https://virgool.ir/feed/@binamo96من یکی از آن هزار هزار نیامدگانی هستم که خواجه ی کاشف الاسرار می گوید که باید بنویسم. بنویسم تا حلقه ای باشم در سلسله‌ی کاتبانی که باید تا ابدالاباد شرح واقعه بگذارند.fa2026-11-12 08:54:18https://files.virgool.ir/upload/users/114743/avatar/3UZQiI.pnghttps://virgool.ir/@binamo96https://virgool.ir/@binamo96/با-غم-زندگانی-را-ادامه-دادن-odppfy8axhs1تراپیستم توصیه کرده که وقت خشم و اضطراب دستم را روی سینه‌ام بگذارم و احساسم را درک کنم. راه حل جالبی‌ست این پذیرش. پذیرش از طغیان جلوگیری می‌کند و انگار کار تمام روان‌درمانگرهای جهان همین است: رام کردن وحشی‌هایی که قصد طغیان دارند.دستم را روی سینه‌ام می‌گذارم و سعی می‌کنم درک کنم که یک خاورمیانه‌ای هستم و بارش مصیبت از چپ و راست در این جغرافیا عادی‌ست؛ می‌پذیرم که زندگی‌ام لباس زشتی‌ست که حاصل وصله زدن لحظات کوتاه شادی به روزهای متمادی غم است. می‌پذیرم که حالم خوب نیست. تراپیستم می‌گوید همین پذیرش یک قدم بزرگ است. باشد. قبول. می‌پذیرم. من هم یکی مثل همه.binamo96binamo96Tue, 18 Feb 2020 15:46:27 +0330https://virgool.ir/@binamo96/بهار-چیزهای-بسیار-دیگری-را-فراموش-خواهم-کرد-gce0w0pd3ljoخانه را تحویل گرفته‌ایم. نصفه و نیمه. نصفه و نیمه از این جهت که حالا هنوز دو هفته باقی‌ست تا نقل مکان کامل. دو هفته زمان باقی ست تا نرم‌نرم با این مکان خو بگیرم. بی‌اجبار. بی‌عجله.دور تا دور خانه درخت است و بهار نزدیک است و بهار و درخت خوب است و زندگی خوب نیست و هیچ وقت نبوده. گریزی نیست از ماندن، از پذیرش. و حالا من دیگر از این گذشته‌ام که به آن‌چه حقم می تواند باشد فکر کنم. حالا تنها می‌دانم که بحث، بحث سهم است و نه حق.و سهم من از جهان فعلا همین خانه‌ای‌ست که بوی تمیزی می‌دهد و پنجره‌های بزرگش رو به بی‌نهایت درخت باز می‌شوند.*شعری از سارا محمدی اردهالیbinamo96binamo96Sun, 16 Feb 2020 21:32:58 +0330https://virgool.ir/@binamo96/چرا-عاقل-کند-ازین-کارا-hbcmhyifsoccطبق تقویم دقیقا پنج روز دیگه تاریخ اولین امتحان پایان ترم منه و من هنوز نمی‌دونم می‌تونم امتحان بدم یا نه! چرا؟ چون دانشگاه عزیزم کماکان بعد سه هفته داره دور خودش می‌چرخه و نامه‌نگاری‌های بیهوده میکنه تا ببینه چطور میشه کاری کرد تا دختر چموشی که بنده باشم، از طریق سفارت ایران در یکی از کشورهای اروپا امتحان پایان‌ترم بدم! حالا چرا چموش؟ چون این بندگان خدا صد سال پیش یک آیین‌نامه ای تصویب کردند که طبق اون موظف‌اند برای دانشجویانی که به هر دلیل موقع امتحان ایران نیستند، در سفارت خانه امتحان برگزار کنند. اما هیچ‌وقت فکر نمی‌کردند موجودی پیداش بشه که واقعا بخواد چنین کاری انجام بده. بیچاره‌ها همینطوری یه چیزی نوشتن و تصویب کردند و به عواقبش هم فکر نکردند.بنابراین تصور کنید قیافه‌ی مسئول محترم رو وقتی پدر بنده بهش خبر داد توی چه دردسری افتاده. :)))خلاصه در حال حاضر بیشتر از این‌که نگران امتحانم باشم کنجکاوم که ببینم سرانجام این قضیه چی میشه. و این دانشگاه وطنی که از قضا جزو سه دانشگاه برتر ایران هم هست چطوری میخواد این شکری که با تصویب اون آیین‌نامه خورده رو جمع کنه! :))binamo96binamo96Mon, 06 Jan 2020 14:05:30 +0330https://virgool.ir/@binamo96/حسادت-مطلوب-aq5zjolcb5mqآیا واقعا حسادت یک ویژگی منفیه؟ نمی‌دونم! همونطور که نمی‌دونم آیا مقایسه کردن خود با دیگران کار درستیه یا نه. طرفداران نادرست بودن مقایسه که بسیار در ذم این کار قلم‌فرسایی کردن و دیگه نیازی نیست من دوباره توضیحی بدم ( همون قضیه‌ی باطن زندگی خودت رو با ظاهر زندگی دیگران مقایسه نکن و جوجه رو آخر پاییز می‌شمارن و این صحبتا). اما از طرف دیگه مقایسه و بعضا حسادت به آدم یه افق دید میده. یه تلنگره که ببینی آیا دیگران هم مسیری که تو توش دچار استحاله شدی رو طی میکنن؟ اگرنه پس چه می‌کنن؟ این احساس مقایسه و به دنبالش حسادت امروز گریبان من رو گرفت. وقتی شنیدم میم، دوست قدیمیم، که مختصر کدورتی هم با هم داشتیم و داریم در آزمون ورودی یک جایی که مدت طولانی آرزوی من هم بود قبول شده. وصف حالم سخته. احساسی که داشتم این بود که من یک بازنده‌ام که هیچ غلطی در زندگی نکردم و دیگران میگ‌میگ گویان دارن از کنارم می‌گذرن و من همچنان در جای قبلی درجا میزنم. هرچی فکر می‌کردم هیچ موفقیت و نقطه پررنگی در زندگیم نمی‌دیدیم. بعد از ساعت‌ها بهت و حیرت و بعدش صحبت با بچه‌شیر تونستم خودم رو کمی جمع و جور کنم و باور کنم آن‌چنان هم بازنده نیستم. توی اون دو سالی که میم برای اون آزمون ورودی می‌خوند من سر کار رفتم و با چالش‌های محیط کار آشنا شدم، ازدواج کردم و زندگی عاطفیم سر و سامون گرفت، ارشد قبول شدم و مهاجرت کردم. پس همچین بی‌کار و بی‌عار هم نبودم. فقط فرق من و میم در دو موضوع اساسی بود: من تنبلم، بسیار تنبلم و اصلا پشت‌کار ندارم و سریع روحیه‌م رو می‌بازم ولی میم اصلا این‌طور نیست. بسیار صبور و اهل کاره. البته منم در چند وقت اخیر بهبود قابل توجهی در این زمینه داشتم اما بازم هنوز میم چند سر و گردن از من بالاتره.میم طبق گفته‌ی خودش از دبیرستان آرزوی داشتن این شغل رو داشت و از همون موقع برای رسیدن بهش تلاش کرد. به بیان دیگه مثل تراکتور به طرف آرزوش حرکت کرد. من اما بارها و بارها و بارها جهت و مسیرم رو عوض کردم و به قولی از این شاخه به اون شاخه پریدم.البته بازم مثل همیشه تاثیر عوامل محیطی رو نباید نادیده گرفت. دنیا جوری گشت که میم با مردی وارد رابطه شد که بنا به سبک زندگیش تونست در راه رسیدن به این هدف ( قبولی در اون آزمون) بهش کمک کنه. و در مقابل من با مردی وارد رابطه شدم که بنا به سبک زندگیش تونست اتفاقات دیگه‌ای رو توی زندگی من رقم بزنه. مثلا همین مهاجرت به اروپا.حالا چرا من خودم رو با میم مقایسه می‌کنم؟ رو راست باشم بخش عظیمیش ناشی از حسادته. حسادتی که اگرچه چند ساعتی فلجم کرد اما بعد باعث شد درست فکر کنم و ببینم کجای دنیا ایستادم و باید از این‌جا به بعد چیکار کنم. یعنی اگر این اتفاق نمی‌افتاد ممکن بود من تا مدت‌ها همینطور الکی دور خودم بچرخم و هیچ حرکتی ازم سر نزنه.نتیجه‌ی اخلاقی این‌که گویا هیچ صفت تماما مثبت یا تماما منفی‌ای در دنیا نیست. صفر و یک دیدن قضایا خیلی ابلهانه‌ست. حسادت و مقایسه خیلی وقتا می‌تونن کار ساز باشن . یا در مقابل مثلا باید یادم باشه که یکبار مفصل در مورد نظرم از وجوه منفی نیکی کردن هم بنویسم.binamo96binamo96Sun, 05 Jan 2020 01:27:36 +0330https://virgool.ir/@binamo96/من-از-این-دنیا-چی-میخوام-dwcrhwtb5mvsدارم فکر می‌کنم به‌طور «کلی» در هر برهه از زندگی انتخاب‌های خوبی انجام دادم. کلی رو از این جهت می‌گم چون جزییات کارهام واقعا خالی از اشکال نبوده. مثلا این‌که وارد یک رشته‌ی حقوقی شدم تصمیم کاملا به‌جایی بود اما بهتر بود در انتخاب دانشگاه هوشمندانه‌تر عمل می‌کردم و صرفا به‌خاطر آرزوی سردر فلان دانشگاه اون‌جا رو انتخاب نمی‌کردم. یا مثلا در دوره‌ی کارشناسی سیاست بیشتری به‌خرج می‌دادم و روابط بهتری با افراد برای خودم می‌ساختم.این فکرا از این جهت این روزها زیاد توی سرم می‌چرخه که الآن دوباره نوبت تصمیم‌گیری رسیده. باید ببینم می‌خوام درسم رو توی ایران ادامه بدم یا این کشوری که در حال حاضر هستم. اگر انصراف بدم از دانشگاه ایران، باید هرطور شده توی این یک سال مدرک زبانم رو بگیرم که بتونم همینجا برم دانشگاه.بماند که پلن‌های B بی‌شماری هم دارم. از بچه‌دار شدن تا سفر دو ساله دور اروپا و یا اپلای برای کار توی فلان سازمان بین‌المللی و حتی خانه‌دار شدن و تا آخر عمر کتاب خوندن.کمتر از سه ماه دیگه ۲۴ ساله میشم و بزرگ‌ترین غم روی دلم اینه که با وجودی‌که «تقریبا »هرجور امکاناتی که بخوام فراهمه تا مسیر دل‌خواهم رو طی کنم، هنوز نمی‌دونم دل‌خواهم چیه و دارم الکی دور خودم می‌چرخم.binamo96binamo96Fri, 03 Jan 2020 21:16:05 +0330https://virgool.ir/@binamo96/شروع-nrr5lb0b308rکاش این‌جا فضایی باشه برای معاشرت با محور کلمات. اتفاقی که بعد از اوج وبلاگ‌نویسی هیچ وقت برای من تکرار نشد. بعد از سال‌ها جسته و گریخته نوشتن و ننوشتن، در اولین‌روز از دهه‌ی جدید میلادی از خودم میخوام که پیوسته بنویسم. بنویسم که هیچ‌ کاری رو بهتر از این پیدا نکردم.سلام! :)binamo96binamo96Wed, 01 Jan 2020 23:17:00 +0330