https://virgool.ir/feed/@bimun.beman.77fa2026-11-12 03:41:09https://files.virgool.ir/upload/users/1308868/avatar/5u87c2.jpeghttps://virgool.ir/@bimun.beman.77https://virgool.ir/@bimun.beman.77/یک-تجربه-ناب-bdsejvb2ncvp یک تجربه واقعا متفاوت و مهیج در زندگی من غواصی در خلیج فارس بود.وقتی اسفند پارسال سفری چهار روزه به کیش رفتیم.یک روز از این چهار روز به بازی های ابی تعلق داشت و هر کس بازی های مورد علاقه اش را انتخاب می کرد.یکی از بازی هایی که من انتخاب کردم غواصی بود.اولش خیلی برایم ترسناک بود چون فکر می کردم خیلی وقت است شنا نکرده ام و کمی وحشت داشتم. اما وقتی گفتند نیازی به شنا کردن نیست و مربی با شما زیر اب می اید دلم گرم شد و اسم نوشتم.حدودا ساعت 10 صبح بود که به ساحل میر و حنا رفتیم. ابتدا وارد یک اتاقک شدیم ،یک کمد گرفتیم و وسایلمان مثل کیف مبایل ،کارت پول و ... را در ان جای دادیم.در حین بستن در کمد خانم هایی را دیدم که لباس های غواصی تنشان بود.تازه دوزاریم افتاد که باید لباسی بپوشم که تن هزاران نفر دیگر هم بوده.کمی چندشدم شد .اگر 200 تومان هزینه بلیطش را نداده بودم شاید منصرف میشدم.ما را به قسمتی هدایت کردند که باید لباس غواصی مان را از بین انبوه لباس های خیسی که روی نرده افتاده بود انتخاب کنیم.چشمم به خانمی ان طرف تر افتاد که شیلنگی در دست داشت و لباس کسانی که تازه از غواصی برگشته بودند را می شست.البته شستن که چه عرض کنم. خیلی ساده فقط اب روی لباس ها میداد و بعد هم وارونه زیر افاب پهنش می کرد.حالم داشت از این وضعیت به هم می خورد که به ذهنم خطور کرد یک تاپ و شلوار زیر لباس غواصی ام بپوشم.خدا رو شکر یک دست لباس اضافی هم همراه خود اورده بودم.این شد که دلم را به دریا زدم و لباس غواصی زنانه ای با استین و پاچه ای بلند برداشتم و به رخت کن رفتم تا بپوشمش.بماند که نیم ساعت تمام در رخت کن بودم و هر چه می کردم لباس از تنم بالا نمی رفت که نمی رفت، بس که تنگ بود.خلاصه به هر زحمتی بود لباس را تنم کردم و یک رویی گشاد و صورتی رویش پوشیدم و با اعصابی خرد و خاکشیر دمپایی ام را پوشیدم و از رخت کن خارج شدم.سریع السیر به سمت قایق رفتم،دمپایی ها را روی شن رها کردم و پایم را در اب گذاتشتم و از پله ها بالا رفتم و وارد قایق شدم و روی صندلی نشستم.شش همراه داشتیم.یک خانم یزدی هم همراهمان بود که با لحجه شیرین یزدی اش سختی و دریازدگی نیم ساعت مسیری که از ساحل دور شدیم را برایمان شیرین کرد.خلاصه نیم ساعتی گذشت و ما ان قدر از ساحل دور شده بودیم که تا چشم کار می کرد فقط اب دیده میشد.خانم مربی یک همراه داشت که بیشتر کارها به دوش او بود.شاگرد اول وزن هایمان را پرسید و متناسب با وزنمان وزنه های ده یازده کیلویی به کمرمان بست . بعدش دستگاه اکسیژن به کمرمان وصل کرد که شبیه کوله پشتی دو بندش را کول می کردی.بعدش هم کفش های پری دریایی به ما داد شبیه همان هایی که در تلوزیون میبینیم..یک کلاه پارچه ای روی سر،یک بینی بند روی بینی،یک عینک روی چشم،و یک ماسک که لوله طویلی داشت و به دستگاه اکسیژن وصل بود هم روی دهانمان قرار دادند.نفر اول خانم یزدی با لحجه شیرینش بود که دو دقیقه هم زیر اب دوام نیاورد و بالا امد.نفر دوم که دختر همان خانم یزدی بود توانست ماردش را سربلند کند و 8 دقیقه ای زیر اب بود.نفر سوم هم که من بودم.طریقه در اب رفتن این گونه نبود که از جایت بلند شوی و با پاهای خودت ار پله های قایق پایین روی.ان قدر کپسول اکسیژن و وزنه های دور کمرمان سنگین بود که لبه قایق مینشستی و شاگرد مربی از پشت پرتت می کرد درون اب.نامرد بدجور هم پرتت میکرد.تا اینجا هیچ خاطره خوشی جز لحجه شیرین یزدی نگفتم.داستان از ان جایی زیبا می شود که دست مربی را میگری و به اعماق خلیج فارس شنا میکنی..صخره ها،جلبک های روی صخره ها،اشعه خورشید که به درون اب می تابد،کف قایق که از پایین منظره دیگری دارد بسیار زیبا و دینی است..و اما ماهی ها.از همه رنگ و طرح و در همه سایز.هر چه قدر از زیبایی کف اقیانوس بگویم کم گفته ام.چندین بار تلاش کردم ماهی ها را در دست بگیرم اما ان قدر لیز بودند که از دستم در می رفتند.در شگفتی مخلوقات خداوند غرق شده بودم که مربی دوربین به دست جلویم ظاهر شد و ادای قلب و بای بای کردن در می اورد که از من عکس و فیلم بگیرد.در ان لحظه دلم می خواست سرم را به نزدیک ترین صخره بکویم چرا که این تکنولوژی لعنتی تا زیر اقیانوس هم دست از سرت بر نمی دارد و لذت بردن از اطراف و تجربه های ناب را به کامت تلخ می کند.هر جوری که بود دو سه ژست گرفتم و بعدش هم که وقتم تمام شد و به سطح اب امدیم.همچین بد هم نشد حداقل متفاوت ترین تجربه زندگی ام را ثبت و ضبط کردم و هر زمان دلم برایش تنگ شود می توانم ببینمش.beaautifuldreamsbeaautifuldreamsFri, 05 Nov 2021 20:46:49 +0330