https://virgool.ir/feed/@bidargah_Khabgahut✅ بیدارگاه|نشریه خوابگاه های دانشگاه تهران ?فرصتی برای بیدار شدن!!fa2026-11-11 11:38:03https://files.virgool.ir/upload/users/1380527/avatar/5VJpn4.jpeghttps://virgool.ir/@bidargah_Khabgahuthttps://virgool.ir/@bidargah_Khabgahut/زمانی-که-دیگر-گفت-و-گو-چاره-ساز-نیست-ki3dxcacfuysزمانی که دیگر گفت و گو چاره ساز نیست! پلان اول ( ۲۵ روز پیش)ماجرای تروریستی شاه چراغ اتفاق افتاده است. چندین نفر در جای جای کشور کشته یا سلاخی شده اند. روز شنبه هفته بعد دسته عزاداری در دانشگاه راه افتاده است اما به ناگه گروه دومی در صحن دانشگاه شکل می‌گیرد. دو جمعیت به هم می‌رسند و کارکنان حراست بین دو نیرو قرار می گیرند. چادر سفید نماز خونی به طور نمادین در اهتزاز هست. نه تنها همان درگیری های اول، بلکه شکل گیری تجمع مشابه تجمعات روزهای قبل دانشگاه و شعارهایی رادیکال تر از زن زندگی آزادی و مرگ بر دیکتاتور، یک چیزی را با قدرت نشان می دهد: پایان امکان گفتگو در صحن دانشگاه؛ موقعیتی که دیگر دم از صحبت زدن گذشته است و این شروع درگیری ها و زورآزمایی تجمعات بعدی می شود. پایان گفتگو، یعنی شروع ابراز خشم. وضعیت به گونه ای شده حتی طرفداران گفتگو در دو جبهه دیگر طرفداری از گفتگو نمی کنند و خود در صحن دانشگاه دندان می سایند و پا در زمین می کوبند و هل می دهند و چشم و گوش را دیگر بسته اند. پلان دوم( حوالی ۴۰ روز قبل تر از ۲۵ روز پیش) خانم جوانی به نام مهسا امینی در حین بازداشت در یکی از واحد های اخلاقی نیروی انتظامی به طور مشکوکی فوت کرده است. پس از آن صحن دانشگاه عرصه ی تشکیل تجمعاتی با شعار زن، زندگی و آزادی، می شود. در این حین مواضع زیادی در مورد حجاب و گشت ارشاد از تریبون های مختلف گرفته می شود. عصر همان روز در بلوار کشاورز جمعیتی جمع می شوند و با شعار «مرگ بر دیکتاتور» تیری بر پیکره ی اعتراض ها شلیک می نمایند. این شعار یعنی دیگر اعتراض مسالمت آمیز بسنده نمی کند. روزهای بعد در بعضی شهر ها خرابکاری ها و ترور هایی صورت می گیرد. هر هفته هر دو سه روز یک بار تجمعی شکل می‌گیرد، هر هفته دانشجویانی بازداشت می شوند و بعد از آن دوباره تجمع جدیدی با شعار آزادی دانشجویان بازداشت شده صورت می گیرد و به همین ترتیب ادامه پیدا می کند. در این حین بعضا حمایت هایی از سمت اساتید شکل می گیرد. در کف خیابان هم به صورت پراکنده و مستمر در تهران و جاهای دیگر حرکت های اعتراضی رادیکال صورت گرفته است. در زاهدان درگیری مسلحانه شروع می شود و نقطه آغاز درگیری ها و ترور های بعدی می شود. تکرار این دو پلان: در اینکه موقعیت ایجاد شده هیچ چاره ای جز برخورد سخت باقی نگذاشته است، شکی نیست. منتها سعی می شود توضیح داده شود که چرا اعتراض که طبیعت تقابل جامعه و حاکمیت هست، سریعا به این رادیکالیسم دچار می گردد و چگونه می شود از رادیکالیسم های بعدی جلوگیری کرد؟ ۱. در هر یک از مواردی که دو جبهه مخالف و موافق حول موضوعی شکل گرفته اند، کشش به سمت دودستگی و عدم وحدت حول آن، بیشتر از کشش به اشتراک یابی و ایجاد جبهه واحد است. در این شرایط بسیجی که اصول حرکت اجتماعی خود را از رهبران خود الهام گرفته است و مدعی تشکیل جبهه مستضعفین،[فارغ از مذهب، دین و قومیت و حتی ملیت] را برای پیگیری اهداف اساسی خود و شکل گیری تمدن نوین اسلامی دنبال می کند، می بایست که بیش از پیش به شعار و آرمانی که نهایت توجه به اشتراکات را نشانه گرفته است، پایبند باشد. به نظر می‌رسد اولین مشکل جامعه ما و دانشگاه های ما نحوه برخورد با نظر مخالف هست و هنوز که هنوز است، به تکنولوژی اشتراک یابی دست نیافته ایم. به این جهت هر بروز اختلاف نظری راهی جز به دوقطبی و زورآزمایی نمی برد. موضوعات فرهنگی، اقتصادی، مذهبی ( شیعه و سنی) و حتی علمی از این امر مستثنا نیستند. در این زمینه بسیج می بایست بیش از پیش دنبال تکنولوژی اشتراک باشد. ۲. نبود بستر اعتراضی مناسب برای اعتراض های مختلف در جامعه هست. حاکمیت نتوانسته جامعه را نسبت به اعتراض ها مقاوم سازد. مسیر اعتراضی که دشمن نتواند روی آن سوار شود، لازم است. حاکمیت نتوانسته مواردی که طبق اصول قانونی هم قابلیت تجدید نظر و تغییر را دارند را به اشتراک با جامعه بگذارد. از اساسی ترین موضوعات مانند ساختار سیاسی کشور ( ریاستی/پارلمانی) و حتی طول مدت رهبری به گفته خود رهبر انقلاب قابل گفتگو و تجدید نظر هست. حاکمیت نتوانسته این امکان گفتگو و امکان تغییر را به اشتراک بگذارد. همین قضیه جریان های اعتراضی و جریان های تحول خواه را بعضا به خود نصب حاکمیت هدایت کرده است. ۳. جدا نکردن موضوعات اساسی از مسائل اعتراضی است. در ابتدای امر آن نقطه که پایان گفتگو است، اختلاف در موارد اساسی است. نظر شخص نگارنده به وضوح برای فردی که اقداماتش علیه پیشرفت ایران است و آمریکا از او حمایت می کند، این است که یا جاهل هست که باید تبیین گردد و اگر در مرحله‌ی اقدام است، باید با او مقابله عملی بشود. توافق و بروز اشتراک دوباره بین افرادی که به سه اصل حفظ ایران، پیشرفت ایران و بدبینی نسبت به آمریکا معتقدند، لازم هست.به عبارت دیگر ما می بایست با همین جوانانی که به خیابان ها آمدند، به سراغ شیطان بزرگ برویم.۴. شبکه های خارجی. افرادی که اعتبار اخبار بی بی سی، ایران اینترنشنال و غیره را معتبر تر از رسانه های ملی می‌دانند، باید پاسخ بدهند که مثلاً دولت انگلیسی چرا باید از چنین رسانه هایی حمایت کند؟ عربستان چطور؟ عربستان و آزادی؟ عجب تناقضی! عربستان وقتی از یک شبکه حمایت می کند، با چه استدلالی اعتباری برای آن شبکه قائل هستید؟ به نارسایی شبکه های داخلی اذعان هست ولی این نباید منجر به خوش بینی نسبت به شبکه های خارجی فارسی زبان بشود؛ برخی چنان به صدا و سیمای ملی حکومتی می گویند که گویی شبکه های خارجی را خیریه ها و سمن ها اداره می کنند و همین نگرش است که بعضا موجب می شود که احساسات بر عقلانیت غلبه پیدا می کند. ۵. شبکه های اجتماعی. تجربه ی چند ماه اخیر ثابت کرد که می شود در شبکه های مجازی دنیایی متفاوت از دنیای بیرون ساخت. یک فاجعه را به یک جامعه تلقین کرد در حالی که در واقعیت چنین فاجعه ای (حداقل در سطح جامعه) رخ نداده است. اینکه دنیای مجازی اولا وجود دارد و موثر در اذهان هست و ثانیا می تواند تماما برخلاف دنیای واقعی باشد، باید به رسمیت شناخته شود. ۶. حاکمیت باید مواردی که امکان رفع و رجوع سریع آن را ندارد و نیاز به گذشت زمان زیادی برای نیل به فناوری دارد را توضیح داده و تبدیل به گفتمان کند. مردم هم باید بدانند امر حکمرانی و رسیدن به نوآوری ها و اصلاحات در عرصه ی حکمرانی زمانی طولانی و یا شاید یک قرن و دو قرن می طلبد. در خصوص برخی مسائل نباید انتظار داشت در طی یک یا دو دولت اجرا شود. این واقعیت را اولا باید حاکمیت بپذیرد و ثانیا موارد کوتاه مدت و بلند مدت اصلاح و ارتقا را برای مردم توضیح بدهد.این شش مورد به نظر می رسد منشأ رادیکال شدن هر اعتراض مدنی در جامعه ایران خواهد بود. رادیکالیسم فعلی در حال فروکش کردن هست ولی تمام نخواهد شد. اولین درگیری نبوده، آخرین هم نخواهد بود. تا درگیری بعدی فرصت خواهد بود. حداقل مواردی که از دست ما بر می آید را انجام دهیم تا کمتر و دیرتر به موقعیت پایان گفتگو برسیم.بیدارگاهبیدارگاهThu, 24 Nov 2022 20:43:45 +0330https://virgool.ir/@bidargah_Khabgahut/جمهوری-اسلامی-آری-یا-خیر-get7eco6vknq#تریبون_آزاد◾️ جمهوری اسلامی، آری یا نه؟? ارسالی از m.mدر سال ۱۳۵۷ بعد از ۵۳ سال حکومت شاهنشاهی پهلوی، انقلاب اسلامی پیروز شد و در جهت نزدیکتر شدن به آرمان جمهوری خواهی در قالب دین اسلام، بیش از ۹۸ درصد از مردم این کشور به نظام جدید آری گفتند.هم اکنون در ۴۴امین سال از حکومت مردم سالاری دینی به سر می‌بریم. اتفاقات گوناگون تلخ و شیرینی در این سال‌ها برای این مرز و بوم و مردم آن افتاده است و با توجه به مردم سالار بودن حکومت، توجه به نظر و خواسته مردم باید در همه‌ی پدیده‌ها مورد نظر باشد.قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران که زیر نظر مجلس خبرگان نوشته شده، از دستاوردهای انقلاب بوده و تمامی ارکان و قانون‌های دیگر کشور باید از قانون اساسی بهره بگیرند.اصل 27 قانون اساسی بیان می‌کند: «تشکیل اجتماعات و راه پیمایی‌ها، بدون حمل سلاح ، به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشد آزاد است»این اصل به روشنی بیان می‌کند اعتراضات مردمی که امنیت عمومی و اسلام را مخدوش نکند، آزاد است. باید توجه کرد یکی از پیامدهای عدم تحقق اصل ۲۷ قانون اساسی این است که اگر مسیر اعتراضات مسالمت آمیز مردم مسدود شود، امکان شکل گیری تجمعاتِ خشونت آمیز فراهم شده و باعث آسیب دیدن منافع ملی و منافع شخصی افراد جامعه می‌شود.نکته مهم دیگر در مورد آسیب‌های عدم تحقق اصل ۲۷ سوء استفاده دشمن است. عدم ارائه بستر قانونی برای تجمع مردم و اعتراض به مسئله‌ای که مورد نظر آن‌ها است، باعث می‌شود رسانه‌های معاند نظام و دولت‌های حامی این رسانه‌ها به خط‌دهی اعتراضات مردم و هدایت آن‌ها به شعارهایی خلاف منافع ملی و خواسته مردم و همچنین اقداماتی اغتشاشی مطابق میل دشمن بینجامد. متاسفانه عدم تحقق ظرفیت‌های اصل ۲۷ موجب شده در مقاطع مختلف که مردم اعتراضاتی داشتند، شاهد موج‌سواری رسانه‌ها و جریان ضد انقلاب از اعتراض به حق مردم باشیم.در ماجرای فوت خانم امینی و اعتراضاتی که در پی آن شکل گرفت نیز متاسفانه همین مسیر طی شد. اما اینبار اعتراضات خیلی زود به سمت آشوب و برهم زدن امنیت کشور کشیده شد.هوشیاری مردم و پرهیز از جوزده کردن فضا از الزامات شرکت در اعتراض سالم می باشد. از حکومت هم نظارت دقیق بر عملکرد صحیح نیروهایشان در برخورد با هر شخص به تناسب عمل مرتکب شده و به کار گیری عطوفت اسلامی در برخورد با مردم عادی انتظار می‌رود.? لطفا شما نیز نظرات و تحلیل های خود را از اتفاقات اخیر برای ما ارسال کرده و دیگران را از دیدگاه های خود بهره مند سازید. بدیهی است که نظرات حاوی توهین منعکس نخواهد شد. ???? نظرات خود را به آیدی زیر ارسال نمایید. ? @basijkh_admin? @bidargah_khabgahutبیدارگاهبیدارگاهFri, 30 Sep 2022 17:05:52 +0330https://virgool.ir/@bidargah_Khabgahut/اعتراض-یا-اغتشاش-مدنی-yvdr9o8tzw8x#تریبون_آزاد◾️ اعتراض یا اغتشاش مدنی؟! ? ارسالی از a.ghیکی از تفاوت های بارز این اعتراضات نسبت به اعتراضات دهه های اخیر جدا از محوریت زنان در آنان و حضور گسترده جوانان و نوجوانان در آن(!!) حجم گسترده خشونت در آن بود! آتش زدن پلیس تا بریدن گلوی آن و نیز کتک زدن برخی افراد و... مصادیق عینی چنین خشمی است. بدیهی است که عوامل مختلفی در پدیداری چنین فاجعه ای نقش دارند. فارغ از نگاه های تعصبی، قشر به خصوصی از مردم که در این سال ها برای به ثمر نشستن آرزو های خود وسیله ای جز اعتراض و به گوش رساندن فریاد های مطالبات خود از طریق تجمعات نداشته اند، در مقابل مطالبات بعضا حق و بعضا ناحق خود همواره با یک نههههه بزرگ(!!!) روبرو بودند و این در طول زمان نتیجه ای جز ایجاد یک عقده ی پر از خشم و نفرت نداشته است که این روز ها بروز و ظهور آن را در اشکال مختلف می بینیم. البته نباید از این نکته نیز غافل شد که حضور پرشور(!) و عجیب نوجوانان و جوانان و دمیدن بر طبل احساسات آنان نیز در بروز چنین رفتار های هیجانی و بعضا دهشت باری بی تاثیر نبوده است؛ صحنه هایی از نوع که ماموری زیر چک و لگد های صدها و حتی هزاران نوجوان و جوان جان به لب می گردد. حال چرا افراد به اصطلاح معترض در ظاهر نیز به شعار آزادی پاییند نیستند و چادر از سر زن محجبه ای می کشند یا مسجدی را آتش می زنند و... شاید بتوان به ظاهر اکتفا کرد و گفت اینان اصلا دنبال آزادی نیستند و خواسته ای جز عقده گشایی و یا پیروی از امیال شهوانی ندارند؛ اما چنین تحلیلی از این واقعه عین سفاهت است و بس. آنچه که شاید بتوان آن را علت اصلی این حوادث دانست، این است که در چنین رویدادهایی کنترل احساسات و هیجانات کار بسی دشوار است و لذا بعید نیست که اکنون شاهد چنین حوادث تلخ و ناگوار برای هر دو گروه معترض و نیروهای نظامی و انتظامی هستیم. در ضمن که این جریانات قطعا کنترل شده است و خودجوش نامیدن آن کمی دور از عقل و منطق است و شاید از این رهگذر عده ای به عمد در آتش خشم مردم می دمند تا بر شکاف و دوگانگی میان مذهبی و غیر مذهبی،حکومتی و انقلابی و... بیفزایند. در پایان نیز باید خاطرنشان کرد که این اعتراضات اولین نبوده و آخرین آنها هم نخواهد بود اما آنچه که شاید روی پنهان این حوادث باشد، این است که حکومت فعلی ایران در هر اعتراض این چنینی پایگاه اجتماعی خود را بیشتر و بیشتر از دست می دهد و البته خواهد داد. پس چه بسا دیر زمانی نباشد همین مردمی که تاکنون(!!) پشتیبان حکومت بوده اند، دست از عقاید خود برداشته و خود در خط مقدم مبارزات به اصطلاح مدنی گروه مقابل باشند. ? لطفا شما نیز نظرات و تحلیل های خود را از اتفاقات اخیر برای ما ارسال کرده و دیگران را از دیدگاه های خود بهره مند سازید. بدیهی است که نظرات حاوی توهین منعکس نخواهد شد. ???بیدارگاهبیدارگاهFri, 30 Sep 2022 09:23:10 +0330https://virgool.ir/@bidargah_Khabgahut/مجمع-عقلا-zbc74uuc9zjnاینکه چطور جنگ عراق علیه ایران آغاز شد، و چگونه هشت سال ادامه یافت و مهمتر از همه اینکه چطور در سال ۱۳۶۷ به پایان رسید از مسائل مهم تاریخ انقلاب اسلامی ایران است. نیز اینکه چطور کشور دوران جنگ و دوران مذاکرات سیاسی برای به نتیجه رسیدن خواسته های ایران در قطعنامه ۵۹۸ را پشت سر گذاشت و در نهایت چه نتیجه ای برای جامعه ایران رقم خورد از مسائل مهم و کلانی است که باید در تاریخ انقلاب اسلامی به آن پرداخته شود.شاید بهترین و درست ترین تعبیر برای این دوران خاص، دوران جنگ و صلح باشد. دوران هشت ساله جنگ و پس از یک وقفه چند ماهه، آغاز دوران صلح و سازندگی که مسائل کلیدی در آن تا سال ۱۳۷۶ رخ داده است.مستند مجمع عقلا در واقع تلاش دارد این دو مقطع مهم را مورد بحث و بررسی قرار دهد. اینکه چطور عده ای با عنوان عقلگرایی مقدرات کشور را در دست گرفتند و چطور کشور را در دوره جنگ و پس از آن اداره کردند.در این مستند تلاش شده است که به تفکر اعضای این مجمع تاریخی و البته مخفیانه که چهره هایی همانند آقایان حسن روحانی، بیات زنجانی، موحدی کرمانی، محمد یزدی، مهدی کروبی و … بودند پرداخته شود و اینکه تلقی این افراد که نام عقلا را هم برای خود انتخاب کرده بودند، از نحوه پایان جنگ و اداره کشور پس از پایان جنگ گفته شود و مورد بازخوانی قرار بگیرد.در همین راستا علاوه بر مصاحبه هایی که گرفته شد و مشاوره هایی که با چهره های مختلف انجام شد، بیش از ۲۱ مصاحبه با کارشناسان حوزه های مختلف اعم از حوزه اقتصادی و نظامی و تحلیل مسائل سیاسی انجام شد که از جناح های مختلف بودند. از مرحوم دکتر ابراهیم یزدی تا مرحوم حسین شیخ الاسلام تا چهره هایی همانند ناصر نوبری، اسماعیل کوثری، محسن رفیق دوست، محمد غرضی، محمد هاشمی، صادق زیباکلام و … که در مستند تصویری مجمع عقلا ۱۳ مصاحبه از مجموع این ۲۱ مصاحبه استفاده شد و در کتاب جنگ و صلح که متن پیاده سازی شده و ویراستاری شده این مصاحبه ها در مستند هست، پس از رحلت امام (ره) آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در مرداد ۱۳۶۸ به ریاست جمهوری رسید و شیوه متفاوت و متضادی را در کشورداری نسبت به سال‌های قبل اتخاذ کرد. هاشمی رفسنجانی اگر در دهه اول انقلاب چهره ای حامی محرومان و مستضعفان و طرفدار اقتصاد دولتی بود، در سال های بعد تبدیل به چهره ای حامی توسعه و پیشرفت با نگاه غربی شد که با تلقی وی اگر عده ای هم در این راه تلف شوند و آسیب ببینند از دیدگاه او ایرادی نداشته و ندارد و طبیعی است کما اینکه در آن دوران تورم به رقم بی سابقه ۴۹ درصد رسید و اعتراضات زیادی در شهرهای مختلف ایران همانند قزوین و شیراز و مشهد و اسلامشهر و … رخ داد و مجموعا بیش از ۶۰ نفر در این اعتراضات جان خود را از دست دادند اما هاشمی به راه و روش خود در دولت داری ادامه داد!در واقع حرف مستند مجمع عقلا بررسی این تفکرات و این سیر است و به تحلیل مجمعی می پردازد که از دل مجلس دوم شورای اسلامی زاده شد که ریاست آن مجلس نیز با هاشمی رفسنجانی بود و حداقل تا مجلس پنجم و دولت ششم تفکر آن مجمع ادامه داشت و حتی یکی از چهره های سرشناس آن جمع یعنی حجت الاسلام حسن روحانی بعدها به ریاست دولت یازدهم و دوازدهم رسید و تفکر مجمع عقلا باز در کشورداری ادامه یافت و نمود پیدا کرد. بیدارگاهبیدارگاهMon, 23 May 2022 00:06:30 +0430https://virgool.ir/@bidargah_Khabgahut/بیانیه-بسیج-دانشجویی-خوابگاه-های-سطح-شهر-f5o0lsaovrzx«بسم الله الرحمن الرحیم»جناب آقای دکتر مقیمی، ریاست محترم دانشگاه تهرانسلام علیکمضمن آرزوی قبولی طاعات و عبادات؛اینجانب به عنوان نماینده بسیج دانشجویی خوابگاه های دانشگاه تهران، نکاتی را به سمع شما می‌رسانم. درابتدا از حضرتعالی بابت پذیرش دعوت بسیج دانشجویی خوابگاه‌ها برای حضور در جمه دانشجویان خوابگاه‌های سطح شهر تشکر می‌کنم؛ هرچند حضور مستمر در این گونه جمع ها و گفت و گوی رو در رو باید از ویژگی‌های همه مسئولین جمهوری اسلامی باشد.بازگشایی دانشگاه با توجه به بهبود وضعیت شیوع بیماری کرونا و همچنین آموزش مجازی که افت بی سابقهٔ کیفیت آموزش را رقم زد و همچنین وضعیتِ روحی و روانی دانشجویان، امری لازم و ضروری بود؛ فلذا از زحمات حضرتعالی و مسئولینِ دانشگاهِ مادر به عنوان پیشتازانِ امرِ بازگشاییِ دانشگاه در سراسر کشور در میان دانشگاه های برتر و با وجود پراکندگی و جمعیت بالا کمال تقدیر و تشکر را داریم؛ اما لازم به ذکر است که در صورت عدم توجه به ابعاد و مسائل مهم امور خوابگاه ها و همچنین برخی معضلاتی که ناشی از سوء مدیریت‌ها بوده و هست، هر آن این امکان وجود دارد که این افتخار عظیم بازگشایی به تجربه‌ای ناکام تبدیل شود. علی اَیُحال، به نظر می رسد اجرایی کردن این تصمیم بزرگ، حامل نواقص و معضلاتی بوده که از روز ثبت نام خوابگاه تا هم اکنون موجب نارضایتی عمده دانشجویان بوده است.از ابتدای شروع تعمیرات خوابگاه های سطح شهر، طبق بازدیدهای میدانی صورت گرفته توسط نماینده بسیج خوابگاه‌ها، اکثر خوابگاه‌ها آماده پذیرش دانشجو نبودند که در این راستا نامه‌ای از جانب همیاران خوابگاه‌های دانشگاه تهران در مورد تاخیر یک هفته‌ای در بازگشایی دانشگاه خدمت حضرتعالی ارسال شد که متاسفانه بازخوردی از سمت شما دریافت نشد. امیدواریم که در آینده شاهد تعاملی بهتر از طرف ریاست دانشگاه با دانشجویان باشیم.اکنون که حضرتعالی به خوابگاه قدس ۳ تشریف آورده اید، در نمازخانه ای میزبان شما هستیم که اتمام تعمیر و آماده سازی آن از چند روز فراتر نمی‌رود؛ یا برای نمونه امور تاسیسات و سرمایش و گرمایش ساختمان خوابگاه‌ها دچار مشکلاتی بود و صرفاً پافشاری و مطالبهٔ مصرانهٔ خودِ دانشجویان بود که باعث شد نسبت به رفع این مشکلات، اقداماتی از سمت مسئولین صورت بگیرد. به نظر می رسد ریشه این معضلِ مدیریتیِ مهم، به ناکارآمدیِ لایهٔ میانیِ کارکنان باز می گردد. اینکه صرفاً فشار بالا دستی یا مطالبهٔ دسته جمعیِ دانشجویان، کارکنان را وا می‌دارد تا به وظیفه خویش بپردازند، از سوء مدیریت هایی ناشی می‌شود که می‌تواند با اعمال یک روند نظارتی صحیح و دقیق این معضل بزرگ را رفع نمود.جناب آقای دکتر مقیمی!خوابگاه به عنوان محل زندگی دوم دانشجو می باشد و به عبارتی بهتر زیست‌گاه دانشجویان محسوب می‌شود. مقولهٔ خوابگاه صرفاً به مثابهٔ محلی برای تامینِ مکانِ استقرارِ دانشجو نیست و نباید باشد! این‌که خوابگاه را به محیطی مادی و بی روح تقلیل دهیم و به سایر نیازها و مسائل مهم دانشجویان خوابگاهی نظیر ابعاد معنوی، فرهنگی، رفاهی، ورزشی و... نپردازیم، از مصادیق سوء مدیریت است. اهتمام و توجه به اموری نظیر سالن های مطالعه، نمازخانه ها و وجود اتاق مشاوره برای دانشجویان خوابگاهی و همچنین امکانات ورزشی نظیر باشگاه، می‌تواند به بهبود وضعیت زندگی دانشجویان خوابگاهی کمک شایانی بکند. آنچه واضح است این است که در مسئله بازگشایی دانشگاه و خوابگاه ها، مسوولین محترم صرفاً به دنبال در نظر گرفتن چند متر جا برای اسکان دانشجو بودند و لاغیر! که این امر، درست برخلاف شأن و کرامت حقیقی دانشجویان است. امیدواریم که نگرش مسئولین ذی‌ربط به مقوله خوابگاه، تنقیح و تصحیح شده و خوابگاه را به عنوان بستری مساعد برای رشد و ارتقای سطح دانشجوی تراز برای ایران اسلامی در نظر بگیرند.«و من الله التوفیق»بیدارگاهبیدارگاهMon, 25 Apr 2022 22:44:26 +0430https://virgool.ir/@bidargah_Khabgahut/مالیات-امنیت-eswcbrvelsj7النّاس معادن کمعادن الذّهب و الفضّةنامحدود بودن نیازهای انسان و محدود بودن منابع باعث شکل گیری علم اقتصاد شد. از همین جهت تخصیص منابع مهترین مسئله علم اقتصاد است . و به این معنی است که انسان چگونه از منابع محدود ( سرمایه، نیروی کار و زمین ) استفاده کند که حداکثر نیاز های خود را رفع کند. تامین امنیت کشور نیز یکی از مهمترین نیازهای هر حکومتی است که باید توسط همان کشور برطرف شود. لذا لازم است حداقل برای یک بار با نگاه صرفا اقتصادی مسئله تامین امنیت و راهکار آن یعنی سربازی را مورد تحلیل قرار دهیم و راجع به تخصیص منابع، هزینه های پنهان اقتصادی، مالیات امنیت و نقطه شروع اصلاح قانون سربازی و خرید خدمت سربازی نکاتی را رو مورد تحلیل قرار دهیم. انسان ها به واقع سرمایه هایی بالقوه هستند و منابع انسانی با ارزش ترین منبع هر سازمان است. در مقام تشبیه می توان گفت انسان ها مانند معادنی هستند و همان طور که معادن باید کشف شوند ، استعداد ها و ظرفیت منابع انسانی نیز باید کشف شود.در نگاه اقتصادی افرادی که توانایی انجام فعالیت های اقتصادی و دارای مهارت و تخصص هستند و می توانند ارزش افزوده بالا ایجاد کنند، گل سر سبد اقتصاد محسوب می شوند و موتور محرک اقتصاد هستند. تا به اینجا فهمیدیم که تخصیص درست منابع تاثیر بسیار مهمی در رفع نیاز ها دارد و یکی از مهمترین منابع هر کشوری نیروی انسانی آن است، به خصوص نیروی انسانی جوان و با استعداد؛ البته یکی از نیاز های اساسی و عمومی کشورها تامین امنیت است و یکی از اصلی ترین منابع رفع این نیاز، نیروی انسانی است. سوالی که اینجا مطرح می شود این است که ما چگونه این نیاز را با حداکثر کارایی توسط نیروی انسانی خود رفع کنیم؟ ابتدا لازم است قانون فعلی سربازی رو بررسی کنیم و ببینیم آیا روش به کار گرفته شده بهینه است یا نه؟ احتمالا جواب منفی است. اما برای درک بهتر باید هزینه های پنهان اقتصادی سربازی را تحلیل کنیم. از یک سو کاهش رشد اقتصادی کشور منجر شده است که هزینه فرصت سربازی برای فردی که دارای تخصص و مهارت است بسیار گران تمام شود؛ چرا که وی می تواند در این دو سال چندین برابر ارزش افزوده‌ی دوران خدمت که تقریبا صفر است، خلق ارزش کند. از سوی دیگر افزایش هزینه دولت به دلیل آموزش سربازان جدید، افزایش هزینه کشور به دلیل ادامه تحصیل دانشجویانی که صرفا برای فرار از خدمت به تحصیل می‌پردازند، فرار افراد نخبه کشور به خارج از کشور و تبدیل شدن نیروی متخصص به نیروی کار ناتوان بدین صورت که کسی که بعد از ۴ سال کسب مهارت و علم در دانشگاه، سربازی می‌رود، بعد از ۲ سال همه علم و مهارت او از دست می‌رود و باید از صفر شروع کند و تجربه این موضوع را اثبات کرده است؛ همه‌ی این عوامل و بسیاری از هزینه های فرهنگی و اجتماعی دیگری که شاید بشود یک کتاب راجع به آن نوشت، همگی از معایب سربازی اجباری فعلی می باشند. و اما راهکار چیست ؟ ابتدا باید به این نکته اشاره کرد که طبق گفته مسئولین امر، سربازی مالیات امنیت است. نکته ما این است که دادن مالیات کاملا منطقی و درست است و همه افراد باید هزینه ای را بابت امنیتی که دولت برایشان ایجاد می‌کند، بپردازند. اما این پرداخت مالیات به شکل فعلی از نگاه اقتصادی اصلا کارآمد نیست. راهکار ما آزاد شدن خرید سربازی و داوطلبانه شدن سربازی است. به طوری که فرد این اختیار را داشته باشد که انتخاب کند که برای پرداخت مالیات امنیت به سربازی برود یا آن را با مبلغی بخرد. سوالی که اینجا مطرح می شود این است که آیا این راهکار عادلانه است؟ کسی که نه پولی برای خرید سربازی دارد و نه علاقه ای هم به سربازی رفتن چه کند؟ و تکلیف چیست؟ تشریح راهکار : طبق آمار حدود ۷۰ درصد غایبین و فرارییان خدمت سربازی افراد از دهک درآمدی پایین جامعه هستند. اما چرا ؟ چون این پسر جوان احتمالا یا اغلب پدری بازنشسته و پیر دارد و یکی از مهمترین یا حتی شاید تنها منبع درآمدی خانواده است. لذا اندک حقوق سربازی (که البته خوشبختانه طی یک سال اخیر بیشتر شده است) نمی تواند کفاف هزینه های یک خانوار را بدهد. همچنین افرادی که جزو قشر بالای درآمدی جامعه هستند، دغدغه بسیار کمتری نسبت به خدمت دارند. چرا که این افراد یا به واسطه ارتباطات خود یا با خرید غیر قانونی سربازی، به اصطلاح قانون را دور می‌زنند. حتی اگر سربازی هم بروند دغدغه ای برای شروع کار و تامین سرمایه ندارند و راحت وارد بازار کار می‌شوند. طبق نظر سنجی گرفته شده از دانشجویان دانشگاه تهران، افرادی هستند که حاضر به پرداخت ۲۰۰ میلیون تومان برای خرید خدمت و نیز افراد حاضر به رفتن سربازی در ازای دریافت ماهانه ۸ میلیون تومان هستند.قطعا این نظر سنجی و این اعداد اعتبار بالایی ندارد اما می‌توان این نتیجه را گرفت که در صورت افزایش حقوق سربازی، طبعا افرادی هستند که حاضرند داوطلبانه به خدمت بروند و حتی چه بسا این کار را به عنوان شغل انتخاب کنند و نیز افرادی هستند که چون از دانش و مهارت خود بهره بالاتری کسب می‌کنند، حاضرند خدمت سربازی را بخرند. نکته جالب توجه این است که با این راهکار منبع مالی افزایش حقوق سربازی تامین می گردد و اصلا نیازی نیست که دولت برای تامین منابع آن به دنبال خلق نقدینگی و تورم باشد. حالا مزایای این کار چیست ؟ - ایجاد اشتغال واقعی و رفع بیکاری افرادی که حاضرند داوطالبانه سربازی را به عنوان شغل دائمی خود انتخاب کنند. - کاهش هزینه های آموزش سربازانی که هر دو سال تغییر می کنند. - افزایش رشد اقتصادی از طریق انجام فعالیت اقتصادی کارآمدی که افراد حاضر شدند آن را بخرند. - افزایش درآمدهای مالیاتی با بیشتر شدن فعالیت های اقتصادی - افزایش کارآمدی نیروی کار. زیرا وقتی قیمت نیروی برای دولت بسیار ارزان باشد، دولت هیچ انگیزه برای کارآمد کردن ساختار خود ندارد و کارهای حداقلی از سربازان می خواد اما وقتی نیروی کار گران شود و هزینه فرصت آن زیاد شود، دولت سعی می‌کند از حداقل نیروی کار استفاده کند و هم ساختار خود را کارآمد تر کند. اما اساسی ترین سوال اینجا است که راهکار ما برای افرادی که نه پول دارند به سربازی بروند و نه تمایل دارند که سربازی بروند چیست ؟ همان طور که گفتیم امنیت نیاز عمومی کشور است و همه افراد باید ما به ازای امنیتی که دولت برایشان فراهم می کند مالیات آن را حداقل یک بار بپردازند. اما فردی که پول ندارد چه کند ؟ وام خرید خدمت سربازی! راهکاری است که این افراد می توانند از آن استفاده کنند. یعنی در واقع دولت به جای این که یک دفعه کل پول خدمت سربازی را از فرد بگیرد آن را در چندین قسط طی چند سال از فرد می گیرد. این کار حق انتخاب را حتی به افرادی که نه پول دارند و نه تمایل به رفتن خدمت فراهم می‌کند. نکته جالب این روش این است کسی که حقوق ۸ میلیونی سربازی را قبول نکرده و حاضر شده هر ماه قسط بدهد، انگیزه می گیرد که حتما سریع وارد بازار کار شود و در واقع این کار نوعی محرک اقتصادی است. جالب تر از آن این است که کسی که این حقوق را قبول نکرده است، یا توانایی این را دارد که حقوق بیشتر از این را خلق کند یا تمام تلاش خود را می‌کند که این کار را انجام دهد، که هزینه فرصت از دست دادن این حقوق برایش کاهش پیدا کند و حسرت نگرفتن این حقوق را نخورد . بی تردید روش مذکور نواقص بسیاری دارد و نقد هایی بر آن وارد است چرا که صرفا زائیده ذهن کسی است که با غول بی شاخ و دم سربازی مواجه شده است؛ به این امید که اوضاع کشورمان بهتر شود و از باارزش ترین سرمایه کشور حداکثر استفاده شود.محمد امین قاسمی | مدیریت مالی ۹۷بیدارگاهبیدارگاهWed, 09 Mar 2022 14:14:49 +0330https://virgool.ir/@bidargah_Khabgahut/مطالبه-امورمالی-و-اجرایی-خوابگاه-های-دانشگاه-تهران-o4ypi9iwr9vaبسم الله الرحمن الرحیمنظر به مطالبه اکثریت دانشجویان خوابگاهی دانشگاه تهران مبنی بر شفافیت امور مالی خوابگاه ها ، بسیج دانشجویی خوابگاه های دانشگاه تهران برآن شد یک بار دیگر پیگیری لازم  را جهت شفافیت فعالیت ها از آقای دکتر رنجبر معاون مالی _اجرایی خوابگاه ها داشته باشد.مسئول بسیج دانشجویی حوزه خوابگاه های دانشگاه تهران : ضمن عرض تشکر از همراهی مسئولین خوابگاه در پاسخ گویی به مطالبات جامعه ی دانشجویان و همکاری جهت بازدید میدانی از خوابگاه های سطح شهر و کوی دانشگاه ، باتوجه به مطالبه اخیرجامعه‌ی دانشجویان ، بسیج دانشجویی خوابگاه های دانشگاه تهران  برآن شد در راستای شفافیت فعالیت های دوساله اداره کل امور خوابگاه های دانشگاه تهران  دغدغه ها و مطالبات  دانشجویان را به سمع و نظر مسئولین ذیربط برساند؛ ان شالله که مثمرثمر باشد. در ابتدای لازم است بنده گله‌ایی نمایم زیرا که نماینده بسیج دانشجویی در دو بازه‌ی زمانی شهریور ماه و بهمن ماه امسال از خوابگاه های دردست تعمیر(خوابگاه رودکی ، خوابگاه قدس یک ، خوابگاه شهدای دانشجو، خوابگاه قدس سه ) بازدید داشته است اما متاسفانه  پیشرفت چندانی در امور عمرانی خوابگاه ها در این دو بازه زمانی حاصل نشده است لطفا دلیل این موضوع را بیان فرمایید. دکتر رنجبر: برای تعمیرات و ارتقای خوابگاه های سطح شهر(خوابگاه رودکی ، خوابگاه قدس یک ، خوابگاه شهدای دانشجو، خوابگاه قدس سه) ابتدای کار برآورد ما این بود که حداکثر ۷ میلیارد هزینه داشته باشیم اما به دلیل افزایش تورم دراین دو سال و به تبع آن افزایش هزینه تجهیزات ساختمان، هزینه های تعمیر و تجهیز افزایش یافت. علاوه بر این بعضا اتفاقات ناخواسته‌ای در هنگام تعمیرات رخ داد که هزینه‌ای اضافی در بر داشت. برای مثال هنگام بازسازی زیر زمین خوابگاه شهدای دانشجو، پیمان کار با چندتا گود مواجه شد که لازم بود شناژبندی ساختمان صورت گیرد به طوری که تاکنون حدود ۱۲ میلیارد هزینه صرف این خوابگاه ها شده است و هم اکنون نیز برای اتمام تعمیرات هزینه هایی نیاز است  .از این ۱۲ میلیارد ، دانشگاه حدود  ۱.۵ میلیارد را در سال ۹۹ به خوابگاه تخصیص داده است و حدود ۲ میلیارد برای سال ۱۴۰۰ مصوب کرده است که البته تا کنون محقق نشده است؛ حدود ۳ میلیارد از صندوق رفاه دانشجویان در این دوسال کمک گرفته شده است و حدود ۵ میلیارد از طریق خیرین تامین مالی شده است و حدود ۳.۵ میلیارد از این هزینه ها بده کار هستیم. از ابتدای سال ۱۴۰۰ دانشگاه برای قرار داد های حجمی(فضای سبز، تاسیسات ، خدمات ،..) ۳.۵ میلیارد و حدود ۵ میلیارد برای غذا تخصیص داده است .دانشگاه ۱.۳ میلیارد بابت قرار داد های حجمی به خوابگاه ها بدهکار است و ۲.۱ میلیارد بابت تعمیر و نگهداری و ارتقا خوابگاه  مصوب کرده است که تاکنون محقق نشده است. بودجه مربوط به تعمیر و نگه داری که به پیمان کارها بابت امور عمرانی پرداخته می شود، از ابتدای سال تا کنون ۲ میلیارد تومان است و تا الان ازطرف دانشگاه محقق نشده است که امید است تا در هفته ی آتی نصف این مبلغ محقق شود.با توجه به آموزش مجازی و اسکان حداقلی دانشجویان(ارشد و دکتری)، بودجه امور خوابگاه ها در دوسال گذشته صرف چه اموری گردیده است؟ چند درصد بودجه مصوب خوابگاه ها محقق شده است و هزینه خوابگاه از چه منابعی تامین می شود؟ - بودجه در واقع تخمینی از هزینه ها و درامد های کشور است. بنابراین ابتدا باید هزینه ای باشد تا بودجه ای به آن اختصاص دهند. مثلا ابتدا باید بودجه غذا ابلاغ شود، سپس ما مطابق سرفصل ابلاغی، بودجه غذا را صرف کنیم. لذا اگر قرار نباشد که غذایی به دانشجویان داده شود، طبیعی است که بودجه آن را ابلاغ نمی کنند یا مثلا در این دوسال مجازی  که ایاب ذهاب نداریم، بودجه ایاب ذهاب تخصیص نمی دهند. بگذریم که در زمان فعلی، خوابگاه ماهانه ۸۰۰ میلیون تومان برای غذای ۱۵۰۳ نفر دانشجوی ساکن در خوابگاه هزینه می کند. در واقع غذایی که در سال ۹۸، ۱۲ هزارتومن هزینه می برد، الان میانگین ۳۵ هزارتومن غذای هر فرد احتساب می شود. اگر تعداد دانشجویان ۱۰ هزار نفر(کل دانشجویان خوابگاهی) بشود، ماهانه ۸ میلیارد تومان برای تامین غذا نیازمندیم. البته بخش عمده ای از هزینه‌های قابل توجه خوابگاه ها توسط خیرین تامین می شود. چنانچه جناب آقای مخبر(معاون اول ریئس جمهور) طی چند بازدید که از کوی دانشگاه داشتند، حدود ۱۰ میلیارد تجهیزات به همراه خود وارد کوی کردند که شامل مواردی از جمله : ۱۵ هزار متر موکت ، ۵ هزار متر پرده ، ۵۰ دستگاه یخچال ، تعویض چمن زمین ورزشی ، تعمیر موتور خانه چندی از خوابگاه ها و ... می باشد.در صورت بازگشایی دانشگاه، آیا اسکان تمام دانشجویان خوابگاهی با رعایت پروتکل بهداشتی و با ظرفیت های فعلی خوابگاه ها امکان پذیراست ؟ چه تدابیری در این زمینه اندیشیده شده است ؟- در صورتی که مطابق نظرسنجی دانشگاه، ۵۴ درصد دانشجویان خواهان حضوری شدن دانشگاه باشند، این امکان برای اداره کل امور خوابگاه ها وجود دارد که دانشجویان را مطابق با پروتکل های بهداشتی اسکان دهد ولی امکان اسکان همه ی دانشجویان خوابگاهی در یک بازه زمانی با رعایت پروتکل های بهداشتی وجود ندارد. همچنین اگر سیاست دانشگاه بر حضور ۱۰۰ درصدی دانشجویان باشد، خوابگاه باید اجاره شود تا کسری ظرفیت جبران شود که خود این امر نیازمند تخصیص حدود ۶۰ میلیارد بودجه برای اجاره است.بیدارگاهبیدارگاهTue, 22 Feb 2022 15:19:02 +0330https://virgool.ir/@bidargah_Khabgahut/نهبهواکسناجباریسربازی-t5yzjcjfvfqvمحمد مرادی کارشناسی الهیاتتامین امنیت پایدار در مرزها مقابل دشمنان و متجاوزان و نیز درون جامعه با اشرار و برهم‌زنندگان انضباط اجتماعی و به طور کلی در هر مسئله‌ای که مردم نیازمند حریمی امن باشند ،همواره یکی از وظایف دولت ها و حکومت ها برای حکمرانی بوده و می باشد.یکی از راه حل ها برای تامین این مهم استفاده از ظرفیت خود مردم در قالب طرحی همچون سربازی می باشد. خدمت نظام وظیفه در جهان تاریخی دیرینه دارد که به شکل امروزین آن به پیروزی انقلاب کبیر فرانسه در سال 1789 میلادی بر می گردد. با تاسیس نظام جمهوری در فرانسه، کشورهای سلطنتی همسایه فرانسه به منظور مقابله با اشائه و صدور این انقلاب به سایر کشورها، تهاجم همه جانبه ای را علیه فرانسه شروع کردند. با به خطر افتادن موجودیت انقلاب، آقای ژان باتیست جردن نماینده مجلس در 5 سپتامبر 1789 قانونی را در مجلس به تصویب رساند که اولین ماده آن بیان می داشت:«هر فرانسوی سربازی است که خود را موظف به دفاع از ملت می داند.» قانون مزبور بعد ها باعث شد ارتش بزرگ(Grand Armee) در زمان ناپلئون بناپارت که آن را ملت مسلح می نامید، تشکیل شود.اما سربازی به شکل امروزی آن در ایران ریشه در نظام و قانون «بُنیچه» دارد که ظاهراً از دوره ایلخانان در ایران مرسوم بوده و صدراعظم ایران میرزا تقی خان امیرکبیر در دوره پادشاهی ناصرالدین شاه آن را اجرایی کرده است. امیرکبیر در راستای نوسازی ارتش و نیروهای مسلح ایران با وضع این سیستم سربازی، روستاییان کشور را متعهد کرد به عنوان مالیات، عده‌ای از جوانان را برای کمک به تامین نیروی انسانی ارتش ایران برای مدت معینی در اختیار دولت قرار دهند.«قانون نظام وظیفه» جاری در سال ۱۳۰۴ هجری شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید و از آن سال تاکنون قانون مزبور چندین بار مورد بازنگری قرار گرفته است که آخرین آنها در سال ۱۳۹۰ با هدف توانمندسازی ، رشد ، تعالی و بالندگی و ارتقای منزلت اجتماعی، خویشاوند سازی و بهبود وضعیت خدمت سربازان بود که در ۲۳ آبان ماه ۱۳۹۰ به تصویب مجلس رسید و پس از تایید شورای نگهبان در 2 آبان  بعد از 30 روز از سوی رئیس‌جمهور محترم برای اجرا ابلاغ شد.مداقه در سیستم و نظام وظیفه عمومی در ایران حاکی از این واقعیت است که علی‌رغم اصلاحات برای ارتقای عقلانیت در فلسفه وجودی خدمت سربازی در کشور، سربازی با همان شکل کهن و قدیمی استمرار دارد که دارای نقص های قابل توجه در ابعاد اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی می باشد؛ به نحوی که پدیده اجباری بودن آن به عنوان اساس و بنیاد معیوب بودن و داشتن دافعه برای جوانان می باشد و بالتبع کمتر جوانی انگیزه و اشتیاقی برای اختصاص دادن دو سال از بهترین ایام جوانی خود برای ورود به سیستمی که در انتخاب کم و کیف آن هیچ گونه اختیاری ندارد، داشته باشد.سربازی در بستر زمان و تحولات فرهنگی و اجتماعی دستخوش تغییرات مهمی در کشورهای گوناگون شده است که در یک مطالعه و بررسی علمی انجام شده در خصوص خدمت نظام وظیفه در ۱۹۷ کشور جهان نتایج زیر در قالب شش مدل به دست آمده که به شرح ذیل است :1- کشورهایی که از ترکیب نیروهای داوطلب و اجباری استفاده می کنند، ۱۵ کشور و ۸ درصد حجم نمونه را تشکیل می دهد.2- کشورهایی که سربازی انتخابی دارند، ۱۴ کشور و ۷ درصد حجم نمونه را تشکیل می‌دهد .3- کشورهایی که مطلقا سربازی اجباری ندارند، ۱۱۲ کشور که ۵۷ درصد کشورهای مورد مطالعه را تشکیل می دهند.4- کشورهایی که سربازی اجباری ۱۸ ماه و یا بیشتر و غیر انتخابی همراه با به کارگیری در امور عملیاتی نظامی دارند، ۲۰ کشور و ۱۰ درصد حجم نمونه را تشکیل می دهد .5- کشورهایی که صرفاً در امور مدنی یا به صورت نظامی غیرمسلح سربازی دارند. ۸ کشور و ۴ درصد نمونه مطالعاتی را تشکیل می‌دهند.6- کشورهایی که سربازی اجباری یک سال و یا کمتر دارند که ۲۸ کشور و ۱۴ درصد حجم نمونه را تشکیل می دهند.شایان ذکر است که کشور ما جزء دسته چهارم طبقه بندی می شود و جزو کشورهای درحال توسعه تلقی می گردد.یکی از سیستم ها،«سربازی آينده» است که از سال 1990 در نیروهای نظامی و ارتش آمریکا و سپس انگلستان و پس از آن در میان هم پیمانان آمریکا رواج یافته است و در نوع خود رویکردی نوین به نظامی گری، تامین امنیت پایدار و نیروی نظامی می باشد. از جمله مهم ترین مولفه و شاخص های این رویکرد عبارت است از: نظامی گری با تاکید بر تکنولوژی ها و فناوری های نوین، تجهیزات پیشرفته و تخصص پیچیده و نیازمند به آموزش کاربردی_تخصصی برای انجام ماموریت های نظامی که پیچیدگی، چابکی سازمانی، هوشمندی و مدرن بودن آن الزامی است که چنین رویکردی موجب کاهش تلفات ن‍یروی انسانی و سرعت و چابکی در صحنه ی عملیاتی می باشد.در کشور ما نه تنها سربازی اجباری می باشد، بلکه حرفه‌ای و هدفمند نیز نمی‌باشد. جوانان صرفاً دو سال از عمر خود را صرف اموری چون رژه و برخی تاکتیک‌های نظامی می‌نمایاند که شاید در زمان صلح چندان بکار نیاید و به‌مرور زمان نیز فراموش می‌شود چرا که این تاکتیک‌ها مبتنی بر هماهنگی تیمی و گروهی می‌باشد. همچنین سربازی دارای معایبی چون به‌تأخیر افتادن سن ازدواج و تحصیل، لو رفتن اسرار نظامی و نیز تلفات سربازان آماتور و ناآشنا به فنون نظامی و داغدار شدن خانواده‌ها را در پی دارد. با وجود تمامی معایب اما باید توجه داشت که نمی‌توان سربازی اجباری را به صورت مطلق حذف کرد. چرا که با توجه به سختی‌ها و استهلاکی که در امور و مشاغل نظامی وجود دارد، کمتر کسی تمایل به اشتغال در امور نظامی دارد. لذا اختیار کردن سربازی دارای همان اثراتی سوئی است که سربازی اجباری دارد و حتی چه‌بسا آسیب‌ها و لطمات آن به بخش نظامی و امنیتی کشور شدیدتر باشد. لذا تبدیل سربازی اجباری به سربازی حرفه‌ای و تخصصی به گونه ای که در آن افراد بتوانند حرفه بیاموزند و تبدیل به افراد متخصص در حوزه‌های مختلف گردند، نه‌تنها وجهه زشت و ناپسند سربازی اجباری را کاهش می‌دهد بلکه می‌تواند مصالح و منافع ملی را بیشتر و بهتر تأمین نماید.ادامه دارد...بیدارگاهبیدارگاهSun, 09 Jan 2022 20:09:02 +0330https://virgool.ir/@bidargah_Khabgahut/اعتراضات-۸۸-از-ریشه-تا-تیشه-uenh7o20ve88از ماجرای ۹ دی ۸۸ ، ۱۲ سال گذشته و هم اکنون به یک روتین تبدیل شده است. بعضی از بزرگان و مسئولین، که در سال ۸۸ جزو ساکتین فتنه و یا حتی جریان های نزدیک به فتنه محسوب میشدند، اما حالا در بزرگداشت های ۹ دی سخنرانی می کنند!اگر یک واقعه را نتوانیم درست روایت کنیم، آن واقعه به ضد خودش تبدیل می شود.اینها درست مثل کسانی هستند که در انقلاب و جنگ نقش جدی نداشتند اما بعدها مدعی شدند و فضای عمومی مغلوبه شد. این خیلی مهم است که شما نسل های جوان، این ماجراها را درست ببینید.ماجرای فتنه ۸۸ فقط این نبود که چند نفر از مسئولین سیاسی کشور از جناح های خاص، زیر بار نتیجه انتخابات نرفته باشند.اینکه اتفاق جدیدی نبود! در دوره های مختلف هم رخ داده بود که نتیجه انتخابات پذیرفته نشده باشد. مثل مجلس سوم و ششم. یا سال ۷۶ که اصولگرایان خاتمی را نمی خواستند و در ۸۴ جریان اصلاحات، میخواستند رای احمدی نژاد باطل شود. ۹۶ هم جریانی که شکست خورد، نمیخواست نتیجه را بپذیرد.ماجرا بالاتر از نپذیرفتن یک جناح سیاسی است. ما نباید روح یک ماجرا را نباید فراموش کنیم! یک عده فتنه ۸۸ را سیاسی، برخی امنیتی و برخی هم فرهنگی می دانند. هیچ یک از اینها هم نادرست نیست، اما فقط این نبود. اما فتنه ۸۸ نتیجه خودش را در سال ۹۲ و ۹۶ و آبان ۹۸ نشان داد. یعنی یک ماجرایی زیر فتنه بود که کسی به آن توجه نکرد. رهبری در تقابل با فتنه، استراتژی درستی را اتخاذ کردند. انتخابات ۸۸ یکی از بهترین انتخابات های جمهوری اسلامی بود، از آن جهت که بحث های جدی درمورد آن میشد و مخالفین و موافقین نظراتشان را اعلام میکردند. انتخابات ها از ۷۶ بود که واقعی شد. سال ۸۸ حتی توده های عادی مردم در حال بحث و تحلیل بودند در ۸۸ چند اتفاق مهم افتاد. مردم ما برای رای دادن، نگاه می کنند کدام جناح، حرف تازه ای می زند و از وضع موجود متفاوت است. لزوما درگیر دوگانه اصولگرا و اصلاح طلب هم نیستند.در ۸۸ صحنه ای جلوی مردم بود که جناح های سیاسی پوست انداخته بودند و شعارشان آشکار شده بود.یک عده از نخبگان سیاسی، بر توده جوانان دهه ۶۰ سوار شدند تا مطالبات اینها را پاسخ دهند. هر جناحی سعی داشت به نوعی از دردهای مردم سخن بگوید.مردم به این مسئولین نگاه میکردند. سیاسیون میگفتند ما این وضع را نمی پذیریم.شور و حرارت ایجاد می کردند تا توده عادی مردم را به صحنه بیاورند، اما از آن طرف هم بی مسئولیتی وجود داشت.۲۵ خرداد ۸۸، یک و نیم میلیون نفر جمعیت حوالی میدان آزادی برای تجمع آمده بودند.مردم از یک طرف، مطالبات انباشته داشتند و از طرفی به برخی مسئولین نظام اعتماد داشتند که شعارهای انقلابی و استکبار ستیزانه می دادند.از طرفی هم ذهنیت مردم این بود که این جناح های سیاسی، خودشان یک طبقه مرفه شده اند و از مردم دور افتاده اند. در وقایع سال ۸۸، صدا و سیمای ما در زمینه سیاسی کاملا منفعل بود و بسیار بد عمل کرد. اما در وقایع اخیر، مقداری بهبود یافته است. در همین احوال، تلویزیون bbc فارسی بسیار فعال بود.اتفاق مهم:طبقه مسئولین مرفه که قبلا انقلابی بودند، حالا افتاده بودند به برگشت خوردن به شعارها.و تبدیلش کردند به جذب کردن بدنه ای که یک سری مخاطب داشت.شعارها: اگه تقلب نشه، موسوی اول میشهنفت و دلارو بردن، سیب زمینی آوردنرای مارو دزدیدن، دارن باهاش پز میدن منبع شعارها: https://ghiam.ir/?p=624فضا عادی نبود، بلکه جنگ طبقاتی بود.از آن طرف، مسئولین سابق نظام، با این گروه تازه رای آورده جنگ داشتند.از طرف دیگر هم، فضای مطالبات انباشته جوانانی که بی پاسخ مانده است.از یک طرف، بی مسئولیتی فعالان سیاسی.آمریکایی ها از هر فرصتی برای براندازی جمهوری اسلامی استفاده می کند‌. برای همین هم روایت امنیتی و سیاسی از این ماجراها کافی نیست. باید ریشه را ببینیم!ما باید ماجرای بین مردم را حل کنیم. رهبری می تونست بگوید همه را بگیرند اما چنین کاری نکردند. بلکه با مردم صحبت کردند و گفتند مردم بصیرت داشته باشید! گفتند دانشجو ها و طلاب و ...هر کدام وظیفه ای دارند.از یک جایی به بعد، اینها وارد حمله گفتمانی شدند و ما هم باید دفاع میکردیم.ماجرا رفت سمت اینکه تبدیل شد به: اصل نظام نشانه است / انتخابات بهانه استدیگر بحث احمدی نژاد نبود. بلکه ریشه را نشانه گرفتند.اینها روز قدس حرمت شکنی کردند و یک توده مردم از اینها جدا شدند و ما برای اولین بار یک کار بسیجی جدی انجام دادیم.بیدارگاهبیدارگاهTue, 04 Jan 2022 14:05:45 +0330https://virgool.ir/@bidargah_Khabgahut/اعتراضات-۸۸-از-ریشه-تا-تیشه-rwbjfbyyowxdاز ماجرای ۹ دی ۸۸ ، ۱۲ سال گذشته و هم اکنون به یک روتین تبدیل شده است. بعضی از بزرگان و مسئولین، که در سال ۸۸ جزو ساکتین فتنه و یا حتی جریان های نزدیک به فتنه محسوب میشدند، اما حالا در بزرگداشت های ۹ دی سخنرانی می کنند!اگر یک واقعه را نتوانیم درست روایت کنیم، آن واقعه به ضد خودش تبدیل می شود.اینها درست مثل کسانی هستند که در انقلاب و جنگ نقش جدی نداشتند اما بعدها مدعی شدند و فضای عمومی مغلوبه شد. این خیلی مهم است که شما نسل های جوان، این ماجراها را درست ببینید.ماجرای فتنه ۸۸ فقط این نبود که چند نفر از مسئولین سیاسی کشور از جناح های خاص، زیر بار نتیجه انتخابات نرفته باشند.اینکه اتفاق جدیدی نبود! در دوره های مختلف هم رخ داده بود که نتیجه انتخابات پذیرفته نشده باشد. مثل مجلس سوم و ششم. یا سال ۷۶ که اصولگرایان خاتمی را نمی خواستند و در ۸۴ جریان اصلاحات، میخواستند رای احمدی نژاد باطل شود. ۹۶ هم جریانی که شکست خورد، نمیخواست نتیجه را بپذیرد.ماجرا بالاتر از نپذیرفتن یک جناح سیاسی است. ما نباید روح یک ماجرا را نباید فراموش کنیم! یک عده فتنه ۸۸ را سیاسی، برخی امنیتی و برخی هم فرهنگی می دانند. هیچ یک از اینها هم نادرست نیست، اما فقط این نبود. اما فتنه ۸۸ نتیجه خودش را در سال ۹۲ و ۹۶ و آبان ۹۸ نشان داد. یعنی یک ماجرایی زیر فتنه بود که کسی به آن توجه نکرد. رهبری در تقابل با فتنه، استراتژی درستی را اتخاذ کردند. انتخابات ۸۸ یکی از بهترین انتخابات های جمهوری اسلامی بود، از آن جهت که بحث های جدی درمورد آن میشد و مخالفین و موافقین نظراتشان را اعلام میکردند. انتخابات ها از ۷۶ بود که واقعی شد. سال ۸۸ حتی توده های عادی مردم در حال بحث و تحلیل بودند در ۸۸ چند اتفاق مهم افتاد. مردم ما برای رای دادن، نگاه می کنند کدام جناح، حرف تازه ای می زند و از وضع موجود متفاوت است. لزوما درگیر دوگانه اصولگرا و اصلاح طلب هم نیستند.در ۸۸ صحنه ای جلوی مردم بود که جناح های سیاسی پوست انداخته بودند و شعارشان آشکار شده بود.یک عده از نخبگان سیاسی، بر توده جوانان دهه ۶۰ سوار شدند تا مطالبات اینها را پاسخ دهند. هر جناحی سعی داشت به نوعی از دردهای مردم سخن بگوید.مردم به این مسئولین نگاه میکردند. سیاسیون میگفتند ما این وضع را نمی پذیریم.شور و حرارت ایجاد می کردند تا توده عادی مردم را به صحنه بیاورند، اما از آن طرف هم بی مسئولیتی وجود داشت.۲۵ خرداد ۸۸، یک و نیم میلیون نفر جمعیت حوالی میدان آزادی برای تجمع آمده بودند.مردم از یک طرف، مطالبات انباشته داشتند و از طرفی به برخی مسئولین نظام اعتماد داشتند که شعارهای انقلابی و استکبار ستیزانه می دادند.از طرفی هم ذهنیت مردم این بود که این جناح های سیاسی، خودشان یک طبقه مرفه شده اند و از مردم دور افتاده اند. در وقایع سال ۸۸، صدا و سیمای ما در زمینه سیاسی کاملا منفعل بود و بسیار بد عمل کرد. اما در وقایع اخیر، مقداری بهبود یافته است. در همین احوال، تلویزیون bbc فارسی بسیار فعال بود.اتفاق مهم:طبقه مسئولین مرفه که قبلا انقلابی بودند، حالا افتاده بودند به برگشت خوردن به شعارها.و تبدیلش کردند به جذب کردن بدنه ای که یک سری مخاطب داشت.شعارها: اگه تقلب نشه، موسوی اول میشهنفت و دلارو بردن، سیب زمینی آوردنرای مارو دزدیدن، دارن باهاش پز میدن منبع شعارها: https://ghiam.ir/?p=624فضا عادی نبود، بلکه جنگ طبقاتی بود.از آن طرف، مسئولین سابق نظام، با این گروه تازه رای آورده جنگ داشتند.از طرف دیگر هم، فضای مطالبات انباشته جوانانی که بی پاسخ مانده است.از یک طرف، بی مسئولیتی فعالان سیاسی.آمریکایی ها از هر فرصتی برای براندازی جمهوری اسلامی استفاده می کند‌. برای همین هم روایت امنیتی و سیاسی از این ماجراها کافی نیست. باید ریشه را ببینیم!ما باید ماجرای بین مردم را حل کنیم. رهبری می تونست بگوید همه را بگیرند اما چنین کاری نکردند. بلکه با مردم صحبت کردند و گفتند مردم بصیرت داشته باشید! گفتند دانشجو ها و طلاب و ...هر کدام وظیفه ای دارند.از یک جایی به بعد، اینها وارد حمله گفتمانی شدند و ما هم باید دفاع میکردیم.ماجرا رفت سمت اینکه تبدیل شد به: اصل نظام نشانه است / انتخابات بهانه استدیگر بحث احمدی نژاد نبود. بلکه ریشه را نشانه گرفتند.اینها روز قدس حرمت شکنی کردند و یک توده مردم از اینها جدا شدند و ما برای اولین بار یک کار بسیجی جدی انجام دادیم.بیدارگاهبیدارگاهTue, 04 Jan 2022 13:51:40 +0330https://virgool.ir/@bidargah_Khabgahut/روایت-بصیرت-qqq96mvegzkcصبح روز چهارشنبه 9 دی ماه بود که شاهد حضور مردم در میدانی معروف به میدان انقلاب کم کم پر رنگ تر می شد. مرد و زن و بچه همانند رود، روانه دریایی می شدند که این دریا پر از تلاطم و طوفان بود که برخی‌ها این حرکت را به یک خشم ملی تعبیر می‌کردند، اما چه شد که این روز به یادگار در تقویم ملی ثبت شد؟هتک حرمت به عاشورای ۸۸ از کجا آغاز شد؟ماجرا از روز 22 خرداد 88 شروع شد، زمانی که میرحسین موسوی کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری نتوانست بر حریف خود یعنی محمود احمدی نژاد غلبه کند و از همان ابتدا شروع به جوسازی هایی علیه انتخابات کرد.موسوی با برگزاری کنفرانس خبری در شب انتخابات و بیان پیروزی خود با قاطعیت آرا استارت اعتراض خود را به صورت رسمی زد. موسوی معتقد بود که در انتخابات 88 از سوی دولت وقت که رئیس دولت نیز خود کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری بوده تقلب صورت گرفته است. این موضوع کم کم جدی تر شد تا زمانی که این موضوع به کف خیابان ها و در بین طرفداران دو طرف کشیده شد.در روز 25 خرداد طرفداران موسوی در تجمعی که معروف به راهپیمایی سکوت بود، اعتراض خود را به نتایج انتخابات اعلام کردند، اما رفته رفته حامیان موسوی متوجه شدند که خبری از تقلب در انتخابات نبوده و این موضوع نه تنها واقعیت نداشته بلکه ادعایی بیش نیست؛ زیرا در همان زمان عباس آخوندی رئیس ستاد انتخاباتی میرحسین موسوی به صراحت اعلام کرد که تقلبی در انتخابات اتفاق نیفتاده است این موضوع به همگان حتی حامیان موسوی فهماند که موضوع اعتراضات، نتایج انتخابات ریاست جمهوری نیست. با کاهش یافتن حامیان موسوی در کف خیابان شعله آتش اعتراضات در حال خاموش شدن بود، اما این موضوع برای ضد انقلاب و سرویس های جاسوسی اعم از MI6، CIA، MOSSAD و استخبارات کشورهای مرتجع عربی خوب نبود؛ از این رو با تعلیم نیروهایی در خارج و داخل کشور قصد زنده نگه داشتن آتش اعتراض را داشتند و حتی برای این که احساس مردم را جریحه دار کنند دست به کشته سازی واقعی یا کاذب زدند.درست 8 ماه کشور دچار التهاب و آشوب بود. این موضوع به حدی رسید که برای مردم سلب آسایش و آرامش کرده بود؛ از این رو رهبر انقلاب و متولیان برگزاری انتخابات از میرحسین موسوی درخواست کردند که اعتراض خود را از طریق قانونی و درست دنبال کند و خط خود را از آشوبگران جدا کند، اما این موضوع برای موسوی قابل پذیرش نبود و گمان می کرد که اعتراضات کف خیابان زودتر او را به خواسته اش می رساند و یا شاید طبق گفته رئیس ستادش سندی دال بر تقلب در انتخابات نداشت، اما هر آن چه که بود موسوی در زمینی بازی می کرد که زمین خود او نبود. اعتراضات به دی ماه رسید و طرفداران اندک موسوی هنوز هم دست به آشوب و اغتشاش می زدند. کار به جایی رسید که در روز ششم این ماه اقدام به هتک حرمت ساحت مقدس اباعبدالله (ع) در روز شهادت ایشان کردند.ماجرای عاشورای 88 چه بود؟ماجرا از شب قبل از عاشورا 88 شروع شد. رسانه‌های صهیونیستی و همچنین بی بی سی فارسی با پخش برنامه‌های ویژه، بولتن سازی و سایر شگردهای رسانه‌ای درصدد بودند تا اوضاع داخل کشور را در آستانه عاشورای حسینی ملتهب نشان دهند که این موضوع نشان از خط دهی عاملان خود در داخل کشور بود.سایت جرس که ارگان رسانه‌ای اتاق فکر لندن نشین اغتشاشات بود و توسط مهاجرانی اداره می‌شد، در روزهای منتهی به عاشورا نمادهای شیطان پرستی و فراماسونری را در پوسترهایی به چاپ رساند و آن ها را با شعائر اسلامی و محرم در آمیخت. حتی کار به جایی رسید که علیرضا نوری زاده از عناصر سلطنت طلب در گفتگو با تلویزیون العربیه بیان کرد که روز عاشورا شعارهای بسیار جدیدی از داخل ایران خواهیم شنید و تاکید کرد که این بار ولایت فقیه هدف شعارها خواهد بود. همچنین گروهک منافقین هم در رسانه‌های خود، مردم ایران را به شورش عمومی و سردادن شعار مرگ بر اصل ولایت فقیه فراخوانده بود.شب عاشورای 88 چه شد؟ در شب عاشورا 88 برای محمد خاتمی برنامه‌ سخنرانی تدارک دیده شده بود که در انتها، این مراسم به خشونت کشیده شد که حتی بی بی سی فارسی در حرکتی هماهنگ شده این مراسم را با آب و تاب پوشش داد و در خبرش چنین آورد که مراسم مذکور به خشونت و درگیری کشیده شده است. در همان شب تجمعاتی در چند میدان پایتخت از جمله انقلاب، تجریش و نیاوران برگزار شد که سایت های حامی آشوب نظیر نوروز، بالاترین، رادیو فردا و صدای آمریکا، این تجمعات را تمرین و مانوری برای روز عاشورا دانستند.صبح روز واقعه چه شد؟از ساعات اولیه روز جمعه 6 دی ماه 88 در حالی که اکثر مردم تهران به عزاداری در مساجد و تکایا مشغول بودند، آشوبگران ابتدا در خیابان آزادی تجمع کردند و سپس به‌ طرف میدان انقلاب، میدان ولی عصر (عج) و چهارراه کالج به راه افتادند.این افراد با سردادن شعارهای بسیار تند از جمله«مرگ بر اصل ولایت فقیه»، که شب گذشته اش نوری زاده به صراحت به آن اشاره کرده بود به اماکن دولتی، تاسیسات شهری، عزاداران و رهگذران حمله کردند.آشوبگران در عاشورای 88 برای حرمت شکنی از هیچ حرکت شنیعی چشم پوشی نکردند. در خیابان آزادی تعدادی از آشوبگران اتوبوس شرکت واحد حامل یک روحانی را متوقف و مقابل چشمان حیرت زده مردم عزادار، کشف حجاب کرده و اعمال منافی عفت انجام دادند. همچنین در خیابان انقلاب، ماموران پلیس را محاصره و ضمن خلع سلاح، آنها را مورد ضرب و شتم قرار دادند، حتی در خیابان آزادی یک جوان رهگذر  را که ظاهری مذهبی داشت محاصره کرده و پس از ضرب و شتم وی در اقدامی ناجوانمردانه و غیراخلاقی او را برهنه کردند.اتفاقات به این جا خاتمه پیدا نکرد هنجار شکنان در ظهر عاشورا در حالیکه عزاداران یکی از هیئت‌های مذهبی در حوالی خیابان جمهوری به تاسی از مولای مظلومشان در حال اقامه نماز ظهر عاشورا بودند، آنان را سنگ باران کردند و دست به تخریب نمادهای مذهبی و آتش زدن ایستگاه‌های صلواتی که مزین به آیه‌های قرآن و ادعیه و احادیث بود، زدند.حوالی ظهر، اخبار آشوب‌های تهران به تعدادی از هیئت‌های مذهبی نزدیک حادثه رسید و مردم عزاداری را رها کرده و برای مقابله با آشوبگران راهی خیابان‌های مرکزی تهران شدند و رفته رفته با حضور هیئت های مذهبی و عزاداران، آشوب طلبان متواری شدند.پس از این اتفاقات در عاشورای 88، ضد انقلاب، دشمنان و معاندان ایران با حضور در رسانه‌هایشان شادی و شعف خود را از هتک حرمت روز عاشورا عیان کردند. حتی مریم رجوی سرکرده گروهک منافقین در گفتگو با یک سایت آمریکایی از نقش خود و گروهک تحت امرش در این آشوب و هتک حرمت سخن گفت. همچنین شورای امنیت ملی آمریکا طی بیانیه‌ای رسماً از آشوب طلبان و حرمت شکنان روز عاشورا حمایت کرد.بعد از روز واقعه چه شد؟از این رو شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی برای روز نهم دی فقط یک اطلاعیه صادر کرد و زمان و مکان تجمع را در تهران، میدان انقلاب و دیگر استان‌های کشور به‌تناسب محل مناسب اعلام داشت. این اتفاق ساختار شکنانه باعث شد مردم داغدار ایران از هر طبقه و هر قشر با هر سلیقه سیاسی خونشان به جوش آید و پس از 3 روز از اتفاقات عاشورای 88، حماسه ای پرشور و زیبای 9 دی را رقم بزنند، این در حالی بود که روز قبلش مردم چند شهر ایران از جمله تبریز به صورت خودجوش تظاهراتی علیه آشوبگران برگزار کردند و در این تظاهرات انزجارشان را به حرکت آشوبگران اعلام کردند.بعد از آن حماسه عظیم، رهبر انقلاب در دیدار با مردم قم در سالگرد قیام 19 دی ماه، بیان داشتند: «مطمئن باشید که روز نهم دی امسال هم در تاریخ ماند؛ این هم یک روز متمایزی شد. شاید به یک معنا بشود گفت که در شرایط کنونی - که شرایط غبارآلودگیِ فضاست - این حرکت مردم اهمیت مضاعفی داشت؛ کار بزرگی بود. هرچه انسان در اطراف این قضایا فکر می کند، دست خدای متعال را، دست قدرت را، روح ولایت را، روح حسین بن علی (علیه السّلام) را می‌‌‌بیند. این کارها کارهایی نیست که با اراده‌‌‌‌ امثال ما انجام بگیرد؛ این کار خداست، این دست قدرت الهی است؛ همان طور که امام در یک موقعیت حساسی - که من بارها این را نقل کرده‌‌‌‌ام - به بنده فرمودند: «من در تمام این مدت، دست قدرت الهی را در پشت این قضایا دیدم». درست دید آن مرد نافذِ بابصیرت، آن مرد خدا»بسیاری از صاحب‌نظران معتقد بودند که حماسه نهم دی‌ماه، مهر پایانی بر فتنه‌های خیابانی بود.خبرگزاری فارسبیدارگاهبیدارگاهThu, 30 Dec 2021 20:58:57 +0330https://virgool.ir/@bidargah_Khabgahut/قائم-مقام-rlxj7jmvbw36«مصطفی ایزدی» در یادداشتی در نقد مستند قائم مقام درباره ی زندگی مرحوم آیت الله منتظری در روزنامه‌ی «شرق» نوشت:پس از مدتی تبلیغ درباره فیلم مستندی به نام قائم‌مقام که فرزند آقای صفارهرندی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت اول احمدی‌نژاد، آن را تهیه کرده است و پس از چندین‌بار نمایش خصوصی برای افراد گوناگون، بالاخره از جمعه، سوم آذر جاری، به مدت سه شب در یک اکران عمومی از آن رونمایی کردند. بنده نیز آن را دیدم. در این یادداشت نکاتی را درباره آن قلمی می‌کنم:١ – همراه با تبلیغ تیزر آغازین آن نوشته‌اند: «روایت بدون سانسور از زندگی آیت‌الله منتظری»؛ درصورتی‌که این فیلم بخش کوتاهی از زندگی آن مرحوم است که آن‌هم پر است از سانسور و یک‌سونگری. بعد نوشته‌اند: «ناگفته‌های زندگانی آیت‌الله منتظری»؛ در‌صورتی‌که هیچ ناگفته‌ای برای کسانی که به موضوع مرحوم آیت‌الله منتظری علاقه‌مند بوده‌اند، ندارد. کارگردان محترم نیز گفته است: «بدون قضاوت، تاریخ را بیان کرده‌ایم» (روزنامه قدس ٣/٩/٩٦)؛ درصورتی‌که سراپایش قضاوت دست‌اندرکاران آن و نیز کسانی است که از آنها مصاحبه شده است و در زمره مخالفان مرحوم آیت‌الله هستند.٢ – این فیلم نشان می‌دهد پژوهشگر، کارگردان و تهیه‌کننده آن به دلیل جوانی‌شان، هیچ شناختی از روحیه، فرهنگ، منش، دیدگاه‌ها، مقام و موقعیت علمی و بالاخره زندگی آیت‌الله منتظری ندارند و بنابراین به آنچه در این نزدیک به ٣٠ سال در فضای ژورنالیستی، مطبوعات و دیگر رسانه‌های رسمی درباره فقیه عالی‌قدر جریان داشته است، مراجعه کرده‌اند. در این مراجعه، به ابهامات و پرسش‌هایی رسیده‌اند که برای یافتن جواب آنها به سراغ دو، سه نفر از نزدیکان مرحوم آیت‌الله منتظری رفته و بخش بسیار کوچکی از نظرات آنان را در فیلم آورده‌اند. همچنین با کسانی که در مقاطع گوناگون مشغول پرونده سیدمهدی هاشمی بوده‌اند، گفت‌وگو کرده‌اند؛ آیت‌الله گرامی، احمد منتظری، عمادالدین باقی و هادی هاشمی از این طرف و آقایان ری‌شهری، رازینی، اژه‌ای، ناطق‌نوری، دستغیب، دری‌نجف‌آبادی و حسام‌الدین آشنا از آن طرف. نابرابری استفاده از سخنان موافقان و مخالفان آیت‌الله در این فیلم کاملا محسوس است. جالب اینکه نکاتی را از سخنان موافقان انتخاب کرده‌اند که بعضا به آن مرحوم هم تعریض دارد. با احمد منتظری حدود سه ساعت، با عمادالدین باقی بیش از سه ساعت و با آقا هادی هاشمی نزدیک به دو ساعت (بدون اینکه به او بگویند برای تولید چنین فیلمی می‌خواهیم) گفت‌وگو کرده‌اند؛ اما سهم هرکدام از آنان برای حضور در این مثلا مستند، بیش از چند دقیقه نبوده است.٣ – برای شکل‌دادن ساختار و محتوای فیلم، از سه شیوه گفتار متن (نریشن)، سخنان افراد گوناگون (مصاحبه و خطابه) و تصاویر آرشیوی از تظاهرات له یا علیه آیت‌الله منتظری در دو زمان پیش و پس از برکناری او استفاده شده است.بخش زیادی از فیلم، گفتار متن بر تصاویر مربوطه است. در گفتار متن این فیلم که انتخاب دست‌اندرکاران تولید آن است، دیدگاه‌های جانبدارانه و قضاوت یک‌طرفه به ‌نفع مخالفان ایشان و سانسور، به‌وضوح و روشنی دیده می‌شود. طرفه اینکه قریب‌به‌اتفاق گفتار متن این فیلم، برگرفته از کتاب خاطرات سیاسی محمدی‌ری‌شهری است. البته بخش‌هایی از خطبه‌های ائمه‌ جمعه موقت اوایل دهه ٧٠ پایتخت نیز چاشنی محتوای این مستند است.٤ – اگرچه درباره شش دهه زندگی، فعالیت‌های علمی و سیاسی آیت‌الله منتظری، چند دقیقه‌ای بیشتر گفته نشده است و از همه رنج‌های آن بزرگ‌مرد در زندان‌ها و تبعید‌ها بیش از دو، سه جمله‌ای که آقای عزت شاهی (عزت‌الله مطهری) بیان می‌کند، چیز دیگری نیست؛ اما تا دلتان بخواهد از زندگی و فعالیت‌های سیدمهدی هاشمی سخن به میان آمده است؛ به‌گونه‌ای که بیننده در یک لحظه فکر می‌کند این فیلم بیشتر به زندگی‌نامه سیدمهدی هاشمی می‌ماند تا زندگی‌نامه فقیه عالی‌قدر. بیشتر روی نامه ششم فروردین ٦٨ مانور داده‌اند. بنابراین برخلاف آنچه قبل از نمایش فیلم ادعا شده است، این اثر نه منصفانه است و نه بدون قضاوت.٥ – همان‌طور که در آغاز نوشتم، این فیلم دارای تحریف‌هایی است که دو، سه نمونه‌اش را که در خاطر دارم، نقل می‌کنم:الف – کلمه قائم‌مقام که در نام فیلم آمده، هیچ ربطی به آیت‌الله منتظری ندارد. آیت‌الله منتظری از منظر قانونی و حقوقی هرگز قائم‌مقام حضرت امام‌خمینی نبوده است. مجلس خبرگان رهبری در ماده واحده‌ای اعلام نظر کرده بود که ایشان بعد از رحلت امام خمینی به‌جای آن مرحوم خواهد نشست؛ زیرا این نظر اکثریت مردم ایران است و اعضای مجلس خبرگان رهبری، نظر مردم ایران را صائب می‌داند. کجای این مصوبه بحث از قائم‌مقام است؟ پژوهشگر محترم اگر می‌خواسته محتوای یک فیلم مستند را تهیه کند، اولین گام پیدا‌کردن ریشه عنوان قائم‌مقام است که ضرورت داشت آن را به صورت مستند ریشه‌یابی کند.ب – این فیلم می‌خواهد بگوید اعضای مجلس خبرگان رهبری آیت‌الله منتظری را به‌عنوان جانشین آینده امام تعیین کرده‌اند، سپس همان اعضا در پی آن برآمدند که ایشان را به‌عنوان مرجع تقلید نیز معرفی کنند! این خلاف واقعیت است؛ چراکه می‌دانیم آیت‌الله منتظری در آبان‌ ٦٤ به‌عنوان جانشین امام مطرح شد؛ درصورتی‌که رساله عملیه آیت‌الله منتظری که نشان از مرجعیت ایشان دارد و به درخواست علما و ائمه‌ جمعه سراسر ایران تألیف شده بود، در سال ٦٢ منتشر شده است. در جریان بحث پیرامون صلاحیت ایشان برای رهبری آینده نظام، اکثر علمای عضو مجلس خبرگان رهبری اول از مرجعیت مسلم ایشان حرف زده‌اند. اگر نویسنده یا کارگردان این فیلم به خود زحمت می‌دادند و یک نسخه از مشروح مذاکرات مجلس خبرگان رهبری اول را که نزد اعضای آن مجلس موجود است، می‌گرفتند و می‌خواندند، دیگر ادعا نمی‌کردند اعضای مجلس خبرگان ضمن داشتن دغدغه، ایشان را انتخاب کردند.ج – در این فیلم به نهضت‌های رهایی‌بخش اشاره شده است؛ در‌صورتی‌که حمایت از نهضت‌های رهایی‌بخش، خواست مشترک امام‌خمینی و آیت‌الله منتظری بود که بعد از سیدمهدی هاشمی نیز به شیوه‌های دیگر ادامه پیدا کرد. ضمنا برخلاف ادعای تولیدکنندگان این فیلم، در پیش‌نویس قانون این ارگان که سپاه پاسداران به مجلس شورای اسلامی ارائه کرده بود، واحد نهضت‌های رهایی‌بخش وجود داشت و وزارت امور خارجه نگذاشت که در قانون سپاه بماند.د– در این فیلم تلاش شده مرحوم آیت‌الله منتظری را ساده‌لوح جلوه دهند؛ درصورتی‌که همه می‌دانند ساده‌لوحی اکتسابی نیست. بنابراین کسی نمی‌تواند ٧٠ سال از عمرش، تیزهوش، حواس‌جمع، زرنگ، دوست و دشمن‌شناس و توانا در جمع‌بندی مسائل داخلی و خارجی باشد؛ اما ناگهان و یک‌شبه ساده‌لوح شود! نگارنده در جلد دوم کتاب فقیه عالی‌قدر، نظرات جمع زیادی از علمای برجسته کشور پیرامون صفات و توانایی‌های برجسته آیت‌الله منتظری را آورده‌ام و نیز در مشروح مذاکرات مجلس خبرگان رهبری اول به‌وفور در‌این‌باره سخن رفته است.٦ – حرف‌های بسیار زیادی درباره این فیلم و به‌ویژه مطالبی که افراد در آن بیان کرده‌اند، وجود دارد؛ اما در یک یادداشت روزنامه‌ای نمی‌توان نوشت. پیشنهاد می‌کنم نویسنده و کارگردان فیلم مستند قائم‌مقام ترتیب مناظره‌ای را بدهند تا مطالب بسیار بیشتری را به بحث بگذاریم، آنگاه برای آقایان حقایق روشن می‌شود.نکته آخر اینکه این فیلم با وجود زحمات زیادی که برای آن کشیده‌اند، نسل سوم انقلاب اسلامی را از شناخت درست حقایق تاریخی بازمی‌دارد. امید می‌رود بازماندگان و شاگردان مرحوم آیت‌الله العظمی منتظری بتوانند از آرشیو رسانه ملی و ارگان‌های دیگر، همان‌طور که جوانان عزیز دست‌اندرکار این فیلم دسترسی پیدا کرده‌اند، بهره‌مند شوند و فیلم یا سریالی درخور مقام و منزلت علمی و سیاسی ایشان  بسازند.بیدارگاهبیدارگاهWed, 22 Dec 2021 22:52:39 +0330https://virgool.ir/@bidargah_Khabgahut/احمد-شاه-مسعود-lp3hss78pbtvبرخلاف تصور شما، این یادداشت به‌هیچ‌وجه سیاسی نیست و کمترین ارتباط را با مسائل جاری افغانستان دارد! بهمن‌ماه ۹۸ بود که با اعضای تشکلی در دانشگاه به اردو رفتیم. محلّ اردو مشهد بود و هرروز به پابوسِ حضرت رضا (ع) می‌رفتیم. یک روز هنگام برگشتن از حرم، دست مسئولمان کلاه عجیبی دیدم که شبیه کلاه‌هایی که دیده بودم نبود. در جواب پرسش من گفت که «از کلاهِ احمد شاه مسعود یکی خریدم؛ جنسش خوبه و دوختش فلان و...» از شما چه پنهان که نشناختمش؛ لیکن با تردستی خودم را از ورطۀ ندانستن بیرون کشیدم [بالأخره برای ماها اُفتِ کلاس داشت که مثلاً دبیر سیاسی مجموعه‌ای باشی و شخصیت‌ها را نشناسی!] اما خودم که می‌دانستم نمی‌شناسم. به مناسبتی چندباری حرف از این شخص پیش کشیده شد و فهمیدم بقیه هم تقریباً مثل من‌اند. این رفیقمان هم که می‌شناخت، به‌خاطر تحقیقاتی بود که روی مسئلهٔ افغانستان کرده بود. گذشت و اسم احمد شاه مسعود از ذهنم به‌کل بیرون رفت؛ رفت تا این یکی-دو ماه که جریانات افغانستان و خروج آمریکا و تسلط طالبان زیاد شد، دوباره نامش را شنیدم و این بار خیلی شنیدم. علاوه‌بر خودش، عکس و فیلم‌ها از پسرش -احمد مسعود- که الحق -لااقل- در چهره و سیس و ادا مثل خود اوست، فراوان به چشمم خورد. حالا دیگر احمد شاه مسعود برایم نکرۀ مقصوده نبود؛ معرفه به عَلَم شده بود و وزن و اعراب داشت برای خودش در تحلیل‌های سیاسی. تازه فهمیده بودم آن آقایی که در بیتِ رهبری، کنار دستِ ناصر فیض نشسته بود و از لطافتِ طنزِ او به‌طرز هیستریکی می‌خندید، آقا محمدحسینِ جعفریان است که ازطریق روایتِ فتح و به‌همراه بقیهٔ نیروهای شهید آوینی، دههٔ هفتاد به افغانستان رفته بود [و حالا تقریباً در مقابل روایتِ غالبِ جریان راست از وقایع افغانستان صحبت می‌کرد]. من تازه فهمیده بودم افغانستان به‌جز کابل و قندهار و غزنی و بلخ، یک پنج‌شیر هم دارد. تازه فهمیده بودم احمد شاه مسعودِ مذکور، از قرار معهود، در برابر طالبان ایستاده بوده و مقاومت کرده بود. و تازه خیلی چیزهای دیگر را هم فهمیده بودم. در همین حالات بودم که دیدم جماعتی دیوانه‌وار اسم خودش و پسرش را تقدیس می‌کنند. این‌ طرفی‌ها اما نسبت‌هایی به مسعود می‌دادند که نشنیده بودم. از کشتار شیعیان منطقهٔ افشار تا همکاری با شوروی. آن‌ طرفی عکس و فیلم پدر و پسر را به‌عنوان مظلومینِ معاصر منتشر می‌کند و این‌ طرفی، عکس شیعیان کشته‌شده و تصویر دیدارهایشان را. وضعیت بغرنج و عجیبی است زمانی که ناچار می‌شوی تصمیم بگیری. ما تا جایی می‌توانیم بی‌طرف باشیم. از یک جایی به بعد، دین و شریعت هم -بر فرض محال- اجازه دهد، شرافت و انسانیت اجازه نمی‌دهد. این شد که خواستم ببینم کدام حق می‌گویند و کدام نه.مسئلهٔ عجیبی که در جریان افغانستان بار دیگر برایم نمایان شد، میزان واکنش‌پذیری غیرارادی جامعه بود. باور کنید اگر تا دو ماه پیش از مردم -خاصتاً جوانان- می‌پرسیدی احمد شاه مسعود کیست، اصلاً نمی‌شناختند؛ نه چپ و نه راست. اما حالا همه از آن‌ها چنان سخن می‌گفتند که گویا «یک شب میان طالبان» بوده‌اند و یا «فرمانده مسعود» را در نبردی همراهی می‌کردند! علت اما مردم نیستند. مردم رمه‌اند؛ بی‌تعارف! باید دید چوپان کیست و آن‌ها را به کجا می‌رانَد. بارها شنیده‌ایم که «النَّاسُ عَلیٰ دینِ مُلوکِهِم» اما همیشه منظورمان از «مُلوک»، منعطف بوده به حاکمان سیاسی جامعه. امروز می‌خواهم از ملوکِ حقیقیِ جامعهٔ مدرن و پسامدرن صحبت کنم: رسانه. امروز و در عصر فناوری اطلاعات، دیگر فلان فرد و گروهِ حاکم مدیر نیستند؛ مدیر رسانه‌هایند و البته مردم! هردو مُدیرند و مُدار. حاکم‌اند و محکوم. فرمانروایند و فرمان‌بُردار. چرایش را خواهم گفت. در اهمیت رسانه همین بس که فردی را در چند روز می‌تواند از اوجِ عزّت به حضیضِ ذلّت برساند. با نقل خبری، او را «جاسوس وابستۀ MI6» نشان دهد، یا با نشر فیلمی، او‌ را مدافع حریم ادبیات فارسی بنمایاند. هیچ دقت کرده‌اید که چرا تا دیروز این اسناد و فیلم‌ها رو نمی‌شدند؟ چرا تا دیروز حرفی زده نمی‌شد؟ چرا اصلاً کسی این‌ها را نمی‌شناخت؟ واقعیت آن است که مردم و رسانه‌ها در عصر جدیدِ اطلاعات، هردو حاکم‌اند. تأثیر و تأثر دارند. پیش‌تر که وسیلهٔ ارتباط‌جمعی، تلویزیون بود و ماهواره و روزنامه، مردم پذیرا بودند و رسانه‌ها خط‌دهنده. زین‌سبب بود که مهم‌ترین اتفاقات در هر انقلاب و کودتایی، در اطراف مقرّ رادیو و تلویزیون‌ها می‌افتاد. اما در عصر کنونی ما که شبکه‌های اجتماعی (social networking) گسترش یافته، مردم خودشان روایتگر شده‌اند. نقش انفعالیِ افراد از میان رفته و هرکس بازیگر فعالی شده. امروزه هر حساب کاربری تلگرام و اینستاگرام و واتس‌اپ و توییتر و فیس‌بوک و...، به‌تنهایی صداوسیمایی شده برای خودش!اینجاست که تأثیر و تأثرها خودنمایی می‌کنند. رسانه‌ها چیزی را می‌گویند که در میان مردم داغ است، و مردم چیزی را می‌بینند که در رسانه‌ها داغ است. هرچه بررسی می‌کنم، نمی‌دانم کدام طرفِ ماجرا شروع‌کننده است. می‌بینی خبر آمده دربارهٔ مردی که چندین سال پیش کشته شده، می‌فهمی که این رسانه برای ضریب‌دهی به افکار عمومی چنین خبری منتشر کرده، بعد می‌بینی چرا می‌خواهد ضریب بدهد، چون بین مردم داغ است، چرا داغ است، چون رسانه‌ها داغش کردند، چرا داغش کردند، چون مردم در فضای مجازی ترندش کردند، چرا ترند شد، چون خبرش پخش شد و... ؛ پایان هم ندارد! البته ما که نمی‌دانیم؛ شاید دست یا دست‌هایی پشت پردۀ این ترندها و داغ‌شدن‌ها باشد. اما این‌ها مهم نیست؛ لااقل به‌اندازهٔ چیزی که می‌خواهم بگویم مهم نیست. رسانه و اخبار را من با آن یادداشتِ معروف رولف دوبلی شناختم. الغرض، رولف دوبلی به‌خوبی می‌گفت اخبار چیزهای کم‌اهمیت‌تر را برای ما مهم‌تر جلوه می‌دهند و ضریب اهمیت را دگرگون می‌کنند. الحق و الإنصاف، بین خبرِ «گرمایش فزایندۀ زمین» و «شعرخوانی احمد شاه مسعود» کدام‌یک مهم‌تر است؟ اما کدام را نشانمان می‌دهند؟ ما خودمان سراغ کدام‌یک می‌رویم؟ این نکته را رولف دوبلی خیلی خوب می‌گفت، اما می‌خواهم چیزکی بر آن بیفزایم. رسانه‌ها بیش‌تر کفِ روی آب ایجاد می‌کنند تااینکه بخواهند به آبِ جامعه حرکتی تزریق کنند. نیک بنگریم در همین یکی-دو ماه اخیر، چه‌قدر اتفاقات افتاد و چه‌قدر نوشتیم و چه‌قدر بحث کردیم. الآن کدامشان یادمان مانده؟ از بحث دربارهٔ فلان وزیر تا بحث دربارهٔ سدهای خوزستان و... شاید بدترین بدیِ رسانه‌زدگی همین باشد. به‌راستی الآن چند نفر در روز پیگیر اخبار مربوط به آب‌رسانی به روستاهای خوزستان‌اند؟ یادتان هست آن هشتگ‌ها را؟‌ «خوزستان آب ندارد» و شاید هنوز هم ندارد، اما چرا پیگیرش نیستیم؟ یک‌دفعه همه‌چیز درست شد یا نیاز بنی‌بشر به مایۀ حیات برطرف شد؟ دیگر خوزستانی‌ها بی‌آب هم زنده می‌مانند؟ ما به‌شدت اخبارزده و رسانه‌زده شده‌ایم، و بدبختانه رسانه‌ها هم به‌شدت جوزده و ترندزده. گویی که افسار دو اسبِ رَم‌کرده را به هم بسته‌اند. این، آن را به سویی می‌کشد و آن، این را به راهی می‌برد. چه می‌توان کرد...؟!محمد جواد محقق/ کارشناسی حقوق بیدارگاهبیدارگاهThu, 16 Dec 2021 14:48:11 +0330