https://virgool.ir/feed/@bibi_lavaashakها نَنه! این‌طوری‌هاست!fa2026-11-12 15:21:32https://files.virgool.ir/upload/users/2967618/avatar/wnWorL.jpghttps://virgool.ir/@bibi_lavaashakhttps://virgool.ir/@bibi_lavaashak/سخن-مشاهیر-se8ytjvdndmp📜 سخن مشاهیر➖ خُب حالااااا! بکوش عظمت در اجماع ما باشد، نه در برنامه‌ها و کارنامه‌ات. دِهه!توییتِ هواییِ «آندره ژید» پس از اینکه برای شرکت در رقابت انتخاباتی نام‌نویسی کرد. ➖ فحش و کُتَکی که مرا نَکُشد، نیرومندترم می‌کند. بعله!«فردریش نیچه» زیرِ رگبار دمپایی طرفداران آندره ژید. ➖ کارنامه و برنامه و فلان و بیسار، افیون توده‌هاست.توییت «مارکس» پس از اینکه از حمله‌ی دمپایی علیه نیچه جاماند چون انگشتش را بریده بود و بازکردن بیگودی‌هایش بیش‌از‌حد طول کشید. ➖ یافتم! یافتم!«ارشمیدس» پس از ساختن فحش جدید برای تقدیم‌کردن به نیچه. ➖ برنامه‌های خفن و کارنامه‌ی مَشتی دارم، پس هستم.نیچه در پاسخ کسانی که می‌گفتند: «اصلاً فحش گذاشته‌ایم وسط هر کسی که به‌نفع آندره ژید کنار نرود.» ➖ اگر دو هفته برای تبلیغات وقت داشتم، سیزده روز و پانزده ساعتِ آن را صرف تخریب کاندیدای اجماع‌نَکُن می‌کردم.استوریِ خیلی خیلی خیرخواهانه‌ی «آبراهام لینکلن» درباره‌ی کاندیدای برنامه‌روکُنِ اجماع‌نَکُن.بی‌بی لواشکبی‌بی لواشکFri, 07 Jun 2024 17:29:56 +0330https://virgool.ir/@bibi_lavaashak/دفعِ-شَر-با-اوشکول-iahcicgonuxnقصه‌ی شب (۱) - دفع شر با اوشکولیکی بود، یکی نبود. یک بزِ زنگوله‌پایی بود که خودتان می‌دانید کدام بز زنگوله‌پایی بود. شنگول و منگول و حبه‌ی انگورش بزرگ شدند. یک‌روز مامان‌بزی داشت برای ناهار علف‌پلو می‌پخت‌ و پسرهایش هم وسط هال داشتند برای عروسی پسر بزرگ گُل‌اُلاغ‌باجی قند می‌شکستند. ترانه‌ی «ببعی تو بازیگوشی» را هم پِلِی کرده بودند و هی قِرِ ریز می‌ریختند و هی کله‌قند ریز می‌کردند. یک‌هو مامان‌بزی هردو لنگه‌ی دمپایی‌ابری‌اش را درآورد و یکی را به‌سمت شنگول پرت کرد و دیگری را هم سمت منگول. بعد هم فریاد زد که «تا کی می‌خواهید با قندشکستن زندگی‌تان را بگذرانید کُرّه‌بزها؟! از این حبه یاد بگیرید که هنوز بُزلیسانسش را نگرفته دارد شرکتش را راه می‌اندازد.» شنگول و منگول چیزی نگفتند؛ چون می‌دانستند مامان‌بزی طوری می‌خواباند توی دهانشان که مانند گربه‌ی دل‌دردگرفته زوزه بکشند. مامان‌‌بزی النگوهایش را انداخت جلوی شنگول و منگول و با تشر گفت: «عین بچه‌ی بز این النگوها را بفروشید و یک تکه زمین بخرید و علف بکارید.» ***دَه سال از آن روز گذشت. شنگول و منگول یک علفزار بزرگ داشتند و یک کارخانه‌ی تولید علفِ نیمه‌آماده. سه شریک هم داشتند به‌نام‌های بُزغول و سوسول و اوشکول که از دوستان دوران بُزدانشجویی‌شان بودند. پنج‌تایی کج‌داروَمریز کارخانه را اداره می‌کردند تا اینکه آقاگرگه یک بلایی سر زمینشان آورد که هرچه علف می‌رویید، بوی سگ‌مُرده می‌داد. به بزها هم خبر داد که محض تنوع بوی علف‌ها را برایشان عوض کرده‌است. بُزکارشناس‌های کارخانه نتوانستند چاره‌ای بیابند. سرانجام برای آقاگرگه پیغام فرستادند که چه می‌خواهد. آقاگرگه گفت: «من سال‌هاست که گیاه‌خوار شده‌ام. کُلی فالور دارم که می‌دانند هرجا باشم، مایه‌ی امنیت و شادی هستم. به‌دلیل این شایستگی‌هایم می‌خواهم من رییس کارخانه‌تان باشم. اگر نپذیرید، کاری می‌کنم که فقط زامبی‌ها مشتری محصولات شما باشند. آخر نسل جدید زامبی‌ها شیفته‌ی علف با بوی سگ‌مُرده هستند.»شنگول و منگول و سوسول و بزغول و اوشکول یک کنفرانس خبری ترتیب دادند و همه را خبردار کردند که آقاگرگه خیلی پلید است و می‌خواهد با نابودکردن کارخانه، علف همه را آجر کند و باید او را از میدان به‌در کنند. حبه‌ی انگور که حالا یک شرکت دانش‌بنیان در زمینه‌ی اصلاح و تولید بذر داشت، کنفرانس خبری بُزبرادرهای خود را دید و فوراً فهمید که آقاگرگه بر سر علفزار دقیقاً چه بلایی آورده‌است. سریع به برادرهایش خبر داد که آقاگرگه آبی را که برای آبیاری علفزار استفاده می‌کنند، با سَمِ سگ‌مُردوسیل آلوده کرده‌است. گفت که شرکتش سال‌هاست که بذرهای بسیار باکیفیتی که مقاوم به سگ‌مردوسیل هم هستند، تولید کرده‌است.شنگول‌این‌ها به او پاسخ دادند: «این قرتی‌بازی‌ها را برای خودت نگه‌دار. اصلاً ما خودمان می‌‌دانستیم که آقاگرگه آب علفزار را آلوده کرده‌است؛ رسانه‌ای نکردیم تا ریا نشود. خودمان بهتر بلدیم حساب آقاگُرگه را برسیم.» شنگول و منگول و بزغول و سوسول و اوشکول هی فکر کردند، هی کاهو خوردند، هی فکر کردند، هی کاهو خوردند، اما چاره‌ای نیافتند. بعد هی کاهو را با سکنجبین خوردند و هی فکر کردند، این‌بار چاره‌ای یافتند. از خوش‌حالی آهنگِ «آخ واویلا لیلی» را پِلِی کردند و قِرهای درشت ریختند. یک دیگ سنگی بزرگ در جهاز مامان‌بزی بود که پنج دسته دورتادورش داشت. بزها تصمیم گرفته بودند که در جای مناسبی از منبع آب کشیک بدهند تا آقاگرگه برای آلوده‌کردن آب بیاید. بعد آن دیگ سنگی را باهم بگیرند و بیندازند روی سر آقاگرگه و مغزش را کوکو کنند. برای اینکه دیگ سنگین‌تر شود، قرار شد اوشکول را که از بقیه‌ی بزها سنگین‌تر بود، با کلاه ایمنی داخل دیگ بگذارند. اما دراین‌صورت دیگر زورشان به بلندکردن دیگ نمی‌رسید. به حبه‌ی انگور پیغام دادند که برای نابودکردن آقاگرگه وظیفه دارد که به کمک بیاید و دسته‌ی پنجم دیگ را بگیرد. وگرنه خیلی بزِ خری است. حبه‌ی انگور اول به‌خاطر جابه‌جاکردن رکورد بخیه‌زدن به آب‌دوغ به آن‌ها تبریک گفت، سپس به آن‌ها اطمینان‌خاطر داد که در شرکتش بادمجان واکس نمی‌زنند، بلکه برای چنین مشکلاتی چاره‌جویی می‌کنند. تأکید کرد که بذرهایش هم به آن سم مقاوم هستند و هم علف‌های باکیفیت‌تری از آن‌ها حاصل می‌شود. به‌عنوان حرف آخر هم گفت: «گیرم که آقاگرگه را خمیر کردید، با علف‌های کم‌کیفیت‌تان چه می‌کنید؟ من به همه می‌گویم که می‌شود بهتر از کارخانه محافظت کرد، اما شما نمی‌توانید.» شنگول و بقیه‌ی بزها دوباره کنفرانس خبری ترتیب دادند و اعلام کردند که به‌زودی با نقشه‌ای خفن و محرمانه شر آقاگرگه را کم می‌کنند. حبه‌ی انگور را هم هم‌دست آقاگرگه معرفی کردند و گفتند خیلی بزِ خری است. بعدش هم رفتند برای اوشکول فست‌فود بخرند تا سنگین‌تر شود.قصه‌ی ما به‌سر رسید و این صوبتا.بی‌بی لواشکبی‌بی لواشکFri, 07 Jun 2024 17:25:07 +0330https://virgool.ir/@bibi_lavaashak/خاکِ-عالم-با-چند-پیس-تام-فورد-qdrqsqedjbmvراویان اخبار و ناقلان آثار و طوطیانِ شکّرشکنِ شیرین‌گفتار، در پیِ ریشه‌کن‌کردن موفقیت‌آمیز موهای انبوه روییده بر زبانشان، اینگونه حکایت می‌کنند که: روستایی بود بلندآوازه که باغی بس بزرگ و حاصلخیز در میانه داشت به‌وصفی که اصلاً نگویم برایت! هر سویِ باغ را فقط توانِ پروریدن یک محصول بود، لیک در نهایتِ نیکویی. طرفی تربچه‌نقلی به دست دادی همچون لعل که نوعروسانِ اقصای عالم به‌مدد فنون تربچه‌آرایی، چشمِ خواهرشوهر بدان درآوردندی و طرفی دیگر پَشِن‌فروتِ پلویی، که مغز صغیر تا کبیرِ کارکنان سیلیکون‌ولی بدان کار کردی. چنین مقرّر بود که مردم، امرِ عمارتِ باغ را هر چهار سال به کسی سپارند که راه بر هر گزندی ببندد و هرکه را که نیّت خرابی باغ در دل دارد، بگیرد و سَرِ دُمبش را بچیند. سال‌ها بر آن روستا بگذشت و گاه باغ به دست کسی افتاد که خاک را به هنر کیمیا کردی و گاه به دست کسی که خاکِ عالم را بر سر باغ و اهالی کردی. و حالِ خاک‌برسری غالب بود. مردی نیکواندیش در روستا زیستی که مغزش بدون پشن‌فروت پلویی، مغز کُلِ سیلیکون‌ولی و حومه را به گاراژ دعوت کردی. حالِ خاک‌برسری باغ سخت بر وی ناخوش آمد. پس به هر گوشه‌ی روستا سر کشید و هر کس را که در سر اندیشه‌ای درخور برای آبادی باغ بود، لُپْ بوسه بداد و نزد خود برد و بدین شیوه یارانی گرد خویش جمع کرد. پس اندکی ساقه‌طلایی و چای در پیش‌شان بنهاد و گفت: «چاره‌ها را رو کنید عمو ببیند!» مهرِ آن نیکومرد در دلِ آن کاکل‌به‌سرانِ قندعسل افتاد و با آنچه وی در دل می‌‌پرورید، بسی حال کردند. پس فِرت‌و‌فِرت چاره رو کردند تا بدان‌جا که نَقل راه‌و‌چاره‌شان به گوش هر شوریده‌حالی رسیدی، درحال چشم‌هایش قلبی شدی و اکلیل از گوش برون پاشیدی. ایام بگذشت و دیگربار موعد انتخاب عمارتگر باغ رسید. از هر جهت روستا آوازی بلند بودی که دعوی آبادانی باغ کردی. از آن میان یکی گفت: «نگهداری این باغ دیگر ما را نفع نکند؛ به روغن‌سوزی افتاده‌است. الان نفع در پرورش قورباغه‌ی گوشتی است. شرایط، تبدیلِ کل باغ به مرکز پرورش قورباغه را می‌طلبد.» دیگران بر وی شوریدند. یکی گفت: «کل باغ نه، اما با تبدیل نیمی از آن به مرکز پرورش قورباغه موافق‌اَم. من چنین کنم.» دیگری گفت: «هردو سخن لغو می‌گویید. باید در کل باغ کرفس بکاریم تا کارخانه‌ی کنسرو خورش کرفسی که مزه‌ی قرمه‌سبزی بدهد، راه بیندازیم. این شیوه‌ی من است.» کسی دیگر گفت: «گل شبدر چه کم از لاله‌ی قرمز دارد؟!» دیگران خطاب به وی گفتند: «هَن؟!» پاسخ بداد: «شعر فرمایش فرمودم دیگر!» چون با نگاه غضب‌آلود دیگران روبه‌رو شد، گفت: «اصلاً آن قورباغه‌طلب که می‌خواهد باغ را به فنا دهد، یک طرف، ما سه تن باغ‌گرا و هرآن‌کس که مِن‌حیث‌المجموع باغ را به‌دور از قورباغه می‌خواهد نیز یک طرف. به‌طریق پالام‌پولوم‌پیلیش یکی از میان خود انتخاب کرده، به مصاف آن قورباغه‌طلبِ دون خواهیم فرستاد.» این سخن آن دو را خوش آمد. این قرار را صبح و شام به گوش مردم می‌رساندند و به کار خود شادمان بودند که آن نیکومرد در معیّت یارانِ کاکل‌به‌سرِ قندعسل که شاخه‌نبات بودند و نُقلِ تر، این نوا را ساز کرد که «عاقبت‌به‌خیر بشه، دور تیمِ ما از بلاست / تیمِ پُررو و قَدَر، حرف نداره، از طلاست.» باغ‌گرایان و قورباغه‌طلبان چون این بدیدند، جملگی بانگ زدند که «چه غلط‌ها!». باغ‌گرایان بر او تاختند که «یا به ما بپیوند تا شرّ قورباغه‌طلبان را دفع کنیم، یا اگر نکنی، فحش می‌گذاریم وسطْ هر کسی که روی به سوی تو کند و بدین نحو قورباغه‌طلبان را بر ما مسلط گرداند. که سزای خائن جز ناسزا نباشد.» آن نیکومرد پاسخ بداد: «چگونه به شما بپیوندم حال آنکه همان خاکِ عالمی که در دست قورباغه‌طلبان است، شما نیز در دست دارید، فقط چند پیس ادکلنِ تام فورد بدان زده‌اید؟!» یارانش نیز به تأیید وی سوت‌های بلبلیِ مشتی زدند و لُپِ وی کشیدند و به استخراج اکلیل از گوش‌ها ادامه دادند.بی‌بی لواشکبی‌بی لواشکFri, 07 Jun 2024 17:22:40 +0330https://virgool.ir/@bibi_lavaashak/نه-به-چروک-فکری-h0nrvbqlvnb2انتخابات با شهلاناز (۱) - نه به چروک فکریدرود به همه‌ی دنبال‌کننده‌هام. من که نیاز به معرفی ندارم، ولی برای اون تعداد محدود که هنوز من رو دنبال نمی‌کنن، یه معرفی مختصر می‌کنم. من شهلاناز هستم؛ بلاگرِ سُس و دورچین. اما خب دلیل نمی‌شه که دانش خودم رو درباره‌ی بقیه‌ی چیزها از هم‌وطن‌هام دریغ کنم. برای همین از این به بعد لابه‌لای بحث‌های پُراهمیتِ سس‌ودورچین‌مون، اگه وقت کردم، تحلیل‌های سیاسی‌‌م رو هم منتشر می‌کنم. آخه نه که دوباره بورانیِ حساسِ کنونی شده، روی اون حساب و این‌ها. دیشب دختر و دومادم اومده بودن برای تِیْستِ اون سسِ تخمِ کفتر که قولِ رسپی‌ش رو به‌تون داده‌م، بعد صحبتمون رفت سر ثبت‌نام انتخابات و این حرف‌ها. دومادم، چشمم کفِ پاش، این‌قدرررر حرف‌‌های مهمی زد که رفتم سه مشت اسپند ریختم توی منقل؛ حالا می‌گم به‌تون. از من می‌شنوین، به‌قول دومادم از همین اولِ کار مشخصه که کی به‌درد نمی‌خوره. دیگه دوره، دوره‌‌ی بادی‌لانگوبیج و این‌ حرف‌هاست؛ طرف یه انگشتش رو تکون بده، هزاااارتا چیز می‌شه از شخصیتش فهمید. مثلاً شما ببین کی چی پوشیده. اگه کت‌وشلوار شیک پوشیده بود، می‌شه به ارزیابی‌ش ادامه داد، وگرنه که کَنْکِله. شما تا حالا دومادی رو دیدین که روز عروسی‌ش کت‌و‌شلوار نپوشیده باشه؟! حالا درسته که رییس‌جمهورشدن اون‌قدرها هم از دومادی مهم‌تر نیست، ولی یه‌ذره که دیگه مهم‌تر هست. توجه به همین یه‌ذره‌هاست که عیار طرف رو می‌ده دستمون دیگه. مثلاً همین دومادِ خودم پاش رو کرده بود توی یه کفش که برای جشن عروسی کت‌و‌شلوار معمولی نمی‌پوشم و باید حتماً تاکسی‌دو تنم کنم. همون‌جا بود که فهمیدم دخترم رو دست خوب کسی دادم. حالا اگه طرف روزِ ثبت‌نام کت‌وشلوار شیک پوشیده بود، امتیاز این مرحله رو به‌ش بدین و برین مرحله‌ی بعدِ ارزیابی. تمام درز و دالون کت‌و‌شلوارش رو بجورین و ببینین چندتا خط چروک پیدا می‌کنین. تعداد این چروک‌ها نشون می‌ده که طرف چقدر چروکِ فکری داره. به‌قول دومادم ما هرچی بدبختی سرمون می‌آد، از همین چروکِ فکریه. چروک فکری هم می‌دونین دیگه، باعث می‌شه فکرهای طرف توی مغزش بخوره به اون چروک‌ها، بعد اون چروک‌ها یه شاخک‌های ریزی دارن که توشون سَم وجود داره. خلاصه این سم‌ها از شاخکِ چروک‌ها می‌رن توی فکرهای طرف و باعث می‌شن کارهای سَمی بکنه. خلاصه که خط اتوی کت‌وشلوار طرف باید نارگیل رو به یه ضرب نصف کنه. حالا اگه امتیاز این مرحله رو هم گرفت، ببینین بعد از ثبت‌نام چطوری حرف می‌زنه. دقت کنین که نگفتم چی‌چی می‌گه ها. به فک و زبونش نیگا کنین. باید رَوون کار کنه و مثلاً اگه ازش بخوان که دویست‌وشصت مرتبه پشت‌سرهم بگه «لایِ رولِت رَنده‌ی لیمو رفته»، اون برات سیصدوشصت مرتبه بگه. حتی یه تپق هم اگه بزنه، به‌درد نمی‌خوره. آهان راستی! صورتش رو بادقت برانداز کنین و ببینین اهل میکاپ مردونه هست یا نه. بالاخره یه کرم‌پودری زده باشه، یه ماتیک ملایمی روی لب‌هاش باشه، یه‌ذره رژگونه مالیده باشه تا از چهره‌ش پیامِ نشاط و شادی به مردم برسه. والا رییس‌جمهور می‌خوایم که صبح به صبح ببینیمش و روزمون ساخته بشه، نه اینکه آواره‌ی اینستای رییس‌جمهورهای کشورهای اروپایی بشیم تا یه‌ذره دلمون وا بشه.حالا... از اینجا به بعدش رو حسابی‌تر گوش کنن خانمم. (آقایونِ فالور لطفاً شاکی نشن. وقتی می‌گم «خانمم» منظورم همه‌ی فالورهامه.) این یه نکته رو عمراً اگه از کس دیگه‌ای بشنوین. ببینین چه کسی حواسش به پشت‌صحنه‌ش هم هست. همین دومادم برای ضبط کلیپ فرمالیته‌ی عروسی‌شون زمین رو به آسمون دوخت. همه می‌دونین دیگه؛ دومادم هزار ماشالا توی خشک‌شویی سر خیابونمون کار می‌کنه، اما کلیپ فرمالیه‌ی عروسی‌شون رو توی بزرگ‌ترین شعبه‌ی یکی از معروف‌ترین خشک‌شویی‌های زنجیره‌ای خاورمیانه ضبط کرد. روز عروسی حسرت رو توی چشم تک‌تک مهمون‌ها می‌دیدم. اصن صاحب تالار اومد ازم پرسید دومادتون داداش داره؟ گفتم نه که نداره! همین یه‌دونه بود که مال دخترمون شد. حالا فکر کن طرف می‌خواد رییس‌جمهور بشه، اما عکس دفترش درمی‌آد و می‌بینی پرده‌های ازمُداُفتاده‌ی دفترش رو راحت می‌تونی بندازی به قاچاقچی‌های اشیای عتیقه و آثار باستانی. خب این یعنی طرف غذاش رو هم بدون سس و دورچین می‌خوره! کسانی هم که سس و دورچین به مغزشون نمی‌رسونن، آنتی‌تکنولوژی‌ِ افراطی هستن. این رو دیگه همه می‌دونن. همه! حالا طرف اگه کشور رو بگیره دستش، همون اول تمام گوشی‌های هوشمند رو جمع می‌کنه و دست همه‌مون 1100 می‌ده. خب فاتحه‌ی کشور رو باید خوند دیگه. خانمم، اگه خون آریایی توی رگ‌هات جاریه، این تحلیل‌ها رو تا می‌تونی با دیگران به‌اشتراک بذار تا کشور رو نجات بدیم. لطفاً فقط فوروارد از کانال خودم.بی‌بی لواشکبی‌بی لواشکFri, 07 Jun 2024 17:17:34 +0330