https://virgool.ir/feed/@benymin_mhrمزخرفاتfa2026-11-11 10:31:44https://files.virgool.ir/upload/users/4859160/avatar/HYIsUO.jpghttps://virgool.ir/@benymin_mhrhttps://virgool.ir/@benymin_mhr/باهم-بودن-ua7xzo8xlxcsهوا سرده، ولی من احساس گرما میکنم، از اینجا بودنم لذت میبرم. شاید این بچه هارو درست نشناسم ولی احساس میکنم خیلی بهشون نزدیکم، احساس میکنم ثانیه به ثانیه کنار هم لذت می‌بریم. به هرکدوم که نگاه میکنم بهم لبخند میزنه، شاید میمیک صورتش معلوم نباشه. ولی من‌ میفهمم چشم هاشون پر از شور و شعفه پر از احساس صمیمیت، منم جام صمیمیتشون رو سر میکشم. حس دوست داشتنی که توی هواست رو با تموم وجود، میکشم داخل ریه ام. دماغم از سرمای هوا میسوزه ولی لذت بخشه، هوا آفتابی نیست ولی نور خورشید رو حس میکنم. چقدر چیز های بیرون این جمع مهم نیستن، چقدر توی این لحظه بقیه چیزا مهم نیست. دوست دارم تا ابد توی این لحظه بمونم. چقدر خوب که قدرشو میدونم احتمالا هممون میدونیم. توپ داغون و ازهم پاشیده بدمینتون رو با تمام قدرت میزنم، دستم درد میگیره ولی مهم نیست. پیراهنم از شلوارم بیرون اومده، مضحک شدم ولی مهم نیست اینجا هممون مضحکیم. همو بغل کردیم با تمام تفاوت هامون ، شاید خودمون نمیدونیم ولی همو بغل کردیم. پر از حس باهم بودنم. شاید همه رفتارهاشون رو دوست نداشته باشم ولی توی این لحظه تمام وجودشون رو میپذیرم، تک تکشون. همین یک لحظه کافیه برای اینکه تا وقتی زنده ام به یاد داشته باشمشون.۱۹ آبان ۱۴۰۵، دوازده تجربی، مدرسه شهدای لطیفیبنیامینبنیامینTue, 10 Nov 2026 15:53:21 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/خفگی-kbwm6iiz6px4سمیرا مثل همیشه راس ساعت ۹ شب به خانه میرسد. مضطرب کلید را روی جاکفشی میگذارد و به سمت اتاق میرود، لباس هایش را عوض میکند و موبایلش را برمیدارد و شماره را میگیرد. سمیرا : الو ؟ دانیال؟ دانیال: الو جانم؟ سمیرا: خوبی ؟ چی‌شد؟ دکتر چی‌گفت؟ دانیال : ولش کن، بیخیال.سمیرا: دانیال خواهش میکنم. دانیال: یکم قضیه جدیه.سمیرا: یعنی چی یکم جدیه؟ چرا مثل آدم حرف نمیزنی؟ دانیال: چی میخوای بدونی؟ باید شیمی درمانی رو شروع کنم، خوبه ؟ این راضیت میکنه؟ دارو هام هرکدوم خدا تومنه اینا تورو ارضا میکنه؟ سمیرا شروع به اشک ریختن میکند.دانیال: خواهش میکنم سمیرا گریه نکن. شاید حالم بهتر بشه دکتر گفته باید بستری بمونم، اینجوری تحت نظرم. سمیرا میشنوی؟ خواهش میکنم.سمیرا هق هق کنان میگوید: آره میفهمم، باشه باشه ولی آخه چرا؟ چرا باید این بلا سر تو بیاد من نمیفهمم، خدایا چرا اینطوریه؟ دانیال: عزیزکم، چیزی نشده هنوز که، ما باید روحیمونو حفظ کنیم اشکالی نداره.سمیرا : باشه باشه. به مامانت گفتی؟ بیمارستان کسی پیشت میمونه؟ دانیال: آره به مامان گفتم، دیگه کیو دارم؟ مامان پیشم میمونه دیگه.سمیرا دوباره بغضش می‌ترکد و میگوید: دانیال، متاسفم من واقعا نمیتونم بیام پیشت، میدونی که شرایطم چجوریه؟ چی بگم آخه؟ بگم همکارم مریضه؟ میدونی که چی میگم؟ اون بهم شک میکنه.دانیال : آره سمیرای من، منم چیزی نگفتم، اشکال نداره اصلا.سمیرا: مرسی که درک میکنی، الان درد داری؟ بیمارستان خوبه؟ اوضاعت ردیفه؟دانیال : آره بد نیست، بیمارستانه دیگه.سمیرا : ای کاش الان پیشت بودم، باور کن همه جوره خودمو وقفت میکردم ولی خدایا لعنت به من نمیتونم.سمیرا دوباره گریه میکند.دانیال: خواهش میکنم سمیرا، نمیخوام اشکتو ببینم، گریه نکن میفهمه. سمیرا: باشه باشه ، ببین من دیگه باید برم، تو مطمئنی پول نمیخوای؟ میتونم از محمدرضا قرض کنما، میگم برای یکی از دوستام میخوام که شک نکنه.دانیال : نه عزیزم فعلا پول دارم، اگر نیاز شد بهت میگم، حالا سریعتر برو الان میادا، مراقب خودت باش‌. سمیرا : باشه ، می‌بوسمت. سمیرا تلفن را روی میز میگذارد، سرش را در دو دستش میگیرد و اشک میریزد. به ساعت نگاه میکنم ساعت ۹:۴۵ دقیقه شب است، سریع بلند میشود و به دستشویی میرود. جلوی آینه دستشویی اشک هایش را پاک میکند، کمی آرایش میکند. در همین حین صدای در می‌آید. صدای بچه در خانه میپیچد.محمدرضا : آرسام، آروم بدو.آرسام : مامان،مامان.سمیرا: جانم؟ آرسام : مامان ببین امروز شلوارمو توی مهد کودک پاره کردم. سمیرا آهی کشید و گفت : باشه بزار توی اتاق میبرمش خیاطی.محمدرضا پیش سمیرا آمد و بوسه ای بر پیشانی اش زد. سمیرا : خوبی عزیزم؟ محمدرضا : آره، گل.سمیرا : کار چطور بود ؟ محمدرضا : خوب بود، غذا رو بیار بخوریم گشنمه. سمیرا با وجود احساس ضعفی که دارد میز را می‌چیند. سه نفری سر میز نشسته اند و مشغول خوردن هستند.آرسام : مامان، من امروز ی کتونی قشنگ تو مغازه دیدم، با بابا صحبت کردم میخوام بخرمش. سمیرا: نه، چندتا کتونی میخوای مگه تو؟ توی همین ماه دوتا خریدی. من ۳۵ سالمه کلا ۲ تا کتونی دارم. آرسام : خب شاید من با تو فرق دارم.سمیرا: آرسام، خواهش میکنم اصلا حوصله بحث های طولانی ندارم، تو نباید...محمدرضا : چه اشکالی داره سمیرا؟ میخرم برات بابا.سمیرا لحظه ای به محمدرضا خیره میشود، اما بازهم چیزی نمیگوید‌. حین غذا سمیرا بغضش می‌ترکد و شروع به گریه میکند. محمدرضا : سمیرا چیزی شده؟ آرسام ی دقیقه برو تو اتاقت.آرسام داخل اتاق میرود. محمدرضا : سمیرا چی شده؟ چرا گریه میکنی؟ سمیرا اشک هایش را پاک میکند و میگوید: چیزی نیست، خوبم باور کن‌. محمدرضا با خشم میگوید: چیزی نیست؟ پس چرا داری گریه میکنی؟سمیرا : هیچی بابا، همینجوری دلم تنگ مامانم شده. محمدرضا : تو هم که مارو مسخره کردی، هفته پیش مامانت خونه ما بود. سمیرا : آره میدونم ببخشید. محمدرضا : دوباره پریودی؟ سمیرا: نه محمدرضا چه حرفیه؟ هر دفعه باید این سوال مسخره رو بپرسی؟ محمد‌رضا : چمیدونم تویی دیگه.سمیرا : الان چون زنم نباید ناراحت بشم؟ آخ خدایا بیخیال من میرم بخوابم. سریع از جایش بلند میشود و به سمت اتاق میرود خود را روی تخت می‌اندازد و آرام گریه میکند.بنیامینبنیامینTue, 10 Nov 2026 15:41:40 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/نظری-بر-مارک-روبیو-h7uq6f6obtmcسلام دوستان، کسایی که صفحه منو دنبال میکنن میدونن اینجا فعالیت سیاسی نمیکنم به خیلی از دلایل که خیلیاش مشخصه، اما این نوشته رو خیلی یهویی دارم مینویسم چون میبینم خیلی واکنش های عجیب و گاهی اگزجره به سخنرانی اخیر روبیو در یونان میشنوم.من نظرم درمورد آمریکا مثل همیشه ابرقدرت ها بوده، سلطه‌طلب و پی منافع. طبیعیش هم همینه حالا این ابر قدرت ی جایی به سود ما یا زیان ما عمل میکنه ولی چیزی که مشخصه ما مردم خیلی براش مهم نیستیم. اما بریم سر مسئله اصلی،سخنرانی مارک روبیو، که جنجال به پا کرده. ببینید دوستان همونطور که شما بهتر از من میدونید، دولت آقای ترامپ ی دولت راست افراطی پوپولیست هستش.سر همین مسئله خیلی نمیشه به حرفاشون اعتماد کرد ی روز میگن فلان ملت متمدنه روز بعد میگن همون ملت وحشی‌ان. اینکه شمای چپ یا اسلامگرا شروع میکنید سخنرانیشون رو تحلیل کردن و ازش نتیجه گرفتن دو حالت داره یا اینکه فقط دنبال نقد بی پایه و اساس هستی و میخوای الکی سر و صدا بکنی یا اینکه واقعا متوجه نیستی مدل این دولت همینه. کاملا واضحه حرف های روبیو واسه این بوده که جامعه آمریکایی و اروپایی رو قانع کنه که جنگ با ایران توجیه واضحه ای داره و لازمه وگرنه آمریکا رو چه به یونان؟ بعد اگر از نظر شما این حرف آقای روبیو به معنی اینکه با ملت ایران دشمنه و از ایرانیا متنفره، پس وقتی که ترامپ توییت میزنه ما میخواییم برای مردم ایران آزادی بیاریم پس اون رو هم باید بپذیرید. چون وقتی از روی یک سخنرانی که اونم توی قلب یونان بوده نتیجه میگیرید که دولت ترامپ از مردم ایران متنفره پس با ی توییت ترامپ هم باید نتیجه بگیرید آمریکا میخواد برای مردم ایران آزادی بیاره. درکل به نظرم آمریکا و کلا همه ابرقدرت ها ثابت کردن که مردم عادی کلا به هیچ عضوی از بدنشون نیستن حالا چه به قول شما متمدن باشن یا به قول اونا غارتگر.خوشحال میشم نظرتون رو بدونم.بنیامینبنیامینMon, 12 Oct 2026 01:35:37 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/بغض-nq0sw6dn6lxhزنگ تفریحِ دوم صدا خورد. بردیا خیلی خسته شده بود. به نظر او فارسی دوم دبستان سخت‌ترین کتاب تاریخ است. لقمه اش رو برداشت و دوان دوان به حیاط مدرسه رفت. در حیاط چشم انداخت تا محسن را پیدا کند، او بین بچه ها مشغول گپ زدن بود، به سمتش دوید. بردیا نفس نفس زنان پرید وسط حرف بچه ها و گفت : وای چقدر این خانم منتظری مسخره درس میده، اصلا نمیتونم سر کلاس بشینم انگار پاهام سیخ سیخ میشه.محسن نگاهی به او کرد و گفت : نه خوبه که.بردیا : نمیدونم واسه من چرا اینجوریه، خیلی طولانیه.محسن: راستی بردیا ی دیقه بیا باهات کار دارم. محسن دست بردیا را گرفت و او را به گوشه حیاط برد. نگاهی شکاک به اطراف انداخت و گفت : میخوام بهت نشون بدم امروز چی آوردم مدرسه.بردیا هیجان زده شد و با صدای بلند گفت: چی آوردی.محسن: هیسسس، نباید کسی بفهمه من فقط به تو دارم میگم.بردیا : آها خب چیه؟ محسن از جیبش یک پیکسل سنجاقی در آورد و به بردیا نشان داد : ببین، روش عکس بتمن داره.بردیا دوباره با صدای بلند گفت : وای خدایا، چقدر خفنهه. محسن دوباره گفت : هیسس ، اگه بچه ها بفهمن به معاون میگن و ازم میگیرنش.بردیا : ببخشید حواسم نبود. از کجا پیداش کردی؟ محسن : پسرخاله ام برام از تهران خریده، قشنگه نه؟ بردیا: آره میشه، ببینمش؟ محسن پیکسل را به بردیا داد. بردیا دقیق آن را وارسی کرد. ناگهان زنگ کلاس به صدا درآمد.محسن: زودباش بدش من باید بریم. بردیا با توئم.محسن پیکسل را از دست بردیا کشید و به سمت داخل مدرسه حرکت کرد. ناگهان بردیا به او حمله کرد و او را هل داد و محسن محکم زمین خورد. محسن سریعا بلند شد و گفت: این چه کاری میکنی؟ بردیا: چرا از دستم میکشی ؟ محسن : خیلی بیشعوری. محسن با خشم سریع به سمت کلاس دوید. بردیا هم دنبال او دوید و سر کلاس نشستند.بردیا همچنان از دست محسن عصبانی بود، به نظرش او خیلی خسیس می‌آمد. اما تا پایان کلاس قضیه را فراموش کرد.وقتی زنگ خانه به صدا درآمد بردیا محسن را صدا زد و گفت: هی تو از کدوم طرف میری خونه؟ محسن نگاهی از عصبانیت به او انداخت و گفت: برو بابا، عوضی.محسن رفت و بردیا جلوی در مدرسه تنها ماند. تازه یادش آمده بود چه شده. تصمیم گرفت تنها به خانه برود. در راه طبق معمول با خودش حرف میزد. شروع کرد ناخون هایش را کندن انقدر محکم که از انگشتانش خون بیاید. از قصد به سنگ های خیابان لگد میزد. ناگهان ماشین مامان از کنارش رد شد و فریاد زد : مامان ، وایسا. مامان ترمز زد و منتظر ماند تا بردیا سوار شود. مامان گفت : سلام، بردیا خوبی؟ بردیا : آره مامان. چند دقیقه ای سکوت میانشان برقرار بود تا اینکه مامان متوجه دست های بردیا شد. مامان : بردیا دوباره داری ناخوناتو میکنی؟ چند بار باید درموردش صحبت کنیم؟ چرا متوجه نیستی؟بردیا : آخه مامان میدونی چی شده؟ مامان : بگو چیشده پسرم؟بردیا : امروز زنگ دوم، محسن ..... تلفن مامان زنگ خورد و مامان گفت : ی لحظه وایسا. تلفن مامان طول کشید و به خانه رسیدند، در خانه مامان قضیه ناخون ها را فراموش کرده بود. بعد از ناهار، بردیا خوابش نمیبرد و دائم فکر میکرد. به این نتیجه رسیده بود که باید از محسن عذرخواهی بکند. رفت جلوی آینه دستشویی ایستاد و شروع کرد با خودش صحبت کردن: محسن ببخشید که .... نه یعنی محسن من نباید .. نمیدونم چرا اینکارو کردم.... تروخدا با من آشتی کن اووف خدایا. سرافکنده به سمت پذیرایی رفت و با قیافه عبوس رو مبل نشست. بابا بالاخره خانه آمد. با چهره آروم و کمی عصبانی همیشگی. بردیا سلام کرد و بابا مثل همیشه جواب سلامش را داد‌. بعد به سرعت به آشپزخانه رفت و در را بست. صدای صحبت هایشان می‌آمد. بابا صدایش را بالا برده بود و سر مامان داد میزد. مامان هم صدایش را بالا‌تر برد و حالا هر دو باهم فریاد میزدند. بردیا تمرکزش بهم ریخت و تصمیم‌گرفت به خانه پدربزرگ برود، سوار دوچرخه اش شد و به خانه پدربزرگ، که دو کوچه بالا‌تر بود رفت. وقتی پدربزرگ او را دید خیلی خوشحال شد و طبق معمول شروع کرد به ماچ کردن بردیا. بردیا داخل خانه رفت و شروع کرد با توپ بازی کردن. چند بار محکم توپ را به زمین کوبید. پدر‌بزرگ متوجه رفتار عجیب او شد و گفت : بردیا بابا، چیشده؟ بردیا : هیچی پدرجون. پدربزرگ : بگو ببینم حرف حسابت چیه؟ بردیا : امروز تو مدرسه دعوام شده.پدربزرگ : با کی؟ بردیا : یکی از دوستام.پدربزرگ زد زیر خنده و گفت : ای بابا بچه اینکه غصه خوردن نداره. مهم نیست فردا یادش میره، انقدر از این دعوا ها ما کردیم که یادش بخیر ی بار با یکی از بچه های مدرسه دعوا شده بود و بعد اون .... پدربزرگ شروع کرد به خاطره تعریف کردن ولی بردیا بازم با توپ بیشتر بازی میکرد انقدر بازی کرد تا شب شد و به خانه برگشت و مستقیم به تخت‌خواب رفت. صبح به مدرسه رفت و جلوی کلاس منتظر محسن ماند، محسن آمد و بی توجه به بردیا به داخل کلاس رفت. بردیا جلویش ایستاد و گفت : محسن ی دیقه وایسا....اما محسن رفت و به او گوش نداد. زنگ تفریح که خورد محسن توی حیاط مشغول بازی با بقیه بچه ها شد. بردیا از گوشه حیاط به او نگاه میکرد اما دیگر جرئت جلو رفتن نداشت. بردیا بغضش گرفته بود دلش میخواست گریه کند.توپ محسن اتفاقی به سمت بردیا می‌آید.بردیا توپ را برمی‌دارد.محسن از دور نگاهش می‌کند و می‌گوید:بدش من.بردیا توپ را می‌دهد، ولی این بار نمی‌رود.فقط می‌گوید:محسن... ببخشید.محسن چند ثانیه نگاهش می‌کند و می‌گوید:هنوز باهات قهرم.و توپ را می‌گیرد و می‌رود.بنیامینبنیامینThu, 08 Oct 2026 01:42:19 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/امید-hsw8wtcatyvpبهروز محکم در آپارتمان رو کوبید و وارد خانه شد. تلو تلو خوران به سمت پذیرایی رفت و جلوی ورودی پذیرایی ایستاد. خانه کوچک ۵۳ متری پر شده بود از بوی الکل.بهروز با همان حالت مستی و با صدای بلند گفت: سلام بر ناهید خانم، حال شما چطوره بانو؟ناهید با چهره ای سرد و بی تفاوت روی کاناپه نشسته بود. همان هودی سبز همیشگی را پوشیده بود و با بی‌میلی تلوزیون نگاه میکرد.بهروز دوباره گفت: ناهید خانم، عزیزکم، چرا جواب سلاممو نمیدی؟ناهید: سلام.بهروز : خب؟ناهید : خب که چی؟بهروز لنگان لنگان به طرف کاناپه اومد و خودش را کنار ناهید ولو کرد.ناهید: میشه نزدیک نیای؟ بوی گند الکل میدی.بهروز : ناهیید، ضد حال نزن دیگه. چرا انقدر نامهربونی؟ناهید: بهروز، اصلا حوصله ندارم.بهروز : خواهش میکنم ناهید با من حرف بزن.ناهید: حرفی ندارم با ی الکلی بزنم.بهروز : آها پس واسه این ناراحتی ؟ناهید: نه دقیقا، واسه اجاره عقب مونده، یخچال خالی، کار تمام وقتم و هزار تا چیز دیگه هم ناراحتم.ناهید فورا تلوزیون را خاموش کرد و به سمت اتاق خواب رفت و روی تخت دراز کشید. دقیقه ای نگذشت که بهروز هم به سمت اتاق آمد و کنار ناهید دراز کشید، بوی الکل داشت ناهید را خفه میکرد.بهروز : باشه ناهید، قبول دارم. حق داری تیکه بندازی ولی امشب اتفاقی بود و ضمننا مست نیستم.ناهید : مست نیستی بهروز؟ مست نیستی و با کفش اومدی روی تخت؟ مست نیستی و تا مغز و استخونت بوی الکل میده؟ معلوم هم نیست کی میخوای تگری بزنی.بهروز : باشه خب یکم مستم ولی میخوام ی حرف جدی باهات بزنم.ناهید : خواهش میکنم امشب رو بیخیال شو.بهروز خودش را به ناهید نزدیک تر کرد و آروم دم گوشش شروع به زمزمه کرد: ببین ناهید من امروز ابوالفضل رو دیدم، ابولفضل صالحی.ناهید: همون رفیقت که باهم به خاطر عرق دستگیر شده بودید؟بهروز: آره ولی اون الان آدم شده و توی پاساژ ولیعصر ی طلافروشی بزرگ داره، بهم گفت که فردا برم اونجا برای کار.ناهید : جدی داری میگی؟بهروز: آره دختر، معلومه که راستشو میگم.ناهید نگاهی از روی شک به بهروز انداخت و گفت : احمق اون مامانته که به تو میگه شاخ شمشاد، برو خودتو مسخره کن، تو مگه چیزی از طلا فروختن میدونی؟بهروز : هی ناهید، اینجوری نگو. قرار نیست همین روز اولی بهم ۵۰ میلیون پول بده که، کم کم یاد میگیرم. کار سختیه ولی بالاخره باید برم سرکار اینجوری نمیشه.ناهید بغض کرد و گفت : بهروز راستشو میگی ؟ واقعا میخوای بری سرکار؟بهروز : آره ناهید منو چی فرض کردی من الان چند ماهه بیکارم، وقتی تو شرکت بودم رو یادت نیست؟ باور کن بدشانسی آوردم.ناهید شروع به گریه کرد : میدونم بهروزم، دلم برای اون ورژنت تنگ شده. این چند وقته خیلی داره سخت میگذره، من دیگه نمیتونم این وضع رو تحمل کنم مطمئنی این پسره ابولفضل حقوقتو بیشتر میکنه؟بهروز : حالا بزار ی روز برم بعد ببینیم ولی عزیزم گریه نکن خواهش میکنم من قول میدم اوضاع رو بهتر بکنم.ناهید با نگاهی ملتمسانه به بهروز خیره شد او را در آغوش کشید و بوسید. بهروز هنوزم بوی الکل میداد اما دیگر برای ناهید مهم نبود.صبح روز بعد ناهید در آغوش بهروز از خواب بیدار شد. بهروز هنوز خواب بود. ناهید بلند شد و لباس هایش را پوشید و چند دقیقه ای به بهروز خیره شد و بوسه ای بر پیشانی‌اش زد. به سمت آشپزخانه رفت و صبحانه لذیذی فراهم کرد. بهروز را بیدار کرد و گفت : عزیزم، بلند شو برات صبحونه آماده کردم. بهروز سر میز نشست و با ولع مشغول خوردن شد. ناهید لبخندی بر لب داشت به خاطر اینکه حالا خانه بوی چای تازه میداد. از جایش بلند شد و لباس های کارش را پوشید قبل رفتن بار دیگر بهروز را پر حرارت بوسید و به سمت در رفت. بهروز گفت: آها راستی عزیزم میشه کارتتو بهم بدی؟ناهید: کارت چرا ؟بهروز : منو که میشناسی نمیتونم دست خالی جایی برم، ی جوری میشم. فقط میخوام کارتت همراهم باشه، همین.ناهید: باشه ولی خیلی ازش خرج نکن.بهروز : نه خرجی نمیکنم، فقط میخوام دستم باشه.ناهید نگاهی پرشور به بهروز انداخت و گفت: امیدوارم امروز موفق باشی و بتونی کارو بگیری.بهروز : مرسی گلم، شب زود بیا غذا رو من درست میکنم.ناهید لبخندی زد و از خانه خارج شد.شب، وقتی ناهید به خانه برگشت، کسی آنجا نبود. ناهید کمی منتظر ماند اما بهروز نیامد. برای خودش غذایی درست کرد و خورد و بعد هودی سبز مورد علاقه اش رو پوشید و روی کاناپه نشست و با بی میلی مشغول تماشای تلویزیون شد. چند دقیقه بعد، بهروز محکم در آپارتمان رو کوبید و وارد خانه شد. تلو تلو خوران به سمت پذیرایی رفت و جلوی ورودی پذیرایی ایستاد. خانه کوچک ۵۳ متری پر شده بود از بوی الکل.....بنیامینبنیامینSun, 04 Oct 2026 00:15:37 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/امشب-شب-آخره-ktppxsqwrfwx" امشب شب آخره" اینو رضا وقتی از روی پله های برجک نفس نفس زنان بالا می‌آمد گفت. او با پوتین پاره و یونیفرم گلی به سرعت به سمت حسین رفت، دست روی شونه او گذاشت و دوباره گفت: حسین، امشب بلاخره شب آخره. فردا برمیگردیم خونه این دوسال لعنتی هم تموم شد. حسین با چشمانی سرگشته و چهره ای بی‌رمق به رضا نگاه کرد و گفت: آره، حق با توئه. رضا : ولی خوشحال به نظر نمیای.حسین : نه من اوکیم.رضا : بگو دیگه، از فردا دیگه همو نمیبینیم، نگران نباش به کسی نمیگم.حسین: چی بگم بابا ولم کن. رضا: یا میگی یا میرم تو کل پادگان شایعه میکنم دوست دخترت ولت کرده واسه همین الان ناراحتی. حسین : ولی من‌ که دوست دختر ندارم.رضا : خب دروغ میگم.حسین : برو بگو، بیینم کی باورش میشه من دوست دختر دارم. هردو زدند زیر خنده رضا دوباره گفت: بگو دیگه.حسین : باشه بابا، میدونی توضیحش سخته من آماده خونه رفتن نیستم.رضا : وا میشه مگه؟ غذای خوشمزه خونه، اتاق گرم، تخت نرم مگه آمادگی میخواد؟حسین: میدونی که مادرم مرده، پس غذای گرم نداریم.رضا : آره میدونم.خدابیامرزتش، پس واسه همین ناراحتی؟ حسین : نه لزوما، از مرگ مامان خیلی وقته میگذره. مسئله اینکه تو اون خونه کسی منتظرم نیست من ی نون‌خور اضافه ام. بابا حاضره جنازه‌ام بگرده خونه.رضا: داداش بیخیال، بلاخره خواهرت که هست. ضمننا هرچی باشه از این خوک‌دونی که بهتره؟ حسین: یبار تا حالا همینجوری که داریم باهم حرف میزنیم با خواهرم حرف نزدم، تازه خوک‌دونی کجا بود؟ من خیلی توی این دوسال حال کردم. شما تنها دوستای من هستید. واقعا احساس میکنم به اینجا تعلق دارم، اون بیرون کسی نیستم، اینجا کلی لقب و اسم دارم ولی اون بیرون فقط حسینم. نمیدونم از فردا باید چیکار کنم؟ جایی نیست که برم میدونی چی میگم؟ شاید بهتر باشه برم بیفتم به کار.رضا : آره همینه. کار آدمو مشغول میکنه کسی چمیدونه شاید اونجا هم بهت حال داد. پسر اندازه آدم های روی زمین راه رسیدن به خدا هست. حسین : خدا؟ الان واسه من حاج رضا شدی دیوث؟ دوباره صدای قهقهه آنها بلند شد. رضا از جیبش سیگاری درآورد و گفت : خب، دیگه چرت و پرت بسه، بریم اون پشت ی نخ رو بکشیم. راستی امشب تا ساعت چند شیفتی؟ حسین : تا دو شب بعدش تویی دیگه. رضا : آها آره خوب شد یادم آوردی.سیگار را کشیدند و رضا به خوابگاه رفت و خوابید. ساعت یک ربع به دو از خواب بلند شد. لباسش را پوشید و به سمت برجک رفت.از پله‌ها که بالا می‌رفت گفت: اووف، این چه پله‌ایه ساختن، دهنمون صاف شد.وقتی رسید، دستش را روی در گذاشت. در نیمه‌باز بود.رضا: حسین؟جوابی نیامد.رضا وارد اتاقک شد. چند ثانیه همان‌جا ایستاد. بعد نگاهش به پنجره شکسته افتاد، بعد به زمین.لبخند چند ساعت پیشش یادش آمد. حق با رضا بود:"امشب شب آخره"بنیامینبنیامینThu, 24 Sep 2026 19:35:48 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/رفیق-بی-کلک-lat2olzyzdoqجلسه تمام شد و سران حزب یکی‌یکی به سمت در رفتند. استالین با همان نگاه شکاک همیشگی زیردستانش را می‌پایید. نیکلای وُزنسنسکی هنگام خروج بود که استالین صدایش زد.استالین: رفیق وُزنسنسکی، چرا چند روزی پیش ما اقامت نمی‌کنی؟ چند روز در مسکو بمان و ترتیب چند کار را بده.وُزنسنسکی: رفیق استالین، از محبت شما ممنونم، اما باید به لنینگراد برگردم و پیام شما را برسانم.استالین با تندی گفت: رفیق وُزنسنسکی، چند روز اینجا بمانید.وُزنسنسکی مکث کرد و گفت: حالا که اصرار دارید، حتماً انجام وظیفه می‌شود، رفیق استالین.استالین لبخندی زد: عالیه. رفیق اسپیریدونوف محل اقامتت را نشانت می‌دهد.وُزنسنسکی خارج شد و استالین لحظه‌ای به در خیره ماند. سپس به دفترش رفت. چند دقیقه بعد در به صدا درآمد.استالین: کیه؟بریا: بریا هستم، رفیق استالین.استالین: بیا تو.بریا وارد شد. استالین به او اشاره کرد بنشیند.استالین: امروز وُزنسنسکی اینجا بود. ازش خواستم چند روز در مسکو بماند. اول امتناع کرد، اما قبول کرد. حالا طعمه در چنگ ماست. در این چند روز تمام جلساتی را که در لنینگراد داشته بررسی کن و برایم مدرک جمع کن.بریا: حتماً، رفیق استالین. اما هنوز متوجه نمی‌شوم چرا به او شک دارید.استالین: کاملاً مشخص است. او از سگ‌های ژدانوف بود و در فتنه لنینگراد نقش داشت. بعد از آن هم تحرکات عجیبی داشت؛ جلسات مخفی با سران لنینگراد و حتی غیبت از جلسهٔ ماهانهٔ حزب. می‌خواهم مطمئن شوم و تا چند روز دیگر پرونده‌ای داشته باشم که حکم اعدامش را امضا کنم.بریا: حتماً این کار را می‌کنم.بریا رفت و استالین پیپش را روشن کرد. دوباره همان فکر همیشگی به سراغش آمد: این بار چه توطئه‌ای در کار است؟ناگهان سرگیجه گرفت. خواست از جا بلند شود، اما از هوش رفت.صبح روز بعد، در داچای کونتسفو، چشم باز کرد. ماتریونا بوتوسووا و بریا بالای سرش بودند.ماتریونا گفت: رفیق استالین، حالتان بهتر است؟ همه نگران شما بودیم.استالین: بله، فقط کمی سرگیجه داشتم.بریا گفت: دکتر می‌گوید فشار کار زیاد بوده و به استراحت نیاز دارید.استالین ناگهان به یاد وُزنسنسکی افتاد. به ماتریونا نگاه کرد. او فهمید و از اتاق بیرون رفت.استالین: رفیق بریا، ماجرای وُزنسنسکی به کجا رسید؟بریا: شواهد مهمی پیدا کردم. وُزنسنسکی و گئورگی ژوکوف چندین بار مخفیانه ملاقات داشته‌اند؛ حتی امروز صبح هم در اقامتگاه ژوکوف با هم دیدار کرده‌اند. چند تن از سران حزب نیز پیش از آمدن به مسکو با او ملاقات داشته‌اند.استالین: می‌دانستم. آنها قصد کودتا دارند. امشب پرونده را بیاور تا امضا کنم.بریا: رفیق، فکر نمی‌کنید دارید زیاده‌روی می‌کنید؟استالین با خشم گفت: امنیت ملی در خطر است! حالا برو و کاری را که گفتم انجام بده.تا شب استالین منتظر ماند. اواخر شب، ماتریونا خبر داد بریا همراه دو نفر دیگر آمده است.بریا وارد شد: سلام، رفیق استالین.مردی ناشناس پشت سرش وارد شد. سپس وُزنسنسکی.استالین با تعجب به بریا نگاه کرد.بریا گفت: رفیق استالین، بعد از بررسی بیشتر فهمیدم شک ما به وُزنسنسکی اشتباه بوده. دیدارهای او برای پیدا کردن عامل توطئه‌ها بوده است.وُزنسنسکی گفت: من همیشه به حزب وفادار بوده‌ام.استالین: پس دلیل این توطئه‌ها چه بود؟وُزنسنسکی نزدیک شد و آرام گفت: حرومزادگی تو، استالین.مرد ناشناس و وُزنسنسکی استالین را مهار کردند. بریا سرنگی بیرون آورد و پس از تزریق، در گوشش گفت:«لطفاً این غرور لعنتیت را هم با خودت ببر، جوزف.»استالین آخرین نگاهش را به بریا انداخت و چشمانش بسته شد.صبح روز بعد رادیو شوروی اعلام کرد:«جوزف ویساریونوویچ استالین بر اثر سکتهٔ مغزی درگذشت.»و کشور برای سی روز در عزای عمومی فرو رفت.بنیامینبنیامینTue, 22 Sep 2026 13:24:31 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/شک-uf93tbdopknsدر رو وا کرد و اومد تو، نگاه نافذی به من انداخت و با لبخندی معمولی گفت: سلام عزیزم.بدون اینکه منتظر پاسخ من بمونه به سمت حموم رفت تا دوش بگیره. اینم یک دلیل دیگه، هرچی بیشتر میگذره بیشتر مطمئن میشم، امروزم یادش رفت مثل همیشه بعد سرکار بیاد تا همو ببوسیم. ی اتفاقی داره برای نازنین میفته، مطمئنم مثل همیشه نیست، بوسه بعد سرکار رو فراموش میکنه، بعد باشگاه برام اتفاقای مسخره باشگاهشو با اون لحن پرشور تعریف نمیکنه، دیگه موقع شوخی یواشکی زیر لبش بهم فحش نمیده، از همیشه زیباتره ولی انگار دیگه زیباییش برای من نیست، حتی موقع رابطه جنسی هم اینو حس میکنه دیگه گرمای سابق رو نداره.خدای من، نازنین چرا؟ چی میتونه باشه؟ شاید افسرده شده؟ ولی نه، اون مثل همیشه سرکار میره، با دوستاش حرف میزنه، باشگاه میره، فقط انگار سرد شده. شاید من براش تکراری شدم، نمیدونم. وایسا ببینم، شایدم... وای نه، نباید اون باشه، نه نه، نمیتونه، نازنین اینکارو با من نمیکنه.ولی شایدم همین باشه. جدیدا خیلی روی موبایلش حساس شده، مثلا همین الان موبایلشو کجا گذاشت؟ وای، اگه اینجوری باشه، آخه چرا؟ چرا نازنین؟ نه نه، وایسا، خودتو جمع کن. من ی مرد منطقی هستم، باشه؟ زود قضاوت نکنه، اول باید مطمئن بشم قضیه اینه یا نه، اوکی؟ اما چجوری؟امم، میتونم شب وقتی خوابه گوشیش رو چک کنم. آره، فکر خوبیه. یکم غیر اخلاقیه، ولی در هر صورت من شوهرشم، احتمالا این حق رو دارم.وایسا، از حموم اومد.- راستی نازنین، باشگاه چطور بود؟- همم، مثل همیشه دیگه.دیدی؟ حتی جواب هاشم سرد شده، حتما ی چیزی هست.امشب موقع خواب چک میکنم.موقع خواب:صدای نفسش میشنوم. کار خوبی کردم که خودمو زدم به خواب. اینجوری مطمئن میشه اگه بخواد با کسی چت بکنه، دیگه پاک نمیکنه. فعلا صدای تایپ کردنش رو میفهمم، دقیقا کنارم و روی تختمون دراز کشیده و داره اینکارو با من میکنه. باورم نمیشه، نه، صبر کن، آروم باش، هنوز چیزی مشخص نیست.آها، گوشی رو گذاشت زمین، حالا میخوابه. من صدای نفس هاشو حفظم. وقتی نفسش آروم و عمیق میشه یعنی خوابه، ۵ ساله که همینجوریه، مثل ی پری دریایی ناز ولی اغواگر میخوابه، مثل یک مار زیبا و فریبنده. حالا بخواب پری دریایی من، امشب پرده از حقیقت برمیدارم.خوبه، صدای نفساش آروم شده، معلوم که خوابیده. قبلا عادت داشتم وقتی اینجوری به خواب میرفت دست هاشو بگیرم، اما امشب متفاوته. باید آروم بلند بشم. خب، موبایلش کجاست؟ آها، روی میز تلفن کنار تخت. خب، آها، عه؟ چرا عکس مارو از بکگراندش برداشته؟ دیدی؟ اینم ی نشونه دیگه.رمزش رو که میدونم، تاریخ تولد خودمه، ۱۳۸۱. چی؟ اشتباهه؟ لعنتی، باورم نمیشه. نازنین، بیخیال، بزار تاریخ تولد خودشو بزنم، ۱۳۷۳. بازم اشتباهه. که اشکال نداره، از انگشتش استفاده میکنم. اون مثل بچه ها با دست های باز میخوابه، دستتو آروم بده من، عزیزم. آها، حله. بریم ببینیم چیکار داری میکنی تو گوشیت، فرشته کوچولو وحشی.....بنیامینبنیامینSun, 20 Sep 2026 13:13:32 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/ناله-nl28h1vu3x4hدر سراسر زندگی ننگین و تاسف‌بارم از ناله کردن برای کسی که کاری از دستش برنمیاد بدم میومده و دلم نمیخواست درد و رنج خودمو به کسی که کاری ازش برنمیاد یا نمیخواد کاری بکنه تحمیل کنم. اما واقعیت اینه زندگی کاری میکنه از ایده‌آلی که داشتیم فاصله بگیریم.این متن چیزی جز حس من به شرایط موجود نیست، چیزی جز چندتا تفسیر یاس‌آمیز نیست، و خودمونی بگم چیزی جز چص‌ناله نیست، پس اگه حوصله اشو ندارید نخونید چون نمیخوام به کسی کاری ازش برنمیاد چیزیو تحمیل کنم اما باید این حرفا رو بالا بیارم.۳ ماه میشه که تو ویرگول چیزی ننوشتم، فکر میکنم به خاطر اینکه از حرفای الکی قشنگ یا فلسفی کصشر خسته شدم، جدیدا این خشم رو نسبت به هر چیزی که فلسفی یا عمیق حرف میزنه دارم. نمیدونمم چرا؟ ولی خب شاید میدونم، خستم واقعا. من ی پسر ۱۷ ساله احمقم با زندگی مسخره و تاسف بار. عجیبه، توی زندگی روزمره ام درگیر خیلی چیزای مسخره ای هستم. خیلی مسخره حتی شرمم میاد بگم، شاید مقصرش من نیستم ولی بارشو روی دوشم احساس میکنم. چیزای حقیر مثل کرایه ماشین، تابو های خانوادگی احمقانه وای خدای من حتی نمیتونم بنویسمشون انقدر که احمقانه‌ست. توی ی شهر کوچیک با خانواده سنتی و از هم گسسته و مسائل احمقانه زندگی میکنم ولی خیلی پر ادعا هستم، صادقانه بگم لقمه های بزرگ تر از دهنم برمیدارم، میدونید چی میگم؟ خونه و زندگی من شبیه شخصیت های فیلم های سعید روستاییه ولی در عین حال هر ماه جلسه نقد کتاب میرم حتی اگه شده پولشو قرض کنم، متناقض نیست؟ حتی احمقانه‌ست. باور کنید اینارو تعریف حساب نمیکنم، از خودم خستم، من انگار در دو دنیای متفاوت زندگی میکنم، انگار من دو نفرم. جلسه نقد کتابی که میرم پر از آدمای پولدار و روشنفکره که میشینن و از نظام سرمایه داری مینالن و درمورد پوچی مدرن کصشر میگن، آدمایی که وقتی ۶ سالشون بود پیانو آکوستیک خونه شون بود، بعد من از در و دهات کلی میکوبم و میرم اونجا تا درمورد مواجهه با پوچی مدرن باهاشون بحث کنم. خنده دار نیست واقعا؟ بعد جلسه ام اونا سوار تویوتا کمری میشن برمیگردن خونه اشون من کنار خیابون وایمیسم و دست تکون میدم تا ماشینای خطی سوارم بکنن، خیلی بامزه ست نه؟ شاید باورتون نشه توی خرید مایحتاجم مشکل جدی دارم ولی هنوز پیش درمانگر میرم، توی اتاق درمان درمورد پذیرش و مواجهه جنسی با درمانگرم یک ساعت تمام بحث میکنم ولی بعد جلسه برنامه ریزی میکنم که پول جلسه بعد رو چجوری جور بکنم.... واقعا خنده داره. باید با پدرم سر اینکه نمیخوام براش کار کنم بحث کنم ولی در عین حال دارم دوره متن خوانی پدیدارشناسی روح هگل میبینم که البته دوره رو از تلگرام پیدا کردم. خیلی عجیبه خیلی این تناقض روی روان من فشار میاره. اینجا میام و متن های ادبی شما عزیزان رو میخونم و کامنت میزارم ولی خرید بسته اینترنتیم برام مسئله ست، عجیب نیست؟ هم شهری های من هیچکدوم دانشگاه نمیرن از ی سنی که میگذره میرن بنایی و گچکاری و این کارا، من چرا علاقه ام سمت دانشگاه رفتن بود؟ اصلا من با این محله احساس غریبی میکنم‌، نمیخوام بگم اونا بدن یا من خوبم دارم میگم ما با هم فرق داریم، من خیلی بی ارزش تر و احمقانه ترم. مثلا اینجا همه رپ گوش میدن قطعا اشکالی نداره، پس چرا من متال گوش میدم؟ اینجا همه ۱۸ رو که پر میکنن میرن مکانیک میشن، من چرا میخوام برم دانشگاه؟ تازه اونم علاقم چی باشه خوبه؟ روانشناسی، احمقانه ست نه؟ اینجا همه پول جمع میکنن باهاش موتور بگیرن ، ماشین بگیرن من چرا پول جمع میکنم کتاب میگیرم؟ دوره فلسفه میگیرم ؟ بازم میگم باور کنید اینارو خوب نمیدونم روزی صد بار به خاطرش به خودم فحش میدم.کلا انگار چون فقیرم یا چون توی شهر کوچیکم حق ندارم چیز دیگری باشم، حس میکنم به خاطر فقر حق ندارم حرفی فرای روزمرگی بزنم حس میکنم حق ندارم کتاب بخونم، حق ندارم آسیب کودکی داشته باشم ، حق ندارم پیش درمانگر برم، حق ندارم کافه برم. واقعا هم فقر فرساینده ست.من از ۷ سالگی با بابام رفتم سرکار، اصلا نمیخوام درمورد تجربه وحشتناکم بگم ولی میخوام بگم من خونگی نبودم و نیستم من عاشق قشر کارگرم عاشق قشر فقیر هستم، هیچوقت فکر نکردم چون کتاب میخونم ازشون برتر یا بهتر بلکه همیشه برعکس بوده فکر میکردم از اونا احمق ترم. حس میکنم قبلا متن های بهتری مینوشتم، نه فقط یکسری ناله امیدوارم دوباره به اون دوره برگردم.درکل فقر بده ولی این دوگانگی ی چیز بدتریه، هیچوقت این مردم منو از جنس خودشون ندونستن، همیشه با من مثل ی مسافر برخورد کردن ، ی غریبه .....بنیامینبنیامینThu, 17 Sep 2026 22:50:04 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/بک-فنجان-حسرت-h3a6qqwckdigهوا آفتابی و اما خنک بود، دست هایش را باز کرد تا باد بهاری را حس کند. در مسیر پیاده‌روی به پارک کودک میرسد و لحظه ای می‌ایستد و به بازی بچه ها نگاه میکند. این عادت فرهاد بود، همیشه در اینجای مسیر می‌ایستاد و به بچه ها خیره میشد. همینطور مشغول فکر بود که کسی اشتباهی به او تنه میزند.فرهاد با بی حوصلگی می‌گوید: آقا جلوی پاتو نگاه کن.با مرد چشم تو چشم میشود. مرد تعجب به فرهاد خیره میشود سپس‌ با هیجان می‌گوید: فرهاد تویی؟فرهاد هرچقدر که فکر می‌کند مرد را به یاد نمی‌آورد.فرهاد: ببخشید اما من شما رو به جا نمیارم.مرد: دمت‌‌گرم دیگه، یادت نمیاد؟ دانشگاه ساری، رشته شیلات.فرهاد قیافه‌اش همچنان سردرگم است.مرد با دلسردی می‌گوید: علیم، علی توحیدی نیا.فرهاد ناگهان چهره‌اش باز می‌شود و با هیجان می گوید:خدای من علی اینجا چیکار میکنی؟ چقدر قیافت عوض شده.علی: آره خب یکم چاق تر شدم.فرهاد : فقط یکم چاق تر؟ کلا عوض شدی. البته تعجبی نداره توی همیشه تیپ و قیافت رو عوض میکردی.علی با خنده می‌گوید: ولی تو هنوزم همون شکلی هستی. لاغر مردنی و بد قیافه.هردو میزنند زیر خنده. فرهاد با اشتیاق می‌گوید: دلم واقعا برات تنگ شده بود، بیا بشین ببینم تو کجا بودی؟به سمت صندلی پارک می‌روند و می‌نشینند.فرهاد: خب چخبر؟ اینجا چیکار میکنی؟علی: هیچی بچم رو آوردم پارک بازی بکنه.فرهاد: پشمام تو بچه داری؟ باورم نمیشه.علی : آره، ۶ سالشه.فرهاد: خدای من، کدومه؟ اسمش چیه؟ تو اصلا کی زن بردی؟علی : اسمش آتوسا ست. اوناهاش.علی دختربچه نازی را که مشغول بازی بود نشان میدهد.علی ادامه داد: میخوای صداش بکنم؟فرهاد : نه بزار بچه بازی بکنه، ادامه بده.علی : آره خلاصه دو سال بعد دانشگاه با دختر خالم ازدواج کردم و دو سال بعدشم این بچه رو بدنیا آوردیم.فرهاد : ولی تو که خیلی با خانواده خالت مشکل داشتی.علی : آره ولی میدونی بعدا نظرم راجبشون عوض شد.فرهاد : عجب، مشغول چه کاری هستی؟علی : بعد دانشگاه رفتم مغازه بابام کار کردم، البته میدونی رابطه ام با بابام چجوری بود دیگه؟فرهاد: آره یادمه همش دعوا داشتید.علی : آره خلاصه یک سال بعدش بابام گذاشت مرد و مغازه به من رسید.فرهاد : متاسفم.علی: نباش، منم نیستم. اون عوضی به اندازه کافی همه رو عذاب داد، بیخیالش تو چی ؟ چیکار میکنی؟فرهاد : من همونطور که میدونی برای ارشد کنکور دادم و ارشد رو توی همون دانشگاه خوندم، الانم کارشناس ی شرکت خصوصیم.علی: چه جالب، کارت خوبه؟فرهاد : آره میدونی که از اولم عاشق این رشته بودم.علی: منظورم پوله، حقوقت خوبه؟فرهاد: آره زیادم هست.علی: خداروشکر، زن چی ؟ زن گرفتی؟فرهاد: نه هنوز ازدواج نکردم.علی: انتظار داشتم ازدواج کرده باشی، یادمه خیلی ازدواجی بودی. راستی از اون دختره خبر داری؟ اسمش چی بود؟فرهاد: نازنینعلی : آره نازنین، خبر داری ازش؟فرهاد با حسرت می‌گوید : نه دیگه تماسی نداشتیم.علی : آه پسر متاسفم واقعا شما دوتا حیف بودید.فرهاد : اون تصمیمش رو گرفته بود دیگه.علی : تو هم باید کوتاه میومدی پسر. خیلی لجبازی کردی.فرهاد : من دوست داشتم بمونم. میدونی چیه نازنین کانادا رو به من ترجیح داد.علی : بیخیالش دیگه رو زخمت نمک نمی‌ریزم.چند دقیقه به درختا خیره شدند. فرهاد در فکر فرو رفته بود.علی برای اینکه فضا را عوض بکند گفت: ولی زن نگیر واقعا مجردی ی حال دیگه ای داره.فرهاد به شوخی گفت : حالا تو مجردی هم نریدن برامون.علی : ناشکر نکن پسر.فرهاد: چطور مگه؟ از زندگیت راضی نیستی؟علی: چرا راضیم، ولی به زنم نگو، مجردی هیجانش بیشتر بود.فرهاد: آره خب تو همش تو عشق و حال بودی واقعا چیشد زن گرفتی؟ اصلا به شخصیتت نمیومد.علی: آره خب نظرم عوض شد، یهو دلم زن خواست.فرهاد : حق داری.ناگهان آتوسا به سمت پدرش آمد و گفت : بابا تشنمه.علی یک بطری آب از کیفش درآورد و بهش داد. دختر با ولع آب را سر کشید.علی رو به دخترش گفت: بابا این آقا یکی از دوستای قدیمیه منه، اسمش عمو فرهاده بهش سلام کن.دختر با عجله رو به فرهاد کرد و گفت : سلام عمو از دیدنتون خوشحالم.فرهاد با خنده گفت : منم از دیدنت خوشحالم، حالا برو دنبال بازیت.آتوسا به سمت وسایل بازی دوید فرهاد گفت : واقعا بهت حسودی میکنم که همچین موجود بامزه‌ای باهات زندگی میکنه.علی : هی زیادم خوش به حالم نیست، خیلی اذیت میکنه نمیزاره به کار و زندگیم برسم. میبینی که منو آورده کجا.فرهاد : لذت ببر از وقت گذروندن باهاش.علی : ای بابا اینا که حرفه.فرهاد نگاهی به ساعتش انداخت هنوز کمی وقت داشت اما دلش میخواست این مکالمه را تمام بکند پس به علی گفت : داداش من باید برم سرکار متنظرم هستن واقعا خوشحال شدم دیدمت.علی : ای بابا چقدر زود، نظرت چیه یبار قرار بزاریم همو ببینیم؟فرهاد : اوه آره حتما، جمعه بعدظهر خوبه؟ همون کافه قدیمیعلی: آره عالیه ، شماره امو داری دیگه؟فرهاد : نه ندارم.علی شماره خودش را به فرهاد داد. فرهاد خیلی گرم خداحافظی کرد و از پارک خارج شد. در مسیر خیلی عصبانی بود، قرار کاری رو کلا فراموش کرد و مستقیم به خانه رفت و خودش را روی تخت انداخت و شروع به گریه کردن کرد و فریاد کشید : لعنت به این زندگی.بنیامینبنیامینMon, 08 Jun 2026 22:39:20 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/محاوره-dukbvtzbfsnnسلام بعد از چند روز. بلاخره تونستم سرپا بشم و به فعالیت های روزمره برسم. و ممنون از دوستانی که تو کامنت ها برام توصیه نوشتن، خیلی دلگرم کننده بود.🙏دوست داشتم متن امروز بیشتر شبیه یک فیلمنامه کوتاه باشه اما خب احساس کردم هنوز آما‌د‌گی کافی رو ندارم.البته مشخصه که ایده‌ی این مدل ساختار رو از افلاطون بزرگ الگو گرفتم و از همین‌جا بهشون درود میفرستم.شراره های آفتاب سر ظهر به درون مغازه ساندویچی می‌خزید.مغازه کوچک و نمور، گوشهِ بازار شهر سالها بود که پابرجا بود.صاحب مغازه مردی میانسال و کچل بود که از بهداشت فقط یک روپوش داشت. روی روپوش از لکه روغن پر بود، انگار که چندسالی میشد که آن روپوش شسته نشده بود. در این ظهر تابستانی مغازه خالی از مشتری بود. به جز دو مشتری همیشگی کس دیگری در مغازه نبود. امیر و بنیامین مثل همیشه روی اون میز همیشگی، گوشه مغازه نشسته بودند و غذای همیشگی رو سفارش داده بودند.هردو همیشه ساندویچ بندری سفارش میدادند اما امیر گوجه نمی‌خواست و دوست داشت در ساندویچ بندری‌اش سس مایونز فراوان باشد. هردو سخت مشغول خوردن بودند.بنیامین : خدای من چجوری این ساندویچ انقدر خوشمزست.امیر : واقعا خوبه.بنیامین: فراتر از خوبه. امیر : دوغ میخوری؟بنیامین : اوه آره داشت یادم میرفت.امیر از جای خود بلند میشود و از یخچال دوغ برمیدارد و سر میز می‌گذارد.امیر : واقعا توی این ساندویچ چی میریزه؟ بنیامین : نمیدونم، دوست ندارم هم بدونم، اینجوری جادویی تره.امیر : فکر کنم اگه بدونیم ترکیبات‌اش چیه برامون خوشمزه تر بشه.بنیامین : نه فکر کنم اگه بشناسمش دیگه تکراری بشه.امیر: تکراری؟ بنیامین : آره دیگه، خوشمزگی‌اش به اینکه هر دفعه فکر کنی چیز عجیب و غریبی در انتظارته.امیر: نمیفهمم چی میگی؟ مگه هر دفعه همون مزه رو نداره.بنیامین : نکته همینه، من اینجوری فکر میکنم چون نمیدونم این ساندویچ از چی درست شده. اگه بدونم چیز تازه‌ای برام نداره. مثلا آشپز اینجا واقعا هنوزم از خوردن این ساندویچ لذت میبره؟امیر : آره چرا نمیبره؟ بنیامین : میدونی مثل کسی میمونه که خونه‌اش بغل دریا باشه، انقدر توی دریا شنا میکنه تا همه جاش رو بشناسه و بعد یک مدت دیگه دریا براش جذاب نیست.امیر : نه مخالفم، دریا میتونه هنوزم آرامش‌بخش و جالب باشه ولی یک جور دیگه.بنیامین : یعنی چی یک جور دیگه؟امیر: ببین، فرض کن من یک لباس میخرم، روز های اول خیلی ذوق دارم که اون لباس رو بپوشم و خیلی برام شیرینه. بعد یک مدت میفهمم آره لباس خوبیه ولی ایرادهایی هم داره مثلا پرز میده یا با فلان شلوارم ست نیست. من اون لباس رو هنوزم دوست دارم ولی خب الان واقعی میبینمش، شاید شدت علاقه ام مثل دفعه اول نباشه ولی به خاطر اون حس آشنا هنوزم عاشق اون لباسم.بنیامین : خب یعنی عشقت نسبت به اون لباس کمتر شده دیگه.امیر : نه داری اشتباه میکنی، عشقم کم نشده بلکه نوع دیگه ای از عشقه. انگار وقتی کامل میبینمش با تمام ایراد ها، واقعی تر دوسش دارم. بندری هم همینه، ایراد هاشو میبینم ولی هنوز دوسش دارم و اتفاقا بهش کمک میکنم بهتر باشه، میبینی که گوجه‌اش رو جدا میکنم.بنیامین : نه اون خوبی اولیه رو نداره، اون اشتیاق اولیه رو نداره و دیگه تکراری میشه. امیر : میدونی شاید سلیقه‌ایه من این طعم و بوی آشنا رو دوست دارم دنبال تنوع نیستم.بنیامین : نمیدونم شاید هم اینجوری باشه.امیر : آخه اگه طعم جدید دوست داری چرا هیچوقت چیز جدیدی سفارش نمیدی؟ بنیامین : آخه اینجا فقط مسئله بندری نیست، مسئله تو، این فضا، بندری و.... چیز های دیگه‌ست. من فقط واسه بندری نمیام اینجا. امیر : خب آره بندری بهونه‌ست. چرا اینجا اومدن برات تکراری نمیشه؟ بنیامین : آخه اینجا هیچوقت ثابت نیست.شاید مزه بندری و مکانش یکی باشه، اما هر دفعه تجربه متفاوته.امیر : من اینجوری حس نمیکنم.بنیامین : چرا همینجوریه، شاید چون تو دوست داری ثابت ببینی‌، فکر میکنی تغییری نمیکنه.امیر : راست میگی شایدم همین باشه.امیر غذایش تمام شده بود، جرعه آخر دوغ را سر کشید و با خنده گفت: لعنتی، انقدر مشغول صحبت بودیم، نفهمیدم چی‌خوردم، بهتر نبود فقط بندریمون رو میخوردیم؟بنیامین : خب حرف زدن هم بخشی از بندری خوردن بود. مگه نه؟ بنیامینبنیامینFri, 05 Jun 2026 17:45:12 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/خفه-شو-s5ylekmwzlvd۹ روز از گیجی من گذشته و هنوز رو به بهبود نیستم آخه اتفاقات مضطرب کننده فقط و فقط بیشتر شده.دوست داشتم توی این داستان کلمات رو بدون سانسور ادا کنم ولی افسوس که در شأن خوانندگان نیست.این یک مکالمه نامنظم و آشفته است که یک فرد آشفته اونو نوشته. امیدوارم منو بابت این آشفتگی ببخشید.دور‌هم نشستیم و هر کدام به جایی خیره شدیم، قرمز زبون میکشه و شروع میکنه:من خیلی عصبانیم از وضعی که توش هستیم ای کاش اداره کار ها رو به سیاه بسپریم.سیاه: من واقعا میتونم حلش کنم.من: جفتتون دهن های گشاد‌تون رو ببندید، حوصله حرفای الکی رو ندارم.سفید: نظرت چیه به حرف درمانگرت گوش کنیم و بریم سریال ببنیم؟من : خفه‌شو مرتیکه‌ی بی هویتسبز : حاجی بریم یک اپیزود از اون دوره رو ببینیم.من : خفه‌شو، متنفرم از تک تک این آدمای عصا قورت داده اروپایی سفید‌پوست.سبز: بریم کتاب سید فیلد رو بخونیم؟من : سبز، دهنتو میبندی؟خرمایی : یادته دوستت میگفت تو نمیخوای برای من پتوی بتمن بخری ؟من : خب؟خرمایی : هیچی همین دیگه.من: خفه‌شو واقعا، میخوای فقط رو زخمم نمک بریزی؟آبی : بریم ی چیزی بخوریم ؟من: چی مثلا؟آبی : چمیدونم، نون و پنیر از اینجا وایسادن که بهتره.من: هی فکر بدی نیست بریم.حین خوردن:سبز: بخدا که فهمیدم، بیا ادامه رمانی که ماه پیش شروع کردیم رو بخونیم؟من : سبز ی سوال، تو اصلا فکر هم میکنی؟ اگه میتونستم همون موقع تمومش میکردم.سفید : یک دور سه‌شنبه رو ری‌واچ کنیم؟من: داداش ببند دهنتو. لطف میکنی.سیاه: چه چاقوی تیزی توی آشپزخونه‌ست.من : برو برو زیاد اینجا ها نباش حوصله ات رو ندارم.سبز: آقا ی یادداشت درمورد فیلم تو ویرگول ننویسیم؟من: وای وای یکی این سبز رو از اینجا ببره دیوونم کرد.قرمز: فردا رو چیکار کنیم؟ من واقعا نمیتونم تحمل کنم.من: خب؟ مگه دست منه؟قرمز : معلومه که دست توئه میتونستی بگی....من : خفه‌شو دیگه، تونستم نگفتم. فقط بلده چرت‌ پرت بگه.سیاه: دقت کردی چقدر رگ های دستت در دسترس هستن؟من: داداش ول میکنی؟سفید: به حرف سیاه گوش نده اون ناراحت میشه اگه اینکارو کنی.من: چقدر تو بی هویتی سفید. خفه‌شو به نظرمخرمایی: یادته بچه بودی، بابات بهت گفته بود، به چراغ های شهری فلزی دست نزن چون برقت میگیره؟من: الان واقعا این خاطره مسخره به چه دردم میخوره، خفه‌شو پسر.آبی: بعد غذا چی میچسبه؟ خوابمن: ایده خوبیه آبی ولی شرایط خونه رو که میدونی؟سیاه : میگم سر‌ میدون ی ساختمون بلند هست میدونی که کدوم رو میگم؟من : خب؟سیاه: پشت بومش بازه هرکس بخواد میتونه بره اون بالا.من: بابا ببند دهنتو دیگه حوصله ات رو ندارم.سفید: بریم پیام بدیم؟من : چرا تو هیچ چیز دیگه توی مغزت نداری؟ چقدر باید مزاحمش بشم؟سفید : ولی اون گفته بود....من: میدونم چی گفته، ببند دهنتو.سبز: فهمیدم، بریم یکی از فیلم های تکلیفی رو ببینیم؟من: خفه‌شوقرمز : حالم از قیافت بهم میخوره.من: منم حالم از قیافم بهم میخوره، پس خفه‌شو.آبی : شام نخوریم؟من: روانی ساعت ۶ غروبه شام کجا بود؟سفید: به نظرم....من: به نظرم تو صحبت نکن، ادای اونو درمیاری ولی ضد اون رفتار میکنی.سیاه: سرتو بکوب به دیوار.من: ولم کن دیوانه.سبز: با هوش مصنوعی حرف بزنیم؟من: سبز درک میکنم داری سعی میکنی اوضاع رو بهتر بکنی ولی خواهشا خفه شو.قرمز : آخه چرا؟ همش تن لشتو انداختی و اینجا نشستی هیچ‌کاری نمیکنی، ۹ روز شده.من: ببند دهنتو واسه من فاز بابا رو نگیر همینجا نصفت میکنما.سیاه: گفتی نصف، میدونستی با نصف قرص‌ برنج هم کار تمومه؟سبز: یهو بلند شیم اراده کنیم درس بخونیم؟قرمز : از تو و طرز رفتارت متنفرم.سفید: ای کاش اونجا بودیم.خرمایی: یادته اون روز از روی نردبون افتادی؟من : بابا خفه‌شید من نمیتونم تحمل کنم بسه.سبز: ی چیز بگم؟من : نهسبز: خیلی کوتاه.من: خب بگوسبز: بریم همین‌رو بنویسیم؟من : آفرین، چه عجب بلاخره ی فکر خوب.بنیامینبنیامینThu, 28 May 2026 00:30:18 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/people-are-strange-gqctuv3l7yr0موزیک people are strange اثر The Doors قطعه ای در سبک سایکدلیک راک با عناصر بلوز راک هستش که در سال ۱۹۶۷ به عنوان هفتمین قطعه آلبوم Strange Days منتشر شد.متن و ترجمه این آهنگ رو براتون میزارم چرا که شعر این ترانه به شدت تامل‌برانگیزه و گاهی احساس همذات‌پنداری در انسان رو بیدار میکنه.People are strange when you're a strangerآدم‌ها وقتی غریب هستی، عجیب می‌شوندFaces look ugly when you're aloneچهره‌ها وقتی تنهایی، زشت به نظر می‌رسندWomen seem wicked when you're unwantedزن‌ها وقتی ناخواسته‌ای، بدجنس به نظر می‌رسندStreets are uneven when you're downخیابان‌ها وقتی افسرده‌ای، ناهموارندWhen you're strangeوقتی غریب هستیFaces come out of the rainچهره‌ها از باران بیرون می‌آیندWhen you're strangeوقتی غریب هستیNo one remembers your nameهیچکس نامت را به یاد نمی‌آوردWhen you're strangeوقتی غریب هستیWhen you're strangeوقتی غریب هستیWhen you're strangeوقتی غریب هستیPeople are strange when you're a strangerآدم‌ها وقتی غریب هستی، عجیب می‌شوندFaces look ugly when you're aloneچهره‌ها وقتی تنهایی، زشت به نظر می‌رسندWomen seem wicked when you're unwantedزن‌ها وقتی ناخواسته‌ای، بدجنس به نظر می‌رسندStreets are uneven when you're downخیابان‌ها وقتی افسرده‌ای، ناهموارندWhen you're strangeوقتی غریب هستیFaces come out of the rainچهره‌ها از باران بیرون می‌آیندWhen you're strangeوقتی غریب هستیNo one remembers your nameهیچکس نامت را به یاد نمی‌آوردWhen you're strangeوقتی غریب هستیWhen you're strangeوقتی غریب هستیWhen you're strangeوقتی غریب هستیبنیامینبنیامینMon, 25 May 2026 16:30:27 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/گیجی-چندروزه-nqucifgslp0dچهار روزه میگذره، چهار روزه به بی عملی مطلق رسیدم.این متن رو در شرایط روانی پایداری نمینویسم پس امیدوارم ایرادی نداشته باشه، بیشتر درد و دل هستش. با اینکه دوست ندارم خیلی احوالات شخصیم رو به اشتراک بزارم.چند هفته ای بود تمرکزم نزدیک صفر بود، به هیچکدوم از کارام درست نمی‌رسیدم سه‌شنبه شب افکار بدی ذهن منو فرا گرفت، چند روز بود که نمیتونستم کاری انجام بدم و سه‌شنبه شب افکار خود‌آسیب‌رسان شروع شد. فردا شنبه است و توی این چند روز نتونستم کاری انجام بدم.با یک فرد امن و آگاه مشورت کردم و علائم رو گفتم:پرش فکری وحشتناکسردرد و گیجیافکار خود‌آسیب‌رساناضطراب بی دلیلاحساس داغی در عضلات و قفسه سینهزود‌رنجی و خشم زیاداون فرد عزیز گفت که مغزت overload کرده. اطلاعاتی درمورد این موضوع نداشتم، پس یکم تحقیق کرد، بله ظاهرا اسمش همینه.من قبلا یک دوره افسردگی رو گذروندم، اونجوری که یادم میاد دقیقا همینطوری شروع شد. اما اون فرد عزیز اطمینان داد قرار نیست لزوما اونطور پیش بره. به هر‌حال الان اوضاعم اینجوریه. ۴ روز لعنتیه که اینجوریم.تلاش کردم یکم حالمو بهتر کنم،بریم فیلم ببینیم، پسر فیلم خوب همیشه حال آدمو جا میاره:توی چهار روز کلا یک فیلم دیدم، که البته شاهکاری بود ولی ذهنم متمرکز نمیشد.خب بریم چندتا آلبوم گوش کنیم، هوی متال خونتو به جوش میاره: نمیفهمیدم چی دارم گوش میدم، آهنگ الکی داشت پخش میشد.خب بریم کتاب بخونیم این دیگه واقعا خوبه: یک ساعت میگذشت و من فقط یک خط خونده بودم.خب بریم توی شهر بچرخیم : فقط تنهاییم بیشتر شد، میدیدم آدما باهم اومدن بیرون و من، تنها روی صندلی پارک نشستم و مثل آدم های وحشت زده اطراف رو نگاه میکنم.نشد، حالم بهتر نمیشد. توی چند ماه اخیر چندین رابطه مهم و امن زندگیم رو از دست داده بودم و بالای ۵ ماه بود تنهایی وحشتناکی روی زندگی من افتاده بود و من فقط از این روح و جسم خسته و تنها کار میکشیدم، درست مثل یک ماشین. آخرین باری که تفریح رفتم فکر میکنم ۴ ماه پیش بود و آخرین باری که بهم خوش گذشته باشه رو اصلا یادم نمیاد.مشکلات خانوادگی و روانی متعدد روی روانم بود ولی من بدون توقف از این مغز کار میکشیدم. خب چند روز پیش بدنم بهم گفت : گور پدرت من دیگه به این مسخره‌بازی ادامه نمیدم.این چند روز دقیقا مثل دوران افسردگیم فهمیدم خانوادم تحمل بنیامین ناراحت رو ندارن، تحمل بنیامین خسته رو ندارن، تحمل بنیامین مضطرب رو ندارن. به جای کمک ازش فرار میکنن. البته چیز تازه‌ای نیست دیگه بهش عادت کردم.امروز گفتم: خب دیگه بنیامین بسه، بیا یبرنامه سبک بچینیم و آروم آروم شروع کنیم و پیش بریم. ی برنامه سبک چیدم سعی کردم برای خودم استراحت هم توی روتین روزانه ام گذاشتم تا دوباره از پا درنیام. خب برنامه رو چیدم، ولی ناگهان اضطراب شدید بدنم رو پوشوند، قلبم شروع به تند زدن کرد، پاهام شروع به حرکت کردن. نه توانشو نداشتم، میترسیدم. نمیدونم باید چیکار کنم، نمیدونم منتظر چی هستم اون فرد آگاه بهم گفت: سعی کن از تنهایی دربیای.اما نمیتونم کسی دیگه توی زندگی نکبت‌باری نیست که بتونم چند دقیقه ای باهاش صحبت کنم. خب ظاهرا تنهای تنهام، باید سعی کنم تنهایی حالمو بهتر کنم. اما غول تنهایی خیلی قوی تر و نحس تر از این حرفاست.خلاصه من فقط میشینم روی صندلی و لالایی گوش میدم، این لالایی که براتون میزارم، تنها چیزیه که چند روزه تونستم تحملش کنم و بالای صد بار تا حالا گوش دادم.ببخشید سرتون رو درد آوردم، هیچوقت حس خوبی به انتشار مطالب شخصی نداشتم اما همونطور که گفتم امان از غول تنهایی. خب شما جای من بودید چیکار میکردید؟بنیامینبنیامینFri, 22 May 2026 23:40:16 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/من-کی-هستم-bvo8sjlv6t4eکلید در رو انداختم و اومدم داخل. اول ندیدمش، فکر کردم شاید رفته، راستشو بگم اصلا به یادش نبودم. یک چیزی خوردم و آروم روی مبل نشستم، هنوز توی فکر بودم. چه لحظه شیرینی، چه حس خوبی. انقدر توی فکر بودم که متوجه نشدم دوباره برگشته. بدون توجه بهش رفتم خوابیدم.شاید یک ساعت بعد از خواب بیدارم کرد و شروع کرد حرف زدن ، توی خواب و بیداری داشتم باهاش بحث میکردم، انقدر گیج خواب بودم که یادم نمیاد چی گفت و من چی گفتم، ولی بحث خوشایندی نبود. یکم غلت زدم و از تختم بلند شدم، صورتمو شستم، تو آینه به خودم نگاه کردم. هنوز تو شوکِ امروز بودم چقدر شیرین بود. همین که اومدم توی پذیرایی مثل جن وسط پذیرایی ایستاده بود. قیافش مثل همیشه بود، تاریک و عصبانی، با موهای در هم ریخته و چشم های گود‌رفته جوری که اصلا معلوم نبود، دو تا سیاه‌چاله. همچنان داشت از پوستش ماده سیاه بیرون میریخت و توی هوا پخش میشد. از ترس نگاهی بهش انداختم و گفتم : سلامگفت: کجا بودی؟ گفتم : تو نمیدونی؟ سه‌شنبه‌ها کجا میرم؟گفت: که اینطور، از قیافت معلومه که بهت خوش گذشته. هه آقا تازه برگشته و یک ساعت هم خوابیده.گفتم: چیه حسودیت میشه عوضی؟ گفت: عاووو پس الان پشتت گرمه نه؟ من عوضی هستم ها؟ گفتم: اصلا حوصله بحث ندارم، خواهش میکنم ولم کن.گفت: اوه عذرخواهی میکنم جناب پرزیدنت، مزاحم اوقات شریف‌تون شدم. گفتم: مسخره‌بازی رو تمومش کن.گفت: من دارم‌ مسخره‌بازی درمیارم یا تو؟ بدبخت اگه من نباشم تو چی هستی ؟ کی تموم این سالها با تو بوده؟ تو بدون من هویتی نداری، تو خالی از معنایی، من همه چیز تو هستم، من همه چیزم، میفهمی؟ این هفته‌ای یکساعت نیست که هویت تورو تعریف میکنه، چون در مقابل من هیچ چیزی نیست.گفتم: انقدر سختته؟ انقدر برات عذابه؟ که هفته ای یکساعت تو درون من نیستی؟ گفت: نه نه نه اشتباهت همینجاست احمق کوچولو، من درون تو نیستم من همه ی تو هستم. تو بدون من هیچی نیستی تو یک خلا بزرگی فهمیدی؟ حالا خودت رو بپذیر. سریعتر.دیدم که زبون دراز و وحشتناک و سیاهش دوباره بیرون اومده، خوشش اومده بود، اون برنده بحث بود. آخه حق با اون بود، شاید هفته‌ای یک ساعت برای اون نباشم ولی در کل چیزی جز اون نیستم. فریاد کشید: عجله کن.گفتم: من از اینکار متنفرم.گفت: منم از تو متنفرم. ناز نکن، بدو.ناگزیر شروع کردم: باشه باشه تو هویت من هستی.اون که حالا زبونش تا صورتم اومده بود با عجله گفت: با جزئیات بیشتر از خودت بگو.گفتم: باشه، من بی ارزش هستم، من ضعیف هستم، من با ترس خوابیدن هستم، من با خودم بلند بلند حرف زدن هستم، من سر روی میز کوبیدن هستم، من مشت به دیوار کوبیدن هستم، من فرار کردن از آدم ها هستم، من یواشکی حرف زدن هستم، من با ترس از خواب بیدار شدن هستم. دیدم داره خوشش میاد خواستم حالش رو بگیرم، گفتم: من دوست داشتن اون هستم. عصبانی شد و شروع کرد فریاد زدن: خفه‌شو ، خفه‌شو تو دوست داشتن اون نیستی، تو ی آشغالی، فهمیدی؟ اینکه اون رو از اول دیدی یک اتفاق بوده، میفهمی؟ یک اتفاق مسخره، تو هیچوقت لایق دوست داشتن اون نبودی، اگر هم تو رو میبینه از روی اجباره، میفهمی؟ حالا ادامه بده.من تمامِ خودم رو گفتم، از تنها بودن تا بی‌انگیزه بودن. وقتی تموم شد، دست روی شونه هام گذاشت و دهن گشادش رو نزدیکم آورد و آروم توی گوشم زمزمه کرد: به زندگی خودت خوش اومدی، اونی که امروز دیدی در حد یک رویا بود، واقعیت من و این زندگی لعنتی توئه، من تمام این مزخرفاتی هستم که تو گفتی و پذیرفتی. گفتم: از کجا میدونی پذیرفتم؟ گفت: میتونی انکارش کنی ولی تو همینی. عصبانی شدم و شروع کردم به فریاد زدن: من، تو نیستم ، من پوچ و بی ارزش نیستم، من محبتی هستم که نسبت به اون دارم، من‌ سلام‌کردن به اون هستم، من به اون فکر کردن هستم، من هر شب برای اون نامه نوشتن هستم، من...وقتی اینارو میگفتم، به طرز زشتی بلند بلند میخندید و تحقیرم میکرد. گلدون سنگین رو برداشتم و بر سرش کوبیدم. افتاد روی زمین و از سرش مایع بنفشِ زشتی شروع به ریختن کرد. کم کم دیدم که وسایل خونه دارن پودر میشن و از بین میرن، جوری که انگار از اول نبودم، خونه شروع کرد پودر شدن، همه چیز داشت از بین میرفت، نگاهی به دست هام انداختم ، اونا هم داشتن پودر میشدن، تمام بدنم درحال پودر شدن بود، حق با اون بود، من هویتی جز بدبختی‌هام ندارم....بنیامینبنیامینTue, 19 May 2026 22:30:48 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/im-back-door-man-imaikb43tivnآهنگ Back Door Man ( مرد در پشتی) هفتمین اهنگ از آلبوم The Doors از گروه The Doors هستش که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد.پوستر آلبوم The Doorsتوی این نوشته نمیخوام یک‌سری تاریخچه یا یک‌سری حرفاهایی بزنم‌ که با یک سرچ گوگل پیدا میشه، امروز میخوام چیزی که با این آهنگ تجربه کردم، حسی که ازش گرفتم باهاتون به اشتراک بزارم.اول بریم سراغ خودِ واژه ( Back Door Man) این واژه یک کنایه در جنوب ایالات متحده هستش که به معنای مردیه که از در پشتی خونه وارد میشه، کسی که مرد اصلی خونه نیست، یواشکی وارد میشه و با زن خونه رابطه برقرار میکنه.در فرهنگ بلوز این آهنگ بار ها و بارها توسط افراد مختلف بازخوانی شده و اهنگ معروفی در آمریکا هستش.اما چرا امروز میخوام درمورد این نسخه از اهنگ حرف بزنم؟ گروه The Doors گروه خاصی در تارخ راک هستش و مهمترین دلیل این خاص بودن، حضور جیم موریسون بزرگ به عنوان Frontman، نویسنده و یک جورایی مغز متفکر گروه بود.جیم موریسونجیم موریسون (در کنار باقی گروه های راک)، در فرهنگ آمریکا تاثیر بسزایی داشته. فرهنگ دهه ۶۰ و ۷۰ در آمریکا، خیلی مذهبی،خشک و سختگیر بود. که نتیجه اون جنبش هیپی ها بود. جیم موریسون هم سوار بر موج این تحولات فرهنگی نقش خودشو ایفا کرد. شخصیت آوانگارد‌ی داشت و کار هایی می‌کرد که برای فرهنگ اونموقع آمریکا عجیب بود مثل : لباس های عجیب از جمله یک کمربند سرخ‌پوستی برای احترام به بومیان آمریکا، فحاشی به پلیس و..او چندبار به خاطر خوردن مشروب در ملاءعام و انجام رفتار های تحریک کننده بازداشت شد.شاید این به نظر بی بند و باری بیاد اما جیم موریسون آگاهانه این تابو هارو می‌شکست. جیم موریسون به شدت تحت تاثیر نیچه بود و از سبک زندگی اون میشه متوجه این علاقه رو برداشت شد. اون سعی می‌گرد با این رفتارها علیه نظام پدرانه و خشک فرهنگ آمریکایی شورش بکنه.آهنگ Back Door Man دقیقا نشون‌دهنده سبک خاص موریسون هستش. میشه این اهنگ رو از اولین اهنگ های سبک سایکدلیک‌ راک به شمار آورد. جیم موریسون متن اصلی اصلا تغییر نداده اما لحن و نوع وکال موریسون انگار چیزی ورای یک اعلامیه جنسی رو به ما نشون میده. پر از انرژی خامه، انگار میخواد بگه من کسی هستم که از در پشتی میام و اون چیز هایی که برای شما ارزشمند و پاک هستش رو کثیف و گناه‌آلود میکنم، من کانون خانواده ای که شما ساختید رو از بین میبرم.فرهنگ خانوادگی اون دوره آمریکا به شدت پدرسالارانه بود و جیم موریسون دقیقا با این موضوع مشکل داشت و بارها داخل آهنگاش به این قضیه توهین کرده بود. مخصوصا در آهنگ The End از همین آلبوم که اوج این قضیه بود. از این آهنگ هم میشه چنین برداشتی کرد و شخصیت شورشی چیم موریسون رو بیشتر شناخت.ولی من هر موقع این آهنگ رو میشنوم، احساس شور خاصی میکنم. احساس قدرت عجیبی بهم دست میده، انگار من میتونم علیه تمام چیزهایی که دلم نمیخواد شورش کنم انگار میتونم تمام هنجار های مزخرف رو بشکونم واقعا که این آهنگ از تکرار نشدنی های تاریخ بلوز راک و سایکدلیک راک هستش.اما متاسفانه جیم موریسون با استعداد و پر از شور در سال های آخر زندگیش دچار مشکلات بدی شد و برای همیشه و از لس آنجلس رفت و در پاریس در سن ۲۷ سالگی به طرز مشکوکی فوت کرد.جیم موریسون در گذر زمانبا غروب اون اما میراثش پا برجا موند و جیم موریسون یک نماد شد. نماد نسل خسته و عصبانی دهه ۶۰ آمریکا، نماد شورش، نماد جنبش و نماد ضد فرهنگ.او یک بار در یک مصاحبه خودشو اینجوری توصیف کرده بود:«خودم را به‌عنوان یک ستاره دنباله‌دار عظیم و آتشین می‌بینم... همه می‌ایستند و با حیرت به من نگاه می‌کنند و بعد... من ناپدید می‌شوم و آن‌ها هرگز دیگر چیزی مثل من را نخواهند دید.»بنیامینبنیامینMon, 18 May 2026 23:00:40 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/خشم-شب-بعد-از-مشق-شب-myx22uqqsyphبچه ها، اون موجودات کوچیکِ بی گناه دوست داشتنی و گاهی رو مخ.قسمتی از مستند مشق شبامشب بعد مدت ها دوباره مستند "مشق شب" اثر استاد عباس کیارستمی رو دوباره نگاه کردم. چقدر دردناک، چقدر دردناک.هیچوقت نتونستم زجر کشیدن بچه هارو تحمل کنم، همیشه منو دیوانه میکنه. نه فقط کتک زدن یا چمیدونم فحش و تحقیر، مثلا وقتی میبینم ی بچه ۱۰ ساله تمام ذوق و خلاقیت اش توی اکسپلور داره حروم میشه هم نمیتونم تحمل کنم. مشق شب هم از اون مستند ها بود که این حس خشم و غم رو در من بیدار کرد. دقیق یادم نمیاد دیگه چه فیلم ها و رمان هایی این حس رو در من برانگیخته کرد اما فکر میکنم فیلم " خانه دوست کجاست" بازم از استاد کیارستمی یا فیلم "Fences" به کارگردانی دنزل واشینگتن یا سریال " افعی تهران" یا کتاب های قرن نوزدهمی مثل "بینوایان" اثر ویکتور هوگو یا " الیور تویست" و..... و شاید حتی زندگی خودم.وقتی اینجور فیلم ها رو میبینم و اینجور کتاب هارو میخونم، دوست دارم فریاد بزنم : یعنی هیچکدوم از شما عوضی های قرون وسطایی نمیدونه باید چجوری با یک بچه رفتار کرد؟چرا خب این توله سگ رو آوردید توی این دنیا که باهاش اینجوری رفتار کنید؟ چرا هیچ کدومتون یک ذره محبت حساب شده و درست توی رفتارتون نیست؟ چرا نمیفهمید؟ میدونید این خشم من رو از اونایی که بدون ذره ای مطالعه بچه بدنیا میارن بیدار میکنه. کسایی که صرفا براساس تجربه کردن یا افکار مزخرف خودشون یک بچه رو وارد این دنیا میکنن. کسایی که وقتی با یک روانشناس کودک مواجهه میشن جملات احمقانه ای مثل : اینا هیچی نمیفهمن، یا مگه پدر و مادر ما دوره ای دیده بودن؟ ، یا اینا فقط به فکر پر کردن جیب خودشونن و... رو تکرار میکنن.یکبار به امسال یکی از این آدم‌ها برخوردم و ازش پرسیدم: چرا بچه دار شدی؟ اصلا فلسفه بچه آوردن چیه؟ بهم گفت : اینکه بچه بدرد پدر و مادرش بخوره. صد حیف که اینجا ویرگوله و من باید عفت کلام رو حفظ کنم وگرنه واکنشی که باید به این جمله نشون میدادم رو بی سانسور براتون توضیح میدادم. جالبه اینجور پدر و مادر ها معمولا خودشون قربانی رفتار پدر و مادر های خودشونن ولی مشکل اینجاست فکر میکنن قرار نیست شبیه پدر و مادرشون بشن، مشکل اینجاست به جای اینکه کتاب های روانشناسی رشد، خودیاری و تربیت فرزند بخونن فکر میکنن انسان های بی ایرادی هستن با بهترین متد تربیتی.آه که خشم من امشب خیلی زیاده. من امشب صدای اون بچه هاییم که زیر این چرخه مزخرف له شدن و یک روز بچه های خودشون رو له میکنن، من صدای نفرت از بچه هایی هستم که خودشون بچه‌دار میشن، من صدای نفرت از سیستمی هستم که یک قران برای آموزش این مسائل به پدر و مادر ها هزینه نمیکنه. صدای منو بشنوید عوضی هایِ نئاندرتال: من و تموم این بچه ها که خودتونم یک روزی جزوشون بودید، ازتون متنفریم. حداقل امشب، میخواییم فقط ازتون متنفر باشیم.اما واقعا بین این همه نفرت و فحش، نیازه تشکر و دست بوسی کنم از پدر و مادر هایی که آگاهانه بچه آوردن، از پدر مادر هایی که نیاز بچه اشون رو فهمیدن، مخصوصا از پدر و مادر هایی که عشقی که از پدر و مادر خودشون دریافت نکرده بودند رو به فرزندشون دادن، ممنون از درمانگر ها و آموزگاران علوم تربیتی که صادقانه مشغول آگاه‌سازی هستن. جامعه آینده مدیون شماست..بنیامینبنیامینFri, 15 May 2026 02:00:16 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/داستان-ما-j6rb2vfonmesمن ی بچه ام. ی بچه ای که چشم هامو وا کردم توی این سالن بزرگ بودم. جلوی من ی سبد اسباب بازی بود. بعضی از اسباب بازی ها سالم بودن و بعضی شکسته، بعضی قشنگ و بعضی زشت و ترسناک. توی این سالن بزرگ یک عالمه بچه دیگه هم بود. بعضی از بچه ها اسباب بازی های بیشتری داشتن که بعضی از بچه ها اسباب بازی های کمتری، ولی یک چیزی بین همه مون مشترک بود، اونم اینکه هیچکدوممون بلد نبودیم چجوری با اسباب بازی ها بازی کنیم.بعضی بچه ها زدن زیر گریه. بعضی بچه ها سعی میکردن از سالن فرار کنن ولی انگار راه فراری نبود. هرچقدر که می‌گشتند چیزی پیدا نمیکردن. ما مونده بودیم و کلی اسباب بازی که بلد نبودیم چجوری باهاشون بازی کنیم، حوصلمون سر رفته بود و همه عصبانی بودن. من حیرت زده به اسباب بازی هام نگاه میکردم به نظر جالب میومدن ولی آخه چه فایده؟ کم کم‌ یسری از بچه ها شروع کردن به تشکر از اسباب بازی‌ها، اسباب بازی هارو ی جای بلند گذاشته بودن دائم جلوشون خم و راست میشدن. حتی جالب اینه بعضی ها سر اینکه اسباب بازی کدومشون قشنگتره باهم بحث میکردن و حتی دعوا های شدید هم میکردن. من سعی میکردم از اون دیوانه ها فاصله بگیرم چون آخه به نظرم اون اسباب بازی ها ارزش دعوا گرفتن نداشتن. آخه من راه میرم، حرف میزنم و فکر میکنم، ولی این اسباب بازی ها ساکت و بی جون هستن. ی مدت بعد یکی از بچه ها با چند نفر دیگه اومد جلوی من ایستاد، سلام کرد و شروع کرد خیلی قشنگ و رسمی صحبت کردن و یک کاغذ گذاشت جلوی من که توش یکسری نوشته بود. به من گفت : من صاحب اینجا رو میشناسم، اون با من دوسته این نوشته هارو اون به من داده و گفته که باید با اسباب بازی ها اینجوری بازی بکنید. گفتم : تو مگه صاحب اینجا رو دیدی؟گفت : نه ولی با من حرف زده. گفتم : کس دیگه ای هم جز تو باهاش حرف زده؟ گفت : نه ولی مطمئن باش من باهاش حرف زدم.قانع نشدم ولی به کاغذ نگاه کردم یسری مطلب با مداد شمعی روش نوشته بود. حرفایی عجیبی توش زده بود. مثلا اینکه باید با این اسباب بازی ها جوری بازی کنیم که از من ی جورایی قدردانی کنیم. اصلا انگار دلیل اینجا بودن ما این بوده. برام عجیب شد، آخه یعنی چی؟ منکه اصلا نخواستم بیام اینجا من این اسباب بازی هارو انتخاب نکردم، کسی درمورد این سالن از من حتی نظر هم نخواسته، آخه این چه وضعشه؟ برگه رو به اون بچه دادم و گفتم: بدرد من نمیخوره، منطقی به نظر نمیاد. گفت : ولی باید قبولش کنی واقعیته. گفتم : باشه واقعیته ولی من نمیخوامش تو همین کار رو بکن. گفت : ولی تو هم باید این کار رو بکنی، مجبوری. گفتم : یعنی چی کی منو مجبور کرده؟ گفت : صاحب اینجا.گفتم : من ندیدمش برام هم مهم نیست چی میگه؟ چون اینجوری که تو میگی ظاهرا خیلی از خود راضیه.باز داشت حرف میزد که از پیشش فرار کردم و رفتم گوشه دیگه سالن. دیدم یسری از بچه ها کار های عجیبی میکنن، رنگ قرمز رو برداشتن و دارن اسباب بازی هاشونو قرمز میکنن، پرسیدم: برای چی اینکارو میکنید؟گفتند: میخواییم اسباب بازی هامونو روی هم بزاریم همه باهم ازشون استفاده کنیم.گفتم: خب صاحبش کیه؟ گفتند: صاحب نداره مال هممونه گفتم: عه خب اینجوری پیچیده تر شد که.بیخیالشون شدم گفتم بزار اینا هم هرکاری میتونن بکنن، البته منکه چشمم آب نمیخوره.بعضی دیگه، تلاش میکردن این اسباب بازی هارو بیشتر بشناسن. میشه گفت تا حدی کمک کننده بود ولی بیشتر گیجمون کرد. اخه این همه اسباب بازی ها مختلف و عجیب و غریب برای چی آخه؟ نمی‌فهمیدیم، هرچی بیشتر راجبشون تحقیق میکردیم بیشتر می‌فهمیدیم که نمیفهمیم.‌خلاصه هر کی توی این سالن درگیر بود. سعی میکرد ی جوری خودش رو با اسباب بازی هاش مشغول بکنه. البته یسری ها که اصلا دیگه توجه نمیکردن، دوست داشتن بمیرن. همه ی این گروه ها دوست داشتن به بقیه یاد بدن که چجوری باید با اسباب بازیشون بازی بکنن. حرکت خوبی بود تا اینکه بعضی ها سعی کردند به زور به بقیه یاد بدن که چجوری باید با اسباب بازی هاشون بازی بکنن. خلاصه سر همین دعوا های بدی شکل گرفت و بچه ها خیلی بد همو زدن. حتی بعضی هاشون مردن ولی انگار برای کسی جز خودمون مهم نبود.برای من عجیب بود آخه این همه دعوا و درگیری سر چندتا اسباب بازی؟ خیلی عجیبه واقعا. شاید به خاطر این بود که این اسباب بازی ها تنها چیزی بود که داشتیم.بعد این دعوا ها دیگه بچه ها مثل سابق نشدن، ناراحتن،بیشتر از همیشه ناامید شدن. دیگه به حرف کسایی که میخواستن روشی ارائه بدن، گوش نمیکردن. انگار پوچِ پوچ شده بودن.حالا اینجاییم و هنوزم نمیدونیم باید چجوری با اسباب بازی هامون بازی کنیم. شاید باید هرکدوممون خودمون ی روش بازی خلق کنیم. نمیدونم ولی داریم تلاشمونو میکنیم. انگار داستان تاریخ مارو این تقلا ها میسازه. بنیامینبنیامینWed, 13 May 2026 17:46:31 +0330https://virgool.ir/@benymin_mhr/تازه-وارد-سردرگم-afft96gsaw0aسلام و درود تازه وارد ویرگول شدم. فضای ویرگول خیلی منو جذب خودش کرده. میتونم بگم اینجا انگار همه خود واقعی شون هستن. مثل توییتر تحت تاثیر جو خاصی نیست. مردم مینویسن حرفها، خاطره‌ها، تجربه‌ها، نقدها، شعرها و...اما من اینجا چیکار میکنم؟ شاید اینجام چون پر از حرفم. حرف هایی که کسی جز خودم نمی‌شنوندشون. اما اینکه چرا چیزی نمینویسم، برای خودمم سواله.‌نمیدونم چی بنویسم، گاهی توی ذهنم کلنجار میرم:روزمره بنویسم؟ نه، زندگی من چیز جالبی نداره که مردم ازش لذت ببرن.درمورد علایقم بنویسم؟ نه، کمال‌گرایی میزنه پس گردنم و میگه: نادان تر از این حرفایی که درمورد این علوم حرفی بزنی.داستان بنویسم؟ نه، بازم کمال‌گرایی میزنه پس گردنم که داستانت اونجوری که باید قشنگ نیست.نفهمیدم چی بنویسم، پر از کلمه ام ولی زبانم نمیچرخه، قلمم خشک خشکه.پس اومدم بگم من نمیدانمنه تنها نمیدونم چی بنویسم، بلکه اصلا چیزی نمیدونم. گاهی حس میکنم ی دیوار خالیم که طرح ها روش نقش نمی‌بندند یا ی بوم نقاشی که رنگ نمی‌پذیره. نمیدونم بعدا چه احساسی دارم ولی الان احساسم همینه. شاید ی روزی این انگشت‌ها شروع کرد تایپ کردن و چیزی نوشت، چیزی که کامل نیست. بنیامینبنیامینTue, 12 May 2026 22:23:53 +0330