https://virgool.ir/feed/@bipolar_disorderاینجا دفتر خاطرات من است و شما خواننده روزهای نکبت‌بار زندگی من هستید. اگر به محتوای شاد و انگیزشی علاقمندید به دیگر صفحه‌ها رجوع کنید!fa2026-11-10 19:03:05https://files.virgool.ir/upload/users/161246/avatar/TtnRlm.jpghttps://virgool.ir/@bipolar_disorderhttps://virgool.ir/@bipolar_disorder/ملاقاتی-unfi1ryacrhzحیاط آسایشگاه۲۰ دقیقه دیگر ساعت ۶ عصر است. نیم ساعت پیش ملاقاتی‌ها رفتن و نیم ساعت دیگر شام می‌آورند. امروز مادرم به ملاقات من آمده بود. مابین این همه غریبه چهره آشنا و پر محبت او بسیار مرا خوشحال کرد. دو ساعتی که با هم بودیم و گپ و گفت کردیم. او گفت که فردا هم می‌آید. مرد مهربانم برایم یک کتاب زیبا خریده که در روزهای آسایشگاه بخوانم. فردا جلسه سوم شوک درمانی است. نمی‌دانم چرا به این جلسات امیدوارم. امروز دریافتم که چقدر به خانواده‌ام وابسته‌ام. چقدر ندیدن آنها برایم دشوار است. چقدر وقتی نیستم دلتنگ آنها می‌شوم و چقدر در قبال آنها بی‌انصافی کرده‌ام. کاش خدا مرا ببخشد!کاش زندگی با همه ما کمی مهربان‌تر بود...دوازدهم آبان۱۴۰۵.یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیFri, 06 Nov 2026 19:14:52 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/چراغ-خاموش-upkruustem66۵ روز در آسایشگاه گذشت. امروز دومین جلسه شوک درمانی و اولین جلسه روان درمانی برگزار شد. خانم مشاور اینجا می‌گفت خیلی خوب است که توانستم ۱۷ روز با اهریمن مقابله کنم. همچنین می‌گفت باید با خودم مهربان‌تر باشم تا که هر اتفاق کوچک و بزرگی می‌افتد اولین گزینه خودکشی نباشد. به حرف‌هایش می‌اندیشم. او راست می‌گفت اگر فردی دیگر در چنین موقعیتی قرار گیرد اولین راه حل من برایش مرگ نیست. چگونه می‌توانم با مینا مهربان‌تر باشم؟من باید خودم را ببخشم نباید دائما او را سرزنش کنم. ساعت ۷ شب است. شام را خورده‌ایم و حدود یک ساعت دیگر خاموشی می‌دهند. در اتاق ۱۰۹ هستم. هم اتاقی جدیدم بالغ بر ۴۰ سال دارد و چراغ را دائماً خاموش می‌کند و من در تاریکی با اندک نوری که از لایه در می‌تابد مشغول نوشتن هستم. نوشته‌هایم انسجام سابق را ندارد بهتر است این اراجیف را تمام کنم.یازدهم آبان ۱۴۰۵.یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیThu, 05 Nov 2026 17:35:25 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/صد-و-نه-ijrhusboz68hمهتاب شب چهارم آسایشگاه را منور کرده. من در اتاق ۱۰۹ آرمیده‌ام. بدن درد ناشی ازECT رهایم نمی‌کنه تازه فردا هم دومین جلسه شوک درمانی است. امروز روز خیلی کسل کننده‌ای بود. پدر و مادرم که به شهرستان رفتند مرد هم مریض بود و نتوانست به دیدنم بیاید. در نتیجه من ماندم و یک دنیا دلتنگی علاوه بر آنکه نمی‌توانستم از بخش خارج شوم. اهریمن خودکشی همچنان در سرم بالا می‌دهد و من با خود فکر می‌کنم یعنی چقدر دیگر زمان نیاز است تا او مغزم را به من بازگرداند. من همان مینای سابق را می‌خواهم!روزهای آسایشگاه خیلی کرفت و بی‌حوصله می‌گذرد و این روند معلوم نیست تا به کی ادامه خواهد داشت! غمگین و دلتنگ کنج اتاق کس کردم و به آینده چشم دوخته‌ام. کاش اهریمن نابود شود...دهم آبان ۱۴۰۵ .یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیWed, 04 Nov 2026 19:12:23 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/شوک-vzdxdyha0qnhدر اتاق ۱۰۷ هستم. امروز صبح که بیدار شدم صدایم زدند تا برای شک درمانی به طبقه پایین بروم. چیزی یادم نمی‌آید. ناگهان کسی مرا صدا زد و گفت دستتو بده بلند شو از رو تخت! چشمانم را باز کردم و درد عجیبی شقیقه‌ها و فکم را آزار می‌داد. تلوتلولو خورم به کمک پرستار به اتاقم اومدم بلافاصله موبایلم را از پرستار گرفتم و با مرد تماس گرفتم. نمی‌دانستم چند شنبه است یا چندم ماه است و این موضوع آزارم می‌داد. درست یادم نیست امروز بود یا دیروز اما دکتر به من می‌گفت برای آمدن بخش عمومی عجله نکن حداقل یک هفته دیگر اینجا هستم. امروز از اهریمن خبری نبود تا همین چند دقیقه پیش! خدا می‌داند او تا کی قرار است کنار من بماند؟نهم آبان ۱۴۰۵یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیTue, 03 Nov 2026 13:59:50 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/صاعقه-n6qbhzkk7mmeساعت پنج و نیم عصر روز دوم است. امروز صبح دکتر مرد را خواسته بود آمد و دکتر توضیحاتی به او داد و روند درمان مشخص شد. بعد از ظهر پدرم و مرد برای ملاقات آمده بودند. کمی با هم گپ زدیم و آنها رفتند و باز من تنها شدم.کنج اتاق ۱۰۷ نشستم و می‌نویسم. چندی قبل پرستار آمد و برگه بالای تختم چسباند روی آن نوشته بودNPO ! این بدین معناست که من باید از ساعت ۱۲ شب تا صبح ناشتا باشم. برای اولین جلسه شوک درمانی!!!از فردا به مدت یک یا دو هفته برای من شوک انجام می‌شود. طبیعتاً می‌بایست استرس داشته باشم اما بی‌نهایت آرامم. انگار همین صاعقه می‌تواند اهریمن را از پای بیندازد. اهریمنی که زور هیچکس تا به حال به او نرسیده. همان اهریمن لعنتی خودکشی...سر و صدای دخترها جلوی اتاق من رشته افکار مرا پاره می‌کند. نقطه سر خط!من مینا هستم بیمار بخش ۱ بیمارستان روانپزشکی و فردا شوک می‌گیرم...هشتم آبان۱۴۰۵.یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیMon, 02 Nov 2026 17:39:43 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/اتاق-۱۰۷-tjg5fst74do9پنجشنبه شب است. امروز صبح از خواب بیدار شدم وسایلم را جمع کردم و به آسایشگاه آمدم. ظهر بود که بستری شدم. لباس‌های صورتی لعنتی را به تن کردم و به بخش آمدم. کمی بعد مرد رفت و من تنهاتر از همیشه کنج اتاق آرام گرفتم. کسی صدایم می‌زند. پرستار برای گرفتن نوار قلب آمده. رشته افکارم پاره شد. حالا او رفته پس از نو شروع می‌کنم: مینا هستم. مریض اتاق ۱۰۷ !امروز بعد از ظهر که می‌خوابیده بودم که صدایم زدند. بله مرد مهربانم آمده بود. با هم کمی صحبت کردیم و خوراکی خوردیم سر آخر او رفت و من دوباره به آغوش تنهایی برگشتم. هم اتاقیم زن خوبی است. او صورتی گرد و شکمی بزرگ دارد و قلب مهربانش از تک تک کلماتش پیداست. بعد از چند کمی با اون صحبت کردم با هم چای نوشیدیم و سیگار کشیدیم حالا هم ساعت هفت و خورده‌ای است یکی دو ساعت دیگر باید بخوابم و این روز لعنتی را به پایان برسانم. هفتم آبان ۱۴۰۵.یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیFri, 30 Oct 2026 19:40:10 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/فردا-بستری-می-شوم-txudg6ebxwowهفده شب لعنتی گذشت. من فردا بستری می‌شوم. هنوز هم اهریمن خودکشی در حال خودنمایی است. او به من حمله می‌کند و من گویی برده او هستم. حالا که دارم با اون مقابله می‌کنم فشار زیادی را متحمل می‌شوم. جدال بزرگی در مغزم در حال انجام است. بنابراین طبق خواسته خانم دکتر و خانم مشاور برای کمتر شدن فشار روانی و فروکش کردن افکار باید بستری شوم.قرار بر این شد امروز آسایشگاه برویم تا من بستری شوم اما ظرفیت آنجا تکمیل بود. لاجرم تا فردا صبر می‌کنیم.امیدوارم این بستنی بتواند حتی ذره‌ای افکار مرا کمرنگ کند به زندگی دوباره به من لبخند بزند...ششم آبان ۱۴۰۵یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیThu, 29 Oct 2026 08:38:06 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/شام-آخر-e4jji3qttoypشانزدهمین شب فرا رسیده. امروز به مطب دکتر روانپزشکم رفتیم. حال و احوالات مرا که متوجه شد گفت فورا باید بستری شوی.همراه مرد به خانه خودمان رفتیم.‌ برای شب آخر شام خوردیم و فیلم نگاه کردیم. بعد ساکم را جمع کردم و آماده شدم که فردا بستری شوم. دوباره به خانه پدرم آمدم...نمی‌دانم آسایشگاه چه برایم خواهد داشت؟ اما می‌دانم حتماً حال مرا خوب می‌کند. نوشته را می‌نویسم با عوارض داروهایم و تاثیرات داروهای سرماخوردگی گیج و گنگ هستم و هر جمله‌ای که می‌نویسم ند دقیقه خوابم می‌برد:)پنجم آبان ۱۴۰۵یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیThu, 29 Oct 2026 08:35:15 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/تداخل-دارویی-wcomvlvxpjlyپانزده شب گذشت و اهریمن هنوز هم کنار من است. در کنار مشکل روحی روانی که دارم امروز صبح احساس سرماخوردگی نیز کردم. شب که شد به بیمارستان رفتیم دکتر برای عفونت گلویم و حالت تهوع دو تا قرص تجویز کرد که بعد متوجه شدیم قرص‌ها با داروهای خودم تداخل دارد. این جملات اهریمن را بیدار کرد...او آمد و اختیار از من گرفت هنوز صدای دکتر در گوش‌هایم زمزمه می‌شود که می‌گفت فلان دارو با آزیترومایسین تداخل دارد و در صورت مصرف ایست قلبی اتفاق می‌افتد. من که آن زمان به اهریمن بدل شده بودم به فکر فرو رفتم. فوراً سناریو در ذهنم چیده شد. مینا قرص‌ها را می‌خورد و تمام. کمی بعد بر اهریمن فائق آمدم ولی فکر قرص‌ها همچنان کنج ذهنم به قوت باقیست. به راستی این روزها کی تمام می‌شوند؟!چهارم آبان ۱۴۰۵یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیThu, 29 Oct 2026 08:31:41 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/تسلیم-می-شوم-wypxwkypsd5zدو هفته گذشت. اهریمن ۱۴ روز است که با من زندگی می‌کند. دیشب به این نتیجه رسیدم که شاید هیچگاه قرار نیست اهریمن از بین برود و او تا ابد همراه من می‌ماند. مموری به اهریمن را پذیرفته بودم اما امروز خانم مشاور می‌گفت که اسم این موضوع پذیرش نیست بلکه تسلیم شدن است. آری من در مقابل اهریمن ملعون تسلیم شده‌ام و فکر می‌کنم بودن من می‌تواند به نفع همه کس باشد. مرد می‌گوید که من را خیلی دوست دارد و زندگی او بدون من سراسر غم و اندوه است. من اما قلبم به تکه سنگ می‌ماند که هیچ حرفی رویش اثر ندارد. من بستری نمی‌شم و آنقدر خانه مادرم می‌مانم که یا خوب شوم یا اقدام صورت گیرد. آنقدر اهریمن خودش را به در و دیوار مغزم کوبیده که دلم می‌خواهد جمجمه‌ام را بشکافم مغزم را در بیاورم و زیر پا له کنم شاید سردردم خوب شود. امشب در اسباب کشی دفتری از دوران دبیرستانم یافتم که در آن مکرراً از خودکشی صحبت کرده بودم. با خود اندیشیدم این اهریمن لعنتی تا به کی قرار است همراه من بماند. او دوست دیرین من است. از این شرایط خسته‌ام. کاش این روزها زودتر تمام شود!سوم آبان ۱۴۰۵یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیThu, 29 Oct 2026 08:29:00 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/این-روزها-تا-به-کی-ادامه-دارند-cxhfqmfvxyqbسیزده شب گذشت. افکار به قوت خود باقی هستند. هنوز منزل پدرم سکونت دارم. امروز هم همچون روزهای گذشته اهریمن دو سه باری حمله کرد که من با اندک توانی که دارم مقابل او ایستادم. نمی‌دانم این روزها تا به کی ادامه دارند...مرد می‌خواهد بر خلاف نظر دکتر مرا به سفر ببرد. او هنوز هم با بستری شدن مخالفت می‌کند. اما امروز من هم به او گفتم که مخالف بستری شدن هستم. می‌دانم که بیرون از آسایشگاه افکارم درمان نمی‌شود اما می‌خواهم به او بفهمانم عواقب تصمیمش چه خواهد بود!افکارم رفته رفته شدیدتر می‌شوند و جالب اینجاست من اصلاً به درمان شدن امیدوار نیستم. حتی نسبت به مرد سوءظن نیز پیدا کردم که او عمدا مرا به خانه مادرم فرستاده تا بتواند کمی تنها باشد. آخر شاید او هم از این شرایط لعنتی خسته شده باشد. آه... مینای بی‌گناه من چگونه می‌توانند با تو بی‌رحم باشند؟!دوم آبان ۱۴۰۵یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیWed, 28 Oct 2026 23:13:30 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/درون-جمجه-ام-md6gia8uukudشب دوازدهم است. اسباب کشی انجام شده. استرس وجود اهریمن و اسباب کشی امروز مرا تا مرز خوردن سم پیش برد. درد عجیبی در سرم می‌پیچد. تا حدی که دوست دارم جمجمه‌ام را بشکافم و مغزم را از درون آن دربیاورم.مرد هم امروز اینجا بود. این وقفه ندیدن او حس بدی به من می‌دهد. احساس می‌کنم با هم غریبه شده‌ایم. او اما سعی می‌کند این حس را در من بکشد.در هر حال من هنوز خانه پدرم هستم و فعلا هم امکان مراجعت ندارم. تازه اگر شانس بیاورم که سه‌شنبه وقتی برای ویزیت می‌روم دکتر مرا بستری نکند.رسوخ اهریمن در من به قدری زیاد شده که امشب وقتی چشم‌هایم را می‌بستم، در دنیای خیال او به منهجوم می‌آورد. ترس تمام وجودم را گرفته بود که به زور داروها توانستم کمی آرام بگیرم.چه کسی می‌داند پایان این بدبختی کجاست؟!یکم آبان ۱۴۰۵یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیWed, 28 Oct 2026 22:21:32 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/اهریمن-وارد-جسمم-می-شود-zyn1gt9zytweشب یازدهم هم گذشت. هنوز افکار شدید هستند. اهریمن بیخ گوش من ایستاده، نفس‌هایش فضا را برایم سنگین کرده. در این مواقع قلبم به سرعت خودش را به در و دیوار سینه‌ام می‌کوبد.نفس‌هایم به شماره می‌افتند. زمین لرزه ای شدید دستانم را می‌لرزاند، آنها گویی شمشی از یخ هستند. سر و صورتم در کوره‌ای آتشین می‌سوزد. درست در همینجا اهریمن وارد می‌شود. ناگهان افکار اهریمنی مثل خون زیر پوست تنم می‌دود.دست آخر اهریمن وارد جسمم می‌شود و من گویی بازتابی از او می‌شوم. با حالتی تسخیر شده، چشمانی خیره به نقطه ای نامعلوم و دندان‌هایی قفل شده تن به خواسته های او می‌دهم.آن وقت می‌گویند خودت باید به خودت کمک کنی!!!سی‌ام مهر ۱۴۰۵.یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیWed, 28 Oct 2026 19:17:05 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/جنگ-تن-به-تن-ngzkzmcwsf2dده شب گذشت. اهریمن هنوز اینجاست. امروز چندین بار بر من مستولی گشت تا جاییکه با شمشیری از پرانول به او حمله کردم. این روزها خیلی سخت می‌گذرند. اهریمن خودکشی ثانیه به ثانیه قوی تر می‌شود. و من ثانیه به ثانیه به تسلیم شدن نزدیکتر می‌شود. این جنگ لعنتی کم‌کم جان مرا می‌گیرد.‌ افکار اهریمنی گاهی آنقدر شدید می‌شود که بدن درد می‌گیرم. گویی او با زنجیرهایی بزرگ مرا می‌کشد و من مدام در حال تقلا کردن هستم. دیگر نمی‌دانم باید با این روح زخمی و جان خسته چه کنم؟این روزها ناامیدی همچون تار عنکبوت دارد مرا در بر می‌گیرد.دلم برای روزهایی که همه چیز خوب بود تنگ است. دلم تنگ روزهاییست که دیگر هرگز باز نمی‌گردند.این دنیا یک زندگی بی‌دغدغه به من بدهکار است...بیست و نهم مهر ۱۴۰۵.یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیWed, 28 Oct 2026 14:06:47 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/یار-قار-rswcuyouv2vnشب نهم است. اهریمن خودکشی هنوز هم اینجاست! حرکت نحس گام‌هایش همواره در اطراف من است.او دندان های تیز و بزرگ دارد. ناخن هایش از چاقوست.او گرد من می‌گردد.- ای اهریمن از جان من چه می‌خواهی؟او پاسخی نمی‌دهد.یار قار او، افسردگی است که حالا او هم آمده تا دوستش تنها نباشد.در این میان من با دست خالی روبروی این دو ایستاده‌ام.باید به پیروزی فکر کنم اما قلب و روح من در اسارت آنهاست.براستی پایان این روزها چه خواهد شد؟!بیست و هشتم مهر۱۴۰۵.یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیWed, 28 Oct 2026 13:59:14 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/دختر-درون-آینه-lokoryi5f8vuهشت شب گذشت. هشت شب لعنتی! راستش این روزها دیگر به بودن اهریمن عادت کرده‌ام. این اصلاً نشانه خوبی نیست.حالا او به عضو بسیار کوچکی از مغز من بدل شده. اگر این منوال ادامه پیدا کند او کم کم کل مغز مرا در بر می‌گیرد و در نهایت من می‌شوم اهریمنی که قصد جان خودم را دارم، می‌شوم آن چاقویی که دسته خودش را می‌برد. باید برای دخترک معصومه درون آینه کاری کنم او نباید به دست من نابود شود.این روزها بسیار غمگینم. در قلب من فقط یک شمع سوسو می‌زند تا این قلب منجمد را گرم کند و من برای محافظت از این شعله زره پولادین به تن کرده ‌ام.مینای کوچک من بی‌وقفه مراقبت هستم تا روزی که اهریمن شکست بخورد.بیست و هفتم مهر ۱۴۰۵پ‌ن: تصویر بعدا اضافه می‌شود در این زمان حوصله این کارها را ندارم..یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیTue, 27 Oct 2026 08:58:46 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/نامه-بستری-bpdqrzuegv0iهفتمین روز هم گذشت. هریمن همچنان در سر من زندگی می‌کند. امروز که از او برای خانم مشاور گفتم با لبخندی شیرین به من گفت که نگران نباش از شرش خلاص میشی!حرف هایش دلگرمم کرد مثل یک فنجان قهوه وسط برف...بعد از ظهر به آسایشگاه رفتم تا خانم دکتر من را ویزیت کند. او گفت که باید پانسیون خانگی باشم اما اگر حالم بد شد فوراً بستری شوم. نامه بستری را در دست گرفتیم و به سمت خانه راهی شدیم. حال و روز اطرافیان را می‌بینم و در می‌یابم چقدر برای آنها اهمیت دارم و ناگهان جای زخم جمله « من برای هیچ کسی هیچ اهمیتی ندارم» درد می‌گیرد. واقعیت کدام است؟!اهریمن همچنان روزی دو سه دفعه بر من هجوم می‌آورد و من هر بار سعی می‌کنم مقاومت کنم.بیست و ششم مهر ۱۴۰۵پ‌ن: تصویر بعدا اضافه می‌شود در این زمان حوصله این کارها را ندارم..یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیMon, 26 Oct 2026 15:10:52 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/نمی-توانم-qy4ell8vs2sbشب ششم است. اهریمن امروز دو مرتبه بر من هجوم آورد که این بار هم نتوانست کار به جایی ببرد.به حربه‌های او می‌اندیشم. او هربار راهی متفاوت از قبل رو می‌کند و من هربار در مقابلش می‌ایستم.خسته و غمگینم از این مقابله... دیگر توان جنگیدن ندارم، اما وقتی به مرد فکر می‌کنم درمی‌یابم که هنوز هم باید قوی باشم. نمی‌خواهم او را تنها بگذارم.به خانواده‌ام می‌اندیشم چقدر تنها گذاشتن آنها دشوار است.چگونه باید اهریمن را شکست دهم؟ پرسشی که پاسخش را هیچکس نمی‌داند...بیست و پنجم مهر۱۴۰۵پ‌ن: تصویر بعدا اضافه می‌شود در این زمان حوصله این کارها را ندارم..یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیSun, 25 Oct 2026 13:53:27 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/افسردگی-eimqidly3vvzپنجمین شب بازگشت اهریمن است. دوباره به خطوط آبی دفتر خیره‌ام و نمی‌دانم از چه باید بگویم. از اهریمن که مدام در سرم برنامه خودکشی می‌ریزد یا افسردگی که نرم نرمک صدای قدم‌های منحوسش را می‌شنوم؟امروز مرد می‌گفت هرگز حاضر نیست دوباره مرا بستری کند. از حرفش خوشحال شدم؟ خیر! من نمی‌خواهم که وبال گردن دیگران باشم. امروز سه روز است که من در خانه پدرم اقامت دارم و این مسئله مرا ناراحت می‌کند که زندگی دیگران به خاطر من مختل شود.پس آسایشگاه بهترین راه است که آن هم مرد نمی‌پذیرد.آه... در این بین افسردگی را چه کنم؟ اگر حس من درست باشد و دوباره سر و کله‌اش پیدا شود آن وقت چه؟لعنت بر باعث و بانی بدبختی‌ها...بیست و چهارم مهر۱۴۰۵پ‌ن: تصویر بعدا اضافه می‌شود در این زمان حوصله این کارها را ندارم..یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیWed, 21 Oct 2026 11:00:04 +0330https://virgool.ir/@bipolar_disorder/می-ترسم-ienmjzi2exi7چهارمین شب بعد از آمدن اهریمن است. خانه پدرم هستم به کنج اتاق برادرم آرام گرفتم تا کمی بنویسم و مغزم را ساکت کنم.امروز اهریمن کمی کمتر از دو سه روز گذشته من را مورد هدف قرار داد. این موضوع برای اطرافیان من بسیار رضایت بخش بود و برایشان خبر خوبی به حساب می‌آمد. منم ما بر خلاف آنها بسیار از این مسئله ترسیدم که من اهریمن را خیلی خوب می‌شناسم و می‌دانم اگر امروز کمتر بود حتماً فردا با حربه‌های جدیدتر و بیشتر با ضربه‌های هولناک‌تر از قبل دگر بار به من هجوم خواهد آورد.‌من حالا چه کنم؟نمی‌دانم فقط می‌دانم که باید هرچه خانم مشاور می‌گوید را انجام دهم.نمی‌دانم شاید این بار هم اهریمن پیروز شد، خدا را چه دیدی؟!بیست و سوم مهر۱۴۰۵پ‌ن: تصویر بعدا اضافه می‌شود در این زمان حوصله این کارها را ندارم..یادداشت‌های یک دوقطبییادداشت‌های یک دوقطبیTue, 20 Oct 2026 10:18:19 +0330