https://virgool.ir/feed/@ben.mمهندس مخابرات و عاشق برنامه نویسیfa2026-11-12 03:01:03https://files.virgool.ir/upload/users/3007793/avatar/dVzuM5.jpghttps://virgool.ir/@ben.mhttps://virgool.ir/@ben.m/آهای-آیندگان-jdynpaubhbsoراستی که در دوره تیره و تاری زندگی می‌کنمامروزه فقط حرف‌های احمقانه بی‌خطرندگره بر ابرو نداشتن، از بی‌احساسی خبر می‌دهد،و آنکه می‌خندد، هنوز خبر هولناک را نشنیده است.این چه زمانه ایست کهحرف زدن از درختان عین جنایت استوقتی از این همه تباهی چیزی نگفته باشیم!کسی که آرام به راه خود می‌رود گناهکار استزیرا دوستانی که در تنگنا هستنددیگر به او دسترسی ندارند.این درست است: من هنوز رزق و روزی دارماما باور کنید: این تنها از روی تصادف استهیچ قرار نیست از کاری که می‌کنم نان و آبی برسداگر بخت و اقبال پشت کند، کارم ساخته است.به من می‌گویند: بخور، بنوش و از آنچه داری شاد باشاما چطور می‌توان خورد و نوشیدوقتی خوراکم را از چنگ گرسنه‌ای بیرون کشیده‌امو به جام آبم تشنه‌ای مستحق‌تر است.اما باز هم می‌خورم و می‌نوشممن هم دلم می‌خواهد که خردمند باشمدر کتاب‌های قدیمی، آدمِ خردمند را چنین تعریف کرده‌اند:از آشوب زمانه دوری گرفتن و این عمر کوتاه را بی‌وحشت سپری کردن،بدی را با نیکی پاسخ دادن،آرزوها را یکایک به نسیان سپردن،این است خردمندی.اما این کارها بر نمی‌آید از من.راستی که در دوره تیره و تاری زندگی می‌کنم.در دوران آشوب به شهرها آمدمزمانی که گرسنگی بیداد می‌کرد.در زمان شورش به میان مردم آمدمو به همراهشان فریاد زدم.عمری که مرا داده شده بودبر زمین چنین گذشت.خوراکم را میان معرکه‌ها خوردمخوابم را کنار قاتل‌ها خفتمعشق را جدی نگرفتمو به طبیعت دل ندادمعمری که مرا داده شده بودبر زمین چنین گذشت.در روزگار من، همه راه‌ها به مرداب ختم می‌شدندزبانم مرا به جلادان لو می‌دادزورم زیاد نبود، اما امید داشتمکه برای زمامداران دردسر فراهم کنم!عمری که مرا داده شده بودبر زمین چنین گذشت.توش و توان ما زیاد نبودمقصد در دوردست بوداز دور دیده می‌شد امامن آن را در دسترس نمی‌دیدم.عمری که مرا داده شده بودبر زمین چنین گذشت.آهای آیندگان، شما که از دل توفانی بیرون می‌جهیدکه ما را بلعیده است.وقتی از ضعف‌های ما حرف می‌زنیدیادتان باشداز زمانه سخت ما هم چیزی بگویید.به یاد آورید که ما بیش از کفش‌هامان کشور عوض کردیم.و نومیدانه میدان‌های جنگ را پشت سر گذاشتیم،آنجا که ستم بود و اعتراضی نبود.این را خوب می‌دانیم:حتی نفرت از حقارت نیزآدم را سنگدل می‌کند.حتی خشم بر نابرابری همصدا را خشن می‌کند.آخ، ما که خواستیم زمین را برای مهربانی مهیا کنیمخود نتوانستیم مهربان باشیم.اما شما وقتی به روزی رسیدیدکه انسان یاور انسان بوددرباره مابا رأفت داوری کنید!اشعار برتولت برشتbeniaminbeniaminFri, 15 Dec 2023 07:46:17 +0330