https://virgool.ir/feed/@biganeبرای زندگی، با عشق و نفرت - نوشته‌هایی از صادق جبلی (کلیه حقوق محفوظ است)fa2026-11-11 15:13:53https://files.virgool.ir/upload/users/224252/avatar/6EUxen.pnghttps://virgool.ir/@biganehttps://virgool.ir/@bigane/چیزهایی-هست-که-نمی-دانی-kp3rriyicsi5نوزاد در خوابی عمیق بود. دست‌ها را مشت کرده بود، انگار هنوز با چیزی در شکم دنیا درگیر بود.تو کنارش نشسته بودی، بی‌صدا، با نگاهی که سال‌ها بعد شاید او فقط در عکس‌ها ببیند، اما هیچ‌وقت نفهمد که آن نگاه، چه چیزهایی را پنهان کرده بود.من از دور نگاه‌تان می‌کردم. و ناگهان یادم آمد تمام چیزهایی که بچه هنوز نمی‌داند.او نمی‌داند یک شب در تهران، تو کنار من ایستادی و به چراغ‌قرمز خیابان ولیعصر زل زدی، و گفتی: «بعضی صبرها، اسمش صبر نیست. اسمش ناامیدی محترمانه‌ست.»او نمی‌داند روزی که برای اولین‌بار دستت را گرفتم، دنیا نه کوچک شد، نه بزرگ‌تر. فقط واضح شد.او نمی‌داند بامیه‌های توی جاده‌ی شمال چه طعمی داشت، وقتی تو تولدت را با کمترین کادو، و بیشترین لبخند جشن گرفتی.او نمی‌داند برای اینکه گریه‌اش بند بیاید، چند بار تو جانت را از نو کوک کردی، بی‌هیچ صدایی، بی‌هیچ مرزی.اما من می‌دانم، و شاید این کافی‌ست.چون روزی که بزرگ شود، و بخواهد بفهمد عشق یعنی چه، من فقط همین تصویر را به او نشان خواهم داد:مادری که در سکوتفراموش می‌کرد خودش همآدم است.بی‌گانهبی‌گانهSat, 12 Jul 2025 02:33:53 +0330https://virgool.ir/@bigane/جانباز-imftlj5hlub6عزیزم، داشتم به این فکر می‌کردم که، در زمان جنگ از غریبه‌ها آسیب می‌بینیم و در صلح از آشنایان. حال تو بگو، زخم جنگ کاری‌تر است یا زخم صلح دردناک‌تر؟۲۵ فروردین ۱۴۰۴قاب نقالی، خانه مقدم، تهران / عکاس: خودمبی‌گانهبی‌گانهThu, 17 Apr 2025 19:02:37 +0330https://virgool.ir/@bigane/دو-خط-قصه-wh0sdjrl5wmuبه عنوان یک پیرمردِ پیر، هنوز به اندازه کافی با تو خاطرات ندارم، برای روزهایی که نیستی...اگر از رگ گردن به من نزدیکتری، پس خوب میدانی که دردم چیست و درمان نیز هم...بی‌گانه، ۹ مهر ۱۴۰۳بی‌گانهبی‌گانهTue, 08 Oct 2024 01:00:13 +0330https://virgool.ir/@bigane/نگاه-باباجان-اعظم-rafjzjfu0xgiباباجان چشمانش کم سو‌ بود، کمرش خمیده و لکه‌های پوست صورتش، که دکتر شیمی درمانی گفته بود یک هفته‌ای می‌رود، هنوز نرفته بود. گوشش هم دیگر خوب نمی‌شنید. پرسید «چرا نمیای پیش من؟». گفتم: «وقتم خیلی پره باباجون». چشم‌های باباجان اشک آلود شد و با نگاهی غمگین نگاهم کرد و‌ پرسید: «دلت پره؟؟ الهی بمیرم برای دل دخترم…». https://soundcloud.com/user-839208731/keyhan-kalhor-kamanche-solo?ref=clipboard&p=i&c=0&si=1800CDA07B09463EADC91485D229C086&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing بی‌گانهبی‌گانهSun, 07 Apr 2024 02:16:37 +0330https://virgool.ir/@bigane/کیفیت-نگاه-gnmqsveamgxlنگاهم که می‌کند، چشمانش غمگین است. صدایش کم حال است. «کیفیت نگاهش»، مثل همیشه نیست. «چیزی شده؟ از چیزی ناراحتی؟ امروز اتفاقی برات افتاده؟» این را گفتم و سکوت کردم و در انتظار پاسخی بودم که می‌دانستم نخواهد داد. دلم می‌خواست بداند که من نمی‌دانم چرا حالش خوب نیست. دلم می‌خواست بداند که من هم دوست دارم در حالش، در غمش شریک باشم. که مثلا بگوید امروز هوا ابری بوده و پرنده‌هایی که روی‌‌ِ سیم‌ِ برقِ جلویِ پنجره‌ی شرکت نشسته بودند از ته دل آواز نمی‌خواندند و سپس کنار هم «آه» بکشیم و در مورد نامهربانی‌های زندگی در خیابان‌های آسفالت و سنگیِ این شهر، جمله‌هایی قلنبه بپرانیم و همدیگر را در آغوش بکشیم که خدا را شکر در این بلبشو، «همدیگر را داریم».با گفتن «عزیزم، نمی‌خوای بگی چی شده؟ کسی اذیتت کرده؟ چیزی گفتن که ناراحت شده باشی؟»، مثل دیوانه‌ای که انتظار دارد تکرار یک کار بیهوده، نتیجه‌ای متفاوت داشته باشد، نگاهش می‌کردم. اینکه به یک نفر در تار و پودِ روح و احساس گره خورده باشی و زمانیکه دلش گرفته باشد، قلبت بی‌قرار شود، بی‌تابی کنی و بی‌خوابی بکشی، یعنی تمام زندگیت را به یک نفر داده‌ای و تمام زندگی او شده‌ای. همین‌قدر نزدیک، همین‌قدر دردناک، همین‌قدر ناگذیر.سخت است وقتی تمام زندگی یک نفر باشی. وقتی نگاهت، تمامِ چشم‌داشت یک نفر باشد. سخت‌تر وقتی که رفتارت، نگاهت، صدایت، کلماتت و حتی بودنت را لحظه لحظه با قلبش حس کند. سخت است، وقتی معشوق باشی. می‌گویند که ما مسئول رفتار و گفتار خودمان هستیم، نه مسئول احساس و برداشت طرف مقابل‌مان. حال که من در اعماق وجودم، آنجا که قلب و جانم به هم گره می‌خورند، دستانش را می‌بینم که من را در آغوش گرفته و نوازش می‌کند، چطور می‌توانم بین گفتارم و احساسش، «این همه» فاصله ببینم؟ می‌شود معشوق باشی، عاشق باشی و دردش را حس نکنی؟ «از دست خودت ناراحتم. خیلی ناراحتم از اینکه چیزهایی را گفتی که من در مورد خودم حس خوبی نداشته باشم» این را گفت و دیگر نگاهم نکرد. از حرف‌هایی که چند روز پیش، خیلی ساده به او گفته بودم و هر دو از آن گذشته بودیم، ناراحت بود. حرف‌هایی که برای من ساده بودند و برای او ناراحت کننده و دردآور. آخ قلبم! کلماتی که هر کدام در یک جمله می‌توانند بی‌اثر باشند، در کلام معشوق تبدیل به چاقویی شده بودند که دلش را خراش داده بود و حالا این درد تا اعماق قلبم داشت زبانه می‌کشید.تو به مــن گذار وحشی که غم تو مـن بگویم     که تـو در حجاب عشقی ز تو گفت و گو نیاید(وحشی بافقی)سخت است وقتی تمام زندگی یک نفر باشی. کلمات، جمله‌ها، صداها، نگاه‌ها و پروازها، همیشه کافی نیستند. درد است وقتی که مرهم، خودش زخمت باشد. دردی که دست نوشته‌هایت را آشفته می‌کند و نگاهت را بی‌خواب. کاش فردا زودتر بیاید.کیفیت نگاه https://soundcloud.com/hadihadadi/mass بی‌گانهبی‌گانهMon, 17 May 2021 02:44:38 +0430https://virgool.ir/@bigane/لحظه-هایی-برای-از-دست-ندادن-vyuw32kt3rrfداشتم در اتوبان با سرعتی تقریبا زیاد حرکت می‌کردم. نیم ساعتی بود که منتظرش مانده بودم تا او بیاید، بیشتر از آن چیزی که فکر می‌کردم طول بکشد، طول کشیده بود. در ذهن داشتم مرور می‌کردم که چگونه اینکه با نیم ساعت تاخیر به جلسه ساعت چهار می‌رسم را برای همکارم توضیح بدهم و همزمان به این فکر می‌کردم که چقدر خوشحالم که به دنبال «او» رفتم و داریم مسیری را با هم می‌رویم. نور نارنجی رنگ خورشید، غروبی زیبا را ساخته بود و گرمای دلچسبی داشت. این، بهترین لحظه‌ی امروز بود. با همه اینها، هنوز کمی از دست حرفی که چند دقیقه پیش از او شنیده بودم ناراحت بودم. چند دقیقه‌ای بود که در ماشین سکوت برقرار شده بود. گفتم «از جمله بدی‌های یارِ زیبا اینه که، وقتی از دستش ناراحت میشی هم نمیتونی قربون صدقه اون چشماش، که نور خورشید میزنه توش عسلی میشه، نری!». خندیدیم.این، بهترین لحظه‌ی امروز بود.بی‌گانهبی‌گانهSun, 24 Jan 2021 19:19:44 +0330https://virgool.ir/@bigane/مرثیه-ای-برای-امید-ozgu5rdij2eqپارک تقریبا خالی بود. هوا نه گرم بود و نه سرد. باد خنکی می‌وزید و صورتم را نوازش می‌داد. آسمان صاف بود و ابرهای سفید و درشتی گاه‌به‌گاه پهنه‌ی آبی آن را می‌شکافتند و سایه‌ بر روی درختان پارک می‌انداختند. یک روز زیبای زمستانی بود. صدها پرنده در آسمان پرواز می‌کردند و دور یک حلقه‌ی بزرگ می‌چرخیدند. «میگم که آقا جان، بهتر نیست برای خودت حساب کنی چقدر درآمد داره این کار؟ مطمئنی ضرر نمی‌کنی؟» نگاهش کردم تا در چشمانش ببینم که آیا برای خودش حساب کرده است یا نه. حساب نکرده بود. ادامه دادم «ببین من می‌تونم کمک کنم که حساب و کتابت رو بنویسی. اینجوری میشه فهمید چند چندی با خودت و کارت». داشت قدم می‌زد و گوش می‌کرد. جواب نداد. داشت فکر می‌کرد که قرار است این دفعه دیگر یک کار درست و حسابی بکند و همین الان یادش آمده بود که حساب و کتاب‌هایش با هم نمی‌خوانند. کمی صدایش می‌لرزید. گفت «آره حساب کنیم. شاید بشه کاری کرد». داشتم با اعداد بدقواره‌ای که درون ذهنم جاخوش کرده بودند بازی می‌کردم که شاید بشود کاری کرد. هر چه بیشتر حساب می‌کردم، بیشتر به این نتیجه می‌رسیدم که کار بیش از آنچه فکر می‌کردم بیخ پیدا خواهد کرد. گفتم «میشه به جای استخدام راننده، خودت با ماشین بری دنبال مشتری!» و می‌دانستم که چنین چیزی واقعا عملی نیست، ولی الان، در این پارکِ بزرگ، با آسمانی پر از پرنده‌های کوچک که دور سر درختان پرواز می‌کردند، آنچه بیش از «عملی بودن» نیاز داشتیم، امید بود. حتی اگر امیدی بعید باشد.نگاهم را از رویش برداشتم و او را در سکوتی که در ذهنش ایجاد شده بود رها کردم. چند پیرمرد گوشه‌ای از پارک روی یک نیمکت نشسته بودند و بحث داغی از ریزش قیمت بورس بین‌شان برقرار بود. چند برگ از درختان پاییزی که چند وقتی بود که دیگر برگی برایشان باقی نمانده بود، هنوز روی زمین بود. کنار چمن‌ها، پرنده‌ای کوچک نشسته بود و من را نگاه می‌کرد. چشمانم روی پرنده قفل شد. پرنده نگاهش شاد نبود. به آسمان نگاهی کرد و پرواز صدها پرنده که دور سرش بر گِرد درختان می‌چرخیدند را دید. بالش را باز کرد که بپرد، اما هر چه بال می‌زد نمی‌توانست پرواز کند. پرنده بالش شکسته بود. گفت «اگه ساعتی کار کنم با اون بنده خدا، میشه هزینه ها رو کم کرد. درسته؟». درست نبود، نگاهش کردم و گفتم «این پرنده رو ببین، بنده خدا بالش شکسته. نمی‌تونه بپره». نگاهی کردیم و بدون اینکه در مورد ساعتی کار کردن یا قراردادی ادامه دادن با آن بنده خدا به نتیجه‌ای رسیده باشیم، به سمت پرنده رفتیم. «بیا بذارش روی درخت، بشینه حداقل اون بالا، اینجا کلی گربه‌ی چاق هستن که منتظرن بال پرنده‌ای بشکنه، نتونه بپره، بیان تحقیرش کنن. گربه‌ها از پرنده‌هایی که پرواز می‌کنن خوششون نمیاد» اینو گفتم و با اشاره چشم به پرنده نگاهی انداختم. رفت جلو، آروم خم شد و پرنده رو برداشت. پرنده شروع کرد به ناله کردن و بالهاشو به هم کوبیدن. «آخه بنده خدا! تو که فرق بین دستان دوست رو از دشمن نمی‌فهمی، بایدم دست و پا بزنی. بال که نداری بپری، حداقل یکم دلبری کن، ناز کن، شاید کسی دلش بسوزه ببره بندازت توی یک قفس توی خونه‌ای چیزی، روزی یکبار غذایی بهت بده و به امید اینکه آوازی بخونی، چند صباحی نگهت داره. تقلا می‌کنی که چی؟ چی داری که از دست بدی؟». گذاشتش روی شاخه درختی که کنار جدول بود. یک جای خوب زیر چند تا برگ که از پاییز جون سالم به در برده بودن. پرنده نشست، نگاهی کرد به ما، بعد هم نگاهی کرد به آسمان و خیره ماند. از توی کیف دوربین رو درآوردم و گفتم «بیا چند تا عکس بگیریم!». پارک صحنه‌آرایی شده بود برای عکاسی. واستاده بود کنار دیوار، جلوی لوله‌های گاز و چندتا کنتر و یک چاله که معلوم نبود چی توشه و روش یک ورق آهنی بود که مشخص نبود چقدر ممکنه وزن ما رو تحمل کنه. گفتم «همینجا خوبه. عالیه». نگاهی به پشتش کرد، انتظار داشت از منظره درختان و پسری که به لنزِ سیاهِ دوربین لبخند می‌زند عکس بگیرم، ولی لوله‌های گاز کج و کوله روی دیواری کهنه، نهایت ذوق هنری من بود برای این عصر زمستانی. گفتم «جات خوبه، یکم بیا جلو، یکم دیگ بیا جلو، خوبه!» نگاهی به او کردم و گفتم «چرا نمی‌خندی؟». گفت «خنده‌ام نمیاد». گفتم «دیدی پدربزرگ‌ها، وقتی معرکه می‌گیرن برای نوه‌هاشون و از خاطرات گذشته‌شون حرف می‌زنن، میگن یک روزایی بود جوون بودیم، روز و شب کار می‌کردیم و صد نفر آدم زیر دستمون کار می‌کردن، فلان چیزو داشتیم و باهاش فلان جا می‌رفتیم و... اینا؟ من مطمئنم ما هم برای نوه‌هامون از این داستانا تعریف می‌کنیم. فقط کافیه با هم باشیم، ادامه بدیم، پرواز کنیم...». بلافاصله عکس رو گرفتم.مردم تازه داشتند به پارک می‌آمدند. ابرها کم کم داشتند آماده باران می‌شدند. پرواز عصرانه‌ی انبوهِ پرندگان، آسمان را پر کرده بود. هنوز به دنبال امید بین اعداد و ارقام بودیم. پرنده‌ی کوچک، با بال‌های شکسته، روی درختی نشسته بود و آسمان را نگاه می‌کرد. اذان شد.خاطرات، امروز ما هستند https://soundcloud.com/amir-yaghoubali/ashourpour-khorous بی‌گانهبی‌گانهWed, 20 Jan 2021 01:16:41 +0330https://virgool.ir/@bigane/اشکِ-زیبا-ln0iohthzfxkاز گوشه‌‌ی چشمش قطره قطره اشک جاری بود و صورتش را با رنگِ ریملِ سیاهی که زده بود خیس می‌کرد. قطره‌های درشت اشک آرام از روی صورتش می‌خزید و بر روی زمین می‌افتاد. دردی در دلش بود که نفس کشیدن را سخت می‌کرد و خودش نمی‌دانست که چرا این اشک‌ها، انقدر درد دارند در حالیکه نباید داشته باشند. چرا این اشک‌ها انقدر واقعی هستند؟ سعی کرد به سمتی فرار کند که کسی نباشد، یک جایی که بتواند یک دلِ سیر گریه کند. اما ...از صبحِ زود که بیدار شدم تا الان که تقریبا نیمی از ظهر گذشته، هنوز فرصت نشده است که بتوانم چند دقیقه استراحت کنم، چای بنوشم یا کمی چشمانم را روی هم بگذارم. یک فنجان چی می‌ریزم و روی صندلی می‌نشینم. امروز از آن روزهایِ پرکار و سگی است که هرچقدر بیشتر تلاش می‌کنم، احساس می‌کنم بیشتر از کارهایم عقب می‌افتم. طوری شده که هر کاری را که انجام می‌دهم، گویی مثل ماری چند سر که با زدن هر سرش چند سر جدید پیدا می‌کند، چند کار جدید در پی‌اش متولد می‌شود و حمله می‌کنند به جانم! در دل این شلوغ بازار، در فکر شب‌هایی هستم که این روزها داشتم. شب که می‌شود، چشم‌هایم را که روی هم می‌گذارم، سکوت و تاریکی خانه آرام آرام در جان و دلم نفود می‌کند و چنگ می‌اندازد و گلویم را می‌گیرد و می‌فشارد و احساس خفگی مجبورم می‌کند چشمانم را باز کنم. حس آدم غریبی را دارم که در گوشه‌ای از خیابان‌های شهری بزرگ و خاکستری، در شبی تاریک و سرد، کنار یک جعبه پر از دل‌تنگی‌ها و دردهایش نشسته، چشمانش منتظر دیدن یک آشناست و آتشی که درست کرده تقریبا خاموش شده است. تلفنم زنگ می‌خورد و رشته افکارم از هم دریده می‌شود. آقایی در آن طرف خط خبر می‌دهد که میز و صندلی‌هایی که سفارش داده‌ام زودتر از تاریخی که قرار بوده آماده شده و اگر موافق باشم امروز می‌فرستند. من هم که دنبال راهی برای فرار از امروز بودم به سرعت اعلام موافقت کردم و الان چند نفر سوار بر یک وانت احتمالا سفید، دارند از یک جایی که نمی‌دانم کجاست وسایلم را برایم می‌آورند. شاید یک ساعت دیگر برسند، باید زودتر کارهایم را جمع کنم و به خانه بروم. دلم می‌خواهد وقتی هنوز «او» نیامده، زودتر به خانه برسم، وسایل را باز کنم و وقتی آمد با یک سلام در کنار میز و صندلی‌های جدیدمان، برایش چای بریزم و به حرف‌هایش از روز سگی‌ای که داشته گوش کنم و شاید هم کمی از روز سگی‌ِ خودم غر بزنم و شاید با کمی نگاه و کلماتی کوتاه به او بفهمانم که چقدر وجودش را دوست دارم. این روزها برایش سخت است، دوست دارم خوشحالش کنم، حتی با یک فنجان چای و چند کلمه کوتاه و شاید کمی نگاه...فنجان چای را در دستم می‌گیرم. چای دوباره سرد شده است...دستانم کمی روغنی و سیاه شده، لباسم خاکی و شاید موهایم پریشان شده باشد. به سختی میز و صندلی‌ها را بالا آوردیم. کارگر در مسیرش پیدا نکرده بود و مجبور شدم خودم کمک کنم، چون می‌خواستم حداقل یک ساعت دیگر صبر نکنم. یک ساعت دیگر او از راه رسیده بود و دیگر نمیشد یکدفعه‌ای خوشحالش کرد. درِ خانه را که باز کردم از چیزی که دیدم، دستانم لرزید و خشکم زد. آقای راننده که داشت نفس نفس می‌زد هم کنار من ایستاده بود و داشت به من نگاهی می‌انداخت و سپس به صحنه‌ای که جلوی رویمان بود نگاه می‌کرد. بدون اینکه چیزی بگوییم، وارد خانه شدیم و میز و صندلی‌ها را گوشه‌ای گذاشتیم. راننده آرام کفش‌هایش را دوباره پوشید و بدون اینکه چیزی بگوید در را بست و رفت. کف خانه پر شده بود از گلبرگ‌های گل سرخ و تا چشم کار می‌کرد شمع‌‌هایی زیبا روی زمین بود. چند بادکنک گوشه و کنار خانه، مقدار زیادی خوراکی روی میزها، چند کادو روی هم چیده شده و همه چیز آماده شده بود. کسی در خانه نبود. وسط جشن تولدم که شاید قرار بود سورپرایزم باشد ایستاده بودم با دستانی سیاه و روغنی، لباسی خاکی و دهانی باز. خانه آنقدر زیبا بود که اگر بگویم چند ساعت فقط تزیینش زمان برده بود اشتباه نکرده‌ام.«تو چرا خونه‌ای؟» در را که باز کرد و من را دید، ناخودآگاه اشک از چشمانش سرازیر شد. این آن چیزی نبود که دوست داشت ببیند. همه‌ی این کارها را کرده بود که شاید نگاه حیرت زده من را ببیند، شاید با نگاهی ساده و کلماتی کوتاه به من بفهماند که دوستم دارد. حالا من با قیافه‌ای پریشان و خاکمال شده،‌ جلوی دختری بودم که داشت به پهنای صورتش اشک می‌ریخت و به سمت جایی خلوت می‌رفت که کمی گریه کند. همه چیز فرسنگ‌ها از آن تصویری که از تولدم در ذهنش ساخته بود فاصله داشت، اما بی‌نهایت زیباتر و کامل‌تر شده بود. آن روز، ما با اشک‌هایی از سرِ محبت، نگاه‌هایی از سرِ تعجب، کلماتی از ته دل که هیچ وقت گفته نشد، لباس‌هایی خاکی، دستانی سیاه و ته‌مانده‌های یک روزِ سگی، در تلاشی ناکام برای فهماندن محبتی عمیق که در دل داریم، به صورت کاملا موفق شکست خورده بودیم.اشکِ زیبا https://soundcloud.com/gooshe/je-crois-entendre-encore بی‌گانهبی‌گانهFri, 25 Sep 2020 21:17:43 +0330https://virgool.ir/@bigane/مهمون-من-باش-brmjgpgqcowlوارد خانه که شدم، هنوز بوی خاک می‌آمد. نور خورشید تا وسط‌های هال را روشن کرده بود، سماوری کهنه روی اجاق روشن بود، چند جعبه از وسایل که هنوز باز نشده بودند جلوی راهرو بود و بویِ نمِ بارانی که وسط تابستان دلش می‌خواست ببارد، خانه را پر کرده بود. از یک جایی در گوشه آشپزخانه، موسیقی آرامی در حال پخش بود. دستانم پر بود. در دستی صد و دو شاخه گل رز را تقریبا پنهان کرده بودم و در دستی دیگر چند پلاستیک پر از وسایل شوینده، چند ظرف و یک سری خرید‌های خِرت و پِرت دیگر داشتم.«سلام عزیزم! خوش اومدی! ببین چقدر اینجا تمیز شده!» این را گفت با عجله و کمی بالا و پایین پریدن به سمتم آمد. یک دستش چند دستمال خیس بود و در دست دیگرش یک بطری، از محلولی که به نظر سفید‌کننده می‌آمد، داشت. خسته بود ولی در چشمانش شور و هیجان موج می‌زد. نگاهش راه دوست دارم. نگاهم که می‌کند، دلم گرم می‌شود. گرم می‌شود و این گرما می‌رود در جانم ته‌نشین می‌شود و دقیقا در زمانیکه یادم می‌رود چه می‌خواستم بگویم و چه می‌خواستم بکنم، دلم را قرص می‌کند. صحنه‌ای زیبا از خانه‌ای که بویِ نمِ خاکِ تازه باران خورده می‌داد، با چند جعبه روی زمین، یک سری خِرت و پِرت در دستانم و دختری زیبا با موهایی آشفته که پارچه‌هایی خیس در دست داشت، حواسم را پرت کرده بود.«آخ آخ این دستات چقدر سنگینه! بده من بگیرم اینا رو» و دستمال‌های خیسش را بر روی میز پرت کرد. من که تازه متوجه شده بودم که چند لحظه است که در جا خشکم زده و دارم لبخند میزنم، سریع دستی که گل‌ها در آن بود را به پشتم بردم و دستی که چندین پلاستیک بزرگ داشتم را بالا آوردم و گفتم «نه اینا سنگینه، کلی چیز خریدم! اینا رو کجا بذارم؟» و به سمت آشپزخانه رفتم. گفت «ببین چقدر اینجا تمیز شده! همه کابینت‌ها رو دستمال کشیدم! هم داخلش هم بیرونش. نه یکبار! سه بار!» و نگاهم کرد که بگویم ممنونم عزیزم که انقدر زحمت کشیدی ولی من که حواسم به گل‌های دستم بود که دیده نشود، نگاهی کردم و گفتم «حتما خیلی خسته شدی! بیا بشین یکم استراحت کن!» ولی او هم حرفم را نشنید و سریع دستمال‌های خیسش را برداشت و به سمت کابینت‌ها چرخید، خندید و گفت «خیلی لوسم می‌کنی ها! خودم دوست دارم اینکارها رو بکنم!». که راست می‌گفت، خودخواسته داشتم لوسش می‌کردم و نگرانش بودم که خستگی زیاد کار دستش بدهد. از یک روزهایی به بعد، همیشه بخشی از وجودم نگرانش است، بخشی که دوست دارد چتری باشد برایش که زیر باران که راه می‌رویم، دستش را بگیرم و نگران این نباشم که خیس می‌شود و شاید سرما بخورد و لباسش کافی نباشد. که لذت ببرد و من باشم که لذت بردنش را ببینم. سعی می‌کنم جملاتم را کوتاه کنم، ولی نمی‌شود. هر جمله وصل می‌شود به جمله بعد و گره می‌خورد به جمله قبل و می‌رود در کنار کلماتی که هنوز ننوشته‌ام و برمی‌گردد کنارم می‌نشیند و از جمله‌هایی می‌گوید که نمی‌شود بنویسم. خلاصه که جمله‌های امشب، وحشی هستند، آزاد و رها در میان مزرعه‌ای پر از گل‌های رز قرمز. امروز بار چندم است که برای چند لحظه سرجای خودم خشکم می‌زد و انبوهی از کلمات و واژه‌های زیبا و قلنبه به مغزم هجوم می‌آورند و در کنار گرمای نگاهش می‌نشینند و چای میخورند و به من که خشکم زده است می‌خندند.گل‌هایی که در دست داشتم را از پشت سرش به جلوی صورتش گرفتم. جیغی کوتاه از سر خوشحالی زد و دسته‌یِ بزرگِ گل را محکم در آغوش گرفت و به سمتم برگشت و با صدایی که تقریبا به چیزی شبیه جیغ شبیه بود گفت «خیلی قشنگن!‌ کی خریدی اینا رو؟ من ندیدم اینا دستته! وای‌ی‌ی‌ی‌ی که چقدر دوستشون دارم!‌ حالا چرا این همه خریدی؟ گرون نشد؟‌ و...» اینجا به بعدش ترکیبی بود از جیغ، کلماتی نامفهوم که معنی ذوق کردن می‌داد، خنده، محکمتر بغل کردن گل‌ها و کمی بالا و پایین پریدن! سماور جوش آمده بود، باران شدیدتر شده بود و همین لحظه بود که دلم هوای دمنوش به‌لیمو و گل محمدی کرد. او هنوز داشت جیغ می‌زد و به سمت اتاقی در گوشه راهرو می‌دوید که شاید گلدانی برای این صد و دو شاخه گل جدیدی که به خانه آمده بودند پیدا کند لابد. کاش می‌شد همه حس و حال را نوشت. کاش کلمات کافی بودند.هوا ابری بود. کم کم داشت نم باران شروع می‌شد. باد می‌وزید و هوا انقدر مطبوع بود که مجبورم کرد شیشه‌های ماشینم را پایین بدهم و صدای موسیقی را کمی بلندتر از همیشه کنم. پشت چهارراه منتظر سبز شدن چراغ بودم، سرم پایین بود و داشتم لیست خریدی که داشتم را برانداز می‌کردم. از سنگینی نگاهی که در کنارم بود، سرم را بالا آوردم. یک دسته‌یِ گلِ رزِ بزرگ در بیرون پنجره‌ی ماشین معلق بود. بیشتر که دقت کردم، دستان کوچکی را دیدم که پشت آن پسری خردسال پنهان شده بود. «آقا گل بدم؟ بیا یک شاخه گل بخر برای عشقت توی این هوا! گل خوب دارم‌ها!!». گل‌هایش را نگاه کردم، تازه نبود و حتی کمی هم خشک شده بودند. نگاه پسر اما داشت می‌گفت که این گل‌ها تازه‌ترین گل‌های روی زمین هستند. امیدوار بود که قبل از آنکه دیر بشود، همه را بفروشد ولی مگر این دسته‌یِ گلِ کهنه‌یِ به این بزرگی به همین راحتی فروش می‌رفت؟ گفتم «کل دسته‌ی گلت رو میخوام. چند میدی؟». پسر که هنوز داشت کلمات جدیدی را در ذهنش آماده می‌کرد که بگوید این گل‌ها تازه هستند و اگر در آب بگذاری شاید بشود چند روزی نگهش داری و از صبح نتوانسته گل بفروشد و...، نگاهش برای چند لحظه قفل شد، سکوتی کرد، لبخندی زد و گفت «همه بهت میدم، صد تومن!». من که از قیمت مناسبی که پسر پیشنهاد داده بود جا خوردم، گفتم «ارزون میدی‌ها! مطمئنی؟» گفت «آره، توی این چهارراه لعنتی هیچکس گل نمی‌خره! بیا همشو میدم به خودت، بگیر و برو! راضی ام، بیا بگیر و برو». گویی هر دوی‌مان به یک اندازه داشتیم به دنیا دهن کجی می‌کردیم. پولش را که دادم، دور زدم و داشتم سعی می‌کردم از میان ماشین‌هایی که در مقابل بودند راهی پیدا کنم که دیدم پسر داد می‌زنه «آقا! واستا! واستا!» و به سمتش ماشینم می‌دود. کنارم که رسید، دو شاخه گل را به سمتم گرفت و گفت «بیا اینا هم مال شما! دوتا گل مونده بود که تموم بشه! اینا رو مهمون من باش!» و گل‌ها را بر روی پایم انداخت و گفت «خدا خیرت بده!» گفتم «داده...» و از ماشین فاصله گرفت و با سرعت زیر باران دوید. باران چند دقیقه‌ای بود که شروع کرده بود به باریدن و حالا روی صندلی ماشینم، صد و دو شاخه‌یِ گلِ کهنهِ‌ی رز خودنمایی می‌کردند.کنار پنجره آهنی بزرگی ایستاده بودیم. دمنوش به‌لیمو و گل محمدی در دستانم بود. باران به شدت داشت می‌بارید. همه چیز آنقدر زیبا بود که دلم نمی‌آمد چیزی بگویم. انگاری در این رگبارِ بارانِ وسطِ تابستانِ داغ، آسمان هم هوای عاشقی به سر داشت. کنارش ایستادم، دمنوشم را سرکشیدم و آرام به باران نگاه کردیم. تمام وجودم را گرما و آرامشی با عطر گل‌هایِ رزِ کهنه‌ای که حالا خانه را پر کرده بودند، گرفته بود. زندگی من شده است ترکیبی عجیب از ساعت‌هایی که ثانیه به ثانیه‌شان را بو می‌کنم، دلتنگی‌هایی که در آغوش‌شان می‌گیرم، چترهایی که زیر باران می‌برم و «نگاهش».مهمون من باش... https://soundcloud.com/throwninthevoid/aaron-endless-song-live-waves بی‌گانهبی‌گانهFri, 07 Aug 2020 22:39:00 +0430https://virgool.ir/@bigane/دعای-مادر-yhhm8wposoaxروی یک تپه در میانه‌ی دره‌ای پر از درخت و خانه ایستاده بودیم. تقریبا بلندترین تپه‌ای بود که کنار جاده دیده بودیم، به زور و زحمت به بالایش رفته و کنار هم نشسته بودیم. منظره‌ی غروب آفتاب در میان کوه‌های خاکستری رنگی که پر از درخت و خانه بودند، دلمان را برده بود با خودش. نورِ نارنجی رنگ غروب، روی صورتش افتاده بود و باد با موهایش بازی می‌کرد. لبخندی ساده بر لب داشت و به افق خیره شده بود. یک جایی بالای کوهی در دوردست‌ها، خورشید داشت از این دره خداحافظی می‌کرد. سکوت مطلق... و صدای بادی آرام که در میان شاخ و برگ درختان می‌پیچید. چشم‌هایم را بستم، گرمای خورشید را می‌شد هنوز حس کرد، عطری که زده بود در باد پخش می‌شد، گرمای وجودش را کنارم احساس می‌کردم، صدای نفس‌های آرامش را می‌شنیدم، آرامشی در قلبم ته نشین می‌شد و دلبری می‌کرد. دستانش را آرام گرفتم، او محکمتر دستانم را گرفت. چشمانم را نیاز نبود باز کنم که بدانم همین لحظه، بدون اینکه نیاز باشد حرفی بزنیم، یکی از زیباترین لحظه‌های عمرم شده است.«یک چیزی بگم؟ می‌دونی ما الان یک هفته‌ست که هر روز داریم غروب خورشید رو کنار هم تماشا می‌کنیم؟!» این را گفت و سرش را آرام بر روی شانه‌ام گذاشت. چشمانم را باز کردم و گفتم «جدی می‌گی؟ یک هفته شده؟ چه جالب!». گفت «آره. می‌دونی من فکر می‌کنم که اگر می‌خواستیم برنامه‌ریزی کنیم که هر روز در یک هفته بیایم غروب خورشید رو ببینیم، نهایتا یکی دو روز میومدیم و دیگه تموم میشد. ولی چون برنامه‌ریزی نکردیم، اینطوری شده! تو هم همینطور فکر می‌کنی؟ اگه برنامه داشتیم خراب میشد؟». من که داشتم به رنگ قرمز و نارنجی خورشید روی موها و چشم‌هایش نگاه می‌کردم، متوجه شدم که جمله‌اش تمام شده و حالا باید من چیزی بگویم! خب نمی‌شود هم در زیبایی و هم در گرمایش غرق بشوی و هم جواب فلسفه‌های ذهنش را بدهی در مورد برنامه‌ریزی‌هایی که نکردیم و غروب‌هایی که روزهاست تماشا می‌کنیم! گفتم «می‌دونی چیه؟ من واقعا درگیر فلسفه نیستم. دلم خواسته ببرمت غروب رو ببینیم، رفتیم. هر روز دلم خواسته، هر روز رفتیم! برای من مسئله خیلی ساده‌تره شاید!» . نگاهش را روی چشمانم قفل کرد و آرام می‌خندید. دستانم را کمی بیشتر فشار داد. گفت «یک چیزایی رو نباید قول داد، باید زندگی کرد»... وقتی دید که من دارم فقط نگاهش می‌کنم و حرفی نمی‌زنم، دوباره با همان نگاه مخصوص به خودش که جان آدم را جلا می‌دهد و دلِ آدم را دستپاچه می‌کند، نگاهم می‌کرد. بعد از چند ثانیه سکوت و نگاه، گفت «می‌دونی تو جواب دعای مادرم هستی؟». من که انتظار چنین حرفی را نداشتم کمی جا خوردم و با خنده پرسیدم «یعنی چی؟!» نگاهی کرد، سرش را پایین انداخت و دستم را محکمتر در آغوش کشید. خورشید دیگر غروب کرده بود. آسمان هنوز کمی رنگ و نور داشت از خورشیدی که پشت کوه‌ها پنهان شده بود. کنار هم نشسته بودیم. روی بزرگترین تپه‌ای که کنار جاده پیدا کرده بودیم، نشسته بودیم. سکوت، صدای باد، صدای نفس‌هایش، گرمای دستانش و بوی عطر موهایش که توی صورتم پر شده بود، من را در خودشان غرق کرده بودند. سرش هنوز روی شانه‌ام بود. گفت «باتو؛ من زن بودن و زندگی کردن را یاد میگیرم!». دستانش را محکمتر گرفتم.امروز که برگردیم، در راه برگشت با صدای بلند آواز می‌خوانیم. یک چیزهایی را باید فقط زندگی کرد، وقتی دعای مادر هم کنارت باشد. https://soundcloud.com/user-933286458/to-aane-man دعای مادربی‌گانهبی‌گانهFri, 31 Jul 2020 02:07:55 +0430https://virgool.ir/@bigane/سفید-با-خطهایی-قرمز-utkmembwfrcnآسمان پر بود از ابرهایی روشن و تیره. تا چشم کار می‌کرد کوه بود و دشت‌هایی سبز رنگ که سایه ابرها آن را نقاشی کرده بود. گاهی از میان انبوه ابر، شاخه‌های طلایی رنگ از نور خورشید خودشان را به زمین می‌رساندند و دشت بزرگی از درختان چنار را در دوردست‌ها روشن می‌کردند. باران نم نم شروع به باریدن کرده بود و هوا بی‌نهایت دلنشین بود.در جاده‌ای پیچ در پیچ، با مناظری زیبا و درختانی که هر چند قدم در کنار جاده قدم علم کرده بودند، صدای جیغ دختری جوان سکوت و آرامش را بر هم می‌زد! دختر در حالی که هنوز داشت از سر هیجان جیغ می‌زد گفت «خیلی حال میده! کاش می‌شد تو هم بیای این بیرون! میشه تندتر بری؟» و دستش را کمی محکم‌تر از دستگیره ماشین گرفت. روی لبه‌یِ شیشه‌یِ صندلیِ جلویِ ماشین نشسته بود، تا کمر از ماشین بیرون رفته بود و داشت با فریاد‌ها و خنده‌هایش می‌گفت «آقا گاز بده دیگه! خیلی داری آروم میری!». گفتم «خیلی هم آروم نیست! ۴۰ کیلومتر سرعت داریم! خطرناکه خب!» ولی او صدای من را نمی‌شنید. با پایش به سمتم لگدی آهسته پراند و گفت «گاز بده! میخوام ببینم چطوریه!». از این کارش خنده‌ام گرفت و سعی کردم کمی سرعت ماشین را بیشتر کنم. صدای موتور ماشین که اوج می‌گرفت، صدای جیغ و داد او هم بیشتر میشد! «خیلی باحاله! چه بادی میاد!‌ خیلی خوبه!» و بلند بلند می‌خندید. در آن جاده خلوت، در نقطه‌ای دورافتاده از شهر، در میان ابرهایی که آرام آرام داشتند بر روی سرمان باران می‌ریختند و بازی نور و سایه خورشید روی دشتی‌هایی پر از درختان چنار و افرا، صدای خنده‌هایش زیباترین بخش ماجرا بود.«بارون شدید شده دیگه، بیا توو!» و انگاری که فراموش کردم صدایم را نمی‌شوند دوباره گفتم «بیا تو داری خیس میشی!» که ناگهان خودش را به داخل ماشین سُر داد و دوباره افتاد روی صندلی! چشمانش از هیجان برق می‌زد، موهایش خیسِ خیس شده بود، تمام لباس‌هایش هم خیس بود و لبخندی بر صورت داشت که ناخودآگاه من را هم خنداند. گفت «کلا خیس آبم! امروز سرما نخورم شانس آوردم!» هنوز جمله‌اش تمام نشده بود که دستم را بردم پشت صندلی و سوییشرتی که برایش آورده بودم را بهش دادم و گفتم «فکر می‌کردم که این دفعه هم سردت بشه! برات لباس آوردم، مخصوصا اینکه هوا ابری بود، گفتم حتما لازمت میشه». نگاهی با محبت و تعجب به من کرد و لباس را از دستم گرفت و گفت «عه این که سوییشرت خودته! اشکالی نداره من بپوشم؟ کثیف میشه‌ها! ... بو می‌گیره‌ها! اندازه من میشه اصلا... میگم که تو دوست داری اینو من می‌پوشم؟ ... شاید بهم نیاد اصلا! بزرگ نیست!؟ میشه ... » که داشت همینطوری فقط حرف می‌زد. وقت‌هایی که تعجب می‌کند، هیجان زده می‌شود، ناراحت می‌شود، خسته می‌شود، گشنه می‌شود، دلتنگ می‌شود و خلاصه هر چه که می‌شود، تند تند حرف می‌زند و در آخرش با خودش فکر می‌کند که چقدر چرت و پرت گفته است و دوباره دستپاچه می‌شود و نگران که الان من دارم در موردش چه فکری میکنم که آیا خل و چلی چیزی هست یا نه و...! فقط وقتی دلش میگیرد... ساکت می‌شود، آنجاست که من با پرحرفی‌هایم به سراغش می‌روم و تا لبخندی به زور ازش نگیرم ول کن ماجرایش نیستم! گفتم «نه عزیزم اینو آوردم برای تو، فکر میکنم اندازت باشه. بپوشش راحت باش...» و او که هنوز داشت حرف می‌زد، ساکت شد و رفت به مرحله اینکه آیا الان من دارم فکر می‌کنم خل و چلی چیزی هست یا نه. که من داشتم فکر می‌کردم که چقدر خل و چلِ خوبی است! به اندازه‌ای خل است که دنیا برایش رنگی‌تر باشد و به اندازه‌ای چِل است که زیر باران در جاده‌ای پر از ابرهای سفید و خاکستری و منظره‌ای زیبا از بازی نور و سایه بر پهنای افق، کیلومترها به دور از شهر، از اینکه به یادش بودم و برایش لباس آورده بودم هیجان زده شده باشد و دائما حرف بزند و حرف بزند و گاهی هم آهسته لگدی به من بزند و شاید هم مشتی بکوبد از روی علاقه! وقتی لباسش را عوض کرد، کمی خشک شد و خسته خودش را بر روی صندلی ماشین انداخت، حسی عمیق از آرامش و تعلق در میانمان بود. آرامشی به رنگ سفید با خط‌هایی قرمز، موهایی خیس و صورتی خندان، جاده‌ای پیچ در پیچ با درختانی بلند و بوی نم‌ِ خاکِ تازه باران خورده. یکدفعه گفت «عه! اینو ببین چقدر قشنگه! رنگین کمان رو ببین!» سرم را که برگرداندم، برای اولین بار شروع و پایان رنگین کمانی زیبا را بر پهنه افق دیدم.امروز، گوشی من پر شده است از عکس‌های دشتی از چنار و افرا گسترده بر پهنای افق، رنگین کمانی بی‌نهایت زیبا ،دختری با موهای خیس، که لباسم را بر تن دارد و ترکیبی عاشقانه از آرامش و دلی که حس تعلق دارد. https://soundcloud.com/ghazale-mir/fismoll-look-at-this سفید با خط‌هایی قرمز...بی‌گانهبی‌گانهWed, 22 Jul 2020 19:24:49 +0430https://virgool.ir/@bigane/فردا-qbcmw18studnنور خورشید صبحگاهی، آرام و با وقار، از میان تار و پود پرده‌ِ توریِ سفیدرنگی که از سقف تا به روی زمین می‌رسید و پنجره‌ی اتاق را پوشانده بود، بر روی چشمانم افتاد. چند دقیقه‌ای بود که بیدار شده بودم. پای راستم را کمی از زیر پتو بیرون آورده بودم و دست چپم را به سمتش دراز کرده بودم و ناخودآگاه، آرام موهایش را نوازش می‌کردم. وقتی نفس عمیقی کشید، به خودم آمدم و بدون اینکه بیدارش کنم، سعی کردم از روی تخت بزرگ و سفید رنگی که حالا با نورِ زردِ خورشید، نارنجی دیده میشد پایین بیایم. پنجره اتاق کاملا باز بود و منظره زیبایی از کوه و خانه‌هایی در دوردست‌ها دیده میشد. «خدایا چقدر این صحنه زیباست... چقدر او زیباست... می‌شود در همین لحظه، ساعت‌ها بمانیم؟»بادِ مرطوب و خنکِ صبحگاهی به داخل اتاق می‌زد و پرده را آرام بالا و پایین می‌برد. پشتِ پنجره، در یک تراس تقریبا کوچک، یک میزِ چوبیِ دونفره بود و یک گلدان زرد رنگ که داخلش چند شاخه گل رزِ قرمز قرار داشت، وسط میز قرار گرفته بود. هنوز دو فنجان بزرگ و زیبا از دیشب روی میز باقی مانده بود. من که حالا به کمک نسیمی که می‌وزید، کاملا بیدار شده بودم، به آهسته‌ترین حالت ممکن، به سمت در تراس رفتم و دستم را دراز کردم و فنجان‌ها را برداشتم. امروز، به همین سادگی و زیبایی، تبدیل شده بود به روزِ محبوبِ من. یک منظره زیبا در گوشه‌ای از این شهر، یک تراس کوچک با یک میزِ چوبیِ ساده، دو فنجان که هنوز بوی قهوه می‌دادند در دستم، نور خورشید، نسیم خنک و دلنشین صبحگاهی و دختری زیبا با موهایی آشفته و لبخندی معصومانه که هنوز خواب بود.چای هنوز دم نکشیده بود. نان تازه‌ای که همین چند دقیقه پیش از سرکوچه خریده بودم، روی میز آماده بود. بوی نان و عطر چای فضای خانه را پر کرده بود. صبح‌ها را دوست دارم، مخصوصا وقتی که خیلی زود بیدار می‌شوم و تا ساعت‌ها می‌توانم از همه چیز، با حوصله، لذت ببرم. امروز کارهای زیادی دارم که قبلا در موردشان فکر کرده‌ام. جلسه ساعت ۱۰ با امیر، چک کردن کارهای رعنا روی پروژه فرهادی، تماس با مدیر پروژه‌ی ارگ که اسمش یادم نیست، خرید چند دستگاه جدید برای کارگاه، جلسه با ریحانه برای پیگیری امور مالی شرکت‌ها و جلسه مهمی که با هیئت مدیره داشتم. متن جلسه‌ام را آماده نکرده بودم هنوز، آقای عبدی در هیئت مدیره چند وقتی بود که بدون آنکه بدانم چرا، با من مشکل پیدا کرده بود و در هر جلسه به دنبال چیزهایی می‌گشت که بتواند در موردشان اعلام نارضایتی کند. مخصوصا امروز که در مورد بودجه‌بندی سال آینده صحبت داشتیم و خدا می‌داند چند روز است که دارد خودش را برای این جلسه آماده می‌کند. آخر مگر می‌شود یک آدم انقدر بی‌دلیل به کسی گیر بدهد؟ شاید چیزهایی هست که من در مورد آقای عبدی و دوستانش نمی‌دانم.... ولی خب چه می‌شود کرد، شرکت که بزرگ می‌شود، مسایلش هم بزرگ می‌شود! کاش جلسه‌ی امروز به خوبی تمام شود! کلی از برنامه‌هایم به این جلسه بستگی دارد!وقتی دستان کوچک و سردش از پشت، به دورم حلقه شد، داشتم به کارهای امروز فکر می‌کردم و تقریبا یادم رفته بود که چای دم کشیده، بوی نان در خانه پیچیده و نور خورشید تا وسط آشپزخانه تابیده. سرپا ایستاده بود، سرش را به پشتم چسبانده بود و هنوز خواب بود. گفت «سلام! بوی نون بیدارم کرد! عجب هوایی شده امروز!» برگشتم که نگاهش کنم، با دو دست، صورتش را پوشاند و گفت «نگام نکن چشمام پفِ خواب داره هنوز، بذار برم الان میام!» من که می‌خواستم دستانش را سریع بگیرم، دیر جنبیدم، سریع رفت به سمت دستشویی و خندید. برگشتم، دو فنجان برداشتم تا چای بریزم. از داخل دستشویی با صدای بلندی گفت «خیلی دوست دارم وقتی صبح‌ها دستت را در موهایم می‌کنی!»فردابی‌گانهبی‌گانهThu, 16 Jul 2020 09:54:14 +0430https://virgool.ir/@bigane/بیخوابی-inaan71uollrخورشید چند دقیقه‌ای بیشتر نبود که طلوع کرده بود. پشت فرمان ماشین، داشتم با سرعتی تقریبا زیاد، در اتوبانی تقریبا خالی، در سکوت، رانندگی می‌کردم. وقت کافی داشتیم که نگرانِ رسیدن به پروازش نباشم. روی صندلی، سرش را به پشت تکیه داده و هنوز خواب بود. دیشب تقریبا نتوانسته بود بخوابد. نورِ نارنجی رنگ و گرمِ خورشید از لابه‌لای درختانِ کنارِ جاده به صورتش می‌تابید. چشمانی که آرایش کرده بود، موهایی که پریشان روی صورتش ریخته بود، خسته بود و آرام. تنها ایراد این صحنه این بود که نمیشد یک دلِ سیر نگاهش کنی. داشت می‌رفت.نوازش‌های گرم و آهسته‌ی نور خورشید، به چشمانش که رسید، کم کم بیدار شد. نگاهی کرد، نفسی عمیق کشید و بلافاصله لبخندی از ته دل زد. مواظب بودم که تماشای این صحنه، آنقدر حواسم را پرت نکند که نتوانم رانندگی کنم. «بیدار شدی؟ هنوز یکم دیگه راه مونده تا به فرودگاه برسیم. یکم دیگه بخواب که اونجا سرحال باشی...» اینو گفتم و سعی کردم بیشتر به جلویم نگاه کنم. «نه دیگه خواب کافیه، پس کی تو رو ببینم! بعدا وقت هست برای خواب!» این را گفت و کمی پنجره را پایین داد. هوایِ تازه‌ و مرطوبِ صبح از میان درختان انبوهِ کنارِ جاده، ماشین را پر کرد. هوا نه سرد بود و نه گرم، به اندازه عالی بود. دیگر رانندگی داشت غیرممکن میشد! آخر این وسط چرا باید باد هم با موهایش بازی کند؟! خدایا! این دلِ ما به اندازه کافی آشوب نداشت؟گفت «اگه هشت ثانیه وقت داشته باشی و یک چیزی ازم بخوای، هر چی، که منم بهت میدمش، چی می‌خوای ازم؟» من که هنوز در حال بدوبیراه گفتن‌های خودم با خدا بودم، یکدفعه از این سوالش جا خوردم! با حالی متعجب از اینکه خدا اینقدر سریع پاسخم را داده بود، نگاهش کردم و پرسیدم «هر چی؟ هر چی بخوام؟ مهم نیست چی باشه و تو هم قبول می‌کنی؟» گفت «آره» و مشتاقانه نگاهم کرد. بلافاصله گفتم «اینکه دستاتو بگیرم!»... او که فکر نمی‌کرد به این اندازه سریع جوابش را بدهم، سعی کرد لبخندی که به پهنای صورت بر لبانش نشسته بود را پنهان کند و گفت «دستامو بگیری؟ چه سریع جواب دادی!» میخواستم بگم که من می‌دانم که چه می‌خواهم و چه می‌کنم، ولی دیدم خودش می‌داند، فقط نگاهش کردم و لبخندی زدم و گفتم «آره».خیلی زود رسیده بودیم به فرودگاه، کارت پروازش را گرفته بودیم و کنار پنجره‌ای بزرگ، روی صندلی‌هایی که تا چشم کار می‌کرد خالی بودند، کمی با فاصله از هم، نشسته بودیم. نور خورشید هنوز هم ول کنِ صورتش نبود. چشمانش خسته بودند و رنگش بیشتر از همیشه پریده بود. دلم می‌خواست کنارش بشینم، در آغوشش بگیرم تا چند دقیقه آرام بخوابد و این نگاه تلخی که در عمق چشمانش داشت را نبینم. اما فاصله‌ی کمی که بین‌مان بود، کمی واقعی‌تر از آن چیزی بود که دلم می‌خواست. گفت «بیا بشین اینجا!» و با دست روی صندلی، جایی چسبیده به خودش را اشاره کرد. گویی این احساسات مشترکی که گاه‌به‌گاه به سراغمان می‌آمد، میل رفتن نداشت. کنارش نشستم، سرش را آرام روی شانه‌ام گذاشت، نفسی عمیق کشید و چشمانش را بست. کاغذی که در دستش بود را آرام برداشتم و تا می‌خواستم حرفی بزنم، فهمیدم که خوابش برده است. خورشید آرام آرام از روی صورتِ دختری زیبا که داشت می‌رفت، به شانه‌های من رسیده بود و گرمای دلچسبی این منظره را کامل‌تر می‌کرد.نمی‌دانم چند دقیقه گذشت، اما صدای گوش خراش بلندگوی سالن که با فریادش به دنبال خانم صادقی می‌گشت، بیدارش کرد. نگاهش که کردم، دوباره چشمانش خسته بود. ناخودآگاه گفتم «این جان، چقدر چشمات گود افتاده...» و بلافاصله ناراحت شدم که چرا این حرف را زدم. گفت «حالا نمیشد به روم نیاری؟» و خندید. گفتم «چیزی نیست حالا، یکم سعی کن رسیدی بخوابی، درست میشه!». بدون توجه به حرف‌هایی که داریم می‌زنیم، دست چپش را به سمتم دراز کرد و گفت «بیا بگیر! دستمو بگیر اگه دوست داری». نگاهش کردم، دردی در سینه‌ام شروع به حرکت کرد و گفتم «نه دیگه، الان نه». او که انتظار نداشت، به شوخی دست راستش را به سمتم دراز کرد و گفت «پس بیا اینو بگیر!» منم لبخندی زدم و گفتم «پاشو بریم، داره دیر میشه».داشتم به سمت در خروجِ سالنِ فرودگاه می‌رفتم. برگشتم و پشت سرم را نگاه کردم، از لابه‌لای شیشه‌ها، دختری را دیدم که داشت برایم دست تکان می‌داد و خداحافظی می‌کرد. دستی تکان دادم و سرم را برگرداندم. کاش امروز، همین الان، ساعت ۶:۳۰ صبح تمام میشد. امروز دیگر کافی بود.پسری با قدبلند و چهارشانه، کمی علاقه‌مند به داستان و هنر، موهایی خرمایی که در میانش چند تار سفید هم هست، بی‌تعلق به این شهر و مردمش، با دلی کوچک و دستی که دستانِ دختری که داشت می‌رفت را نگرفت، روی دستم باد کرده است. بیخواب https://soundcloud.com/shadi-t-754407726/nakoja بی‌گانهبی‌گانهSun, 12 Jul 2020 09:43:18 +0430https://virgool.ir/@bigane/داستانی-عاشقانه-که-هنوز-کامل-نیست-hrmwibbiunqaقطره‌های خون از پایش جاری بودند و آرام روی سرامیک‌های سفیدی که زیر پایش بودند می‌ریختند. پانسمان باز شده بود و دردی شدید از زانوی پای راستش شروع می‌شد و تا پیشانیش ادامه پیدا می‌کرد. سعی داشت جلوی خون ریزی را بگیرد و تا حدودی هم موفق شده بود. خسته از تلاشی بیهوده برای زخمی که سرِ ناسازگاری داشت، خودش را بر روی تشک سیاه رنگی که کفِ اتاق، روی زمین پهن شده بود انداخت و بی‌توجه به خون و درد، درِ یک بطریِ آبجویِ تلخِ خنک را چرخاند و در یک جرعه، نصف شیشه را سر کشید. اتاق تاریک بود و نور از جایی در انتهای راهرویی که به اتاق منتهی می‌شد، می‌تابید و چند متری از اتاق را روشن کرده بود. دردش برای چند ثانیه فراموش شده بود و داشت به یادگاری‌هایی که همراه خودش آورده بود نگاه می‌کرد. چند دست‌خط از نامه‌هایش و یک قاب عکس که در آن دختری جوان و زیبا با موهایی کوتاه و دستانی کوچک، تا زانو در داخل رودخانه ایستاده بود و به پهنای صورتش می‌خندید. جرعه‌ای دیگر از بطری‌ای که هنوز در دستانش بود نوشید. احساسی سرد از نوک انگشتان پایش شروع شده بود و آرام آرام داشت سرتاسر وجودش را می‌گرفت. چشمانش را بست و خودش را در خاطراتِ روزهایِ گرمِ تابستانی، در کنار کسی که انگار سالها بود می‌شناخت، غرق کرد. همه چیز کنار هم، ترکیبی عاشقانه داشتند. بطریِ خالیِ آبجویِ خنکِ تلخ، نفس‌هایی سرد، دردی که گلویش را فشار می‌داد، عکسی از دختری جوان و زیبا که به او می‌خندید، نامه‌هایی که حالا رنگ خون گرفته بودند و خاطراتِ «او». آسمان آبی بود و بدون ابر، در میان باغی پر از درختان بلند، کنار دریاچه‌ای بزرگ و گرمای تابستانی، قدم می‌زدیم. گفت «می‌دونی ولیعصر چقدر طولانیه؟ من عاشق پارک ملتم! هر وقت میرم تهران، میرم اونجا! میرم می‌شینم روی چمن‌ها، زیرسایه درخت بید مجنونِ بزرگی که وسطِ پارک هست! اونجا طوریه که کسی منو نمی‌بینه دیگه. می‌شینیم برای خودمون، کیف می‌کنم کنارِ...» حرفش را قطع کردم و گفتم «می‌دونی ولیعصر طولانی‌ترین خیابون خاورمیانه است؟ طولانی‌ترین خیابون اینجا کجاست؟» گفت «نمی‌دونم، لابد پیروزی!». با خودم داشتم فکر می‌کردم که کاش این شهر لعنتی، یکبار هم که شده، یک خیابان می‌داشت که طولانی‌تر از ولیعصر باشد، تهش پارکِ ملتی باشد که پر از بید‌های مجنون و چمن‌هایی بلند است، که بشود ساعت‌ها بشینی و کیف کنی... نروی این همه راه را... نور اتاق کمتر از قبل شده بود. دیگر مثل قبل درد آزارش نمی‌داد. وقتی که چشم‌هایش را می‌بست، صورت زیبای دختری با دست‌هایی کوچک، به او می‌خندید. چشم‌هایش را که باز می‌کرد همه چیز سیاه بود. تاریک و سرد. دیگر چیزی برای تماشا نمانده بود،‌ چشمانش را دوباره بست.گفتم «توی سعی داری از من فرار کنی؟ سعی داری از من محافظت کنی؟»... ماشین داشت با سرعت داخل اتوبان حرکت می‌کرد. داخل ماشین یک لحظه تاریک می‌شد و لحظه بعد، دوباره نورِ زردِ چراغ‌های حاشیه اتوبان روشنش می‌کرد. گفت «سعی دارم کمتر وابسته‌ت بشم! اینو می‌دونم که اینجا برای منم مثل تو، یک چیزهایی هست که گرفتارم کرده... شاید هنوز آماده‌اش نیستم! هیچ برنامه‌ای نداشتم براش... گیجم کرده...» نگاهش کردم. حقیقت چشمانش را خیس کرده بود و بغض گلویش را فشار می‌داد. دردم گرفت. همزمان، وقتی که با خودم فکر می‌کردم همین لحظه، داخل همین ماشین و همین کنارش بودن را چقدر دوست دارم، گفتم «تو داری از من محافظت می‌کنی، من دارم از تو محافظت می‌کنم... نمی‌دونم اسم این چیه... ولی هر چی هست، چیز باحالیه... بیا فقط برای خودمون، نگهش داریم!» نگاهش که کردم، آرام داشت می خندید. همین کافی بود برای یک شب گرم تابستانی، داخل یک ماشین کهنه، که با سرعت در اتوبان حرکت می‌کرد و «داستانی عاشقانه که هنوز کامل نیست...»چشمانش را باز کرد. خاطرات، کار خودشان را کرده بودند. دردی حس نمی‌کرد. بلند شد، به سمت در اتاق رفت، گوشی تلفنش را برداشت و نوشت:‌ «من تا آخرش هستم» و فرستاد.داستانی عاشقانه که هنوز کامل نیست...بی‌گانهبی‌گانهFri, 10 Jul 2020 02:03:04 +0430https://virgool.ir/@bigane/تکرار-i7b0hfpcfluuاین یک داستان بی سر و ته است. مثل خوابی آشفته که آدمی دیوانه، در شبی گرم و تابستانی، روی تختِ شماره یازده آسایشگاه دیده است. تختی در گوشه سمت راست راهرویی بلند، که کسی دیگر یادش نیست هست. دیوانه که باشی، یاد می‌گیری رفتن و آمدن به یک اندازه بی‌معنی هستند. دیوانه‌ها دلشان کوچک است، سبک سفر می‌کنند. از دور که نگاهشان می‌کنی، به احمق‌هایی می‌مانند که دارند بی‌دلیل می‌خندند. که دلیل خنده‌هایشان را نمی‌دانی. چرا باید بدانی؟باد تقریبا شدید بود و آسمان تقریبا داشت تاریک می‌شد. مشخص بود سردش شده است. وسط خیابانی با سنگ‌فرش‌های ریز و درشت ایستاده بود. لباس تازه‌ای که خرید بود در مسیر باد به پرواز در آمده بود و شالِ صورتی‌رنگی که بر سر داشت، در امتداد باد تکان می‌خورد. کمی آن طرف‌تر، چند درخت کاجِ کوتاه ایستاده بودند و داشتند این منظره را تماشا می‌کردند. موهایش در باد تکان می‌خورد و روی صورتش می‌ریخت، ولی برایش مهم نبود. منتظرم بود. «چرا نرفتی داخل بشینی؟» این را که گفتم، سعی کردم قدم‌های بلندتری بردارم تا سریعتر به او برسم. «واستادم که بیای با هم بریم. چیز دیگه‌ای اینجا نیست که بخوام برم به سمتش». سعی نکردم که لبخندم رو مخفی کنم. چند وقتی هست که دیگر سعی نمی‌کنم چیزی را مخفی کنم. این یک احساس متقابل است. یک تمایل مشترک برای حقیقتی عریان. قدم‌هایم را کوتاه کردم و آرام نزدیکش شدم. گفتم «بریم بشینیم. هوا سرده و لباست کمه» و در جدالی دردآور، کلمه عزیزم را از پایان جمله‌ام پاک کردم. به سمت تراسِ کافه‌ای رفتیم که ده میزِ بزرگ را داخلش به سادگی جا داده بودند. منظره‌ای بی‌نظیر در مقابل چشمان‌مان بود از بازی نور و تاریکی در شهری شلوغ که تا چشم کار می‌کرد بر پهنه‌ی افق پخش شده بود. طوری نشست که بتواند منظره را ببیند و من طوری نشستم که بتوانم او را ببینم. زیبایی و شیطنت در چشمانش بود، با آرامشی عمیق، کمی غم، کمی هیجان، با چهر‌ه‌ای کم‌رنگ، موهایی طلایی، چشمانی عسلی، لبخندی که بر صورت داشت و نگاهی که گاه‌به‌گاه گره می‌خورد و تا اعماق وجود را گرم می‌کرد. گفت «با چیزهایی که از من فهمیدی، چرا هنوز اینجا نشستی؟ نمی‌تونم درکت کنم!». گفتم «چیزهایی من فهمیدم، چیزهایی هم خودت گفتی، تو در اوج پیچیدگی، جذابیتی ساده داری! می‌دونی من چقدر دنبال تو گشتم تا حالا؟» که نمی‌دانست. شاید نداند که من چقدر می‌دانم و شاید خودم هم ندانم. اصلا نمی‌خواهم بدانم، انقدر دانستن به چه کار می‌آید وقتی که دیگر گم شده‌ای؟ چند تابستان دیگر باید بیاید و برود که کافی باشد؟نگاهش که قفل میشد، چند ثانیه می‌ماند. تا خودش را جمع و جور کند و سعی کند تکه‌تکه از آنچه که شاید در ابتدا فکرش را می‌کرد را جمع کند، که شاید دیگر به کارش هم نمی‌آمدند. گم می‌شد و دوباره پیدا می‌شد. اما مگر همه چیز را می‌شد با کلمات گفت؟ با چشم‌ها دید؟ اینکه کنار یک میز، روی تراس یک کافه در ناکجا آباد، بشود برایت مرکز دنیا، کلمه‌اش چیست؟ نگاهش چیست؟ رنگش چیست؟ اصلا مهم است؟«می‌ترسم که این حس، بعد یه مدت دیگه تموم بشه. پیدا کنی همه چیزهایی که رو میخوای، دیگه تموم بشم برات. تکراری بشم دیگه...» این را که می‌گفت، چشمانش می‌لرزید. عجیبش می‌دانی چیست؟ انگار طوری شده است که کلمات بهانه‌هایی هستند که نگاه‌ها با هم حرف‌هایشان را بزنند. گفتم «تو از تکراری شدن می‌ترسی، من از تکرار نشدنت!»این یک داستان بی سر و ته است. داستان دختری با لباس‌های صورتی، که دیگر فرار نمی‌کرد. https://soundcloud.com/erfan-yar-1/tom-mcrae-you-cut-her-hair تکراربی‌گانهبی‌گانهWed, 08 Jul 2020 16:20:41 +0430https://virgool.ir/@bigane/مرگ-اجارهای-tdaqbscztk0gخیلی وقت است که صبح‌ها، قبل از اینکه خورشید بزند، بیدارم. خوابیدن را دوست ندارم. خواب برایم مرگی کوتاه مدت شده است. مرگی اجاره‌ای. «حتما جات عوض شده!» اینو گفت و یک تکه بزرگ از شکلاتِ تلخِ قطوری که داشت را در دهان گذاشت. فکر می‌کردم با این لقمه بزرگی که برداشته، چند ثانیه‌ای حرف نمی‌زند و یادش می‌رود داستان. ولی به طرز معجزه‌آسایی، شکلات را خیلی سریع قورت داد و گفت «به چی فکر می‌کنی شب‌ها؟». نگاهش کردم، سعی کردم چشمانم را نخواند.«به تو فکر می‌کنم. به خودم، به آینده‌ای که میشه زیباتر باشه. به اینکه چقدر همه چیز ناموزون و دقیق کنار هم قرار گرفته و چقدر درگیرت شدم! به اینکه توی همه‌ی کج و کوله‌ای‌هات، یک چیزهایی هست که ولم نمی‌کنه! به اینکه نگاه که می‌کنی، گره می خورم و کور میشه سر این گره و میره توی اعماق دلم و می افته یک گوشه که دیگه دستم نمی‌رسه بهش! به اینکه نمی‌تونی بی‌تفاوت باشی و تو هم چیزهایی می‌دونی! به اینکه نمی‌خوام پابرهنه بپرم وسط زندگیت، که بهت اهمیت میدم و انگاری سالهاست که می‌شناسمت! که حقته که اینا رو بدونی! که پشتت گرم باشه! اینکه نمی‌دونم چی میشه! چی بگم! چطوری بگم! نمیشه حرف نزد و از سکوت‌ها لذت برد؟ تو چطوری فکر می‌کنی؟ ترس و دلبستگی رو می‌بینم توی چشمات! چشمات! آخ چشمات! {نفس عمیقی کشیدم. دهانم خشک شده بود. شرابِ گیلاسِ تابستانی می‌خواهم!}. به اینکه دیوونه هستی، ولی میشه یکم دیگه، دیوونه‌تر باشی؟ به اینکه اینها رو چطوری میشه گفت بهت که ... {سکوتم زیاد نشده؟ یک چیزی بگو!} کلمات سخت پیدا میشن، کنار هم بدقواره قرار می‌گیرن! کلمات خراب شدن! لعنت بر کلمات! هیچ وقت جایی که لازم بود، به درد نخوردن!!». داشت نگاهم می‌کرد، لبخندی داشت بر صورت و منتظر بود که بداند چرا شب‌هایم لعنتی شده اند. سعی کردم چشمانم را نخواند. ولی خواند. از اینجا به بعد، دیگر یک داستان دیگر است. داستان یک شکلاتِ تلخِ قطور که بهانه‌ای باشد برای حرف نزدن‌های روزهای بعد. این داستان واقعی است و دیگر «تو» همه چیز را می‌دانی.مرگ اجاره‌ای https://soundcloud.com/seven-lives/tiny-me-original-by-anne-lee-arrangement-by-michel-george بی‌گانهبی‌گانهMon, 06 Jul 2020 11:33:54 +0430https://virgool.ir/@bigane/تقریبا-کنار-هم-fzhjssltk5y3باد سردی که می‌آمد داشت اذیتش می‌کرد. هوا تقریبا تاریک شده بود. آسمان در گوشه‌ای هنوز کمی نور داشت. تا چشم کار می‌کرد، خانه بود و خیابان و چراغ‌هایی که سو سو می‌زدند. نشسته بودیم، تقریبا کنار هم، رو به روی زیباترین منظره ممکن از یک شهرِ سیمانی، که شاید جایی برای نشستن دیگر نداشت. گفت «اینجا رو دوست دارم. چند روز بود که دلم هوای اینجا را کرده بود. ببین چراغ‌ها رو که از بالا چقدر قشنگ‌تر دیده میشن! چشماتو باید کج و کوله کنی! {سرش را کج می‌کند و چشمانش را نیمه بسته} ببین اینطوری کن، می‌بینی من چی می‌گم!؟». سعی کردم سرم را کج کنم و چشمانم را نیمه بسته، ولی باز هم این شهر برایم خاکستری بود. گفتم «من چیزی نمی‌بینم ولی!» نگاهش کردم، سرش کج بود، چشمانش را بسته بود و داشت به طرز خنده‌داری، به زور ابروهایش را به هم نزدیک می‌کرد. انعکاسِ نورِ ماهِ شبِ چهارده صورتش را زیباتر کرد بود. باد سردی که می‌آمد، موهایش را بازی می‌داد. حواسش بود که دارم نگاهش می‌کنم. گفت «ببین! اینطوری کن! تلاش کنی میشه!». دلم می‌خواست خودش را نگاه کنم، ولی نگاهم را به سمت شهر بردم، سرم را کج کردم و چشمانم را نیمه بسته، چراغ‌های شهر آرام آرام شروع کردند به تکان خوردن و رقصیدن. گفتم «آهاااا. دارم می‌بینم! چه باحاله!». نگاهی کرد و خندید. لحظه‌ها به اندازه کافی عریان بودند در یک شب گرم تابستانی، تقریبا کنار هم. این شهر را فقط باید با سری کج، چشمانی نیمه بسته و دختری زیبا که زیرِ نورِ ماهِ شبِ چهارده، تقریبا کنارت نشسته است، شاد و رقصان دید...باد سردی که می‌آمد داشت اذیتش می‌کرد. کاش می‌دانست، در این لحظات، رو به روی زیباترین منظره ممکن از یک شهرِ سیمانی، کسی کنارش نشسته است که قدرش را می‌داند، که می‌شود دیگر سردش نباشد. تقریبا کنار هم...بی‌گانهبی‌گانهMon, 06 Jul 2020 01:43:28 +0430https://virgool.ir/@bigane/میشود-خنگ-باشی-adozoou8qtdsبعضی حرف‌ها را دوست داری بزنی، اما نمی‌شود زد. حرف‌ها، گاهی دل می‌برند و گاهی دل می‌شکنند. کلمات، اسباب‌بازی‌های خوبی نیستند برای دل. گاهی حرف نمی‌زنی که آسیب نزنی.چراغ راهنمایی قصد سبز شدن نداشت. انبوهی از ماشین، در صفی نامنظم و کج و کوله، پشت سر هم ایستاده بودند. پسری با یک دسته‌ی بزرگِ گلِ سرخ داشت بین ماشین‌ها می‌چرخید. نور کمی که داخل ماشین بود، انقدر کافی بود که درخشش موهایش را بشود دید. برایش مهم نبود که موهایش ژولیده شده است یا نه. البته ژولیده بیشتر بهش می‌آید. خودش را روی صندلی ماشین ول کرده بود، شانه‌هایش را پایین انداخته بود و پاهایش را روی صندلی به سمت سینه‌اش جمع کرده بود و به یک گوشه تکیه داده بود. سرش را روی صندلی گذاشته بود و داشت حرف می‌زد. «چقدر خوبه که بزرگی!» وقتی نگاه متعجب من را دید، ادامه داد «منظورم اینه که مثل بچه‌ها نیستی، مثل بقیه نیستی! میشه باهات یک حرفایی رو زد که نمیشه به بقیه گفت». نگاهش که کردم، خنده‌ام گرفت. دختری بسیار زیبا، تقریبا چهار زانو، کنارم نشسته بود و داشت به سبک خودش، حرف‌های دلش را می‌زد. آرامشی که داشت مسری بود. همین آرامش کل خواسته‌ی من از زندگی است. دختری بسیار زیبا، با چشمانی درشت و کلماتی ساده، در گوشه صندلی ماشینم، همه دنیا را به من هدیه کرده بود. از میان کلماتی که در ذهن داشتم، آن چیزهایی که دلم می‌خواست بگویم را دور ریختم و گفتم «خوبه که آدم بتونه کنار یکی، خودش باشه. می‌تونی کنار من خودت باشی، بدون نگرانی!» بلافاصله در ذهنم به حرفم خندیدم، که چقدر کلیشه‌ای و بی‌ربط بود. شکلکی که درآورد، تاییدی بود بر آب دوغ خیاری بودن حرفم. اما فکر کنم هر دو می‌دانستیم که حرفم درست است. همه چیز ساده بود. اما کلمات، ساده به ذهنم نمی‌آمدند. پسر گل فروش از کنار ماشین رد شد و سریع رفت، انگاری که داخل این ماشین برایش مشتری خاصی وجود ندارد. گل‌هایش زیبا بود و تازه. امیدوار بود در این وقت شب، در این خیابان شلوغ، کسی برای آنچه دوست دارد گلی هدیه بدهد به آنکه دوست دارد. همین حوالی بود که برای اولین بار به او دروغ گفتم. «می‌دونی چیه؟ طوری زندگی کن که حسرت چیزی رو نخوری. مثلا من اگه امشب بمیرم، چیزی نیست که به خاطرش خودم رو سرزنش کنم یا حسرتش رو بخورم». آن شب کلا داشتم حرف‌های چرت و پرت و قلبه می‌پراندم. ماست مالی می‌کردم شاید. کاش انقدر خنگ باشد، که دروغم را باور کند. کاش نداند که من در همان لحظه، داشتم حسرت همان لحظه را کنار خودش می‌خوردم، وقتی که پسرک گل فروش با سرعت از کنارمان رد می‌شد.می‌شود خنگ باشی؟بی‌گانهبی‌گانهSun, 05 Jul 2020 00:57:04 +0430https://virgool.ir/@bigane/سخت-نگیر-i9nw2ikjpxnrحمید، از پشتِ یخچالِ بزرگی که مثلِ یک دیوار بین سالن و آشپزخانه قرار گرفته بود، داشت منو نگاه می‌کرد. تنها کمی از پیشانی و چشمانش معلوم بود. نگاهم که به چشمانش افتاد، سرش را کمی پایین‌تر برد و صدای موسیقی را بلندتر کرد. آهنگی از پاپِ عاشقانهِ فارسی که کلماتِ خواننده در میان سروصدایِ سازها و افکت‌های دیجیتالی گُم میشد و برای کسی هم مهم نبود. من، مشتری اول امشبش نبودم، ولی اولین بارم بود که اینجا می‌آمدم. سالن تقریبا خالی بود، جز یک زوج جوان که گاه‌به‌گاه از خودشان سلفی می‌گرفتند و زیرلب حرف‌هایی می‌زدند و آرام آرام می‌خندیدند، کسی دیگر آنجا نبود. شاید نور سالن کمی بیش از اندازه زیاد بود، یا شاید من بعد چند روز بی‌خوابی، داشتم زیادی همه چیز را نورانی می‌دیدم.«اینو ببین! اینجا منو و احمد تازه کارمون رو شروع کرده بودیم! یادش بخیر! ... کجایی؟ حواست هست؟». دستش روی موبایلش بود و یک عکس از میان صدها عکسی که داشت را نشانم میداد. سعی کردم تمرکز کنم و نگاهش کردم. چشم‌هایش زیبا هستند، برای چند لحظه، فراموش کردم برای چه تمرکز کرده بودم. گفتم «تو نمیخوای از این همه عکس بکاپ بگیری؟ حیفه‌ها!». نگاهی کرد، چند لحظه سکوت، زد عکس بعدی و گفت «اینجا رو میخوام بدم به احمد، گفتم باشه برای خودت، من دیگه نمی‌رسم بیام، وقت نمیشه». گفتم «خوش به حال احمد که دوست خوبی مثل تو رو داره، اینطوری می‌تونی هر وقت دوست داشته باشی برگردی اونجا و همیشه یک خونه دوم داری» و دوباره سکوت... انگاری نه من منتظر پاسخ بودم و نه اون حرفی می‌زد. انگاری همین نگاه‌ها، کافی و شاید لذت‌بخش‌تر بودند. سردرد و سرگیجه داشت کلافه‌ام می‌کرد. نمی خواستم بفهمد. انرژی ام را جمع کردم و لبخندی زدم و گفتم «دمنوشت سرد نشه». نگاهی کرد و خندید. فنجانش را تا لب پر کرد و آرام نوشید. داشتم به این فکر می‌کردم که چقدر این لحظه آرامش‌بخش و دلنشین است. دلم می خواست همینقدر ساده بماند این گفتگو. این آرامش داشت در جانم ته نشین می‌شد. آرامشی با بویِ به‌لیمو، عطر زعفران و چشم‌هایی عسلی. هیچ کلمه‌ای پیدا نکردم که لایق باشد. گوشی را برداشتم و نوشتم «ممنون برای همه چیز».سخت نگیر https://soundcloud.com/hall-music-band/negah-kon-look-at-me بی‌گانهبی‌گانهSat, 04 Jul 2020 14:34:54 +0430