https://virgool.ir/feed/@beshaarat_teamهمدیگر را آسوده خاطر سازیم و یا آسودگی یکدیگر را برهم نزنیم beshaarat_teamfa2026-11-11 18:50:01https://files.virgool.ir/upload/users/175440/avatar/k7o07F.pnghttps://virgool.ir/@beshaarat_teamhttps://virgool.ir/@beshaarat_team/سندرم-گوش-های-بی-قرار-zoy64gjacut5beshaarat_teamسوار بر تاکسی به سمتی نامعلوم در حال حرکت بودیم. البته مقصد مشخص بود اما از فشار جمعیت، راننده فرمان را به هر سمت که ممکن بود می چرخاند. استرس از چشمانش هویدا بود و دلهره ماشینش را داشت که مبادا از فرط فشار آن همه بدن به هم چسبیده آسیبی ببیند. و هر از چند وقت یک بار ناخودآگاه جملاتی شبیه به این را می گفت:((آقا به قرآن من اصلا پام رو پدال نیست.ماشین رو مردم دارن حرکت میدن. باورتون میشه؟))بنده خدا حق داشت. جمعیت از سر و کول همدیگر بالا می رفتند. برخی شانه هایشان را می کشیدند و می خواستند موبایل هایشان را روی فرق سر دیگران کار بگذارند و برخی هم آرنج هایشان را همچون نیزه در پهلو دیگران فرو می کردند. هرکس در آن لحظه تنها هدفش این بود که از زاویه ای مناسب حادثه را ضبط کند.از همهمه سرسام آوری که به پا شده بود، ممکن نبود به کوچک ترین اطلاعات دقیقی بدست آورد. در چند دقیقه ای که بسیار طولانی می گذشت، مردی فربه به در عقب و سمتی که من نشسته بودم چسبیده بود و بوی تعریق اش سرگیجه ای عمیق را به جمجمه ام تزریق می کرد. اما من می ترسیدم شیشه بشکند و آن را بالا نمی دادم. تا اینکه مرد بغل دستی من تکانی به خودش داد و به من گفت:((آقا هر جور هست شیشه رو به بالا...)) و بعد رو به راننده کرد و گفت:((آقای راننده جون مادرت کولر بگیر! ما مسافرها پول بیشتری بابت کرایه می دیدم..)) در اون لحظات ابدا فضا برای انتقاد از اینکه چرا از جانب ما حرف زدی فراهم نبود. اما من از فرصت فراهم شده بهترین استفاده را کردم و در لحظاتی که او به جلو خم شده بود کمی جابجا شدم تا قلبم در شرایط عادی در سینه بتپد. و بعد بی تفاوت به غرولند های ضمنی راننده، وقتی مشغول تنظیم کولر بود، سعی کردم شیشه را بالا بدهم.پس از کمی سکوت، مسافر سمت شاگرد طاقت نیاورد و تحلیلی از وضع موجود ارائه داد:((آقا فکر کنم تصادف شده! احتمال زیاد هم یه موتوری بدبخت بدجوری زیر ماشین یه از خدا بی خبر به فنا رفته...)) ناگهان هیجان تحلیل گری سایر سرنشین ها هم فوران کرد. گویا همگی آنها نه میل داشتند و نه می توانستند در مقابل نشر فرضیات و نظریات خود مقاوت کنند، پس اتاق ماشین به یکی از حرفه ای ترین اتاق های فکر تاریخ بدل شد. بحث در مورد حادثه از نزاع خیابانی و تصادف تا بی خردی های شهرداری و عوارض نابجای دولتی کش می آمد.تا آنجا که مردی که در سمت مخالف من نشسته بود گفت:((ای بابا... از قتل که بالاتر نیست. اگر یه جنازه اون وسط افتاده بود، بعید میدونم مردم اینقدر جمع میشدن...))راننده در جواب گفت:((ای گفتی قتل! همین چند روز پیش هم یه نوجوون به دست باباش تو تالش کشته شده! شنیدین؟))مسافری که اصراری عجبی به آشناکردن کتف هایش با شش های من داشت، بی درنگ جواب داد:((اوف اوف. آره... آقا وقتی شنیدم اعصابم تا چند ساعت خط خطی بود...))مرد سمت شاگرد که در تمام این مدت به دنبال کشفیات جدیدی در گوشش بود بی محابا پرسید:((این تالش دقیقا کجا می افته؟؟))و بقیه شروع کردند به صورت هم زمان و در رقابت با یکدیگر به توضیح دادن به او که بهترین جاده کدام است و از چه مسیری می شود درکمترین زمان به تالش رفت. خیلی هم برایشان مهم نبود، گویا فقط می خواستند به نحوی زمان در آن شرایط زودتر بگذرد.در تمام این مدت من ناخودآگاه از بحث های داخل ماشین و اتفاقات بیرون فاصله گرفته بودم. در این فکر بودم که قضاوت ها چه ساده صورت می پذیرد. به سادگی در چند ثانیه یک نفر از نقش قاتل به نقش بی گناه یا بالعکس جابجا می شود. و یا نفسیرها چه پوچ و ناشیانه در جو جامعه رها می شوند. هرکس خودش را یک نفر مدیر کاردان یا با کمی چاشنی تواضح کارشناسی حاذق می داند که برای اصلاح امور شیوه ها دارند.بعدها که چه اتفاقی و چه ارادی در باره آن دو حادثه خواندم ، راه حل ها از کلام همگی سرازیر بود و کلیدهای مشکل گشا بی تعداد از جیب ها آوزیران بود به نحوی که صدای به هم خوردنشان را می شد به راحتی در ذهن تصور کرد.در دل آرزو کردم کهای کاش به جای آن همه قضاوت ها، ساکت بمانیم تا صدای آنکه اهلیت مخصوص هر اتفاقی را دارد با کیفیت شنیده شود و نه اینکه در دریای اظهارنظرها گم باقی بماند.ای کاش به جای آن همه بازنشرهای متعارض و تولید همزمان نقش های متناقض برای یک نفر، دست نگه داریم تا هرکس عالم است با تقویت شدن امید مطالعه، مفیدترین ها را بنویسد.ای کاش به جای کنکاش های نابجا و پرو بال دادن به هرزنامه ها، در خود فرو رویم و تا ممکن است از اتفاقات و حوادث برای زندگی شخصی بهتر خودمان بیاموزیم.باز هم بازگشت به جمله تکراریحادثه فقط برای دیگران نیست !ده نکته در مورد #روابط _حقوقی_پدر_و_فرزند در کانال تلگرام ما بخوانید.ما را در شبکه های مجازی دنبال کنید.اینستاگرام: instagram.com/beshaarat_team تلگرام:t.me/beshaarat_teamبشارتبشارتFri, 29 May 2020 21:07:34 +0430https://virgool.ir/@beshaarat_team/کرونا-حاضر-txdkycz20khg@beshaarat_team شاید این روزها را حتی در خواب هم نمی دیدم. بیش سه ماه رهایی از مدرسه!این یعنی شش صبح هم آغوشی با رختخواب؛ فرار از صبحانه های عجله ای یا بدتر از آن، ناشتایی ناشیانه؛ از هم گسیختگی رفاقت های ناگسستی با سرمشق هایی که در اطراف خالی خودشان آزادانه چشمک میزدند و یا تکالیفی که رقص کنان به سبک خرچنگ قورباغه سرهم می شدند. من بیش از سه ماه است که آزاد هستم؛ آزاد در خانه!یک تعطیلی بزرگ بی آنکه انتظارش را کشیده باشم، وسط دستانم جا خوش کرده بود. با اتفاقات و حواشی بسیاری که اطرافش داشت، نمی دانستم که چه فالی باید برایش بگیرم. به هرجا و هرچه که نگاه می کردم و گوش تیز می کردم، ناگریز کلمات محدودی را می خواندم و می شنیدم. مجهولاتی آمیخته با ترس ، تهدید و تهاجم به همراه احساسات جریحه دار شده در مسیر یادآوری هم نوع دوستی که گویی اتفاقی در مکانی عمومی با ناشناسی به نام سیاست هم کلام شده و کنجکاوی هر دو رفته رفته برای آشنایی بیشتر با هم اوج می گرفت. اما من به جز اینکه مانند گذشته هر چند وقت یک بار برای ناراحتی ها و سختی های دیگران متاسف شوم یا از دوستانم درباره اینکه چطور در شبکه های اجتماعی از کادر درمان حمایت کرده اند بشنوم، هنوز خنثی به نظر می رسیدم. چون شلاق این بیماری مستقیما سمت من نبود و هراتفاقی که رخ داده بود یا قرار بود رخ دهد، فعلا منفعتش بر ضررش برای من میچربید.درست مثل اینکه معلم تان دقیقا قبل برگزاری امتحان، آشنایی را ببینید یا دچار حادثه ای شود. خب خدا بد ندهد! ولی فعلا که از امتحان خبری نیست، برای ما که بد نشد!دقیقا کرونا هم همین حس مشابه را در من برانگیخته بود. روزها بد نمی گذشت. و ماندن در خانه هم بد نمی گذشت. ولی بعد از مدتی متوجه شدم که این شرایط قصد گذشت ندارد و نمی گذرد! و این طولانی شدن و یکنواختی کم کم روی ترسناک خودش را به من نشان داد. دقیقا مانند روایت انیمیشن ها که دلقک ناشناس و بنظر بامزه، همان کودک رُبای نامرد است. بله دروغ چرا. این درست است که امکان دارد معلمتان در اثر حادثه ای نتواند در روز مقرر امتحان برگزار کند، که اگر چنین شود، خوشی موقت دلچسبی خواهد بود. اما قطعا بعدها ترکش هایش به هر نحو شما را خواهد گرفت. این یک حقیقت است!حالا هم همینطور بود، این کرونا با اسم شناسنامه ای کوید نوزده آنقدر دست و پا زد و این سیاسیون را هم آنچنان به عربده زنی تشویق کرد که بالاخره ما را هم از سرجایمان بلند کرد و نگذاشت در حاشیه بمانیم و پرِ مان به پرِ کسی نگیرد. البته وصف این وضع برای پدرم برعکس است، او همیشه ایستاده بود و حالا از وقتی که هتل پنج ستاره ای که در آن مشغول بود به همان کیفیتی که از مشتری هایش پذیرایی میکند، به همان کیفیت در تعدیل نیرو پدرم را اخراج کرد؛ بعد از مدت ها مجبور است بنشیند. مادرم گفت بد هم نشد، بعد از سالها سخت جان کندن، می توانی کمی استراحت کنی. من با خودم فکر کردم چه استراحت تلخی! حتی نمی توانم چای خوردنش را تماشا کنم، انگار که زهر می نوشد! از آن روز به بعد مادرم هم هنر آشپزی را به کلی فراموش کرده و فقط آب پز به خورد ما می دهد. نمی دانم شاید هم از این غرب زده ها چیز های ناجور یاد گرفته. اما هر چه که هست هنرهای دیگری را در خودش پرورش داده، مثلا می توان در عین غم که نفسش بالا نمی آید لبخند بزند، واقعا هنر می خواهد. یادم باشد اگر از این شرایط عبور کردیم، به او یادآوری کنم که برای تست بازیگری برود. از همان روزنامه های دور سبزی ها که می آورند و او همیشه عادت مطالعه آنها دارد، می توان یک چیزهایی پیدا کرد. البته فعلا که داستان طور دیگری است. چند روز پیش دیدم که برخی از آگهی های نظافت در منزل را نشانه گذاری کرده؛واقعا نگران شدم. این روزها هرکسی می داند ویروس و رعایت فاصله و نظافت و اینها یعنی چه. بالاخره ما هم با بقیه چه فرقی میکنیم؟ خلاصه از استرس شدید نمیدانم چطور آن روزنامه ها را معدوم کردم. و ماه آینده از سبزی خطری نیست. اینطوری ماه رمضان هم تمام شده. با این حال فقط گوشی همسایه می ماند که در تلگرام در یک کانال کاریابی عضو است و هر دقیقه ممکن است دردسر شود. این اینترنت هم این روزها خوب معرکه ای گرفته و ماجراهایی دارد. خدا رو شکر ما در امان هستیم. دقیقا مثل نمایشی با شعار "نمایش مردمی" که بلیط هایش برای همه گران باشد. درست است که گاهی رایگان تئاتر بازی می کنند اما فقط نمایش در نمایش است. البته همیشه هم اینطور نیست جای تان خالی دیروز کشیده ای نقد از پدرم خوردم. عیبی ندارد. حق دارد. پول این همه اینترنت کجا بود؟ قطعا سرسام آور است. تاکید های معلم از یک طرف و کتک های پدرم از طرف دیگر. واقعا نمیدانم چه باید بکنم. به حرف معلم عمل کنم و آبرویم را حفظ کنم یا گردن پدرم را از زیر گیوتین اپراتورها کنار بکشم؟ شوخی که نیست! ما بعضی شب ها توان شام خوردن نداریم. حتی بعضی روزها یک وعده غذای گرم هم نداریم. با این اوصاف اگر کسی سوال کرد که درس ات چطور است، باید حواسم را جمع کنم که راجع به کلاس های مجازی صحبت می کند. این کلاس ها مجازی هستند یا جزایی؟می دانم گوشتان از این حرف ها پُرِ پر است اما واقعا من چه گناهی کردم؟ چرا باید آنچنان فشار روی من باشد که سخن همه را نیش و کنایه بشنوم؟ چرا باید ناخودآگاه هر صدای محکمی را چَک های پدرم و ناله های گربه ها را گریه های مادرم تصورم کنم؟ از حق نگذریم. تا به حال اعتراض و گلایه زیاد شده است. اما گویا فقط اعتراض و گلایه می شود و وضع ما هیچ تفاوتی نسبت به قبل نمی کند! البته دروغ چرا، نسبت به قبل تغییر می کند. وضع ما بد و بدتر می شود!ببخشید اگر لحن تندی دارم. چون واقعا ناراحتم. ناراحت و بسیار عصبانی هستم. خصوصا وقتی می شنوم که وعده می دهند "لیست کمک ها در راه است"خدایا خیرین بزرگ و کوچک بی منت را خیر بدهد. نمی توانم کمک هایی که به صف می شوند و از سر و کول تلویزیون بالا می روند را تماشا کنم. واقعا نمی توانم. نمی توانم با اسم شبکه شاد کنار بیایم. هیچ چیز که یاد نگرفته باشم. فرق رایگان و غیر رایگان را می دانم. این شاد، کجایش شاد است؟ سامانه ای سراسر غم است. شاید ساده بنظر برسد. اما نمیدانید وقتی تمام امیدت به همین است که بالاخره در آنجا می توانی رایگان و با آرامش در کلاس ات شرکتی کنی اما آنقدر کند عمل می کند که عملا برگزاری کلاس در آن غیر ممکن می شود. این یعنی بعید است بتوانم در کلاس آنلاین شرکت کنم. ساده بگویم چون پولی اینترنتی در کار نیست و از طرفی تلفن همراه را هم باید پس بدهم. می دانم تکراری حرف میزنم. حتما تا به حال شنیده اید یا خوانده اید. اما بعد چه کرده اید؟ باز نشر داده اید؟ ممنون اما فرقی به حال من نداشته است. شما که به روز هستید می توانید بگویید که سرنوشت من زیر حملات انگشتان برای لمس صفحات گوشی ها چه خواهد شد؟ با این اوصاف می توانید من و شرایطم را به ماسک طلقی و ژل ضد عفونی کننده اجباری پیوند بزنید؟ بهتر است متن از این طولانی تر نشوم. "دو صد گفته چو نیم کردار نیست" ضرب المثل زیبایی است. اما چه فایده! به آن عمل که نمی شود. به درد همان کتاب های ادبی و گنده گویی های برخی می خورد!خلاصه که معذرت خواهی میکنم. سعی کردم به بهترین نحو حرف بزنم اما خب از یک دانش آموز چه انتظاری دارید! شما که علم بیشتری دارید گفته های من را اصلاح کنید. و با توانایی بیشتری که دارید بهتر درباره حق و حقوق خود صحبت کنید و از حقوق و تکالیف ما هم دفاع کنید. امیدوام روزی "همه" در معنای واقعی کلمه باشد و به "هر" همیشه عمل شود. و بتوانیم در کنار هم به مساوات زندگی کنیم. به تبعیت از انتهای این مقاله و برای حسن ختام، "ده نکته درباره انتظارات و چشم اندازهای آموزشی" درنظر گرفته شده است. هم اکنون این ده نکته و تمامی محتوای تولیدی ما را به صورت یکجا در کانال تلگرامی به آدرس زیر در اختیار داشته باشید.ما را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:اینستاگرام: instagram.com/beshaarat_team تلگرام:t.me/beshaarat_teamبشارتبشارتFri, 15 May 2020 19:53:09 +0430https://virgool.ir/@beshaarat_team/اندر-حکایت-کورس-های-ناقله-از-محتوای-کرونایی-vzyfbnpuojqqbeshaarat_team توجه: در این متن از برخی کلمات به عمد مکرراً استفاده شده است. بهار است. و هوای اردیبهشتی مطبوع تر از هر زمان دیگری به نظر می رسد. این حس دلنشین را حتی از پنجره هم به راحتی می توان تشخیص داد. دقایقی ایستادن بدون این پا و آن پا کردن و تماشای رقص شاخه های درختان، زیر سایه ها و لابه لای شاخ و برگ ها کامجویی پرنده ای با چشم های بسته از نوازش قطرات باران، و بارانی که این روزها سانس های نمایش خود را افزایش داده است.و این یکی حتی به پشت پنجره ایستادن هم نیاز ندارد. صدای لطیف اما عجیب و غیر قابل ضبط سقوط دانه های هماهنگ بر ناودان ها حتی از نرم افزارهای پیش بینی آب و هوا هم قابل درک و لمس است.چرا؟ شاید به این دلیل باشد که این روزها ذهن هایمان طبیعی تر و خوش آیند تر از آن را به خاطر ندارد.پس طبیعی است اگر ما در برابر این احساس طبیعی، واکنش های طبیعی داشته باشیم.مانند اینکه پنجره ها و درهای بالکن ها را باز بگذاریم، تا به قول یک آشنا، کورانی مصنوعی ایجاد کنیم تا از این نسیمی با طراوت که اگر محیط محیا باشد همه ما را خالصانه طواف خواهد کرد بی بهره نمانیم.البته نباید فراموش کنیم که طبیعت محدود به درخت و سبزه نیست!و در عالم فطری و منسوب به طبیعت، حتی رفتار ها هم طبیعی هستند!البته این به معنای جدا کردن دست های اراده و اختیار از زندگی های ما نیست.بلکه ذات موضوع حقیقتا طبیعی است؛ یعنی اراده های طبیعی!بنابراین انسان اگر اصرار بر خودکشی روحی نداشته باشد و فطرت خودش را برای ردیابی حقوق خود آزاد بگذارد، تمامی راستی ها و درستی ها را خواهد یافت و در مقابل پرداخت بهای آن نه تنها برای تکالیف معقول هیچ نوع سرکشی ندارد بلکه از آنها استقبال هم خواهد کرد.بله این انسان است که در این مسیر برای نهایت کامیابی از احساسات ناب طبیعی تنها نیست و مسیرهای طبیعی را با سرشت خود شناسایی می کند و اگر در این کشف ناکام بماند، از اینکه خود را محروم ابدی بداند حذر می کند و راه مصنوعی مختص به خود را می سازد.تمام این توصیفات مخصوص انسان است. اوست که نه تنها در بحبوحه و گرماگرم عمر محدود خود، بلکه در سرتاسر طول و عرض تاریخ اینچنین رفتار کرده و می کند؛ و یا حداقل در تلاش بوده که این چنین عمل کند. چرا گاهی آدمی در طریق این کامیابی با مشقت بیشتری مواجه می شود؟ جواب واضح نیست اما دور از ذهن هم نیست. در اینجا غرض این نیست مانند یک کتابفروش که قصد معرفی و فروش کتاب هایش را دارد از شما پرسیده شود که از رنسانس چه می دانید؟ اما اگر اندکی اهل مطالعه تاریخ هم باشید، حتما اطلاع دارید که آدمی از ابتدا و در راه انعقاد کلمه انتها، چه زمانیکه ایستاده بر سکوی پیشرفت در پی یافتن لذت های جدید بوده تا صفحات مهم کتب تاریخی را کتابت کند و چه قصد داشته که در میانه روزمرگی از خوشی های از قبل تعریف شده برخوردار شود، همواره با مشکلاتی رو به رو بوده و هست. از مشکلات شخصی و انفرادی گرفته تا مشکلات همگانی و فراگیر، یا حتی اپیدمی یک ویروس!همین جملات به صرف روی کاغذ بودن کافی است تا کمی ظن و ترس بر همه ما مستولی شود. زیرا هنوز اصطحکاک روانی و رفتاری ما با آن به پایان نرسیده و همچنان ادامه دارد. هرچند که از همان آغاز سعی کردیم که با اقداماتی از قبیل اجرای طرح هایی مانند فاصله گذاری اجتماعی خود را مسلط جلوه دهیم و با نمایش و اعلام آمارها و مقایسه با سایر کشور ها رقابتی موفق را به القاء کنیم.و پس از گذشت مدتی با اضافه کردن کلماتی همچون "هوشمند"، کم کم دم از غلبه بر این مشکل بزنیم. خود شما در این جامعه سکونت دارید و بهتر از هر کسی دیگری از موفقیت یا عدم موفقیت این طرح ها و اقدامات و کلمات اطلاع دارید و یا اگر می خواهید دانسته ها و داده های خود را افرایش دهید کافی است جستجویی ساده از کلید واژه های مخصوص این روزها در موتور جستجوگر گوگل داشته باشید. بنابراین بیش از این به خود شما واگذار می شود.اما میل به چنین اقداماتی و طراحی کورس هایی که در این روز ها فراگیر و همه جایی شده، دقیقا به گلوله برفی کوچکی تشبیه می شود که مولد بهمنی غیر قابل کنترل است. وقتی کوشش طبیعی انسان برای پیمودن راه های طبیعی و یا ساخت راه های مصنوعی در جهت رفع مشکلات و موانعی که قصد حکومت دارند از مسیر صحیح و اصلی منحرف می شوند، رقابت هایی زائد متولد می شوند که مثل خزه استقامت نردبان انسانیت را می مکد و شخص بالارونده را تنها و معلق میان زمین و آسمان با پوکی محض رها میکند.به همین سبب حتی فارغ از مسائل و تبعات اقتصادی، معضلات گوناگون دامن گیر ما می شود و ما را به نحو دردناکی زمین می زند، مانند دنده های یک موتور سیکلت که گوشه لباس از هرکجا بی خبری را به دندان می کشد. ولی ما به گونه ای رفتار میکنیم که گویا سقوط سرنشین از مرکب مسئله اصلی نبوده است.همگی درباره مقصود این جمله آگاهی کامل را داریم پس گذر میکنیم. درباره کرونا هم دقیقا همین فرآیند مستقر و مستعمل شده است. از یک دوست شنیدم که می گفت صحبت از حوادث کرونایی دیگر نخ نما شده و آدم را دل زده می کند. شاید سوء و ممنوع نباشد اگر این احساس بی میلی را مشترک برای کل جامعه تفسیر کنیم.فراموش نکنیم که در مواجه و مقابله با هرچیز جدید؛ سرسختی، تمایل به رقابت و انتظار از دیگران به شدت افزایش پیدا می کند. حتی اگر این سه عامل را طوفان هایی در نظر بگیریم که وقوع و حادث شدنشان خارج از اراده ماست، اما قطعا نحوه مقابله با آنها کامل ارادی و فرمان پذیر از اختیار ماست. ما کاملا مختار هستیم که طبیعی رفتار کنیم. پس بهتر نیست به جای اینکه با صرف صحبت، نان در بیاوریم و یا جلب توجه بیهوده کنیم، حداقل درباره نان های آجر شده و یا آجر سازان و آجر شکنان تامل و تفکر کنیم؟انتظاری نیست که همگی درباره مافیای ماسک و لوازم بهداشتی اطلاعات داشته باشیم؛ انتظاری نیست که همگی بدانیم چرا قیمت فروش گوجه فرنگی برای باغدار زحمتکش کیلویی چهارصد تومان است اما قیمت خرید برای مصرف کننده بی نوا در بازارها فرسنگ ها با حقیقت فاصله دارد؛ انتظاری نیست همگی بدانیم چرا این روزها کانتینر های ماسک از کانتینر های نفت ارزشمند تر هستند و با این حساب سرنوشت کشور متکی به نفت چه می شود. و...اما انتظار می رود همه بدانیم آدمی ابتدا روح و سپس جسم است. انتظار می رود همگی ردیاب حقوق خود را آزاد بگذاریم و راستی ها و درستی ها را بیابیم و مقابل از تکالیف حقیقی ترسی نداشته باشیم. انتظار می رود بر سرشت و فطرت خود تکیه کنیم و در پی کامجویی از احساسات ناب و طبیعی باشیم.و به هیچ عنوان چنین حرکت هایی دشوار نیست و در مقیاس عمومی، حداقل های موجود درباره خود و نزیکانمان به اندازه ای هست که سرگرم کننده و مفید باشد.مهران مدیری در برنامه از حضار و بینندگان خواست که دختر خانم جوانی را تصور کنند که بعد از گذشت مدت ها تصمیم گرفته تا دستی بر صورت خود بکشد و حالا دائما می شنود که به می گویند "به صورتت دست نزن". حال شما احوال این دختر خانم را تصور کنید!و یا بیشتر از آن، دختر خانم و آقا پسر جوانی را تصور کنید که بعد از مدتها دوندگی به خودشان اجازه داده اند تا اندکی بایستند و با برگزاری یک عروسی در وسع و استطاعت خودشان نفسی تازه کنند و برای یک دوندگی طولانی در زندگی مشترک انرژی مکفی ذخیره کرده باشند، اما حالا دائما می شنوند که "اجتماعات ممنوع است اما در مورد لغو رزرو تالار با شما مساعدت می شود". دست کشیدن بر صورت ها حتی محدود به تعابیر عرفی معنایی دارد، آیا میدانیم در این مورد ما چه حقوق و تکالیفی داریم؟ ازدواج حتما از حقوق ابتدایی هر شخص است، آیا می دانیم بارز ترین نشانه های آن چیست؟و ...اگر نسبت به حقوق فردی و خانوادگی خود اگاهی داشته باشیم،می توانیم آگاهی از حقوق اجتماعی را نیز در اختیار داشته باشیم.به این معنا که می توانیم از خود بپرسیم،سرنوشت کارگران ساده ای که قربانی جلوگیری از ضررهای سرمایه داران می شوند چیست؟تکلیف نابرابری موجود در کادر درمانی از قبیل عدم مساوات در دریافت کارانه و غیره که این روز ها در خط مقدم مقابله با کرونا هستند چه می شود؟و...آشنایی بیشتر حقوق و تکالیف خودمان برابر با زمان و نحوه صحیح مطالبه و اداء بهتر آنهاست. به تبعیت از انتهای این مقاله و برای حسن ختام، "ده نکته از حقوق و تکالیف اصلی ما قبل از ازدواج" درنظر گرفته شده است. هم اکنون این ده نکته و تمامی محتوای تولیدی ما را به صورت یکجا در کانال تلگرامی به آدرس زیر در اختیار داشته باشید:t.me/beshaarat_team t.me/beshaarat_team بشارتبشارتMon, 04 May 2020 06:04:06 +0430https://virgool.ir/@beshaarat_team/خطر-خرده-شیشه-های-خشونت-خانگی-برای-خردسالان-و-نوجوانان-wywwz1tejqaibeshaarat_team همزمان با نگارش این متن ، چند کودک بازیگوش در طبقه بالای ساختمان مشغول بازیگوشی هستند. تعدادشان مشخص نیست اما این حجم از هیجان از عهده یک نفر حتی بالغ هم خارج است. به خوبی احساس می شود که یکی از آنها پیوسته تلاش می کند تا کف آپارتمان را حفاری کند و از سقف به پایین بپرد. حقیقتا ساختمان را روی سرشان گذاشته اند. نکته جالب توجه این است که حتی با گذشت چند ساعت متوالی و عدم مشاهده هرگونه فروکش کردن این هیجانات و احساسات ، هیچ یک از دیگر همسایه ها اعتراضی به این موضوع نداشته اند، بلاشک در هر لحظه احتمال واکنش منفی و تند سایرین می رود و تا زمانی که این دو انرژی یکدیگر را خنثی نکنند، چه به خیر و چه شبه خیر ، غائله ختم نمی شد. بله انرژی و غائله!❕❕❕ دو کلید واژه که امروزه بیش از پیش خارج از کنترل بنظر می رسند. انرژی هایی که با توجه به شرایط حال حاضر تشدید شده و دیگر راه های گریز گذشته را ندارند و با کیفیت ماقبل این ایام تخلیه نمی شوند. همچنین غائله هایی که یا جدید، و یا آنچنان کهنه که به نوعی فراموش شده به نظر می رسند. در هر دو حالت دارای وصف غافل گیری هستند و به خوبی ختم نمی شوند. بنابراین تصور کنید؛ از تخلیط تخلیه های ناقص و خلاء ختم به خیر غائله ها چه چیز حاصل می شود؟❔❔❔ خشم❗️بله خشم حاصل تزویج عناصر مذکور است. خشم نوعی انفجار است که تخریب مختص به خود را دارد. در عصر اوج گیری تمدن بشری، حقوق و قانون حرف اول را می زنند. بنابراین شما به عنوان یک انسان حق دارید که "عصبانی" شوید و آن را بروز دهید "اما اگر این عصابیت شما مرزهای از مرزهای استاندارد گذر کرد و تبدیل به خشم شد، شما شخصا مسئول تبعات آن هستند." بله کاملا درست است، امکان دارد منشاء این خشم خارج از اراده شما باشد، و در نزدیک ترین حالت ممکن به این بحث ممکن است همان قانونی که شما را بعد از خشم مخرب خود مقصر می داند ، در بخش هایی دیگر به درستی اجرا نشود و خود دلیلی برای خشم تان باشد. از نقایص عملکرد سیستم آموزشی در این ایام، تا مسائل اقتصادی ، کاستی های دولتی، مشاغل روزمزد، ضعف در خدمات عمومی و غیره را می توان مثال زد. اما این به هیچ عنوان توجیه مناسبی نیست زیرا "انفجاری که جزء آسیب به هم نوع شما هیچ حاصل دیگری ندارد، صد در صد نفی می شود. خصوصا اگر این آسیب به عزیزان شما از جمله خانواده درجه یک شما وارد شود. عدم آگاهی در برابر راه های صحیح اعتراض هیچگاه شما را تبرعه نمی کند." یک خانواده از سه رکن و دو جنسیت خارج نیست. اگر می خواهید حقیقتا یک زندگی داشته باشید، باید در مرحله از آن نسبت به مسئولیت ها و حقوق آگاه باشید. از زمان بلوغ عقلی تا وقتی ازدواج می کنید، وقتی صاحب فرزند می شوید ، دوران کهنسالی، وصیت، ارث و در نهایت مرگ؛ حقوق و تکالیف همراه شما هستند. اگر متاهل هستید باید بدانید که نسبت به همسر خود چه مسئولیت ها و حقوقی دارید. اگر صاحب فرزند هستید باید از روابط حقوق و تکالیف متقابل خود با فرزندانتان آگاه باشید و به نسبت سنشان نیز به آنها آموزش بدهید. مفصل حقوق خانواده را می تواند بعدا پیگیری کنید و اکنون از بحث اصلی خارج است. اما توجه کنید که حقوق و تکالیف خصوصا در حوزه خانواده مطلق نیست و هر شخص می تواند بصورت منعطف با آنها برخورد کند. "همواره باید صمیمت و وحدت کنار هم در اولویت باشند." باید مطلع باشید که خشونت در چهار وجه شایع فیزیکی، جنسی، روانی و اقتصادی هم درحقوق بین الملل و هم در حقوق داخلی، چه در ابعاد روابط خانواده و چه خارج از آن پیش بینی شده و با آن برخورد می شود. و این مختص افراد بالای هجده سال نیست بلکه اطفال در سنین نه به بالا هم در کنار والدین مسئول عواقب کارهای خود هستند. پس بهتر است در این شرایط بیشتر مراقبت خود و خانواده مان در تعمالات خانوادگی باشیم، قبل از هر کلام یا کردار، احتمال بروز خشونت در وجوه مختلف را پیش بینی کنیم و به یکدیگر نیز آموزش دهیم. به ما در شبکه های مجازی بپیوندید.اینستاگرام instagram.com/beshaarat_team تلگرامt.me/beshaarat_team بشارتبشارتSat, 18 Apr 2020 15:48:19 +0430