا جایی که دوستش داشته باشید خیلی می‌تواند خوب باشد. اما «باری به هر جهت» و «حالا بریم ببینیم چی میشه» کار به جایی نمی‌برد. یک جمله معروف هست که می‌گوید: «If It’s Not A Hell Yea, Then It’s A No». یعنی اگر دلتان تمام و کمال با یک چیزی نیست، باید به طور کامل ازش صرف نظر کنید.البته که همیشه شرایط ایده‌آل نیست و نمی‌شود این جمله را به همه وقت و همه جا تعمیم داد، اما انرژی مثبتی که روی یک محتوای آموزشی صرف می‌کنید، ارتباط مستقیمی با درجه کیفیت، خلاقیت و اثربخش بودن آن دارد. وقتی دارید روی موضوعی که خیلی برایش هیجان دارید وقت می‌گذارید، با مشکلاتش خیلی بهتر کنار می‌آیید. روی نتیجه کار هم حساس‌تر می‌شوید. در مقابل اگر کاری چشمتان را نگیرد، ترجیح می‌دهید زودتر تموم شود. دوست دارید بروید سراغ آن موضوعی که دلتان را برده است. پس اگر واقعاً تمایل ندارید به یک مسئله بپردازید، خودتان را اذیت نکنید. بگذاریدش کنار و بروید سراغ موارد دیگر (مگر اینکه قحطی موضوع آمده باشد)!این موضوع برای طرف مقابل شما هم صادق است (شاید حتی مهم‌تر از علاقه خودتان باشد). اگر مخاطبان شما از محتوا خوششان نیاید، نتیجه خوبی نمی‌گیرید. اگر به دفعات این اتفاق بیفتد، کار حتی بیخ هم پیدا می‌کند.در صورتی که شما موضوع مدنظرتان را دوست داشته باشید، ۳ حالت پیش می‌آید:یا اینکه مخاطبان شما هم آن را دوست دارند.که در این صورت خیلی کار سختی ندارید. کافی است خودتان باشید و به همان شکلی که دیگر مطالب را منتشر می‌کنید، این یکی را هم با کیفیت مناسب عرضه کنید. محل بحث ما خیلی این قسمت نیست.یا اینکه خواننده‌های شما به هر دلیلی از مطلب خوششان نمی‌آید، اما می‌توانید به نحوی آن‌ها را ترغیب کنید که طرز فکرشان را تغییر بدهند.این عدم علاقه شاید به این دلیل باشد که موضوع شما وجهه خوبی در کارشان ندارد، یا تابوهای فرهنگی اجازه صحبت درباره آن را نمی‌دهد، یا درک درستی از آن ندارند و به همین علت به اشتباه از آن بدشان می‌آید.با این حال این جبهه‌ای که علیه مسئله دارند، آنقدر شدید نیست که جلوی شما را بگیرد. دلایل منطقی و محکم برای بحث، اندک طرفداران معتبر یا سرسخت که پشت شما درمی‌آیند، جذابیت‌های مختلفی که افراد را به سمت بحث می‌کشاند یا هر چیزی که بتوانید از آستینتان دربیاورید، کفه ترازو را به سمت شما سنگین می‌کند.به همین خاطر می‌توانید با قاطعیت (ولی با احتیاط) بنویسید و چالشش را به جان بخرید. اگر بتوانید کلیشه رایج را درباره یک مسئله بشکنید، مقام بزرگی به دست می‌آورید.اما حالت سوم زمانی است که آدم‌ها از موضوع شما خوششان نمی‌آید و شما هم (حداقل الان) نمی‌توانید در آن‌ها تغییری ایجاد کنید.نوشتن از این مسئله باعث می‌شود شما اعتبار و محبوبیت خودتان را از دست بدهید یا اگر پافشاری کنید، حتی ممکن است به واکنش‌های تندتر منجر بشود.در مورد مسخره کردن یا نقض حرف‌هایتان صحبت نمی‌کنیم. همیشه کسانی هستند که حرفتان را جدی نگیرند و سعی کنند با پایین آوردن شما، خودشان را بالا ببرند. داریم در مورد این صحبت می‌کنیم که شما پا روی خط قرمزها یا مسائل بحث‌برانگیز می‌گذارید.در این حالت جو غالب، حالت دفاعی به خودش می‌گیرد (و گاهی هجومی) و سعی می‌کند شما را از جایگاهی که در آن مطلبتان را مطرح کردید پایین بکشد. شاید بهتر باشد در این شرایط ناگهانی اقدام نکنید. تغییر خوب است، اما نباید توقع داشته باشیم که به یک‌باره اتفاق بیفتد. یا آرام آرام مطرحش کنید، یا کلاً بی‌خیالش بشوید. زمانش که برسد می‌توانید با فراغ بال دیدگاه‌های خودتان را بلند بلند جار بزنید. اما فعلاً ریسک از بین رفتن وجهه‌تان را به جان نخرید.مؤخرهبرای تولید محتوای آموزشی باکیفیت نیاز دارید که چیزهایی را در نظر بگیرید. نیاز دارید که از کار خودتان مطمئن شوید. دل به دریا زدن بدون فکر و اندیشه درست، گرهی از کار شما و همینطور مخاطبان‌تان باز نمی‌کند. این ۴ پرسش راهی را پیش پای شما قرار می‌دهد که بفهمید آیا موضوع مورد نظر من برای تهیه محتوای آموزشی، پتانسیل لازم برای رقابت در این زمینه را دارد یا نه. آن موقع است که می‌توانید تمام انرژی‌تان را برای تولید هرچه بهتر آن آموزش صرف کنید…فکر می‌کنید چه سوالات دیگری هست که می‌توانید با پرسیدن آن‌ها از کار خود مطمئن شوید؟ https://blogcoach.ir/resources/downloads/%d8%af%d8%a7%d9%86%d9%84%d9%88%d8%af-%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%da%a9%d8%b3%d8%a8-%d9%88-%da%a9%d8%a7%d8%b1-%d9%88%d8%a8%d9%84%d8%a7%da%af-%d9%86%d9%88%db%8c%d8%b3%db%8c/

۴ دلیل برای اینکه افراد همین امروز کسب درآمد از وبلاگ خود را شروع نمی‌کنند.

BlogCoach — Sat, 03 Aug 2019 19:09:24 +0430

وبلاگ‌نویسی از عرصه‌های مهم و پولساز دنیای تبلیغات و تولید محتوا است. محتوا، تمام چیزی است که اطرافمان می‌بینیم. تمام چیزهایی که در کانال‌های تلگرام، صفحات اینستاگرام، توئیتر، مقالات سایت‌ها و بیلبوردهای تبلیغاتی نوشته یا تصویر شده است. مسئول ایجاد تمام این محتواها آدم‌های عادی مثل من و شما هستند. پس چرا آدم‌ها برای کسب درآمد از وبلاگ برنامه‌ریزی نمی‌کنند؟ مگه این نیست که هرکس حرفی برای گفتن دارد؟ پس چرا حرفشان را نمی‌زنند؟۱- تنبلیبا تمام نکات مثبتی که تولید محتوا و وبلاگ‌نویسی دارد، ولی واقعیت این است که یک‌شبه ما را پولدار نمی‌کند. قرار هم نیست که اینطوری باشد. وبلاگ‌نویسی مثل هرکار دیگری نیاز به صرف زمان و انرژی دارد. باید مدام مطالعه کنید، تحلیل کنید، چیز درستی بنویسید، به شکل درست بنویسید و در مورد مسائل مختلف دانشتان را پیوسته افزایش دهید. نیاز به عرق جبین ریختن و دود چراغ خوردن دارد.اگر نتوانید مشکل دیگران را حل کنید، خیلی زود به فراموشی سپرده می‌شوید. اگر نتوانید خودتان را به روز نگه دارید، دیگران به سرعت از شما جلو می‌زنند. و همه این‌ها نیاز به صرف زمان و انرژی و پول دارد. اگر کسی حاضر نیست برای هرکار دیگری خودش را خسته کند و از جان مایه بگذارد، برای این مورد هم نخواهد گذاشت. هر چیزی هزینه‌ای دارد. اگر کسی نخواهد هزینه‌اش را بدهد، نمی‌تواند دستاوردهایش را ببیند. تنبلی حتی اگر پای کسب درآمد و پول به جیب زدن هم باشد، یقه آدم را می‌گیرد.چه کاری از دستمان برمی‌آید؟تنبلی آدم‌ها از نگرششان می‌آید. تا وقتی چیزی در درون تغییر نکند، نمی‌توانید تفاوتی را در بیرون ببینید. اگر روندی که سال‌ها طی کرده‌اید، نتوانسته است نتیجه دلخواه را به شما بدهد، پس چرا انتظار دارید در آینده این کار را بکند؟ به همین خاطر تا وقتی یک نفر توی فکرش فرو نکند که راهی که تا امروز می‌رفته است اشتباه بوده است، هر قدم دیگری صرفاً یک قالب توخالی خواهد بود.بعد از آن است که می‌شود گفت یک برنامه منسجم فردی بهترین دارویی است که می‌شود برای یک آدم تجویز کرد (تقریباً برای هر آدمی در طول تاریخ!). دوست دارید چه کسی بشوید و برای این مسئله باید چه کارهایی انجام بدهید؟هرچند که نباید در اول راه به خودتان سخت بگیرید. با کارهای ساده و عادی شروع کنید و کم‌کم حرفه‌ای شوید. اولین قدم‌ها همیشه سخت‌ترین است. باید خودتان را ملزم کنید به انجام دادن کارهایی که دوست ندارید. تعهد، حکم موتور مولد را دارد. ممکن است کارهای زیادی باشد که دوست ندارید، ولی تعهدی که به هدف ایجاد کرده‌اید شما را وامی‌دارد تا آن را انجام بدهید. وقتی بعد از ۶ ماه یا ۱ سال به عقب برمی‌گردید می‌بینید که این قدم‌های کوچک، بخش خارق‌العاده‌ای از چالش‌ها و موانع شما را از سر راه برداشته است.خواندن کتاب‌های خودشناسی هم می‌تواند ما را با توانایی‌ها و کارهایی که می‌شود برای بهبود آن‌ها انجام داد آشناتر کند. می‌دانم… شاید دید خوبی نسبت به کتاب‌های خودشناسی و انگیزشی در بازار وجود نداشته باشد (مثلاً من خودم از کیوساکی متنفرم، هیچوقت سمتش نروید!)، اما به نظرم این نوعی دیدگاه کلیشه‌ای است.کتاب‌های زیادی هستند که در این زمینه واقعاً از تصورتان فراتر می‌روند و لازم هم نیست نگران چرندیات رویاپردازانه بعضی از نویسنده‌های موفقیت باشید. این کتاب‌ها هم در مورد عادات شخصی و سبک زندگی صحبت می‌کند و هم به طور خاص توصیه‌هایی را برایتان دارد تا در زمینه ثروت میانبرهایی را یاد بگیرید. در زمینه تولید محتوا و وبلاگ‌نویسی هم کتاب‌هایی نوشته شده است که که یا در منابع آموزشی گذاشتیم، یا دیر یا زود می‌گذاریم. کسب درآمد از وبلاگ و تولید محتوا با وجود تفاوت‌های خاص، اصول یکسانی با بقیه دارد.من خودم کتاب اثر مرکب نوشته دارن هاردی را خیلی دوست دارم. مسیر موفقیت را خیلی خوب و واقعی برایتان ترسیم می‌کند. همینطور کتاب صبح جادویی نوشته هال الرود کتاب انگیزشی خوبی برای تغییر در سبک زندگی است (بخصوص اگر آدمی باشید که صبح سخت از خواب بلند می‌شود). کتاب برتری خفیف هم که نوشته جف اولسون است یکی از کتاب‌های خوب عرصه موفقیت است و حال و هوایی مشابه اثر مرکب دارد. علاوه بر آن کتاب‌های برایان تریسی هم به نظر من ارزش خواندن دارد (ولی در هر صورت سمت کیوساکی نروید!).جان‌مایه تمام کتاب‌های پیشرفت شخصی چیزی شبیه برنامه‌ریزی منسجم، پیگیری و سرسختی مداوم با مایه‌های تجسم خلاق و رویاپردازی است. این بستگی به خودتان دارد که کدام نوع را بیشتر بپسندید. چون در مورد هرکدام از این دسته‌بندی‌ها، افرادی هستند که موفق شده‌اند و کسانی که همان پول توی جیبشان را هم داده‌اند به باد. پس بهتر است از خواب بیدار شویم و آستین‌هایمان را بالا بزنیم، چون هر لحظه که به بطالت می‌گذرد، ما را عقب‌تر و عقب‌تر نگه می‌دارد. https://blogcoach.ir/resources/downloads/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%84%D9%88%D8%AF-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%DA%A9%D8%B3%D8%A8-%D9%88-%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D9%88%D8%A8%D9%84%D8%A7%DA%AF-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C/ ۲- ترساز کهن‌ترین غرائز ما در مواجهه با موقعیت‌های ناشناخته که هنوز هم باهایش دست به گریبانیم. ما دست به انجام کارها نمی‌زنیم، چون نمی‌دانیم چه چیزی انتظار ما را می‌کشد. قدم اول را برنمی‌داریم، چون وحشت داریم شکست بخوریم و زمان و انرژی‌مان را هدر بدهیم، در حالی که همین الان هم داریم این کار را انجام می‌دهیم.دوست نداریم از جایی که آسوده پاهایمان را روی هم انداخته‌ایم خارج شویم و ریسک خطرات مختلف را به جان بخریم (مگه مریضیم؟!). به همین خاطر، درجا می‌زنیم… جالب است که یک دسته اسکناس هم ممکن است نتواند ترس ما را بریزد! این همه ترس برای چه است؟علت بسیاری از ترس‌های ما نداشتن اطلاعات کافی است. با روشن شدن فضا، ترس ما هم کم‌کم فرو می‌ریزد. متوجه می‌شویم که ترسی وجود ندارد و هرچیزی که هست، صرفاً تأیید یا رد منطقی یک موضوع است. دلایل کنار هم چیده می‌شوند و یک برآیند کلی از مسئله به ما می‌دهند. این برآیند برای ما مشخص می‌کند ورود به یک بازار یا کسب و کار مناسب است یا نه.داشتن اطلاعات کافی خیلی از گره‌های کوری که به نظر ما ترسناک می‌آیند را از بین می‌برد. آگاهی روشنایی است، با اینحال همچنان خودمان را عقب نگه می‌داریم. می‌تواند به خاطر این باشد که از اطلاعاتی نداریم، پس مغزمان با پیشفرض‌های قبلی برای خودش داده تولید می‌کند و به خوردمان می‌دهد. این می‌شود که از پیش، خودمان را شکست‌خورده می‌دانیم. پس زحمت تلاش را به خودمان نمی‌دهیم.اطلاعات غلط و منفی هم در این زمینه آفت می‌شوند. ما فکر می‌کنیم که شرایط اقتصادی مناسب نیست، منابع مالی کافی وجود ندارد، خودمان از پس کارها برنمی‌آییم، مشتری‌ها از ما خوششان نخواهد آمد و موجودات فضایی قرار است دانش و اطلاعات ما را بدزدند!به جز مورد آخر بقیه تا حدی درست است. اما به ندرت پیش می‌آید که وضع آنقدر خراب باشد که بخواهیم همه فعالیت‌هایمان را ملغی کنیم. رسانه‌ها دوست دارند که پیاز داغ ماجرا را زیاد کنند. پولی که درمی‌آورند از همین راه است. نباید آن‌ها را سرزنش کرد، ولی از طرفی هم درست نیست که بخواهیم خوراک خبرگزاری‌ها را تمام و کمال مصرف کنیم. این مسائل همیشه وجود داشته‌اند. اصلاً قدرت سازمان‌ها به نوع مواجهه‌شان با این خطرات است. این مسائل جزوی از کسب و کار هستند. به مرور زمان ما هم مثل رسانه‌ها بدبین شده‌ایم و سخت است که بخواهیم به جای مشاهده و گلایه، به فکر یک راه حل واقعی باشیم.اعتماد به نفس لازم را نداریم. دست به هیچ کاری نزده‌ایم و نخواهیم زد. چون می‌دانیم که شکست می‌خوریم و خودمان و دیگران را سرافکنده می‌کنیم. در واقع دلیل محکمه‌پسندی برای این ادعا وجود ندارد. مگر ما چند تا کار مهم انجام داده‌ایم که بخواهیم از نظر آماری اثبات کنیم بی‌عرضه‌ایم؟ با این حال همه این حس را داشته‌ایم که به خاطر یک “حس” ناخوشایند نسبت به شکست، از انجام کارها صرف نظر می‌کنیم. ترجیح می‌دهیم در حاشیه بمانیم و خودمان را از بار مسئولیت یک شکست کنار بکشیم، هرچند با این کار قید افتخار و موفقیت در آن را هم می‌زنیم.چه کاری از دستمان برمی‌آید؟تا می‌توانید از منابع اطلاعاتی تخصصی استفاده کنید. مقالات آموزشی، تحلیل‌ها، کتاب‌ها و پادکست‌ها خیلی می‌توانند کمک کنند تا اطلاعات لازم را به دست بیاورید. علاوه بر آن الی ماشاءالله کتاب در رابطه با شروع یک کسب و کار وجود دارد که به طرق مختلف به شما آموزش می‌دهد چطور برای این کار آستین بالا بزنید. تقریباً برای هر چالشی که در ذهن دارید، کتاب و مقاله نوشته شده است. از هدفگذاری، تا تحقیق بازار، تا جذب سرمایه، تا افزایش فروش، تا روابط با مشتری و مدل‌های درآمدی. خوبی قضیه این است که اکثرشان رایگان هستند. مطالعه و افزایش دانش چیزی است که همیشه و در همه سطوح تخصصی باید دنبال کنید. چه بهتر که این کار را زودتر انجام بدهید.منفی‌نگری را هم می‌شود با راه‌هایی کنترل کرد. مثلاً منفی‌ترین رسانه‌هایتان را حذف کنید. با خواندن خبرهای کدام سایت یا کانال اعصبتان از همه بدتر می‌شود؟ همان را حذف کنید. البته که خواندن اخبار امروز شبیه کشیدن شیشه می‌ماند، به همان اندازه اعتیادآور، به همان اندازه کشنده.به احتمال قریب به یقین، اطلاعاتی که رسانه‌ها در اختیار شما می‌گذارند، نه دید وسیع و درستی از قضایا به شما می‌دهد و نه اصلاً به حوزه شما مربوط است. به علاوه اینکه شما اغلب نمی‌توانید کاری در رابطه با آن‌ها بکنید. تمرکز را فراموش نکنید. اخبار بد تمرکز شما را از اهدافتان منحرف می‌کنند. تا جایی که امکان دارد این عوامل را از بین ببرید. همینطور بهتر است آموزش‌ها و تحلیل‌های واقع‌نگرانه‌تر را در منابع خودتان قرار دهید. هر اتفاق می‌تواند تهدیدها و فرصت‌هایی را برای افراد ایجاد کند. یک تحلیل درست این نکات را نه با جانبداری، که با امانت‌داری و رفتار حرفه‌ای بیان می‌کند. این تحلیل‌ها هم دید درستی به شما می‌دهند، هم مثل راهنمای عملی هستند که می‌توانید به وسیله آن‌ها اقدامات خودتان را در مراحل بعدی کسب و کار مشخص کنید.اما کار روی اعتماد به نفس سخت‌تر است. اعتماد به نفس دیر به دست می‌آید و زود از بین می‌رود. توی این راه نیاز به کمک افرادی داریم تا اقدامات ما را رصد کنند. ما ذاتاً آدم‌ها اجتماعی هستیم. دوست داریم که توسط دیگران تأیید شویم، دوست داشته شویم. بخش زیادی از عدم اعتماد به نفس، به خاطر ضربه‌هایی است که از دیگران و به خاطر اشتباهاتمان خوردیم. بخشی از علاجش هم در تأیید ما توسط دیگری است. بنابراین داشتن یک راهنما و معلم خوب در این زمینه از اوجب واجبات است. می‌تواند دوست، معلم، شریک عاطفی یا عضو خانواده‌تان باشد. اما مهم است که شما را بشناسد و بداند که کسی را برای همراهی و حمایت (نه قضاوت و نصیحت) نیاز دارید.همینطور می‌توانید با تمرکز به روی نتیجه، انگیزه بیشتری برای اقدام داشته باشید. هرچیزی که می‌تواند موتورتان را برای حرکت بیشتر گرم کند استفاده کنید. موفقیت، شادی، پول، استقلال، وجهه اجتماعی یا هر عنصر دیگری. مهم این است که قوی باشد، به طوری که ترس‌های شما را کمرنگ کند.با تمام این اوصاف خود آدم در درونش نیاز به تحول دارد. مفهوم شکست تا حدی برایمان یک مفهوم ترسناک است، که اگر غیر از این بود، واکنش متفاوتی به آن می‌داشتیم. در کتاب‌های کسب و کار و توسعه فردی خیلی به شکست اهمیت داده‌اند. در واقع شکست بهترین دوستی است که باید حضور و وجودش را در هر لحظه زندگی بپذیریم. اینطوری است که می‌توانیم رشد کنیم و تصمیمات بهتری بگیریم. درس‌هایی که می‌شود در شرایط شکست گرفت، در هیچ موقعیت دیگری برای آدم پیش نمی‌آید.البته کسی نیست که از شکست خوشش بیاید یا به دنبال آن باشد، اما افراد موفق وقتی داستان خود به عنوان یک فرد موفق و موفقیت‌هایشان را روایت می‌کنند، از شکست‌ها به عنوان لازمه رسیدن به موفقیت نام می‌برند. اینکه بدون آن شکست‌ها، موفقیت امروز شدنی نبوده است. اگر موفقیت‌های شما قرار است در پشت تعدادی شکست خوابیده باشد، پس چرا زودتر به سراغ آن‌ها نروید؟ باید شکست را نه مثل نقطه پایان، بلکه جزئی از مسیر موفقیت بدانیم. اینطوری شاید حس بهتری بهش داشته باشیم… https://blogcoach.ir/3-subjects-i-would-write-about/ ۳- بلاتکلیفینداشتن اطلاعات می‌تواند علتی برای توقف و عدم تصمیم‌گیری باشد، ولی برعکسش هم امکان دارد. در شرایطی ما اطلاعات لازم را در اختیار داریم، اما تصمیم نهایی را نمی‌گیریم. گزینه‌های متعدد و اولویت‌های به‌هم‌ریخته ما را در یک هزارتوی پیچیده می‌گذارد تا نتوانیم راهمان را پیدا کنیم. این وضعیت خیلی مشابه شرایط تناقض انتخابی است که در این پست ویژگی‌ها و راه‌حل‌هایش را بیان کردیم. ما در این وضعیت با حجم زیادی از اطلاعات مواجه هستیم که نمی‌توانیم انتخاب رضایت‌بخشی را از میان آن‌ها انجام دهیم. در نتیجه تصمیم‌گیری را به تعویق می‌اندازیم یا کلاً عطایش را به لقایش می‌بخشیم.چه کاری از دستمان برمی‌آید؟راه‌های زیادی برای بیرون آمدن از شرایط تناقض انتخاب وجود دارد که از بین آن‌ها می‌شود به مشخص کردن اهداف و انتظارات، اولویت‌بندی، محدودیت گذاشتن برای جمع‌آوری اطلاعات و قاطع بودن اشاره کرد. هرکدام این موارد را در پست مهلک‌ترین عواقب تناقض انتخاب در تصمیم‌گیری و ۴ راهی که می‌توان از آن‌ها به طور کامل جلوگیری کرد، بهتر و مفصل‌تر توضیح دادم. شاید این راه‌حل‌ها کمک کند تا بهتر از میان گزینه‌های بی‌شمار، انتخاب کنید.۴- ایده‌آل گراییاین عامل در مورد آن آدم‌هایی است که توی امتحانات ۱۹٫۷۵ می‌شدند، ولی باز هم ناراضی بودند! راضی نبودن ویژگی خوبی به شمار می‌آید. شما همیشه از خودتان توقع دارید و همیشه مسیر را برای رشد بیشتر باز می‌بینید. همیشه در حال رشد توانمندی‌ها و ظرفیت‌هایتان هستید. این عالی است. اما جایی مشکل پیش می‌آید که به خاطر کامل نبودن یک مسئله، از آن چشمپوشی می‌کنید. مثلاً یک متن را چون هنوز به درجه دلخواه نرسیده است، منتشر نمی‌کنید. باشد… مسئله‌ای نیست. اما در صورتی که ۳ ماه طول نکشد!از یک جایی چشم شروع می‌کند به ایراد گرفتن از کار. مثلاً جملات را پس و پیش می‌کنید، کلمات را تغییر می‌دهید، جای عکس‌ها را عوض می‌کنید، خود عکس‌ها را عوض می‌کنید، اطلاعات تکمیلی اضافه می‌کنید، یک فایل کمکی را برای اثرگذاری بیشتر به پست اضافه می‌کنید و غیره… اما باز هم انگار کافی نیست. پست شما آنی که باید بشود، نمی‌شود!این چرخه باطل پشت سر هم شما را درگیر می‌کند. من دوستی داشتم که یک متن را ۴ بار از اول نوشت! یعنی از ابتدا تا انتها را تهیه کرد و بعد به نظرش درست نیامد. پاکش کرد و از اول همه چیز را تهیه کرد. و دو بار دیگر هم این اتفاق افتاد. تا الان که این پست را منتشر می‌کنم هنوز آن متن نهایی نشده است! در حالی که همه اعتراف می‌کردند متن خیلی خوبی نوشته است، اما خودش اعتقاد داشت انتظاراتش را برآورده نمی‌کند.این سطح از ایده‌ال‌گرایی قابل تحسین است، اما تا کی قرار است این روند ادامه پیدا کند؟ اگر قرار باشد تا ابد آن متن بازنویسی بشود، هیچوقت به استفاده واقعی‌اش نخواهد رسید. خوانده نخواهد نشد و تأثیر نخواهد گذاشت. ایده‌آل‌گرایی با هدف بهترین خروجی، برخی اوقات اصلاً خروجی به ما نمی‌دهد.چه کاری از دستمان برمی‌آید؟باید باور کنیم که محصولات و خدمات ما از ابتدا کامل نیستند. بازخور افراد از کاربرد و سطح کیفی یک کار می‌تواند خیلی بهتر ما را راهنمایی کند. ما می‌توانیم یک خروجی “معقول” را آماده کنیم تا با عرضه آن، روند بهبود تدریجی آن شروع شود. این اصلاً به معنی عرضه یک محصول اولیه و ناقص نیست. شما باید استانداردهای خودتان را رعایت کنید. اما محدودیت‌های زمانی و مالی هم جزئی از این استاندارد هستند. شما نباید به روی یک مسئله بیش از حد منابع صرف کنید. با این کار دارید مجوز به عقب انداختن برنامه‌های دیگر خود را می‌دهید.هر خروجی که از کار ما ایجاد می‌شود (اعم از پست وبلاگ، اپلیکیشن موبایل، مشاوره، کتاب، دوره آموزشی و محصول فیزیکی) به تدریج تکامل پیدا می‌کند. این کار باعث می‌شود شما فرصت را برای ارائه و دریافت بازخور بازار از دست ندهید. چه بسا خود مخاطبان با ارائه پیشنهاداتی، محصول شما را در مسیر تازه‌ای قرار بدهند. شما در یک فرایند برنامه‌ریزی‌شده، یک خروجی را عرضه می‌کنید و بعد از بررسی مجدد، در صورت نیاز آن را تغییر می‌دهید.واقعیت این است ایده‌آل‌گرایی می‌تواند خیلی برای ما مفید باشد، اما مثل هر خصلت دیگری وقتی از حد اعتدال بیرون می‌رود، می‌تواند دردسر درست کند. باید مدیریت شود تا همه‌چیز روال خودش را برود. احساس گناهی که ایده‌آل‌گراها از این کار دارن قابل درک است، ولی برای پیش‌بردن کار لازم است. سعی کنید خودتان را با آن تطبیق بدهید تا بتوانید برنامه‌هایتان را سریع‌تر و بیشتر جلو ببرید.در پایان…ما به دلایل مختلف سعی می‌کنیم خودمان را از شروع کار و کسب درآمد از وبلاگ کنار بکشیم. اما از شناخت علتش و پیدا کردن راه حلش عاجزیم. در این پست ۳ علتی که افراد نمی‌خواهند وبلاگشان را شروع کنند توضیح دادم. اگر هرکدام از این عوامل را در خود می‌بینید، حالا دیگر بهانه‌ای ندارید! آن را از بین ببرید و وبلاگ‌نویسی را شروع کنید.به نظر شما چه عوامل دیگری می‌تواند در این تأخیر مؤثر باشد؟

مهلک‌ترین عواقب تناقض انتخاب در تصمیم‌گیری و ۴ راهی که می‌توان از آن‌ها به طور کامل جلوگیری کرد.

BlogCoach — Mon, 29 Jul 2019 18:50:16 +0430

تابحال شده است که با وجود همه گزینه‌های متنوعی که برای تصمیم‌گیری دارید نتوانید انتخاب کنید؟ این که گزینه‌های زیادی داشته باشید، اما نتوانید حرف آخر را بزنید؟ یا یک کار کوچک را به خاطر عدم تصمیم‌گیری و انتخاب یک مورد کش داده‌اید؟ در مورد خرید پوشاک، انتخاب فیلم برای تماشا یا انتخاب یک موضوع خوب برای وبلاگ نویسی. اگر اینطور است، پس شما هم مثل خیلی‌های دیگر درگیر “تناقض انتخاب” هستید. اما چطور می‌شود که نمی‌توانیم از این قابلیت به نفع خود استفاده کنیم؟ چطور می‌شود که این اتفاق زمان ما را می‌کشد؟ تناقض انتخاب چیست؟ قبلاً و الان…یکی از پایه‌های پیشرفت اقتصاد و مصرف‌گرایی بحث انتخاب است. تمام شرکت‌ها سعی می‌کنند ما انتخاب‌های بیشتری داشته باشیم. فرض بر این است که افزایش گزینه‌ها، حس استقلال و آزادی بیشتری به ما می‌دهد. در نتیجه هرکس می‌تواند آزادانه به ساختن سبک زندگی مورد علاقه خود بپردازد. امروز ما توان “مقایسه” پوشاک، موبایل، غذا، مقصد سفر، وسایل خانگی، هاست سایت و نحوه تحویل محصول را داریم. می‌توانیم گزینه‌های مختلف را کنار هم بگذاریم و شروع کنیم به سبک سنگین کردن. این به ما اجازه می‌دهد بنا به نیاز و شرایط، بهترین انتخاب را داشته باشیم.تناقض انتخاب زمانی رخ می‌دهد که ما به خاطر داشتن گزینه‌های مختلف، سردرگم می‌شویم و نمی‌‌توانیم تصمیم نهایی را بگیریم. گذشته نه چندان دور را تصور کنید که ما برای خرید به بازار می‌رفتیم و می‌خواستیم پیراهن یا کفش ورزشی بخریم. واقعاً گزینه‌های زیادی وجود نداشت. ما از بین این موارد محدود می‌توانستیم راحت‌تر انتخاب کنیم، چون می‌دانستیم که به جز همان‌هایی که دیدیم چیز دیگری نیست. بنابراین حتی طول زمان خرید هم در گذشته کمتر بود (آخرین باری که من موبایل خریدم، حدود ۲ ماه بررسی‌هایم طول کشید!).در حالی که امروز برای خرید محصولی مثل کفش ورزشی از این خبرها نیست! محصولات مختلفی برای استفاده‌های متنوع مثل بستکبال، فوتسال، فوتبال، کوهنوردی، صخره‌نوردی، پیاده‌روی، رسمی و غیره وجود دارد. علاوه بر مدل، عناصر دیگری هم مورد رقابت است. شما می‌توانید خریدتان را از بازار محلی، اینترنت، نمایندگی رسمی یا بازارهای غیررسمی تاناکورا بخرید که هرکدام مزیت‌ها و معایب خودش را دارد. یکی ارزان‌تر است، یکی ضمانت بهتری ارائه می‌دهد، یکی هم تحویل سریع‌تری دارد. اظهر من الشمس هم هست که هیچ کفشی کامل نیست و نمی‌توانید محصولی را بخرید که تمام ویژگی‌ها را با هم داشته باشد.اینجا… تناقض انتخاب رخ می‌دهد. ذهن شما به خاطر گزینه‌های متعددی که پیش رویش است کم می‌آورد و دچار “فلج تصمیم‌گیری” می‌شود. هیچ گزینه‌ای را نمی‌بیند که کاملاً با نیازهایش همخوانی داشته باشد. بنابراین انتخاب هر مورد به معنی از دست دادن ویژگی‌های یک مورد دیگر است. او تصمیم نهایی را برای انتخاب بهتر به تأخیر می‌اندازد تا بیشتر بتواند فکر کند. اتفاقی که معمولاً بارها و بارها و به دفعات خواهد افتاد. انگار همه جهان دست به دست هم داده‌اند که به ما کمک کنند، اما در نهایت تصمیم‌گیری را برای ما سخت‌تر می‌کنند.اما چطور تناقض انتخاب تصمیمات ما را تباه می‌کند؟۱- زماندر این شرایط، ما چیزهایی را از دست می‌دهیم. مهم‌ترین آن زمان است. برای هر تصمیم‌گیری جستجوهای زیادی اتفاق می‌افتد. ما تمام سایت‌ها، نظرات خریداران و نقد و بررسی‌ها را می‌خوریم! حواسمان هست که هیچ اطلاعاتی را از دست ندهیم. اشتراکات زیادی بین این اطلاعات وجود دارد، ولی ما نمی‌توانیم تشخیص بدهیم و به اندازه همه آن اطلاعات، زمان از ما گرفته می‌شود.در واقع بیشتر از چیزی که نیاز هست، زمان صرف بررسی و تحقیق می‌کنیم. شاید این مسئله در حالت عادی خیلی مشکلی ایجاد نکند، اما درباره تصمیمات حساس کسب و کار چطور؟ یک خرید عمده مواد اولیه، تغییرات سازمانی یا قیمت‌گذاری محصول؟ در صورتی که شرایط ایجاب کرده است تصمیم‌گیری سریعی داشته باشیم، تناقض انتخاب ما را در اضطراب وحشتناکی غرق می‌کند. از طرفی به خاطر منابع مختلف اطلاعاتی، همیشه احساس می‌کنیم کم می‌دانیم و از طرفی زمان دستش را روی گلویمان گذاشته و فشار می‌دهد.۲- هزینه انتخاببه خاطر تخصصی شدن و متنوع شدن محصولات و خدمات، ویژگی‌ها در مدل‌های مختلف پخش شده است. در واقع شما جز در موارد محدود، نمی‌توانید چیز کاملی پیدا کنید. هرکدام، مزایایی دارد که دیگران ندارند و نواقصی دارد که در دیگری پوشش داده شده است. تصمیم برای انجام یا خرید یک چیز، همواره با نارضایتی از نداشتن ویژگی‌های دیگری است که نتوانستید آن را به دست آورید. در این شرایط اصطلاحاً “هزینه انتخاب” شما افزایش پیدا می‌کند.برای شما هم اتفاق افتاده است که چیزی خریده‌اید، اما همچنان درگیر آن بوده‌اید و فکر می‌کردید خرید خوبی نبوده است. چیزی در درون، توی گوشتان می‌خواند که کاش “آن یکی لپتاپ” را می‌خریدی، “آن یکی پست” را منتشر می‌کردی، “آن یکی کتاب” را می‌خواندی، “آن یکی دوره” را شرکت می‌کردی.بخشی از آن به خاطر وجود داده‌های بیش از حد است. شما تصور می‌کنید که چیزی را جا انداخته‌اید و اگر اطلاعات بیشتری می‌داشتید، تصمیم دیگری اتخاذ می‌کردید. پس به دنبال اطلاعات اضافه می‌روید تا مهر تأییدی به این قضیه باشد. بخشی از آن هم برمی‌گردد به مزیت‌هایی که با تصمیم فعلی از آن‌ها چشم‌پوشی کرده‌ایم. اگر قبلا ۳ گزینه وجود داشت و ما یکی را انتخاب می‌کردیم، هزینه انتخاب ما شامل صرف نظر از آن ۲ گزینه‌ای بود که انتخاب نکرده بودیم. اما حالا اگر از بین ۱۰ یا ۲۰ مورد، یکی را انتخاب کنیم، هزینه انتخاب برابر است با تمام ۹ یا ۱۹ گزینه دیگری که انتخاب نکرده‌ایم.در گذشته به خاطر نبود گزینه‌های مختلف، انتظارات ما ناچیز بود. تصمیمی هم که گرفته می‌شد تا حد زیادی انتظارات ما را برآورده می‌کرد. این مسئله کاملاً برعکس امروز است که سطح انتظارات ما بسیار بالا رفته است. انتظار ما از پشتیبانی سایت، عملکرد تلفن همراه، سرعت اینترنت، بسته‌بندی محصول، خدمات مشتری و کیفیت اطلاعات چقدر با گذشته متفاوت شده است؟ به همین علت، برآورده نشدن این انتظارات هم ما را دلخور می‌کند.۳- عدم تمرکزمیزان اطلاعات با تمرکز ما رابطه عکس دارد. به این معنی که ما هرچه در معرض اطلاعات بیشتری قرار بگیریم، تمرکز کمتری خواهیم داشت. این موضوع آشنا است… نه؟ در واقع همه ما در عصر اطلاعات مواجه با ده‌ها منبع حواس‌پرتی هستیم که نمی‌گذارند کاری که واقعاً مهم است را انجام بدهیم.ما خودمان را با منابع کوچک و بزرگ اطلاعاتی محاصره کردیم و نمی‌توانیم از شرشان خلاص شویم. باید سایت‌‌های مختلف خبری را چک کنیم، کانال‌های تلگرام را بخوانیم و از گروه‌های دوستی و کاری عقب نمانیم. ما نمی‌توانیم ۲ ساعت به طور پیوسته روی یک کار تمرکز کنیم، چون گوشی موبایلمان به طور میانگین نزدیک ۴۶ نوتیفیکیشن در روز به سمت ما شلیک می‌کند (مال من میانگین ۱۳۰ تا است!). ما در دنیای عدم تمرکز زندگی می‌کنیم و به قول دارن هاردی: «در این دوره کسانی که بتوانند تمرکز کنند، برنده‌اند.»گزینه‌های متعدد برای انتخاب، تمرکز ما را به هم می‌زنند. حتی گاهی ما را از مسیر اصلی خود منحرف می‌کنند. به همین خاطر ماندن در مسیر و دنبال کردن هدف اصلی در هر تصمیم کار سخت‌تری است. در نتیجه، زمان بیشتری از ما می‌گیرد و احتمال رسیدن به بهترین تصمیم ممکن را هم کاهش می‌دهد.۴- تصمیمات اشتباهگاهی پیش می‌آید محصولی که می‌خریم کاملاً متفاوت با آن چیزی است که فکر می‌کردیم. عملاً ۱۸۰ درجه ممکن است با تفکر اولیه ما متفاوت باشد! جالب اینجاست که نمی‌دانیم چرا چنین انتخابی داشته‌ایم. با بقیه که صحبت می‌کنیم نمی‌توانیم توجه کنیم که چنین تصمیم بدی گرفته‌ایم.در شرایطی ذهن به خاطر حجم عظیم داده‌هایی که واردش می‌شود راهش را گم می‌کند (اصطلاحاً بهش گرانباری اطلاعات می‌گویند) و ناچار به دنبال راه فراری می‌گردد. ذهن خسته است و توان پردازش هم ندارد. پس اولین راهی که به نظرش مناسب باشد را انتخاب می‌کند تا از سردرگمی خارج بشود. به این شکل، تصمیمی گرفته می‌شود که در عمل غیرمنطقی است، اما در آن لحظه برای ذهن توجیه‌پذیر می‌شود.در سطح کلان، تصمیم‌گیری‌های ناشی از گرانباری اطلاعات و خستگی ذهن، تمدن‌هایی را نابود کرده است! مدت کمی بعد از گرفتن تصمیم، برایمان مشخص می‌شود که چه گندی زدیم! اما آب رفته به جوی بر… نمی‌گردد! https://blogcoach.ir/resources/downloads/%d8%af%d8%a7%d9%86%d9%84%d9%88%d8%af-%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%da%a9%d8%b3%d8%a8-%d9%88-%da%a9%d8%a7%d8%b1-%d9%88%d8%a8%d9%84%d8%a7%da%af-%d9%86%d9%88%db%8c%d8%b3%db%8c/ چطور از تناقض انتخاب جلوگیری کنیم؟تناقض انتخاب زمان ما را از بین می‌برد، رضایت ما را کاهش می‌دهد و خطر تصمیمات اشتباه را بالا می‌برد. چطور می‌شود از آن جلوگیری کرد یا آن را به حداقل رساند؟ چند راه می‌تواند در این مسیر به ما کمک کند:۱- اهداف و انتظارات مشخصمشکل زمانی ایجاد می‌شود که به جای خودمان، اطلاعات به ما جهت بدهند. اگرچه این ما هستیم که باید مشخص کنیم چه اطلاعاتی برای ما مرتبط و مفید است، در عوض این اطلاعات هستند که ما را انتخاب می‌کنند. اینطوری هرکسی می‌تواند رویکرد ما را در یک تصمیم تغییر بدهد.انتظارات و اهداف مشخص مثل صافی عمل می‌کنند. آن چیزی که مجاز هست را از خودشان عبور داده و بقیه را نگه می‌دارند. در این حالت مهم نیست که تبلیغ یک محصول چقدر تأثیرگذار است یا هیاهوی رسانه‌ای کدام برند بیشتر است. مهم این است که چقدر با نیازهای شما سازگاری دارد. مشخص‌کردن این مسئله به شما کمک می‌کند فارغ از احساسات تصمیم عاقلانه‌ای بگیرید.شاید بگویید اینطوری ذهن آدم به روی خلاقیت بسته می‌شود و باید با ذهن باز با مسائل برخورد کرد و از ایده‌های متفاوت استقبال کرد. درست است… قبول! ولی به نظرم باید مرزی داشته باشد. مرزی که بهش اشاره خواهم کرد.به طور مثال ما تصمیم می‌گیریم یک قالب برای سایت خریداری کنیم. هدفمان از این کار چیست؟ افزایش بازدیدکننده، راه‌اندازی بخش فروش دوره‌های آموزشی و فایل، تمرکز بیشتر به روی سایت به جای شبکه‌های اجتماعی و تولید محتوای ارزشمند، افزایش فروش و غیره. حالا با توجه به این اهداف، چه انتظاراتی از قالب سایت داریم؟ امنیت بالا، قابلیت‌های طراحی خوب، راحتی استفاده، پشتیبانی از سیستم‌های مالی و فروشگاهی، پشتیبانی از فونت‌های فارسی، قابلیت ویرایش قالب، پشتیبانی فنی مناسب، به‌روزرسانی به‌موقع و موارد دیگری که ممکن است در نظر داشته باشید. مجموعه این اهداف و انتظارات مشخص می‌کند که ما دقیقاً به دنبال چه چیزی هستیم…اگر فکر می‌کنید اهداف و انتظارتان از یک انتخاب مشخص نیست، بهتر است همین الان متوقف شوید و به سراغ این مسئله بروید. بدون هدف مشخص، انتخاب برایتان سخت و سخت‌تر می‌شود. بدون هدف مشخص زمانتان از دست می‌رود، رضایتتان از دست می‌رود، خود تصمیم از دست می‌رود. مثل شاخه گندم توی باد، بدون ریشه، بدون استحکام، بدون نتیجه!۲- اولویت بندی کنید.اهداف و انتظارات به تنهایی نمی‌توانند مسیر ما را مشخص کنند. اگر نتوانیم همه آن‌ها را محقق کنیم، کدامیک به دیگری مقدم است؟ اگر با هم تداخل داشتند، کدامیک برای ما ارزشمندتر است؟شاید مشخص‌کردن اهداف و انتظارات کار سختی باشد، ولی سخت‌تر از آن اولویت‌بندی بین آن‌ها است. همانطوری که در این مطلب درباره اولویت‌بندی اهداف و ملاک‌ها گفتیم، خیلی محتمل است که ما نتوانیم همه انتظاراتمان را به اندازه ایده‌الی که در ذهن داریم محقق کنیم. به همین خاطر مشخص کردن اهم و مهم در بین آن‌ها خیلی لازم است. کدام هدف برای ما مهم‌تر است و در صورت لزوم، از کدام هدف چشمپوشی خواهیم کرد؟ تقریباً مثل این می‌ماند که به انتخاب خودمان بگوییم یکی از اعضای بدنمان قطع بشود!در مثال بالا ما اهدافمان را از خرید یک قالب گفتیم، انتظاراتمان را هم مشخص کردیم. اما هنوز اولویتی برای انتظارات وجود ندارد. کدام ویژگی‌های قالب سایت، با اهداف شما از خرید آن سازگارتر است؟ کدامیک بهتر می‌تواند اهداف شما را برآورده کند؟ اگر نیاز به فروشگاه اینترنتی داشته باشید، شاید روی امنیت سایت بیشترین حساسیت را به خرج بدهید. در مقابل اگر سعی داشته باشید محتوایی به شدت خاص و از نظر بصری منحصربه‌فرد را ارائه بدهید، احتمالاً به سمت قابلیت‌های طراحی و ویرایش قالب سوق پیدا کنید. اگر خودتان از کدنویسی سردربیاورید، شاید پشتیبانی فنی سایت را بتوانید خودتان عهده‌دار شوید و این قسمت اولویت بالایی برایتان نداشته باشد، اما اگر سرتان از طراحی سایت درنیاید، پس حتماً به کسی نیاز دارید که بتواند این قسمت را برایتان انجام بدهد.ببینید هرکدام از انتظاراتی که از گزینه‌ها دارید، تا چه میزان برای تحقق اهداف شما ضروری هستند. بر همین اساس، آن‌ها را اولویت‌بندی کنید و به فاز بعد بروید. ۳- هرچیزی بیش از اندازه بد است… حتی تحقیق!مبارک است…! تا اینجا بیشتر از نصف راه را آمده‌اید. می‌دانید چه می‌خواهید و می‌دانید چقدر می‌خواهید. کافی است بگردید و گزینه‌ای که مناسب با اولویت‌های شما است را انتخاب کنید. با این حال مراقب باشید که بیش از حد اسیر اطلاعات نشوید و زمان خود را هدر ندهید.زمان خاصی را برای تحقیق خود از منابع مشخص، تعیین کنید. همه سایت‌ها ارزش بررسی ندارند. باور کنید خیلی‌هایشان حتی اطلاعات غلط به خورد آدم می‌دهند! قانون ۸۰/۲۰ اینجا هم جواب می‌دهد. ۸۰ درصد اطلاعاتی که نیاز دارید توسط ۲۰ درصد سایت‌ها تولید می‌شوند. بقیه یا ارزشی ندارند، یا اطلاعات دیگران را کپی می‌کنند. به جای آنکه چندین منبع بخوانید، منابع معتبر را چندین بار بخوانید!از نظر زمانی هم محدودیت برای خودتان قائل شوید. خود من خیلی به این دام افتاده‌ام که اطلاعات قدیمی را بدون دلیل، چندین و چند بار خوانده‌ام، بدون اینکه هدفی جز کاهش استرس داشته باشم. بعد از مدتی واقعاً تمام اطلاعاتی که نیاز دارید در اختیارتان خواهد بود. بهانه‌ای از این بابت ندارید. تنها راهش داشتن تصمیم قطعی برای قطع کردن این چرخه بیهوده است. بنا به موقعیت می‌توانید از چند ساعت تا چند هفته به تحقیق اختصاص بدهید. اما زمانی که آن را معین کردید به آن پایبند باشید.البته ممکن است آشنایی چندانی با موضوع نداشته باشید و پس از مدتی متوجه شوید زمان مشخص‌شده، واقعاً کافی نبوده است. در این موقعیت می‌توانید اول یک بازه آزمایشی مشخص کنید و بعد از آن زمان واقعی برای تحقیق و بررسی را تعیین کنید.تأکید: کسی بالای سر شما نیست و کسی هم شما را تنبیه نمی‌کند. خودتان هستید و خودتان. مشخص کردن بازه زمانی فقط برای جلوگیری از هدررفت زمان شما است. اگر زمانی مشخص می‌کنید به آن پایبند باشید و خودتان و من را مسخره نکنید!۴- قاطع باشید.بعد از دوره تحقیق، موارد و اطلاعاتی که در حوزه تصمیمات شما نمی‌گنجد را حذف کنید. در این خصوص راه میانبری وجود ندارد. فقط باید سر خودتان را خلوت کنید تا به چند گزینه اصلی برسید. روی هرچیزی که با استانداردها و انتظارات شما نمی‌خواند خط بکشید تا بتوانید تمرکز بیشتری داشته باشید. بعد، روی موارد باقی‌مانده بررسی عمیق‌تری انجام بدهید و در نهایت تصمیم خود را عملی کنید.مؤخرهتناقض انتخاب خیلی ما را می‌تواند سردرگم یا از مسیر منحرفمان کند. این روزها با حجم زیاد داده‌هایی که اطراف ما وجود دارد، در رفتن از این تناقض سخت است، ولی می‌شود با کمی تمرکز و عزم قوی، این مشکل را حل کرد. آن موقع می‌توانیم ببینیم که چقدر تصمیماتمان سریع‌تر و مؤثرتر جلو می‌رود و چقدر زمان اضافه برای کارهای دیگر داریم.اگر فکر می‌کنید می‌توانید در این زمینه به ما و بقیه کمک کنید، نظرات خودتان را در میان بگذارید.

این ۳ احساس حیاتی را در عنوان مقاله به کار ببرید و مخاطب را تشنه کنید.

BlogCoach — Mon, 22 Jul 2019 18:12:35 +0430

دلیل تأکید زیادی که روی نوشتن عنوان های جذاب برای وبلاگ و مقالات سایت دارند چیست؟ چرا سهم زیادی از جذب مخاطب به سایت را ناشی از نوشتن یک عنوان جذاب می‌دانند؟ نوشتن یک عنوان جذاب و کاربردی، یکی از چیزهایی است که حتما باید قبل از انتشار مطلبتان در وبلاگ، از کیفیت آن مطمئن شوید. در این مقاله به تفصیل برای شما شرح می‌دهیم که چرا کسب مهارت در نوشتن عناوین موفق لازم است و چطور با استفاده از ۳ احساس قوی، عناوین جذاب و موفق بنویسید.چرا با نوشتن یک عنوان جذاب، نصف راه را می‌توانید طی کنید؟این عادت همه آدم‌ها است که مشت را نمونه خروار ببینند. شاید همه بخواهند این عادت زشت را از خودشان دور کنند، ولی واقعیت این است که این قابلیت بسیاری از اوقات به کمک ما می‌آید.ذهن ما نمی‌تواند هر مطلبی که به عنوان ورودی بهش داده می‌شود را به طور کامل تحلیل کند. زمان و انرژی ما این اجازه را نمی‌دهد که هر کتاب، مقاله، پست یا محتوای دیگر را از ابتدا تا انتها بخوانیم. بنابراین، ذهن سعی می‌کند چکیده‌ای از مطلب را به دست بیاورد و نتیجه برآوردش از آن را به تمام آن محتوا تعمیم بدهد.به همین خاطر است که این روزها خلاصه کتاب‌ها طرفدار زیادی پیدا کرده‌اند. آدم‌ها چکیده‌ای از یک مطلب بلند را مطالعه می‌کنند و بر اساس آن تصمیم می‌گیرند که باید به سراغ اصل آن هم بروند یا نه. به همین خاطر هم هست که ما کتاب‌هایی را دوست داریم کهجلد قشنگی داشته باشند. مفهوم «ویترین» دقیقاً از همینجا می‌آید. از جایی که ذهن ما به عنوان مشتری توان تحلیل همه اطلاعات را ندارد، پس به سراغ آن‌هایی می‌رود که دم دست‌تر و جذاب‌تر باشند. نوشتن عنوان های جذاب حکم آواز پری‌های دریایی را دارد. اگر به گوش شنونده جادویی بیاید، به سمت شما کشیده می‌شود.اگر بتوانید در نگاه اول، توجه کسی را جلب کنید، شانس این را دارید که مشتری شما بشوند. در غیر اینصورت شانسشان را در جای دیگری امتحان خواهند کرد. این نگاه معمولاً برای افراد حدود ۲ ثانیه طول می‌کشد. در طول این زمان افراد کلمات و عبارات یک عنوان را اسکن می‌کنند تا بسنجند چه تصمیمی برای آن مناسب است. تمام تلاش‌هایی که برای نوشتن عنوان مقاله انجام می‌دهید، باید با این تصور باشد که تمام این فرایند، برای ۲ ثانیه یا کمتر تدارک دیده شده است.طبق آمار از هر ۱۰ نفر، فقط ۲ نفر به روی لینک اصلی مطلب کلیک می‌کنند تا آن را مطالعه کنند، در صورتی که این مسئله برای عنوان مقالات وبلاگ، ۸ نفر است. این یک فرصت ویژه است تا میخ خودتان را محکم بکوبید. یک تیتر جذاب می‌تواند تا حد زیادی این آمار را برای شما بهبود بدهد و شاخص CTR شما را بالا ببرد. اگر یک عنوان جذاب، توجه مخاطب را جلب کند، احتمال اینکه یک قدم دیگر به شما نزدیک شده و مطلب شما را مطالعه کند هم زیاد است.پس تا الان متوجه شدیم که یک عنوان، می‌تواند چه چیزی را برای ما به ارمغان بیاورد. اما این تنها دلیلی نیست که عناوین برای ما مهم هستند. در کنار تمام این مسائل، دو مورد زیر هم برای همه ما مصداق دارد:ارزش دریافتی مخاطب را مشخص می‌کند. یک خواننده زمانی که مطلب را می‌خواند، متوجه می‌شود (و باید بشود) که مطلب مورد نظر چه چیزی را به وی ارائه می‌دهد. یک عنوان مبهم در این زمینه همیشه شکست خورده است، چون در فرصتی که بهش داده شده، نمی‌تواند به مخاطب بفهماند چه ارزشی برایش دارد. این مسئله شامل نوع مطلب، موضوع مطلب و حتی حجم و میزان مطلب می‌شود.گوگل به آن اهمیت می‌دهد. گوگل از طریق تگ‌های H1 به تیتر عناوین اهمیت می‌دهد. بنابراین نوشتن عنوان های جذاب که بتواند گوگل را راهنمایی کند، می‌تواند جذب مخاطب زیادی برایتان داشته باشد. کلمات کلیدی ابزاری هستند که با آن‌ها شناسنامه مقاله شما برای گوگل مشخص می‌شود. از طریق آن، گوگل هم شما را می‌شناسد، هم آن را به دیگران می‌شناساند. کلمات کلیدی مهم‌ترین نقش را در سئو بازی می‌کنند. نقش آن در یکی از مهم‌ترین بخش‌های مقاله شما –تیتر- اظهر من الشمس است.عقل و عشق یا ۳ احساس مهمی که در نوشتن عنوان های جذاب وبلاگ ، مخاطب شما را تشنه مطلب می‌کنند.چرا برخی از مقالات نرخ کلیک بالاتری دارند؟ چرا برخی از مقالات با وجود کیفیت بالا، بازخور مناسب پیدا نمی‌کنند؟ بخش مهمی از آن برمی‌گردد به عناوین نامناسبی که نه مشارکت، نه توجه و نه هیچ چیز دیگری جذب نمی‌کنند. مثل یک تکه چوب خشک یک جای صفحه وب می‌نشینند و کاری نمی‌کنند.اگر می‌خواهید عنوان شما همان چیزی باشد که مثل آهن‌ربا توجهات را به سمت شما بکشاند، باید احساسی داشته باشد که عناوین بی‌کیفیت فاقد آن هستند. احساساتی که با استفاده از آن‌ها، به ترکیبی جذاب می‌رسید، عنوانی که هدف شما برای کلیک مخاطب به روی لینک مطلبتان را محقق خواهد کرد.تمام سازمان‌ها تلاش می‌کنند با تکیه بر احساس یا منطق، مزیت‌های محصولات و خدمات خود را به ما ارائه دهند. احساس و منطق ابزار قدرتمندی برای اقناع ما در جهت خرید است.هیچکس نگفته است که محتوا از این قائده مستثنی است. تولید کننده محتوا، فروشنده و محتوا، همان محصول یا خدمتی است که قرار است به دست مشتری برسد. استفاده از این ابزارها به این معنی است که شما از دانش بازاریابی برای ارائه کار خود بهره می‌برید. کلمات، عبارات، تصاویر و صداها لحن و بار معنایی خاصی که در ذهن شما است را به مخاطب منتقل می‌کنند. با این حال سؤالی که اینجا باید جواب داده بشود، این است که بالاخره کدامیک از این دو بر دیگری ارجح است؟ منطق یا احساس؟ عقل یا عشق؟عموماً اینطور نتیجه‌گیری شده است که تصمیم نهایی در یک خرید توسط احساس گرفته می‌شود. نوع و شدت آن از یک صنعت به صنعت دیگر و همینطور جامعه مخاطب متفاوت است. اما در کل می‌شود اینطور گفت که احساس آدم‌ها، در بیشتر اوقات به منطق آن‌ها می‌چربد. بخصوص در محل بحث ما (جایی که همه چیز در ظرف کمتر از چند ثانیه اتفاق می‌افتد) منطق و تحلیل زمان ابراز وجود ندارد. نیرویی که می‌توانید به عنوان اهرم اصلی به آن اعتماد کنید، احساس است و احساس.اگر عقل شما به درستی یک مسئله رأی بدهد ولی احساستان با آن موافق نباشد، به ندرت پیش می‌آید از تصمیمی که می‌گیرید راضی باشید. این در حالی است که اگر دلتان با یک گزینه باشد، ولی منطقتان تا حدی با آن مخالفت کند، شما به سازش رو می‌آورید و ترجیح می‌دهید که طرف احساستان را بگیرید.البته که در این باره استثنائات زیادی قابل ذکر است، اما نه آنقدر که بتوان قائده‌اش را عوض کرد! مردم می‌توانند کمی کیفیت کمتر، تحویل دیرتر، قیمت بالاتر یا رفتار ناپسند را تحمل کنند، اما نمی‌توانند چیزی که یک حس بد از آن وجودشان را پر کرده است، بپذیرند.گزاره‌های منطقی بیشتر نقش تکمیلی برای اقناع ما برای تأیید احساساتمان را دارند. آن‌ها مشخص می‌کنند که می‌توان به یک برند اعتماد کرد. ما به گزاره‌های منطقی اتکا می‌کنیم تا تصمیم احساسی خود را توجیه کنیم. تکیه کامل به هرکدام از این مقوله‌ها نمی‌تواند نتیجه‌ای داشته باشد، بلکه همیشه ترکیبی از آن‌ها است که می‌تواند مشتری را به یک خرید درست و راضی‌کننده ترغیب کند.در زیر احساساتی که می‌تواند در عناوین و تیترهای ما جلوه‌گر شود را مرور می‌کنیم: https://blogcoach.ir/resources/downloads/%d8%a8%d8%b3%d8%aa%d9%87-%d8%ac%d8%a7%d9%85%d8%b9-%d8%b1%d8%a7%d9%87%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c-%d8%b9%d9%86%d9%88%d8%a7%d9%86-%d9%86%d9%88%db%8c%d8%b3%db%8c-%d9%85%d9%88%d9%81%d9%82/ کنجکاویسردرآوردن از ناشناخته‌ها همیشه کِرمی بوده است که به جان ما از ازل افتاده است! ما دوست داریم از پایان داستان‌ها خبردار شویم،گذشته‌ها را بدانیم، در صندوق‌های مهرشده را باز کنیم و پشت درهای بسته را دید بزنیم…حس کنجکاوی اصلی‌ترین حسی است که باید در تمام عناوین خود به شکلی از آن استفاده کنید. ترکیب کنجکاوی با احساساتی که در ادامه به آن‌ها اشاره خواهیم کرد، ایجاد حسی متضاد را می‌کند که افراد را بر سر یک دوراهی جذاب قرار می‌دهد. این در حالی است که استفاده صرف از احساساتی مانند ترس یا خشم، می‌تواند حتی واکنش‌های منفی برای شما داشته باشد. این تأثیر حس کنجکاوی است که ورق را به نفع شما برمی‌گرداند. راه‌هایی که می‌توان از طریق آن‌ها حس کنجکاوی ایجاد کرد را در زیر اشاره می‌کنیم:مقبولیت اجتماعیاین زمانی است که افراد را به بودن در یک جمع و گروه خاص دعوت می‌کنی، به نحوی که فکر می‌کنند جزوی از آن هستند. این گروه‌ها همان دسته‌های دوستی یا تخصصی هستند که افراد دوست دارند خود را جزئی از آن بدانند.۵ ابزاری که متخصصان سئو همیشه همراه خود دارند.اگر مخاطب شما متخصص سئو باشد دوست دارد که این مطلب را بخواند، چون اصلاً نمی‌خواهد خودش را به عنوان متخصص سئو معرفی کند، اما از مطالبی که در این مقاله نوشته شده است، بی‌اطلاع باشد.برای آن‌هایی که متخصص این حوزه هم نیستند این عنوان جالب است، چون درست است که متخصص سئو نیستند، ولی می‌خواهند با مطالعه این مقاله، یک قدم به متخصص سئو شدن نزدیک‌تر شوند.ناشناخته‌هادر این حالت شما مطلبی را که از دید بقیه پنهان مانده است، ارائه می‌کنید. کار شما این حس را به افراد منتقل می‌کند که با دانستن این مطلب، گوی سبقت را از بقیه دزدیده‌اند و دستشان جلوتر است. چون بقیه تا حالا این مطلب را نمی‌دانستند و آن‌ها می‌دانند.۱۰ رشته کمتر شناخته‌شده که آینده کاری شما را تضمین خواهند کرد.واژه «کمتر شناخته‌شده» این حس را به دیگران منتقل می‌کند که افراد کمی وجود دارند که از اسرار این مسئله مطلع باشند. پس پیوستن به این افراد، مزیت بزرگی برایشان خواهد داشت.محدودیت زمانیمهم‌ترین سرمایه ما در زندگی چیست؟ احتمال زیاد جواب خیلی‌ها زمان باشد و پر بیراه هم نیست. زمان همیشه برای ما مهم‌ترین گنجی بوده است که داشتیم. وقتی از دست برود، دیگه واقعاً چیزی نیست که بتواند برش برگرداند.استفاده از محدودیت زمانی افراد را مجاب می‌کند زودتر اقدام کنند. این مزیت یک فشار مضاعف را به افراد وارد می‌کند، به طوری که فکر می‌کنند اگر الان تصمیم نگیرند، چیز مهمی را از دست خواهند داد.نکته مهم این است که ارزش پیشنهادی شما واقعاً باید اینطور باشد. به هیچ وجه و به هیچ طریقی نباید سعی کنید افراد را گول بزنید. عنوان شما نباید وسیله‌ای برای فریب آدم‌ها باشد، بلکه باید مزیتی که حقیقتاً در آن وجود دارد را به نحو احسن نشان بدهد. بنابراین اگر در عنوانتان وعده مزیتی را بدهید که وجود ندارد، عواقب آن هم در کوتاه‌مدت و هم در بلند‌مدت پاپیچتان می‌شود.کمتر از یک ماه برای دیدن این مناظر پاییزی فرصت دارید +مسیرهای دسترسیبرنامه‌ریزی سفر معمولاً زمان زیادی را می‌طلبد. با قید «کمتر از یک ماه» مخاطب مجبور می‌شود روند تصمیم‌گیری‌اش را سرعت بدهد، در غیر اینصورت ممکن است مناظری که می‌خواهد ببیند، تا ۱ سال دیگر در دسترسش نباشند.ترسهمان چیزی که شب‌ها بیدار نگهتان می‌دارد. همان چیزی که غریزه بقا را توی وجودتان شعله‌ور می‌کند. ما سعی می‌کنیم در موقعیت‌های خطرناک صبر کنیم، فکر کنیم و بی‌گدار به آب نزنیم. چون می‌ترسیم چیزی که برای ما ارزشمند است را از دست بدهیم.ما می‌ترسیم که پول، زمان، جان یا احساساتمان آسیب ببیند. به همین خاطر است که از خطر دوری می‌کنیم. هرچقدر که خرید از یک بازار نامطمئن برای ما ترسناک است، به همان اندازه وارد شدن به یک رابطه ناسالم هم وحشت‌آور است.تکیه به این احساس باید با احتیاط انجام شود. ترس‌های افراد گاهی اوقات بسیار شخصی است. بنابراین استفاده از ترس به عنوان محرکی جهت اقدام، صرفاً و صرفاً باید برای کمک به حل مشکل مخاطب ما باشد. در غیر این صورت خاطره بدی که از شما می‌ماند به مراتب بدتر از شرایطی است که با استفاده از احساساتی مثل شادی ای کنجکاوی این کار را انجام می‌دهید.تفاوت به کار بردن احساسات منفی در نوشتن عناوین موفق به جای احساساتی مثل کنجکاوی در این است که ترس، بر خلاف دیگر احساسات نوید چیزی را به شما نمی‌دهد. برعکس، به شما هشدار می‌دهد که ممکن است چیزی را از دست بدهید. در ادامه، راه‌حلی را جلوی دست شما می‌گذارد که از این واقعه جلوگیری کنید.در واقع خیلی پیش می‌آید که هر دو رویکرد نتیجه یکسانی داشته باشد. با اینحال شرایطی هست که بهتر است روی احساسات منفی تمرکز بیشتری داشته باشید. چون درک ضرورت برخی مسائل برای ما مشکل است. مثلاً کدام یکی از جملات زیر تأثیر بیشتری روی شما دارد؟کاهش مصرف سیگار باعث افزایش طول عمر تا۱۰سال خواهد شد.طی ۲۴ساعت گذشته بیش از ۳۰ هزار نفر بر اثر مصرف سیگار دچار مرگ زودرس شدند.در واقع انگیزه هر دو نوشته یکی است و آن هم کاهش مصرف سیگار است. اما انگار از دست دادن چیزی که داریم، انگیزه بیشتری نسبت به کسب یک چیز دیگر در ما ایجاد می‌کند. به همین خاطر در نوشتن عنوان های جذاب، ممکن است بخواهیم به آدم‌ها بگوییم مراقب چیزهایی که دارند باشند.انواع ترسترس از دست‌دادنپول، زمان و سلامتی مهم‌ترین چیزهایی هستند که ما دوست نداریم آنها را از دست بدهیم. ما پول می‌دهیم تا زمان بخریم، زمان صرف می‌کنیم تا بتوانیم از سلامتمان محافظت کنیم و سلامتی را برای جلوگیری از هدررفت هردو به خطر می‌اندازیم.۴عادتی که همه کارمندان با انجام آن، سرمایه خود را نابود می‌کنند.نابود شدن سرمایه چیزی است که در دنیای کارمندی امروز ضایعه عظیمی به حساب می‌آید. تقریباً همه با آن درگیرند و کسی هم نیست که بخواهد با آغوش باز به سمتش برود. اما کلمه تأکیدی بعدی واژه «همه» است. ما عادت داریم که خودمان را تافته جدابافته بدانیم. اما این عنوان می‌گوید فرقی بین شما و دیگران نیست. انگار که همه کارمندان واقعاً این عادت‌ها را دارند و راه گریزی هم برایشان نیست.کسی که این عنوان را می‌خواند در وجودش ایجاد شک می‌شود. اگر او هم جزو این دسته افراد باشد چه؟ آیا حاضر است ریسک نخواندن این مقاله و از دست رفتن سرمایه‌اش را به جان بخرد؟حد نهایی ترس از دست دادن، ترس از مرگ است. چون در این صورت است که زمان، پول، سلامتی و همه چیزهایی که برای ما و در زندگی مفهوم دارند از بین می‌روند. با همه این احوال مردم سبک زندگی خود را طوری تعیین می‌کنند که خلاف این مسئله را ثابت می‌کند. آن‌ها غذای ناسالم مصرف می‌کنند، الکل می‌نوشند، سراغ مواد مخدر می‌روند و دمار از روزگار محیط زیست درآورده‌اند.البته که از تروریسم و سقوط هواپیما هم وحشت دارند، ولی ماهیت بلند‌مدت و تدریجی که سبک زندگی خطرناک بر روی افراد دارد، باعث می‌شود آنطوری که باید و شاید، مورد توجه قرار نگیرد.اگر این ۱ علامت را دارید، پس کبد شما در حال فروپاشی است!«عدد ۱» عدد مهمی است. چون همه چیز را وابسته به ۱ عامل حیاتی می‌کند. همه چیز در یک حالت ۵۰/۵۰ است. یا شما این علامت را دارید و یا ندارید. اگر نداشته باشید، از همه چیز خلاص می‌شوید و اگر داشته باشید، «کبد شما در حال فروپاشی است!»با ۳ غذا که باعث مرگ زودهنگام تو میشوند آشنا شو!«مرگ زودهنگام» عبارت کلیدی این عنوان است. «تو» باعث می‌شود یک قدم به ایجاد ارتباط صمیمی با مخاطب نزدیک‌تر شوی. در عین حال با معرفی ۳ غذایی که باعث ایجاد شرایط ناپایدار در سلامتی و در نهایت مرگ زودهنگام افراد می‌شود، آن‌ها را راهنمایی می‌کنی.ترس از جاماندن و اضطراب اجتماعیترس از جا ماندن در شرایطی پیش می‌آید که ما فکر می‌کنیم دیگران، از ما بسیار جلوتر بوده و ما به شکلی از آن‌ها عقب مانده‌ایم. این ترس مدت‌ها است که در جوامع وجود داشته است. هرچند که امروزه با رشد شبکه‌ها اجتماعی این مسئله شدیدتر شده است.این ترس با خودش موجی از حس منفی را به دنبال دارد که بر اثر آن، فرد حس می‌کند تمام رفاه و خوشی زندگی در دست دیگران است و او سهمی از آن ندارد.این ترس باعث می‌شود دیدگاه درست و واقع‌گرایانه زندگی از ما جدا شود. قابلیت‌ها و توانمندی‌هایی که در وجود ما هستند نادیده گرفته می‌شوند، چون تمرکز ما بیش از آنکه به دنبال راه‌حلی از درون باشد، بیشتر در جستجوی چیزی است که دیگران در بیرون به نمایش می‌گذارند.از طرفی ترس‌های اجتماعی به مسائلی اشاره دارند که در مواجهه با اجتماع ظهور پیدا می‌کنند یا برخواسته از آن هستند. بسیاری از ما از صحبت در جمع هراس داریم. خیلی‌ها دوست ندارند مستقیماً مورد انتقاد قرار بگیرند.اگر یک قدم جلوتر برویم، شاید بخواهیم ترس‌های شخصی افراد را هم مشمول این مسئله بکنیم. من ممکن است از تاریکی یا صدای بلند وحشت داشته باشم. افراد دیگر از تنهایی یا فضای بسته ترس دارند. حل کردن یا کنترل درست این ترس‌ها موضوع بسیاری از مطالب جذاب می‌تواند باشد. با این حال مثل هر مسئله دیگر، اولین قدم در جهت حل یک مسئله، مواجهه شدن با آن است.گاهی اوقات نمایش و روبرو کردن افراد با ترس‌هایشان در عنوان یک مقاله، کاربردی‌ترین کاری است که می‌توانید انجام بدهید.ساده‌ترین تکنیک‌های زندگی شاد برای تمام مردم (به جز تنبل‌ها و بهانه‌جوها)هیچکس دوست ندارد بهانه‌جو یا تنبل شناخته بشود. خواندن عنوان بالا این حس را به مخاطب می‌دهد که اگر این تکنیک‌ها را اجرا نکند، احتمالاً به نوعی جزو افراد تنبل به حساب خواهد آمد.شما از سخنرانی میترسید، این افراد از سخنرانی شما…!این تیتر یک نمونه خوب از درگیر کردن احساسات را با خودش دارد. قسمت اول عبارت، مستقیماً ترس شما از سخنرانی در مقابل عده خاصی از افراد را یادآور می‌شود و با این کار وحشت و ناتوانی شما را در مواجهه با این شرایط برمی‌انگیزاند. اما ناگهان حس کنجکاوی و قدرت را در بخش دوم عنوان می‌آورد.این یک چرخش مناسب در تبدیل احساسات مخاطب است. به شکلی که ناگهان با حقیقتی مواجه می‌شوند که تمام باورهای آن‌ها را از ترس سابق به چالش می‌کشد.ترس از عوامل غیرطبیعیما معمولاً از چیزی که ندانیم می‌ترسیم. این ترس‌ها ریشه در فرهنگ، عقاید، عقده‌ها و نوع تربیت ما دارد. ترس از تاریکی ریشه در این ترس دارد. همینطور ترس از موضوعاتی مثل روح، صداهای گاه و بیگاه در تاریکی شب یا نیروهای ماوراءالطبیعه.این ترس‌ها به ندرت جنبه آموزشی و فایده‌گرایانه دارند. بیشتر در حوزه مسائل سرگرمی مورد بحث قرار می‌گیرند. نوشتن درباره آن‌ها در قالب سرگرمی اصلاً کار غیر اخلاقی نیست. بالاخره کسی باید باشد که به این حوزه بپردازد. مهم، انتظار مخاطب است. کسی که به این مطالب علاقه نداشته باشد، سراغ آن نخواهد آمد. اما کسی که برای دستیابی به چیزی، به خواندن این مطلب می‌پردازد باید بتواند انتظار خود را برآورده کند. چه این انتظار، آموزش کاربردی باشد و چه سرگرم شدن و وقت گذراندن.تمام مکان‌هایی که در آنها باید از خود در مقابل اجنه مراقبت کنید.عبارت «تمام مکان‌ها» این نکته را یادآور می‌شود که جاهای زیادی پتانسیل این برخورد را دارند. پس بهتر است که از آن‌ها باخبر باشید. همینطور «اجنه» ترسی را که خیلی از افراد به طور جدی یا تفریحی با آن مواجه هستند را آشکار می‌کند. https://blogcoach.ir/resources/downloads/%da%a9%d8%aa%d8%a7%d8%a8-%da%a9%d9%84%d9%85%d8%a7%d8%aa-%d8%ac%d8%a7%d8%af%d9%88%db%8c%db%8c/ شادیحس رضایت از یک پدیده به شکل شادی در ما ظهور پیدا می‌کند. انتظارات، اهداف و نیازهای ما ریشه ایجاد رضایت در درون ما است. در واقع درک این نکته که نگرش درونی ما از شرایط بیرونی، به اندازه محیط بیرون در ایجاد و از بین بردن حس شادی در ما اثرگذار است بسیار اهمیت دارد.چیزی که در گذشته شما را سر ذوق می‌آورده است، امروز خیلی توجهتان را جلب نمی‌کند. اگر تا سرحد مرگ گرسنه یا خسته باشید، دیدن دوست دوران دبستانتان خیلی حس شگفتی در شما ایجاد نمی‌کند. با توجه به هر وضعیت و درکی که شما از آن شرایط دارید، ممکن است میزان رضایت شما دستخوش تغییر شود.درک این مسئله در جایی برای شما مفید است که بفهمید آن چیزی که باعث شادی شما می‌شود، دقیقاً همان تأثیر را بر مخاطب‌تان ندارد. تحلیل احساسات و نیازهای روانشناختی مشتری کار سختی است که باید از پس آن بربیایید.ایجاد شادی در مخاطب از طریق ۲ راه اصلی ایجاد می‌شود:حذف موانع شادی: در این نوع، شما سعی می‌کنید چیزی که مانع شادی می‌شود را شناسایی کرده و آن را از بین ببرید. در واقع شادی وجود دارد، اما وجود یک عامل درونی یا بیرونی، باعث می‌شود نتواند ظهور پیدا کند. در این شرایط ایجاد تغییر در عامل مذکور یا حذف آن، رضایت را به شما برخواهد گرداند.چگونه استرس محیط کار را به حداقل رسانده و پول و رضایت بیشتری به دست آوریم؟این تیتر از انواع ۲ مزیتی است. به این ترتیب که عنوان، به گونه‌ای مسئله را مطرح می‌کند که با انجام یک کار، دو مزیت را به دست خواهید آورد. با ایجاد یک پیوند علیت بین دو عامل، این ذهنیت در خواننده پدیدار می‌شود که با پیروی از مقاله، مزیت‌های اصلی خودبخود به دنبال آن خواهند آمد.محدودیتهای جسمی نمیتواند مانع این ۵ رویای شما شود!این عنوان در مخالفت با نگرش‌های رایج جامعه درباره توانمندی افراد توانیاب درست شده است. در واقع این تیتر سعی می‌کند باورهای رایج را در اینباره به چالش بکشد و باورهای ارزشمندی را تولید کند.ایجاد عوامل شادی: این دو رویکرد مشابه تفاوت رویکرد مثبت و منفی از طریق ایجاد ترس است که در بالاتر اشاره شده بود. هدف هر دو می‌تواند یکی باشد. خیلی اوقات یک مسئله را می‌توان در هر ۲ دسته‌بندی گنجاند و از هر ۲ طریق برای آن تیتر نوشت. اما بستگی به شما دارد که با بار منفی، سعی کنید عوامل مخل شادی را حذف کنید، یا با رویکرد مثبت، عوامل آن را ایجاد کنید.در این رویکرد سعی می‌شود با ارائه یک یا چند راه‌حل، شادی و رضایت در درون فرد ایجاد شود. در واقع عدم شادی شما، نتیجه نبود یا کمبود یکسری عوامل است که این رویکرد به روی آن‌ها تمرکز دارد.انجام این ۳ کار ساده، رضایت شما از زندگی زناشویی شما را ۵۰ درصد افزایش می‌دهد.صفت «ساده» خیال شما را از بابت زحمتی که قرار است متحمل شوید راحت می‌کند. واقعیت این است که هیچ کار درست و حسابی، بدون زحمت نیست. اما شاید بشود با کمی بازی با کلمات و تلقین، این سختی را برای آدم‌ها کمی آسان‌تر کرد. علاوه بر آن نتیجه‌ای هم که عاید شما می‌کند چشمگیر است. به طوری که همین «۳ کار ساده» بهبود «۵۰ درصدی» برای شما دارد.استفاده از احساس شادی زمینه قدرتمندی برای تحریک مخاطب به کلیک روی مطلب شما است. ترکیب آن با دیگر احساسات و دیگر قابلیت‌ها و ویژگی‌هایی که عناوین موفق دارند، می‌تواند بهترین نتیجه را برای شما به ارمغان بیاورد.مؤخرهاحساسات زیادی هستند که می‌توانید در عناوین جذاب خود از آن‌ها استفاده کنید. به نظر شما احساسات دیگری مثل غم، نفرت، خشم و غیره چطور می‌توانند در این زمینه به ما کمک کنند.

چطور در 4 قدم ساده، موضوع وبلاگ خود را انتخاب کنیم؟

BlogCoach — Thu, 18 Jul 2019 15:00:51 +0430

انتخاب موضوع وبلاگ با دنیای امروز شبکه‌های اجتماعی سخت‌تر شده است. آدم به اطرافش که نگاه می‌کند و می‌بیند همه چیز جذاب است! بازی‌سازی، کدنویسی، وبلاگ‌نویسی، آشپزی، سفر، مشاوره، تدریس زبان، تصویرسازی و هزار چیز دیگر که ممکن است شیفته‌شان باشیم. همه‌شان قشنگ‌اند لعنتی! اما با اینکه دوست داریم آن‌ها را داشته باشیم، نمی‌توانیم یکی را به عنوان موضوع وبلاگ انتخاب کنیم و جلو ببریم. ما تردید داریم که به چه چیزی علاقه داریم و چه چیزی می‌تواند به عنوان کار و تخصص، آینده ما را بسازد. اما این یک مسئله رایج است و فقط در مورد کسب و کار هم اتفاق نمی‌افتد. این همان تناقض انتخابی است که توی این دوره و زمانه پدر ما را درآورده است! ما دوست داریم که "همه چیز" را توی مشتمان بگیریم، ولی مشکل همین‌جا است. چطوری از دست این حس خلاص شویم و یک راست برویم سراغ چیزی که باید برویم. شاید توصیه‌های زیر کمک کند که این انتخاب را بهتر انجام بدهید. https://blogcoach.ir/7-surefire-subjects-of-blog/ 1. علاقه در اولویت اول است.هرکاری که می‌خواهید انجام بدهید، باید در درجه اول دوست داشته باشید. وقتی می‌خواهید بروید سراغش، شوق داشته باشید. رسیدن به یک نقطه در آن وبلاگ، آرزوی شما باشد. این قضیه در مورد انتخاب بهترین موضوعات برای وبلاگ نویسی هم صدق می‌کند.محتوایی که عشق شما را دنبال خودشان بکشانند، باعث می‌شوند سختی‌های طول مسیر خیلی به چشمتان نیاید. همینطور در مقایسه با موضوعاتی که علاقه‌ای به آن‌ها ندارید، راه‌های خلاقانه‌تری برای پیشرفت در آن به ذهنتان می‌رسد. زمانی که مشغول انجام کاری می‌شوید که دوستش دارید، دیرتر خسته می‌شوید، چالش‌های کمتری دارید، ذهن بازتری خواهید داشت و با اولین شکست زانوی غم بغل نمی‌گیرید.تقریباً هیچ آدم موفقی نبوده است که نقش علاقه و اشتیاق را در موفقیت نادیده بگیرد. تا جایی که شده است روی این عنصر تأکید کرده‌اند. پس شما هم اعتماد کنید و این قضیه را اولویت خودتان قرار بدهید.2. دیدن همزمان فرایندها و نتایجواقعیت به میزانی که در اینستاگرام می‌بینید شارپ نیست. زندگی هم به همان اندازه کوتاه و برش‌خورده نیست. پشت هر عکس ساعت‌ها زمان و کلی اتفاق هست که از قضا یادآوری خیلی‌هایشان آدم را آزار می‌دهد. بهترین موضوعات بدون دلیل تبدیل به بهترین موضوعات نشده‌اند. تولید محتوا در آن‌ها به نسبت سخت‌تر از بقیه حوزه‌ها است.ممکن است پشت هر کلیپ هیجان‌انگیز ساعت‌ها تلاش برای فیلمبرداری و ویرایش خوابیده باشد. هر پستی که می‌بینید برایش برنامه‌ریزی شده، تحقیق شده، بحث شده، ویرایش خورده و در نهایت با یک نتیجه خوب به بار نشسته است. آن ساعت‌ها تلاش و آن اتفاقات خوشایند و ناخوشایند، همان چیزی است که باید برایش آماده شوید.کار گروهی، چالش زمانی، گره‌های فنی. انجام هر کار توی نتایج آن خلاصه نمی‌شود، بلکه فرآیندهای زیادی هم در آن دخیل است. شاید موضوع یک وبلاگ خیلی خوب باشد، اما اگر نتوانید چالش‌هایش را تحمل کنید، نمی‌تواند شما را موفق کند. کدام کار توی چشمت آنقدر ارزش دارد که این دردسرها را به خاطرش به جان بخری؟ یا بگذار راحت‌تر بگویم: اگر قرار باشد در حال انجام یک کار بمیری، دوست داری آن کار کدام باشد؟!این چالش در حوزه‌های دیگری هم می‌تواند خودش را نشان بدهد. اگر موضوعی که مدنظر دارید، از لحاظ قانونی مشکلی داشته باشد، توی کارتان گره می‌افتد. بیشتر از آنکه بخواهید برای خلاقیت در تولید محتوا انرژی بگذارید، درگیری‌ها و مقاومت‌ها قانونی از شما انرژی خواهند گرفت. موضوعاتی که به نحوی حساسیت مراکز قانونی یا مدنی را افزایش بدهند، ممکن است برایتان ایجاد مشکل کنند. اینکه به این مسائل بپردازید یا خیر، کاملا به خودتان بستگی دارد.از طرف دیگر چالش رقبا را هم باید در نظر داشته باشید. چند رقیب در بازار وجود دارد؟ قدرت آن‌ها چقدر قابل توجه است؟ آیا با توجه به شرایط شما، رقابت با آن‌ها درست است و اگر هست، باید به چه شکل انجام شود؟ در نظر داشتن رقبا به شما فرصت خوبی می‌دهد تا خود را هم ارزیابی کنید. هرچقدر که تعداد و قدرت رقبا در بازار بیشتر باشد، کار شما برای فعالیت سخت‌تر خواهد بود.تحقیق کنید.به علاقه‌تان و چیزی که تصور می‌کنید قانع نشوید. شاید ذهنیتی که دارید مطابق واقعیت نباشد. از بیرون نگاه کردن خیلی متفاوت با درگیر شدن از نزدیک است.تا می‌توانید باید دید خودتان را گسترده کنید. به سراغ آن‌‌هایی بروید که خودشان در این کار بوده‌اند. سایت‌های حرفه‌ای مشاغل را دنبال کنید. مثلاً سایت ایران تلنت یکی از بهترین سایت‌هایی است که سعی در جذب افراد حرفه‌ای در مشاغل مختلف دارد. برای هر شغل شرح وظایفی مشخص است که آن شرح وظایف می‌تواند دید شفافی از مهارت‌هایی که باید در یک جایگاه شغلی داشته باشید به شما بدهد. همینطور می‌توانید بروید به لینکدین و بر اساس تخصص، افراد را جستجو کنید.علاوه بر اینکه در لینکدین هر فرد می‌تواند قابلیت‌ها و توانایی‌هایی که دارد را مشخص کند، با مرور پست‌ها و مطالبی که منتشر می‌کنند، می‌توانید حال و هوای آن حوزه را بو بکشید. لینکدین به خاطر اینکه یک شبکه اجتماعی مخصوص متخصصین است، چیزهایی در آن نشان داده می‌شود که در دیگر شبکه‌ها کمتر می‌توان پیدا کرد.مجموع این تحقیقات شما رو شیرفهم می‌کند که چه توانمندی‌هایی باید داشته باشید، با چه چالش‌هایی روبرو خواهید شد، فضای کارهمانطوری هست که فکر می‌کنید، چقدر طول می‌کشد که به بازدهی و نتیجه برسید و اصلاً به عنوان یک موضوع تمام وقت و طولانی می‌شود بهش فکر کرد یا فقط پاره‌وقت و پشتیبان است؟ این سوالات را بگذارید کنار سوالات دیگری که ممکن است در مورد هر حوزه خاص داشته باشید. پس دریغ نکنید. هرچه موقع ورود به کار چشم‌هایتان بازتر باشد، دستتان از بقیه جلوتر است.۳. کسب درامد از آن قابل توجه است یا نه؟قبول… پول همه چیز نیست. اما نباید بهش بی‌توجه بود. بهترین موضوعات برای وبلاگ نویسی باید بتوانند گلیم شما را از آب بیرون بکشد. بالاخره شما نیاز دارید که حداقلی از منابع مالی دستتان را بگیرد. حتی فقط در حد جلو بردن همان کار.حتماً این سؤال را از خودتان بکنید که این کار می‌تواند درآمد مناسبی برایتان به همراه داشته باشد یا نه؟ (مقدار مناسب را خودتان باید مشخص کنید. این عدد برای هرکس متفاوت است). با آن درآمد باید بتوانید اهداف کسب و کار را محقق کنید و سود کافی را هم برای خودتان به دست بیاورید.علاقه به تنهایی نمی‌تواند شکم شما را سیر کند، نمی‌تواند کسب و کار شما را توسعه بدهد و نمی‌تواند چیزی را در دنیا عوض کند. بایدعقل معاش را به کار بیندازید و ببینید چطور می‌شود پول درآورد. سؤال از متخصصان آن حوزه باز هم می‌تواند به شما اطلاعات خوبی بدهد. همینطور اگر شرکت‌های فعال در آن حوزه گزارشات مالی دارند، می‌توانید تا حد زیادی از میزان پولی که در آن صنعت می‌چرخد مطلع شوید.میزان درآمد در یک صنعت و موضوع مهم است، اما به همان میزان، هزینه‌هایی که در آن حوزه هم وجود دارد، باید سنجیده شود. تحلیل این دو در کنار هم، می‌تواند درک درستی از میزان سودی که به دست می‌آورید به شما بدهد. ممکن است شرایطی پیش بیاید که در آن میزان درآمدها بالاست، اما با توجه به هزینه‌های زیادی که به طور ثابت یا متغیر به آن موضوع تحمیل می‌شود، سود نهایی چشمگیر نیست.همچنین تنوع و کیفیت مدل‌های درآمدی اهمیت زیادی دارد. اینکه از چه طرقی می‌شود پول درآورد، تقریبا مشخص می‌کند پتانسیل مالی آن حوزه چقدر است. البته که استثنا وجود دارد، ولی معمولاً توصیه می‌شود موضوعی را انتخاب کنید که تنوع و کیفیت مدل‌های درآمدی در آن زیاد باشد. به مفهوم ساده‌تر، بشود از راه‌های مختلف و به مقدار زیاد از آن پول درآورد.مسئله دیگر هم امتیازات ویژه‌ای هست که می‌تواند یک موضوع داشته باشد. مثلاً یک مسئله ممکن است مشمول معاف از مالیات بشود. یا یک موضوع به خاطر وابسته‌بودن به بحث دلار، درآمد زایی بیشتری برایتان داشته باشد. این امتیازات ویژه می‌توانند در تصمیم نهایی شما برای انتخاب یک موضوع اثرگذار باشند. پس آن‌ها را هم در نظر بگیرید.از رقبا هم غافل نشوید. هرچه تعداد افرادی که در خصوص آن موضوع فعال هستند بیشتر باشد، به این معنی است که آن بازار جذابیت بیشتری دارد. بالاخره گربه که محض رضای خدا موش نمی‌گیرد! حتماً سود قابل توجهی هست که این همه رقیب جذب بازار شده‌اند. این جستجو حتی ممکن است منجر به انصراف شما از حضور در آن حوزه هم بشود.یک بازار وقتی با سرمایه‌گذاری تعدادی شرکت‌ها یا افراد خاص روبرو می‌شود، جذابیتش را برای بقیه از دست می‌دهد. اگر متوجه شوید یک گروه یا شرکت بخصوص سرمایه‌گذاری کلانی در آن حوزه انجام داده است، ممکن است بخواهید با توجه به منابع و داشته‌هایتان، در ورود به آن عرصه تجدیدنظر کنید.با این حال نگذارید به دیگران محدود شوید. گوشه و کنار آن کسب و کار را حسابی جستجو کنید. شاید راهی برای کسب درآمد باشد که تا بحال کسی آن را ندیده است. خیلی از صنایع تنها با تغییر شیوه جذب پولشان بوده که متحول شده‌اند. شیوه‌های پرداخت برای اپلیکیشن‌های موبایل از حالت عادی به حالت IAP را به یاد بیاورید که عملاً بازار جدیدی را به وجود آورد.4. آینده از آن شماست؟همه این مواردی که گفتیم موقعیت شما را در حال حاضر مشخص می‌کنند. اما برای آینده چطور؟ اصولی که امسال با آن‌ها نتیجه می‌گرفتیم، ممکن است سال بعد همان نتیجه را به ما ندهند. بهترین موضوعات برای وبلاگ نویسی باید بتوانند در بلند مدت، بازار را به سمت ما بکشانند.تحلیل‌هایی که درباره حوزه شما هست را بخوانید و نرخ رشد صنعت را چک کنید. اگر به تدریج این رشد کم شده باشد به این معنی است که صنعت دارد به اشباع می‌رسد و اگر تحول خاصی در آن رخ ندهد، بعد از مدتی به رکود می‌افتد یا از بین می‌رود. در بهترین حالت فقط چند شرکت بزرگ به صورت انحصاری در آن حکمفرمایی می‌کنند و در بدترین حالت کل آن به فراموشی سپرده می‌شود.اما نرخ رشد بالا یعنی بازار هنوز تشنه رقابت بیشتر است. نرخ رشد بالا یعنی بازار به اندازه کافی بزرگ هست که بتواند این تعداد رقیب و این میزان گردش مالی را در خود جا بدهد.به طور مثال صنعت گیم در کل سال‌هاست که روند رشدش صعودی است و نرخ رشد فوق‌العاده‌ای هم دارد. اما در همین صنعت دوراهی‌های زیادی مطرح می‌شود. اینکه بخواهید مبنای کسب و کارتان را روی بازی‌های PC بگذارید یا کنسول‌های خانگی؟ روی بازی‌های داستان‌محور و تک‌نفره کار کنید یا تجربه‌های آنلاین چندنفره؟ رویکردتان تهیه بازی‌های انحصاری باشد یا مولتی‌پلتفرم کار کنید؟ نرخ رشد هرکدام از آن‌ها یا تحلیل‌هایی که از آینده آن‌ها می‌شود می‌تواند در تصمیم شما اثرگذار باشد. بنابراین به دقت بازاری که قصد ورود به آن را دارید بررسی کنید. فردا مثل امروز نخواهد بود.اشتباه مهلکی که خیلی‌ها مرتکب می‌شوند این است که روی یک تب کوتاه‌مدت، سرمایه‌گذاری طولانی‌مدت می‌کنند. این موج‌ها همیشه به وجود می‌آیند و همیشه هم به زودی از بین می‌روند. اما بعضی‌ها نمی‌دانم چه کرمی به جانشان دارند که دنبال این چیزهااند؟!نمونه بارز این مسئله در مقیاس کلان قضیه دوربین‌های چندگانه توی گوشی‌های موبایل سال پیش است. ناگهان یک تب الکی بین شرکت‌های تولیدکننده گوشی به راه افتاد تا با اضافه‌کردن دوربین، قابلیت‌های آن را بهبود بدهند.در واقعیت مدرکی وجود ندارد که نشان بدهد لزوماً اضافه کردن دوربین به گوشی باعث بهبود قابل توجه عملکرد آن می‌شود. گوشی‌های پرچمدار زیادی مثل گوگل پیکسل یا آیفون همچنان از ۱ دوربین استفاده می‌کردند و عملکردشان هم به خوبی بقیه بود. اما همچنان صبح که از خواب بلند می‌شدیم گوشی‌های با دوربین ۳ گانه و ۴ گانه معرفی می‌شد. این مسئله هیچ تأثیری به پیشبرد صنعت و ایجاد تحولات شگرف ندارد. بیشتر یک حقه بازاریابی کوتاه‌مدت است.نمونه خیلی واضح دیگر، تکنولوژی‌های ۳ بعدی در تلویزیون، مانیتورها و بقیه گجت‌ها بود. یک تب کوتاه‌‌مدت که خیلی از شرکت‌ها را به سمت خودش کشاند. اما نتیجه‌اش چی بود؟ شرکت‌های کوچکی که سرمایه خود را وارد آن کردند و نابود شدند و شرکت‌های بزرگی که ضررهای هنگفت بابتش دادند.کسی نمی‌داند. شاید سال‌ها بعد دوباره این تب اوج بگیرد، ولی چیزی که مشخص است این است که شرکت‌ها در تشخیص پتانسیل این موضوع اشتباه کردند و ضررش را هم دیدند. وقتی با پدیده‌ای مواجه می‌شوید باید از خودتان سؤال کنید “آیا چیزی که می‌بینم یک عرصه مستقل است، یا صرفاً تبی است که می‌گذرد و چیز دیگری جایش را می‌گیرد؟”مدل ۴ بخشی برای انتخاب موضوع وبلاگشما تا اینجا دید خوبی نسبت به کارهایی که توجه شما را جلب کرده‌اند پیدا کرده‌اید. تقریباً از همه جنبه‌ها سنجیده‌اید و می‌دانید که چه خبر است! اما هنوز بین دو یا چند گزینه مانده‌اید. کافی است آن‌ها را کنار هم بگذارید، به آن‌ها امتیاز بدهید و ببینید چطور می‌شود.می‌توانید از این فرم که برای شما تهیه کرده‌ام استفاده کنید. هرکدام از موضوعات را در یک ردیف بنویسید و بر اساس علاقه، پتانسیل مالی، آینده‌دار بودن و آسان بودن از ۱ تا ۱۰ به آن امتیاز بدهید. ۱ به معنی کم یا بد، و ۱۰ به معنی زیاد یا خوب است.حداقل امتیاز برای هر قسمت باید ۶ باشد. بنابراین اگر دیدید یک مورد به حداقل امتیاز نمی‌رسد، کلاً بی‌خیالش شوید. احساسی برخورد نکنید، تقلب هم نکنید، به حرف بقیه هم اعتماد نکنید. شما هستید که می‌خواهید کار را انجام دهید، نه آن‌ها… حوزه‌ای که بیشترین امتیاز را در بین گزینه‌های دیگر کسب کند، بهترین انتخاب از نظر شما است. این روش را می‌توان برای سنجش و انتخاب جامعه و بازار هدف هم مورد استفاده قرار داد.این نکته را به یاد داشته باشید که راه میانبری وجود ندارد. موفقیت در تولید محتوا و وبلاگ نویسی، تغییر و کسب درامد از تلاش‌های سخت و پیوسته ایجاد می‌شود. این را هم به خودتان بقبولانید که شاید بشود برای سرگرمی برخی کارهای متفاوت را انجام داد، ولی برای شغل و تخصص بهتر است که فقط یک حوزه را انتخاب کرد. می‌دانم انتخاب سختی است، اما باید آن را انجام بدهید. اگر هنوز مردد هستید، فرم را بردارید و با تحقیقات خودتان، به آن‌ها نمره بدهید. مطمئناً با انتخاب آگاهانه موضوع وبلاگتان، کسب و کار خوبی را با علاقه زیاد، دستاورد مالی مناسب و آینده روشن خواهید داشت.به نظر شما برای انتخاب یک موضوع برای وبلاگ‌نویسی چه نکات دیگری باید در نظر گرفته شود؟ نظرات خودتان را در مورد موضوع وبلاگ و راهنمایی‌های دیگری که می‌تواند به افراد کمک کند، در میان بگذارید. https://blogcoach.ir/resources/downloads/%da%86%da%a9-%d9%84%db%8c%d8%b3%d8%aa-%d8%aa%d8%ad%d9%84%db%8c%d9%84-%d9%85%d9%88%d8%b6%d9%88%d8%b9-%d9%88%d8%a8%d9%84%d8%a7%da%af/