https://virgool.ir/feed/@behzad.ezzatifa2026-11-11 12:43:33https://files.virgool.ir/upload/users/16919/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@behzad.ezzatihttps://virgool.ir/@behzad.ezzati/از-چه-بگویم-uubdpi1xotycویرانی که آمد دیگر اندوه خرابی دیوار فلان اتاق و خرابی وسیله خانه کار درستی نیست. مرگ آمده است. همه چیز را در نوردیده و رفته و چیزی بر جای نگذاشته جز خاکستر و غم و ویرانی. این را میگویم اما نمیتوانم از فکر ویران کننده اتفاق بیمارستان بین‌المللی ولیعصر تبریز بگذرم. یعنی چطور میتوانم بگذرم؟ کیست که بگذرد؟ کیست که نداند سرطان ویران میکند و به پیش میرود. از جان و از مال. از روان و احساس. پدر خانواده را میگیرد. مادر خانواده را. فرزند خانواده را. جوان را. مسن را. تازه عروس را با خودش میبرد. جوان رعنای خوش قد و بالا را با خودش میبرد. فقیر را میبرد. غنی را میبرد. ویران می‌کند این لامذهب و این روزها با این هزینه‌های هنگفت و این نبود داروهای با کیفیت در بازار، دارد یکه تازی میکند، دیگر اسمش ویرانی نیست. باید اسم جدیدی برایش گذاشت. واقعا باید عادی شود برایمان؟چند روز بود که در حیرت این رفتار مانده بودم که خبر رسید در سانتر پیوند مغز استخوان کشور، بیمارستان شریعتی تهران، هم بله. همین ماجرا رخ داده. فروش داروهای شیمی درمانی کسانی که به سختی به رنج. اسمش را بگذاریم به بدبختی تمام دارویی را فراهم می‌کنند. تا آدمی؟؟؟ آنها را با آب مقطر جایگزین کند و ببرد در بازار بفروشد به چند برابر قیمت. که تا احتمالا آن بندگان خدایی که به سختی به رنج. اسمش را بگذاریم به بدبختی تمام دارویی را از بازار سیاه تهیه کرده اند، ببرند در بیمارستانی یا مرکز درمانی تا آدمی؟؟؟ آنها را باز با آب مقطر جایگزین کند و ....چه پدرهایی. چه مادرهایی. چه جوانهایی. چه جوانهایی.اسم این رفتار چیست؟ بیایید برایش اسم بگذاریم. اسم جدید. آنهایی که موافق این رفتارند احتمالا میگویند زبل. میگویند زرنگ. میگویند؟؟؟ اما مایی که بهت زده ایم چه بگذاریم اسمش را؟ بیایید یادمان نرود در نبود برق و آب و کمبود هزار چیز دیگر، چیز دیگری هم دارد از دست می‌رود که محال است دیگر به دستش بیاوریم. آدم بودنمان را. ما کرگدن شده‌ایم. کرگدن‌های درون نمایشنامه اوژن یونسکو.این نوشته را میخواستم اینجا بگذارم، عصبانی شدم اینها را نوشتم. چه بگویم؟ Behzad EzzatiBehzad EzzatiMon, 13 Jan 2025 15:28:10 +0330https://virgool.ir/Thisisnottheonlyproblem/درس-آموخته-ی-من-از-سامانه-های-ویزیت-آنلاین-jhca3etrpdqzاین ماجرای روایت درس آموخته من است در استفاده یکی از سامانه‌های ویزیت آنلاین.چند ماه پیش بود، شاید بیشتر از سیزده یا چهارده ماه پیش، حالم بد بود. حال روحی‌ام. حال هیچ کاری نداشتم. از آنهایی که آن سگ سیاه همراهت است. از آنهایی که نمیخواهی ببینی‌اش اما هست. هی بزرگ‌تر می‌شود و تو هی جمع‌تر می‌نشینی که جا برایش باز شود و باز هم خود را به ندیدن می‌زنی که ان‌شاالله گربه است و سوت می‌زنی و رد می‌شوی از کنارش.داشتم باور می‌کردم حضور این سگ سیاه را. اما هنوز اینقدری باور نداشتم که بروم وقت بگیرم از یک مشاوری، پزشکی، روانپزشکی که آقا خانم شما هم این سگ سیاه را می‌بینی یا نه؟ نرفتم. احتمالا بابت همان ذهنیت چرندی که از کودکی در من بود. احتمالا از ترس اینکه اطرافیانم در جمع‌های بی‌حضور من از من و بیماری‌ام بگویند. نرفتم. حماقت که ته ندارد. همینطور تا به ابد می‌تواند ادامه داشته باشد.یکی از روزها تصمیم گرفتم سری به این اپلیکیشن‌های پزشکی بزنم. از همین‌هایی که تعدادشان کم هم نیست. از همین‌هایی که همه کار می‌کنند. همه نوع متخصصی هم در آنها پیدا می‌شود. انصافا هم خوب هستند. معمولا جوان معمولا با سواد معمولا با حوصله معمولا خوب. خلاصه یکی را انتخاب کردم و رفتم دسته مشاوران و روان پزشکان و یک دکتر را بر اساس امتیاز و کامنت‌هایش انتخاب کردم.یک سامانه آنلاینتماس گرفتم. این را هم بگویم قبلش مبلغی را شارژ کردم که وسط مکالمه‌ام قطع نشود. صحبت کردم و آقای دکتر دو دارو به من داد. برای شب و برای حوالی ظهر. و گفت تشحیص من این است و شما دو سه هفته‌ای این داروها را مصرف کن و بعد مجدد تماس بگیر تا ببینیم چه باید بکنیم.داروها را مصرف کردم. بعد از حدود بیست روز از طریق همان سامانه با همان آقای دکتر تماس گرفتم. آقای دکتر هیچ چیز یادش نبود. هی توضیح به او دادم. چیزی یادش نبود. مطلقا هیچ. بعدش متوجه شدم هیچ مستندی از من ندارد. شاید سامانه به او این اجازه را نمیداد. سرخورده شدم. تصمیم گرفتم مدتی همان داروها را ادامه دهم.از آن روز به این فکر میکنم این روزها یک پزشک عمومی هم سعی می‌کند پرونده‌ای از بیمارانش داشته باشد. البته در حد امکان. بداند چه اتفاقی افتاده و چه دارویی مصرف کرده و تشخیص‌اش در فلان موقع چه بوده و الان چه؟ اما این ماجرا برای من هم تلخ بود و هم درس آموز.درس آموختهدرس آموخته فردی‌اش این که بروم سراغ پزشکی که پرونده تشکیل دهد برایم. نه اینکه هر دفعه دوباره ماجرای حسین کرد شبستری را برایش از سر بگویم تا او شبیه پادشاه هزار و یک شب خسته شود یا خوابش ببرد یا من را از خودش باز بکند.درس آموخته شده‌ی دوم‌ام این بود که این سامانه‌ها که تحت عنوان Tele Medicine شناخته می‌شوند، باید چیزی بیشتر از یک آمبولانس پزشکی خدمات بدهند. احتمالا باید از داده‌ها مراجعین و بیماران استفاده بهتری ببرند در جهت ارائه خدمات با کیفیت‌تر به همان افراد. نه اینکه صرفا ده دقیقه یک ربع مشاوره را بگیرید و بعد در امان خدا.این عکس را از اینجا برداشته‌ام. درس آموخته سوم‌ام این بود که شاید بد نباشد اگر این سامانه‌ها توان تشکیل و دنبال کردن پرونده پزشکی مراجعین را ندارند، آدرس دهی کنند. افراد را پس از کاهش علائم، اضطراب و ترس و مه‌آلودگی فضای اطراف ارجاع دهند به مراکز ریفرال. البته در حد امکان. برای من این رها شدگی احساس خوشایندی نداشت.مساله فقط این نیست…این نوشته قرار است برای من شروع مطالبی باشد در مورد موضوعات مدیریتی حوزه سلامت. سعی میکنم از تجارب و دروس آموخته شده و همینطور مطالب ارزشمندی که میبینم و میخوانم بنویسم.پی‌نوشت: این نوشته را پیشتر در این جا بارگذاری کرده‌ام.Behzad EzzatiBehzad EzzatiTue, 03 May 2022 17:50:52 +0430https://virgool.ir/@behzad.ezzati/سازمان-به-مثابه-ی-خوان-کرم-rjnclelrnqxtبارها برای خودم پیش آمده که پیش از جلسه به من گفته‌اند آقای دکتر، (رئیس هیات مدیره […])، خیلی دوست ندارند که کسی مخالفتی با ایشان بکنند. یا گفته‌اند ایشان حرفهایی را نه به صورت دستوری که گذرا و معمولی به آن اشاره می‌کنند اما ما باید بدانیم که اینها در حکم دستورند و باید اجرا شوند. زیاد شنیده‌ام که آقای مهندس، مدیرعامل […]، شبیه پدر خانواده هستند و انتظار ندارند که کسی حرفی خلاف میل‌شان بزند یا دیده‌ام که گفته‌اند در هر صورت ما باید قدردان آقای دکتر باشیم سفره‌ای انداخته‌اند که ما نان زن و بچه‌مان را از آن می‌بریم و باید ممنون‌دار ایشان باشیم. خوان کرمی که گسترده شده است. حتی دیده‌ام که افراد سازمان واقعا فردی در این جایگاه را پدر خطاب می‌کنند.مدت‌هاست در تحلیل‌های شخصی‌ام از سازمان‌ها نکته‌ای پررنگ به چشمم می‌آید. اینکه سازمان‌های زیادی هستند که نسبت به نقد گشودگی ندارند. منتقدین به امور چاره‌ای ندارند که یا سکوت کنند یا حرف‌ها را دو پهلو بزنند و آغشته به لایه‌های تملق، که پیش آمده گاهی در انتهای صحبت نه تنها انتقاد برداشت نشده که تعریف و تمجید هم تلقی شده است. تحلیل خودم این است که بخشی از این ماجرا بر می‌گردد به چیزی که آن می‌گویم سندرم خوان کرم. تفکری نقد به پدر سازمان را جسارت تلقی می‌کند. همچون اسدالله خان در سریال پدر سالار.خوان کرم نمونه اولدوستی چند ماهی را در دو شرکت به عنوان کارشناس تولید محتوا فعالیت می‌کرد. شرکت اول سبقه‌ای طولانی در حمل و نقل هوایی داشت. صحبت در مورد بیمه که جزو ممنوعیات بود. اما از همان اول حقوق پایه را هم به او ندادند. نه اینکه کمتر بدهند، اصلا پرداختی نداشتند. با این ادبیات که کلی بدهی داریم و کرونا آمده است و راه‌های زمینی و هوایی همه بسته است و خلاصه کشتی به گل نشسته است و واویلا.این کار را تا ۴ ماه ادامه داد. این در حالی است که افراد این شرکت حتی در خانه هم بایستی کارهای این مجموعه را انجام می‌دادند. ماه چهارم با کدورت بسیار حقوق ۲ میلیون تومان را به کارمندانش داد و هیچ توضیح دیگری داده نشد که خب مابقی‌اش چه؟ دوست من اعتراض کرد که مابقی طلب‌مان چه می‌شود؟ چهار ماه شد. زندگی‌مان؟ حداقل توضیح دهید. اینجای ماجرا مدیرعامل از کوره در می‌رود که:شما ناشکرید و الان جایی کاری گیر نمی‌آید و همین که کاری دارید خدایتان را شکر کنید. اینجا را با چنگ و دندان سرپا نگهداشته‌ام و متوجه این لطف و محبت نیستید. حالا حقوق شما چند ماهی این طرف و آن طرف بشود که بشود. بالاخره اینجا سفره‌ای است که شما نان‌تان را از آن می‌خورید و نباید نمک نشناس باشید. (البته ادبیاتش مودبانه نبود. در جملات بالا مقداری فحش و بد و بی‌راه بگنجانید)خوان کرم نمونه دومشرکت دوم از این فروشگاه‌های آنلاین بود. از این فروشگاه‌های قارچ مانند که در رویای آمازون شدن هستند. ادبیات آنها هم شبیه شرکتی بود که در بالا تعریفش را کردم. حقوق پایه. بدون بیمه. با حداکثر زمان کاری ممکن. از شنبه تا پنج شنبه. روزانه نزدیک به ۹ ساعت کاری. البته این شرکت حقوق‌ها را پرداخت می‌کردند. اما نکته‌ی جالب نحوه محاسبه حقوق بود. حضور فیزیکی در محل کار الزامی بود. اما پرداخت بر مبنای خروجی صورت می‌گرفت. تا اینجایش خوب است.بدی ماجرا این بود که خروجی کار کارمندان را محاسبه می‌کردند و نمی‌گذاشتند از سقف حقوقی که در نظر گرفته بودند بالاتر برود. به کارمندان که دریافتی‌شان مابه‌ازای خروجی کارشان (per case) بود، نمی‌گفتند که به هر خروجی چه قدر تعلق می‌گیرد. آخر ماه می‌نشستند و حساب کتاب می‌کردند. با این شیوه مبلغ در نظر گرفته شده به ازای هر محتوای تولید شده نوسان داشت. به زبان بی‌زبانی سقفی تعیین شده بود که نمی‌شد از آن سقف رد شد. اینجا هم در نظر گردانندگانش جایی بود برای پخش نان بین چند جوان جویای کار. سفره و خوان کرمی برای دیگران.و خوان کرم دیگروقتی اینها را شنیدم یاد تجربیات خودم افتادم. یاد روزی که به شرکتی رفتم و از همان ماه اول به من حقوق ندادند. اشتباه من بود که به حساب رفاقت با مدیرمنابع انسانی خجالت می‌کشیدم تقاضای حقوقم را بکنم. آنها حقوق نمی‌دادند و من هم نمی‌گفتم و این ماجرا تا ۶ ماه به طول انجامید. تا رسید به شب عید. دیگر به ستوه آمده بودم و اعتراضم را با ملایم ‌ترین شیوه ممکن گفتم و آنها یک پنجم مطالباتم را دادند. بعد از اینکه دوباره گفتم که ۶ ماه طلب دارم، باورکنید شرکتی که از روز اول به کارمندش حقوق نداده بود از من گله‌مند شد که شما چرا این قدر نمک نشناسید و قدر این موقعیت را نمی‌دانید و الان کار پیدا نمی‌شود در ممکلت و … این شرکت را آقای مهندس […] با همکاری برادرش آقای مهندس […]  سالهاست که راه انداخته‌اند و روزی‌رسان خیلی‌ها هستند و شما نباید این قدر زود ناراحت شوید. آخرش با کلی ناراحتی چیزی کمتر از ۵۰ درصد مطالباتم را دریافت کردم و دیگر ندیدمشان.می‌شود به اشتباه خودم در آن روزها مدال داد. تحمل ۶ ماه بدون حقوق و بدون حتی اعتراضی. یاد آن روزها و آن اعتراض نکردن‌ها هنوز هم بعضی شب‌ها، کابوس شبانه‌ام است. البته من خداوندگار این موارد هستم می‌روم جایی، رفیق می‌شوم و دیگر رویم نمی‌شود از حق و حقوقم حرفی بزنم. عیب بسیار بزرگی است که این روزها کم‌رنگ‌تر شده است. از ناراحتی‌های فردی که بگذرم، وقتی با فاصله و از پس چند سال به این ماجراها نگاه می‌کنم، متوجه مساله‌ای شدم. مساله و چالشی که به نگرش سازمان یا مدیریت سازمان یا فرهنگ سازمان برمی‌گردد. من به آن سندرم خوان کرم می‌گویم.تعریف خوان کرمدر وبسایت واژه یاب برای کلمه‌ی خوان، چنین تعریفی آمده است:خوان . ] خوا / خا] (اِ) طبق بزرگی را گویند که از چوب ساخته باشند چه طبق کوچک را خوانچه گویند. (برهان قاطع)برای خوان کرم:خوان کرم . [ خوا / خا ن ِ ک َ رَ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) سفره ٔ کرم . سفره ای که از روی بخشش و کرم گسترده شود. (یادداشت بخط مؤلف ) :تو مست خواب غفلتی و ازبرای توایزد فکندخوان کرم در سپیده دم . منوچهری .|| خانه ای که بر همه کس مفتوح و سفره ٔ آن همه روزه گسترده باشد. || خوان یغما. (ناظم الاطباء).اما تعریف من از سندرم خوان کرمبه تفکر و برداشتی در سازمان که حقوق و مزایای و کار کردن در آن را خوان کرمی گسترده در پیش روی کارمندان تلقی می‌کند. صاحب (سهام‌دار، مدیرعامل، مدیر و …) مجموعه صاحب خوان است و منافع سازمان برای کارمندان وکارگران، نعمتی است قابل شکر گزاری که چون هست بایستی شکرگزار آن بود، که صاحب سفره و میزبان را بایستی در همه حال شاکر بود. به طور خلاصه مدیر صاحب سفره است و در حکم میزبان.این تفکر امری انتزاعی و غیرعینی است که گاهی در کلام و رفتار اهالی سازمان خود را نشان می‌دهد. مثل کارمندی که فارغ از خدماتی که به سازمان می‌دهد، پرداخت حقوقش توسط سازمان را از بزرگ‌منشی مجموعه می‌داند. یا مدیرعاملی که فردی را به دلیل نقد از کار برکنار می‌کند و مدتی بعد در حرفهایش نشان می‌دهد دلیلش این بوده که فرد مورد نظر قدرشناس نبوده است.ریشه یابی این مساله به عقیده مناین مساله را می‌توان به زندگی کارمندی-دولتی هم ربط داد. اینکه دریافتی فردی به عنوان کارمند دولت هیچ ارتباطی به کارآیی و بهره‌وری‌اش ندارد. رودربایستی را بگذاریم کنار. مخصوصا در کشور ما سازمان‌های دولتی زیادی هستند که بر اساس خروجی‌شان ارزیابی نمی‌شوند. گزارشی در انتهای سال می‌دهند، پرطمراق و بودجه‌ی سال بعد که از پیش تعیین شده و روز از نو روزی از نو. در چنین حالتی کارمندی که خروجی خاصی ندارد طبعا سپاسگزار سیستمی خواهد بود که حقوق سر ماهش را می‌پردازد.به مرور در تمام این سالها در بدنه سیستم و در روان و فرهنگ سازمان و حتی خود فرد پرداختن حقوق به عنوانِ حقِ زحمتِ فرد که وظیفه سازمان است تبدیل شده به بزرگواری کارفرما. از آنجا که دولت بزرگترین کارفرمای کشور است طبعا این روحیه در کل کشور هم تسری پیدا کرده است. حتی در شرکت‌های خصوصی. این روحیه به مرور و در گذر زمان در کارفرما (شما بگو رئیس شرکت، مدیرعامل و …) هم اثر خود را گذاشت. تفکر کارآفرین و کارفرما از کسی که باید برای پیشبرد کارهایش از دیگران کمک بگیرد و بدون دیگران کاری از پیش نمی‌برد تبدیل شد به کسی که سفره دار است و کریم است و حاتم طائی است. و حالا که سفره‌ای گسترده است دیگران باید قدردان این کرامتش باشند.معایب سندرم خوان کرموقتی تفکر خوان کرم در مجموعه‌ای حاکم شود، دیگر به ندرت تغییر رخ می‌دهد. دیگر به ندرت یادگیری سازمانی رخ می‌دهد. چون فلسفه‌ی کار تغییر معنایی بزرگی پیدا کرده است. از جایی که همه به حضور هم برای پیشبرد کاری نیاز دارند تبدیل می‌شود به جایی که همه نیازمند یکی هستند و آن یکی است که روزی‌رسان است.تفکر خوان کرم باعث می‌شود نشود از مدیر انتقاد کرد. فرهنگ انتقاد نه تنها شکل نمی‌گیرد که با تملق جایگزین می‌شود. چون مدیر اینطور فکر نمی‌کند که به اعضای سازمان نیاز دارد و این احساس عدم نیاز به مجموعه نیز منتقل می‌شود. از آفت‌های این نوع نگاه بسیار می‌شود گفت.این برای هر دوسوی کارفرما-کارمند(کارگر) آسیب زننده است. مخصوصا اگر قرار باشد، رشدی در سازمان رخ دهد. این تفکر در نهایت سازمان را از مولد بودن باز می‌دارد. در عین حال کارمندان و کارگران را نیز از دور بهره‌وری خارج می‌شوند.این تفکر به شدت قابلیت راه اندازی سازمان‌های کوچک و غیر رسمی را درون سازمان رسمی دارد. که می‌تواند در حکم سم در رگ و پی سازمان جاری شود و حرکت سازمان را کند و آرام کند. چون نقد به منزله ناسپاسی تلقی می‌شود و نقدی در عیان رخ نمی‌دهد و بخشی از انرژی سازمان به نقد در نهان صرف می‌شود.چه می‌شود کرد؟نظر خودم این است که هر وقت ارزش داوری نسبت به فردی در سازمان را با کلماتی مانند قدرشناس یا نشناس بودنش بسنجیم، بایستی هشدارها به صدا در بیایند. چون اینکه نشانه این است که سندرم خوان کرم توانسته نفوذ زیادی به تفکراتمان بکند. روزی از مدیرعاملی شنیدم که می‌گفت مدیرپشتبانی‌مان خیلی خوب است. گفتم چطور؟ گفت خیلی ولایت‌پذیر است. گفتم یعنی چه؟ گفت خیلی خوب حرف گوش می‌کند. شاید این هم هشداری جدی است. ما نباید به عنوان مدیر به دنبال سرباز باشیم. باید تیم‌مان را شکل دهیم. تیمی که همه سرباز باشند تا جایی جوابگو است از جای دیگری خودش تبدیل می‌شود به مشکل.وقتی سازمانی به صورت دوستانه و با رودربایستی شکل می‌گیرد یا جلب رضایت مدیر و مدیرعامل ارجح بر درست انجام دادن کاری باشد می‌شود انتظار داشت سندرم خان کرم و عوارضش هم در این مجموعه‌ها حضور دارد. کلام آخر اینکه شاید بشود تفکر خوان کرم را اسب پیش‌کشی هم نامید. اسبی که دندانش را به سبب پیش‌کشی نمی‌شمرند.پی‌نوشت: سیاهه‌ی بالا را پیشتر در اینجا منتشر کرده ام.Behzad EzzatiBehzad EzzatiWed, 21 Oct 2020 16:30:57 +0330https://virgool.ir/@behzad.ezzati/در-خیال-vrzwtrj1w6yaسالی که دانشگاه تهران قبول شدم، دو ترم اول کوی دانشگاه سهم من و خیلی‌های نشد. اولش که اصلا هیچ چیزی معلوم نبود. یه ماهی ویلون و سیلون بودم بین نور و تهران. ماه رمضون هم افتاده بود تو مهرماه. خیلی سخت بود. نمیدونستم چی می‌شه. محیط غریب دانشگاه غریب شهر غریب همکلاسی‌ها غریب.سوییت طبقه اول سمت چپبعد از حدود یه ماه یه سوییت بهمون دادند توی یه کوچه اطراف دانشگاه. «فردانش» که یه طرفش خیابون وصال بود و طرف دیگه‌اش قدس. خوشحال بودم از اینکه یه جا پیدا شده تو این شهر درندشت و غریب. خوشحال بودم از آوارگی رها شدم. وقتی به خوابگاه رسیدم هیچکی نبود. غروب بود. غروب یه روز پاییزی. سوییت طبقه اول سمت چپ به من رسید. دو تا اتاق خواب و یه هال داشت که پارتیشن بندی شده بود. روی در اتاق خواب سمت راست یه کاغذ چسبونده بودن و اسم سه نفر نوشته شده بود:جواد ….محمد ….میثم ….….اسم خودم رو به عنوان نفر چهارم نوشتم. همراه جواد و محمد و میثم. میثم چند ماه بعد اومد. برای همین برای یه مدت اتاق چهار نفره به ما سه نفر رسید. همون شب اول که اتاق رو دادند بدون هیچ وسیله‌ای روی یه تخت فلزی دو طبقه که هیچی نداشت جز یه چوب به عنوان کفی، با یه پارچه ملحفه‌ای چهارخونه‌ی آبی رنگ که مامان داده بود، خوابیدم شایدم نخوابیدم و الان بعد این همه سال ذهنم داره می‌سازه اینها رو.قرار بود سوئیت‌مون رو با ۱۲ یا ۱۳ نفر دیگه شریک شیم. کم کم بچه‌ها جمع شدند تو خوابگاه. تو سوییت طبقه اول سمت چپ. شدیم حدود ۱۲ نفر. شرایط راحتی نبود. چند نفر اون ترم به آخر نرسیده بیرون از خوابگاه خونه گرفتند. برای من مهم نبود. همین که سرپناهی بود کافی بود برام. فکر می‌کنم همه اونهایی که تو اون سوئیت طبقه اول سمت چپ موندند شرایط‌شون شبیه من بود. به علاوه اینکه یه شبکه دوستی خوب و نفیس هم بین مون شکل گرفته بود.نوا مرکبجواد یه پخش کوچیک داشت با یه ساک کوچیک پر از کاست‌های شجریان. من پیشتر شجریان گوش داده بودم. آلبوم چهره به چهره مو به مو. اما شجریان گوش کن نبودم. اصلا موسیقی گوش کن نبودم. اما جواد یه طور عجیبی شجریان باز بود. یه روز که جواد و محمد مشغول کار رو پروژه دانشگاه‌شون بودند، یه صدا مسحورم کرد. از همون پخش قدیمی. شجریان می‌خوند. جان جهان می‌خوند. دیگه من بودم و پخش کوچیک قدیمی جواد و قسمت آخر کاست نوا مرکب و جان جهان و … من شجریان گوش دادنم رو مدیون جوادم.رابطه جواد و شجریان عجیب بود. مخصوصا وقتی شجریان با سیگار و چای همراه می‌شد. وقتی از شجریان حرف می‌زد برق تو چشماش عجیب بود. وقتی سکوت می‌کرد و شجریان گوش می‌داد و سیگار می‌کشید. اون روزها همه مون سرحال بودیم. تا روزی که توی کوی دانشگاه ساکن شدیم. انگار اندوه کوی دانشگاه نشست روی دلمون. هنوز ۸۸ نشده بود. هنوز ۲۵ خرداد ۸۸ نرسیده بود. یکی دو سال بعدش شد. فکر کنم ساکنین بعدی کوی اندوه‌گین‌تر شده باشند.آسمان عشقطرحی از جناب بزرگمهر حسین پوریه روز جواد رو دیدیم که می‌گفت قراره تو یه مراسم تو کتابخونه‌ی مرکزی شجریان هم بیاد. نمی‌دونم غیر از من و جواد و پیام و میثم کس دیگه‌ای بود یا نه؟ شاید محمد هم بود. نمیدونم. شجریان اومد. شجریان خوند. و جواد رفت بالای سن و با صدای بلند گفت استاد با صدای شما در آسمان عشق حلول ماه روئیت میشه.جواد بغض داشت. حراست دانشگاه نذاشت جواد بره و به شجریان برسه. اما جواد حالش خوب بود از دیدن شجریان و گفتن اون حرفها با صدای بلند. جواد داشت دینش رو به شجریان ادا میکرد. بعد شجریان رو از بخش پشتی ساختمون بردند بیرون و من و پیام و محمد و میثم همراه جواد دنبالش میدویم و فریاد میزدیم استاد دوست داریم. من به خاطر شجریان نمی‌دویدم شوقی که جواد داشت من و پیام و محمد و میثم رو می‌کشوند.وزارت کشورجواد شیدای شجریان بود. عشقش به شجریان همه مون رو به دندون می‌گرفت و می‌کشوند. یه روز قرار بود شجریان یه کنسرت بده تو وزارت کشور. چیز زیادی یادم نیست از اون روز. فقط یادمه جواد بود که چند تا دانشجوی پیزوری کوی دانشگاه رو برد جلوی تالار وزارت کشور و بلیط خرید برامون از دلالهای جلوی تالار. جای خوب. قیمت ارزون. روزهایی بود که شجریان یه عمل رو پشت سر گذاشته بود. کنسرت عجیبی بود برام. مرغ سحر آخرش و گریه یک خانم که صندلی کناری‌م نشسته بود. ما چون بلیطهای مختلف خریده بودیم صندلی هامون کنار هم نبود. برای همین نمیدونم جواد چه حالی داشت. اما ذوقش بعد از کنسرت برای مایی که پیاده داشتیم میرفتیم سمت کوی مثل همون روز توی کتابخونه مرکزی دانشگاه بود.اگه شجریان فوت کنه….من هم شده بودم عاشق شجریان. پیدا کردن کنسرت‌های تصویری‌اش و نشون دادن به جواد و صحبت در مورد اینکه کجا برگزار شده و چطور خونده و این آوازش تو آلمان با فلان آوازش تو آمریکا متفاوت بوده و …. اما باز هم در مقابل علاقه‌ای که جواد به ایشان داشت هیچ بود. جواد بود که وقتی ناراحت بود. آلبوم در خیال رو می‌گذاشت تو کاست و پخشش می‌کرد و خودش می‌رفت روی لبه پنجره می‌نشست و پای راستش رو جمع می‌کرد تو سینه‌اش و در حالی پای چپش معلق بود، پک‌های عمیق به سیگار می‌زد.یه روز میثم بهم گفت. اگه شجریان فوت کنه، خیلی ناراحت می‌شی؟ گفتم نمی‌دونم.راستش الان هم نمی‌دونم. وسط این همه قیل و قال این طرفی‌ها و اون طرفی‌ها. بین کسانی که بدگویی می‌کنند از او و کسانی که به یادش و عشقش جلوی بیمارستان آواز می‌خوانند. راستش الان هم که دیگه شجریان نیست هم نمی‌دونم. حالم؟ دلم یه لبه پنجره می‌خواد. دلم آلبوم در خیال می‌خواد و سکوت و سیگار….این نوشته پیش کشی است به جواد و لطف همیشگی‌اش و علاقه‌اش به شجریان.پی‌نوشت: نوشته‌ی بالا را پیش از این در وبسایم منتشر کرده‌ام.Behzad EzzatiBehzad EzzatiWed, 14 Oct 2020 16:26:44 +0330https://virgool.ir/@behzad.ezzati/لعنتی-سیمین-هنوز-اینجاست-nlb4eglzpaxaصحبتمان کشیده بود به کسب و کار متمرکز بر حوزه سالمندی. هر کسی ایده‌ای می‌داد در مورد خدماتی که ممکن بود برای سالمندان مفید باشد تا کیفیت زندگی‌شان بهبود پیدا کند و صد البته درآمدزا. کسری از مادربزرگش گفت که اواخر زندگی‌اش، فراموشی چیزی از خاطرات و افکارش باقی نگذاشته بود. دیگر عادی شده بود قاطی کردن باراک اوباما و جومونگ. می‌خندیم همه.موضوع را که به مهرداد گفتم، به نکته‌ی جالبی اشاره کرد. اینکه برخلاف تصورات رایج که اطرافیان فرد آلزایمر بیشتر از خود فرد رنج می‌برند و خودش که دیگر چیزی در ذهنش نمانده که آزارش دهد، نکته دردناک اینجاست که فرد مبتلا به فراموشی در ترسی دائمی دست و پنجه نرم می‌کند. ترس ناآشنا بودن، ترس غریب بودن و همه ترس‌های ریز و درشت ناشی از نشناختن اطرافیان و اطراف. مثل کودکی که در بازاری شلوغ دستش از دست مادرش رها شده باشد. همه چیز برایش بیگانه است و ترسناک. هیچ کس برایش آشنا نیست. هیچ آغوشی آرامش نمی‌کند.همه چیز در «خ» نهفته استکتاب را که باز می‌کنم، از صفحه شناسنامه‌ی کتاب که رد می‌شوم می‌رسم به این صفحه.بالایش نوشته«سیمین/۹۲/۸ خ»تاریخ روزش را ننوشته. فقط آبان ماه سال 92 اش را نوشته.از این کتاب‌های عشق و عاشقی است که یک زمانی خیلی روی بورس بود و کل داستانش قابلیت حدس زده شدن در چند صفحه اول را داشت. سر راست. با پیچ خم‌های آشنا بود و دلهره‌های لذت بخش. مخصوص نوجوانان درآستانه‌ی تجربه کردن عاشقیت‌های زودگذرشان. شبیه این فیلم هندی‌هایی که چهار ساعت طول می‌کشد و آخرش همه چی خوش است و شیرین است و قند و نبات.هر دختر و پسری در نوجوانی‌اش چندتایی از آنها را خوانده. شاید الان هم روی بورس باشد و چون سنی از من گذشته تصور می‌کنم دیگر دوره‌اش گذشته. از آنهایی که پسرها با شرم می‌خواندندش و در نهان و دخترها با ذوق می‌خواندندش و همچنان در نهان.پسرها به ندرت برای هم تعریف می‌کردند و دخترها به ندرت تعریف نمی‌کردند. هر صفحه‌اش که پیش می‌رفت روز بعدش در مدرسه با اشتیاق ماجرای شخصیت‌های داستان را برای هم نیمکتی‌شان تعریف می‌کردند در سر کلاس ریاضی. با صدای آهسته و با هیجان. هم نیمکتی‌‌ها هم به ذوق می‌آمدند و قولش را می‌گرفتند که بعد از تمام شدن، کتاب را برایشان بیاورند. تا آنها هم تجربه‌ی بی‌واسطه‌ای را با کتاب از سر بگذرانند و شاید چیزهای دیگری را کشف کنند و شاید شخصیت‌های زیباتر و جذاب‌تری را کشف و حتی خلق کنند.همسایه‌ای به نام سیمینکتاب را یکی از همسایه مجتمع‌شان به او قرض داده است. چند همسایه هم سن و سال دارد که اسم‌هایشان را نمی‌دانم. نمی‌دانم سیمین کدامشان است. آن که هر روز آفتاب نزده می‌رود پارک لاله و با یک جمع همسن و سال با لباس‌های متحد الشکل سفید با حاشیه‌های قرمز و سورمه‌ای ورزش می‌کند یا آن که به تازگی همسرش را از دست داده و با دختر خوانده‌اش زندگی می‌کند. تقریبا همه شان این روزها نزدیک هفتاد سال دارند. اینکه کدامشان در نوجوانی‌اش از این کتاب‌ها می‌خوانده یا اینکه اصلا این کتابها به این وفور نعمت در آن زمان بوده یا نه را نمی‌دانم. برایم جالب است بدانم چه روزهایی را با چه آرزو اندیشی‌هایی سپری کرده‌اند و آن آرزوها الان کجای زندگی‌شان نشسته‌اند.اما می‌دانم کتاب خواندن این روزهای سیمینِ جمع‌شان، بیش از آرزو اندیشی و خیال بافی، از ترس فراموشی است. سایه‌ی آلزایمر افتاده روی زندگی‌اش. بعد از خواندن هر کتابی در اول کتاب می‌نویسد:سیمین…/…/… خکه بداند کتاب را خوانده است. جای آن نقطه چین‌ها هم تاریخ روز و ماه و سال را می‌گذارد. «خ» هم نشانی است از خواندن.نوشته را که می‌بینم لب‌خند به لبم می‌آید و پیش خودم می‌گویم چه داستان‌ها که خودش پشت سر نگذاشته در زمان نوجوانی‌اش و چه داستان‌ها که نبافته خودش در خیالاتش در آن زمان.عکسی از این صفحه می‌گیرم. شاید بعداً موضوعی شود برای نوشتن. امروز به این عکس رسیدم و به تک حرف «خ» خیره شدم و به آن تاریخِ بدون روز که نشانه پایان کتاب است.نفرین ثبت زمانبه این فکر می‌کنم چرا توی تاریخی که نوشته، عدد مربوط به روزش را ننوشته. ننوشته چه روزی از آبان نود و دو این کتاب را خوانده. شاید تاریخ را یادش رفته. مثل خیلی از ماها. که حتی ممکنه است جدای از تاریخِ روزی که درش هستیم چند شنبه بودنش را هم فراموش کنیم و هول برمان ندارد که ای داد آلزایمر دارد می‌آید. به جایش بخندیم و بگوییم عجب روزگاری شده است که باعث شده یادمان برود چه روزی از هفته است. اما سیمین خانم، بعید است بخندند و به زمین و زمان بد و بیراه بگوید. شاید غمگین شود. شاید دلش دستان مادرش را بخواهد در میانه‌ی بازار شلوغ. حدس می‌زنم سیمین خانم با هر بار دیدن این کتاب ترسی عمیق به جانش می‌افتد و ممکن است با خود بگوید:چرا ننوشتم چندم آبان نود و دو بود که کتاب تمام شد؟یعنی فراموش کرده بودم؟یعنی آن موقع هم یادم نبود؟یعنی از آبان نود و دو آلزایمر آمده بود؟ حتما آمده بود وگرنه تاریخ روزش را خالی نمی‌گذاشتم.پیش خودم می‌گویم کاش فقط می‌نوشتسیمینخبدون هیچ ‌تاریخی. اینطوری اگر یادش می‌رفت که آیا کتاب را خوانده یا نه، رنج کمتری می‌برد. رنج فراموشی خواندن کتاب. اما تاریخ را که یادش رفته و نوشته اول کتاب هم نشان می‌دهد که در آن روز آبان ۹۲ هم تاریخ یادش نبوده، می‌شود رنج مضاعف.کاش اصلا نمی‌نوشتسیمینخکاش وقتی فراموشی می‌آمد یک کتاب را بارها و بارها و بارها می‌خواند. کجای دنیا خراب می‌شد.فکر اینکه چرا زمان را ثبت کرد که حالا نفرین زمان گریبانش را بگیرد و رنجش بدهد، رهایم نمی‌کند. چه کسی فکر می‌کرد کتابی که روزی پر بود از عشق و آرزو و شوق و خیالبافی و شبیه سازی خود به شخصیت‌های داستانی، فقط با چند حرف و عدد تبدیل شود به یک یادبود غم انگیز.نبرد تن به تن با فراموشییاد خودم می‌افتم که تمام کتابهایم پر است از نوشته شروع و پایان و تاریخ و چه و چه. و اینکه من تاریخ اتمام خواندن کتاب را در صفحه‌ی انتهایی‌اش می‌نویسم. برخلاف سیمین خانم که در ابتدای کتاب‌هایش می‌نویسد. خودم را جای سیمین خانم می‌گذارم. فکر وحشتی که ممکن است در آن لحظات تجربه کنم به جانم می‌افتد.به اینجای افکارم که می‌رسم، با قرار دادن خودم در جای سیمین خانم، به این فکر می‌کنم این نوشتن‌ها این تاریخ زدن‌ها این قدرها هم وحشتناک نیست که شاید خوب هم باشد. شاید نبردی باشد علیه فراموشی. علیه ذهنی که دارد همه چیزش را از دست می‎‌دهد بی‌اختیار خودش. شاید انتهایش درخشان باشد. حالا درخشان هم که نباشد ارزش مبارزه کردن و زیستن در این راه را که دارد.حرف‌ها و فکرهای خودم را فراموش می‌کنم و در عوض به شجاعت سیمین خانم غبطه می‌خورم. سیمین خانم با نوشتن در صفحات اول رفته به جنگ فراموشی. بله درست است. راز این نوشته‌ها همین است:سیمین…/…/… خهمان اولش که کتاب را باز می‌کند باید متوجه شود که خوانده است یا خیر؟ بعد اگر یادش نیامد تلاش کند که یادش بیاید، چند صفحه جلو برود اواسط کتاب را بخواند پس و پیشش کند. همین می‌شود نبردی که نگذارد این بیماری خزنده جلوتر بیاید.سیمین خانم رفته است تا در مقابله با فراموشی تسلیم نشود. رفته به مقابله با آن. بی‌سپاه. بی‌لشگر و لشکر کشی. تمام لشکرش خودش است و کتابش و خودکارش. تمام استراتژی نبردش خواندن است و نوشتن همین چند حرف و عدد:سیمین…/…/… خاحتمالا با هر بار خواندن و هر بار نوشتن و هر بار دیدن این نوشته، حتی اگر یادش نیاید، به خودش به آلزایمر خزنده به تنهایی به فراموشی و تاریکی همراهش و … یادآوری می‌کندلعنتی سیمین هنوز اینجاستو حالا چه قدر این سیمین و این اعداد و آن «خ» معنای عمیقی پیدا می‌کند. حالا این سیمین و این اعداد و آن «خ» معنای جان سختی می‌دهد. معنای تلاش برای زندگی. شاید خود زندگی. درست به جان سختی استیو مک کوئین در پاپیون وقتی همه دنیا می‌خواستند باعث فراموشی او شوند. وقتی همه دنیا می‌خواستند ثابت کنند راهی به رهایی نیست. محال است بتوانی از صخره‌ها بپری. گیرم که پریدی محال است از دست موج‌ها جان به در ببری گیرم که به در بردی اصلا از کجا معلوم به آبادی و ساحل برسی. با کمک سیمین خانم آن نوشته یادگاری درخشانش بهتر می‌شود فهمید هیچ کدام این آیات یأس مهم نیست. مهم خود فعل قیام کردن است. مهم تسلیم نشدن است، تسلیم فراموشی نشدن.جایی در اواسط فیلم استیو مک کوئین می‌پرد و میله‌های سقف سیاهچالش را می‌گیرد و چهره‌اش را می‌کشاند توی نور و می‌گوید:Hey You Bastards I’m Still Hereهمین جمله را در آخر فیلم وقتی روی موج دریا شناور است و گرد پیری و نحیفی بر روی چهره‌اش نشسته است می‌گوید.Hey You Bastards I’m Still HereBehzad EzzatiBehzad EzzatiThu, 11 Jun 2020 23:46:16 +0430https://virgool.ir/@behzad.ezzati/یک-پادکست-یک-خواهش-ddckpv8cqvqnماجرا بر می‌گردد به مشغله‌های همیشگی این چند سال خانواده‌ام با بیماری و بیمارستان و پزشک و جراحی و دارو و درمان و بیمارستان خصوصی و بیمارستان دولتی و …بیماری مامان یا بابا. این پزشک و آن بیمارستان و این حرف که نقیض حرف متخصص دیگر بود و سردرگمی و سردرگمی و سردرگمیبیماری بابا درگیری بیشتری برایمان ایجاد کرد. پیدا کردن پزشک، شیوه درمان، جراحی، پیدا کردن دارو و … که خیلی خیلی سخت‌تر بود. حال غریبی بود آن روزها، یک احساس بی‌پناهی ترسناک. دارویی که وارد نمی‌شد اما در بازار به قیمت‌های سه تا چهار برابر به راحتی موجود بود. همه‌ی اینها جدای از ترس خود بیماری بود. ترس ناشناخته بودنش و آینده‌ی نامطمئن بیماری… و همه اینها را بگذارید در کنارمسیر صعب العبور پیدا کردن پزشک برای جراحی بود. چه سرگردانی عجیب و ترسناکی بود. ویلان و سیلان میان پزشکان و مطبهایشان و عکسها و MRI ها و CT های متعددی که حتما از اینجا بروید بگیرید و بقیه جاها اصلا خوب و دقیق نیست و دلهره دادن دائم که سریع بروید و سریع بیایید و خطرناک است و …بدون شک پزشکان و افراد بسیار خوبی در این مسیر نیز بودند که وجودشان از میزان این سردرگمی و دلهره کم می‌کرد و همان‌ها باعث شدند که بخش زیادی از راه سنگلاخ به سلامت گذر کنیم.ماجرای رسیدن به ایدههمه اینها مقدمه بود تا به این مطلب برسم. در روزهای ترسناکی که گفتم کتابی بود که خیلی به من کمک کرد. کتاب بیماری از خانم هوی کرل که نشر محترم گمان آن را چاپ کرده بودند. کتاب روایت خود خانم کرل است از بیماری صعب العلاجشان. از اینکه با رخ داد این بیماری چه چیزهایی از دست رفت برای همیشه. از اینکه سبک زندگی جدیدی نیاز داشت که با زندگی قبلی متفاوت بود. از رفتار اجتماع با فرد بیمار، از رفتار دوستان، از غذا خوردن از آرزوهایی که اکنون بسیار بعید به نظر می‌رسیدند و ….خلاصه کتاب تجربه بیماری خانم کرل است. یک روایت از زندگی فرد با بیماری است. چه قدر هم درخشان است، این شیوه مواجهه با مساله‌ای این چنینی. یک روایت پدیدار شناسی از چالشی به نام بیماری.کتاب برای سال ۲۰۰۸ است. قرار بود خانم کرل به علت آن بیماری عمر کوتاهی داشته باشند اما ایشان هنوز هم هستند و هنوز هم در این زمینه پدیدار شناسی بیماری کار می‌کنند.تجربه من و مهرداداز این کتاب با مهرداد، برادرم، صحبت کردم. حین صحبتمان در مورد آن و تجربه‌ی بیماری بابا و مامان، به این نتیجه رسیدیم که چه قدر جای روایت بیمار از بیماری‌اش در فضای سلامت خالی است. بعدها فهمیدم کلا در دنیا هم خیلی کم است این نگاه. تا بوده روایت پزشک بوده از بیماری.به قول خانم کرل این روایتی ناتورالیستی است؛ از دید سوم شخص، با فاصله و علمی به بیماری و بیمار نگاه می‌کند و بیشتر در پی علائم و نشانه های بیماری و شیوه های درمان و بالا بردن کیفیت زندگی است. این فاصله گذاری سبب شده تا بیماری مهمتر باشد و تجربه‌ی بیمار کمتر اهمیت پیدا کند.اما روایت من بیمار چه می‌شود؟ اینکه این بیماری با من چه کرده؟ اینکه باید به واسطه این بیماری سمج بسیاری از آرزوهایم را فراموش کنم، چه می‌شود؟ حال خود بیماری چه؟ منظورم حال جسمانی‌اش نیست حال روحی‌اش است. یادم است روزی به همراه بابا به مطب پزشکی رفتیم. پزشک رفتار مناسبی نداشت. حتما خسته بود. اما من به این فکر میکردم که چرا از مریضش نمی‌پرسد که چه کاره است؟ چرا برایش مهم نیست که پدرم ۳۰ سال معلم بوده است؟ و …؟ با خواندن کتاب خانم کرل فهمیدم چرا نمی‌پرسد و نمی‌پرسند؟ به خاطر اینکه یاد نگرفته‌اند. نگاه‌شان از همان زمان دانشجویی نگاه ناتورالیستی بوده است. هیچ وقت جای بیمار نبوده‌اند.پادکستخلاصه‌اش می‌شود که با مهرداد تصمیم گرفتیم، تجربه بیماران از بیماریشان را جمع آوری کنیم. روایت بیماری افراد را. بیماریهایی که سبک زندگی افراد را تغییر می‌دهند، برای مدت طولانی و شاید برای همیشه. گفتیم پادکست بهتر است ابزار نمی‌خواهد. آدم نمی‌خواهد پارتی‌مان بشود برویم در سازمانی. ساده است. تصویر ندارد.با علی بندری عزیز هم صحبت کردم، استقبال کرد و گفت ایده‌ای خوب و جذابی است. اما پیدا کردن کسی که حاضر باشد بیاید و حرف بزند سخت است. در چند ماه اخیر این سختی خیلی خودش را نشان داد. افراد زیادی بودند که استقبال کردند اما هنگامی که میخواستند از بیماری‌شان حرف بزنند در خواست صحبت را رد کردند.حق داشتند. پذیرش خود بیماری سخت است حرف زدن از آن سخت‌تر. کاملا قابل درک است.نهایت ماجرا شد این نوشته که خواهش کنم اگر کسی را می‌شناسید یا حتی خودتان، که شرایط این گپ زدن را دارید، به ما بگویید. کمک کنید تا این پروژه به سرانجامی برسد. آدمهای زیادی هستند که از شنیدن این تجربه‌ها حالشان بهتر می‌شود.ما میخواهیم تجربه بیماری افراد را ثبت کنیم. به دنبال داستانهای با پایان خوش و هالیوودی هم نیستیم. تنها روایت و تجربه افراد از بیماری‌شان برایمان مهم است.همه را گفتم اسم پادکست را نگفتم. هنوز کرکره‌اش را بالا نداده‌ایم اما سر درش را با این تابلو کوبیده‌ایم:این خانه سیاه نیست https://virgool.io/p/ddckpv8cqvqn/%F0%9F%93%B7%D9%BE%D8%A7%D8%AF%DA%A9%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D8%AF%D8%B1%D9%85%D9%88%D8%B1%D8%AF%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA%D8%A7%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B2%D8%A8%DB%8C%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D9%86 پادکستی در مورد روایت افراد از بیماری شانایمیل من: Behzad.Ezzati [at] gmail .comنشانی تلگرامم: @Behzadezzatiپی‌نوشت: پیشتر این مطلب را در وبلاگم منتشر کرده‌ام.Behzad EzzatiBehzad EzzatiThu, 21 May 2020 15:26:23 +0430https://virgool.ir/@behzad.ezzati/کرونا-بخش-چهارم-جهان-با-من-برقص-wldtxbyviqbiتوی کتاب ظلمت در نیمروز جناب آرتور کوستلر، اکثر داستان در زندانی اتفاق می‌افته. زندانی‌ها همه در انفرادی هستند یا داستان این شکلی به من حالی کرده که همه زندانی‌ها در انفرادی هستند.ولی با هم حرف می‌زنند از راه ضرباتی که به دیوارِ سلول مجاور می‌زنند و زندانی سلول مجاور یا مخاطب حرف همسایه‌اش هست یا مسیری است برای انتقال پیام به زندانی سلول مجاور خودش.هیچ کلامی رد بدل نمی‌شود از نوع صوت. حتی نمی‌دانم سلول مجاور ما چه کسی را در خود جای داده است. هیچ. هیچ نمیدانیم. اما دلمان میخواهد حرف بزنیم با هم. چیزی بگوییم. داستان پر است از حرف. اگر داستان به شکل فیلمی به نمایش در می‌آمد پر از سکوت بود. کتاب و فضایی که خلق میکند پر است از خشم و نفرت. پر از امید پر از ناامیدی. پر است از صدا در حالی که راهروها خلوت است و ساکت.راهی هم جز این مسیر برای حرف زدن نیست. گم می‌شوی اگر حرف نزنی. مسیر حرف زدن را قطع می‌کنی و هزار مشکل دیگر. باید برای زندگی کردن و در جریان ماوقع قرار گرفتن حرف زد. حالا با صدا نشد، نشد. با تقه زدن بر دیوار. با تقه‌ی قاشق بر دیوار. یا دسته عینک یا دست کوبیدن بر دیوار.این ویدیو به دلایلی که فکر میکنم فنی باشد بارگذاری نشد.حالا حکایتش شده رقص این پزشکان و پرستاران و کادر درمانی بیمارستانها در روزهای سیلاب کرونا. نمیدانیم که هستند. نمیدانیم در کجا دارد اتفاق می‌افتد. کدام بیمارستان. کدام شهر. کدام آبادی. گاهی حتی تشخی مرد یا زن بودنشان هم سخت است، بس که پوشیده‌اند در لباسهای درمانشان و در پی نبردند. چهره ندارند. صوتی ندارند. اما حرف می‌زنند. با رقص. امید می‌پراکنند.برای سلول بغلی. برای ما که بیرونیم. نمی‌گذارند راهروهای زندان کرونا، سکوت راهروهای زندان کرونا به گوش برسد.من فکر میکنم خواسته یا ناخواسته زبانی را شکل داده‌اند که سالهاست فراموش شده.پی‌نوشت: جهان با من برقص فیلمی است از جناب سروش صحتپیشتر این نوشته را در اینجا منتشر کرده‌ام.Behzad EzzatiBehzad EzzatiThu, 05 Mar 2020 15:01:18 +0330https://virgool.ir/@behzad.ezzati/کرونا-بخش-دوم-زاویه-دید-مصطفی-ملکیان-به-این-بحران-xab5pwcmbo9mمصطفی ملکیان از نوادر روزگار ماست.کسی که تا جای ممکن حرف و عملش هم خوان و منطبق بر هم است.مصطفی ملکیان را می‌توان به با درصد قطعیت بالایی جزو فلاسفه‌ای در نظر گرفت که فلسفه را برای زندگی طلب می‌کند.مصطفی ملکیان سعی می‌کند تا فلسفه و فلسفیدن و فلسفه ورزی، بتواند زنجی را از ما کم کند. ? پیام جناب مصطفی ملکیان در مورد بحران کرونادر این پیام تصویری مصطفی ملکیان چند نکته‌ را مطرح کردند:در برابر بیماری جز پیشگیری و درمان کار دیگری نمی‌توان کرد.هر کار دیگری غیر از این دو مورد زائد است و مضر.در این سخنان به این مورد اشاره می‌کنند که سوالی برای خودمان مطرح کنیم:آیا من در قبال این بیماری واکنش پیشگیرانه و درمانگرانه‌ای نسبت به خودم و دیگران داشته‌ و دارم؟اگر جواب مثبت است وظیفه خود را انجام داده‌ایم و دل‌نگرانی دیگری در مورد اینکه کاری بکنم به نظر بیهوده می‌رسد.نکته دیگه به حوزه روانشناسی اجتماعی بر می‌گردد. اینکه ترس از مساله‌ای از خود مساله ترسناک‌تر است.راهکار ایشان اینست که بهتر اینکه فرد با شجاعت و قوت قلب با بیماری مواجه شود.نکته سوم این است که بابت اخباری که بیشتر از سر جهل و نادانی پخش می‌شود نیاز به یک خود محافظت‌گری برای ذهن و رانمان داریمودر آخر هم گفتند ما ایرانی‌ها یادگرفته‌این کسی به فکر ما نیست. یاد گرفته‌ایم هیچ وقت به امید هیچ کسی نباشیم. و با این فرض که هیچ کسی غم ما را ندارد غمگسار خودمان باشیم.و اینکه این فاجعه برای ما درسهای زیادی داشته آن هم اینکه چه قدر بهم محتاجیم و به محبت هم احتیاج داریم.درس‌هایی که آموختیم را فراموش نکنیم.پی‌نوشت: لینک ویدیو جناب مصطفی ملکیان در این مورد:https://www.aparat.com/v/Qopq5Behzad EzzatiBehzad EzzatiSat, 29 Feb 2020 15:54:17 +0330https://virgool.ir/@behzad.ezzati/کرونا-بخش-اول-ناطورِدشتان-سلامت-کشور-plvyl1zmxqh8از وقتی خبر رسیدن کرونا به قم پخش شد انگار کن وارد فیلم‌های آخرالزمانی شده‌ایم. ترس و دلهره و مشخص نبودن آینده حتی آینده‌ای نزدیک و از همه مهمتر احساس بی‌پناهی شدید همه بر ویژگی‌های آخرالزمانی این داستان افزود.همه آنچه از چین در این مدت که کرونا سربرآورده و از شبکه‌های اجتماعی مجازی می‌دیدیم حالا کنار گوشمان در حال رخ دادن است. صدای خمپاره‌های کرونا برایمان که روزی شبیه داستان و سرگرمی بود حالا واقعی شده بود. واقعی آدم می‌کشت. همین کنارمان همین در همسایگی‌مان.مثل تجربه شنیدن صدای موشک باران تهران و تجربه کردن احساس ویرانی و آرزوی اینکه این موشک این بار بر روی خانه ما آوار نشود.سونامی آمده است اما نه از کرونااطلاعات مربوط به کرونا، درمانش پیگیری از میزان مبتلایان در ایران و میزان مرگ و میر در کشور میزان بهبود پیدا کردگان همه همه با سیلابی از پیام‌های احساساتی و صد البته سومدیریت هر لحظه بر سرمان آوار میشود.کرونا ما را نکشد بعید است سالم از دست این سیلاب اخبار تلخ و دروغ و بیکفایتی مدیران و …. جان به در ببریم.از میان همه بد خبری ها و بی‌کفایتی‌ها، دلم میخواهد در شماره یک از همه افرادی که در حوزه سلامت در خط مقدمش در کنار بیماران هستند تشکر کنم. دمشان گرم. آنها بی‌شک ناطورِ دشتان سلامت کشورمند در این بی‌پناهی.کرونا و ناطورِ دشتان سلامت کشور (این عکس را از سایت برنا برداشته‌ام. لینکش را هم گذاشته‌ام) ?کروناوناطورِدشتانسلامتکشور(اینعکسراازسایتبرنابرداشته‌ام.لینکشراهمگذاشته‌ام) دیر شروع کردم به نوشتن شاید به این دلیل که خودم هم درگیر این ترس و وحشت و بی‌پناهی بودم و هستم همچنان. اما یادم رفته بود نوشتن راه نجاتی است.پی‌نوشت: این نوشته پیش از این در وبلاگم منتشر شده است.Behzad EzzatiBehzad EzzatiTue, 25 Feb 2020 17:06:25 +0330https://virgool.ir/@behzad.ezzati/مغالطهی-چیدن-گیلاس-یا-چه-چیزهایی-را-به-من-نگفتهاند-wu4nswocb90oمدیرعامل یک شرکت را در نظر بگیرید که از زمان تصدی این پست تمام گزارش‌هایی که به هیات مدیره ارائه می‌دهد پر از رایحه‌ی خوش خدمت است. افزایش رضایت مشتریان، بهبود فضای فیزیکی، زدن رکورد فروش سالیانه، رضایت کارکنان و …اما به درون خود شرکت که برویم روایت دیگری را شاهد هستیم. رضایت مشتریان آنچنان بالا نیست که در گزارش از آن یاد شده است. رکورد سالیانه با هدف برنامه ریزی شده بدست آمده یا به واسطه حضور اندک مشتریان خارجی و تفاوت ترسناک بین دلار و ریال؟ همان ۵۰ تا مشتری که هر کدام ۱۰۰۰ دلار میدادند بابت خدمتی و اکنون همان تعداد و همان مقدار را می‌دهند اما مقدار ریالی این عدد ۴ برابر شده است.خیلی خوب، خوب نیستمن در این جنس جلسات بوده‌ام به یک قانون من‌درآوردی رسیده‌ام: هر وقت همه گزارشات خیلی خوب است باور کن که خوب نیست.به این شیوه‌ی ارائه اطلاعات، بیان برخی از حقایق و نگفتن برخی دیگر، به نحوی که ادعای ما را ثابت کند، مغالطه‌ی چیدن گیلاس می‌گویند. این مغالطه از این حرف می‌زند که به قصد یا به سهو، ما معمولا داده‌هایی چشم‌مان را می‌گیرد که فکر و هدف و قصدمان را تایید کند. بعد از این تایید دیگر کاری به مابقی واقعیت‌ها نداریم. لزوما فردی که از رفتارش نشان دهنده استفاده از مغالطه چیدن گیلاس است، قصد دروغگویی ندارد، بلکه به راحتی حقایق را نادیده گرفته و کنار می‌گذارد.گیر افتادن در مغالطه‌ی چیدن گیلاس به شدت خطرناک است، از آنجا که تصمیم گیری‌هایمان بر اساس اطلاعاتی است که به گوش و چشمان‌مان می‌رسد، این جنس فیلتر کردن حقایق و اطلاعات دست چندم می‌تواند راهی به بیراهه باشد.علما چه می‌گویندعلمای این علم می‌گویند وقتی در معرض اطلاعات دست دوم هستیم احتمال افتادن در تله‌ی این نوع مغالطه بیشتر خود را نشان می‌دهد. همان علما می‌گویند وقتی داده‌هایی به شما رسید اول سوالی که باید از خودتان بپرسید این است که: «چه چیزهایی را به من نگفته‌اند؟» از افراد دیگر هم پرس و جو کنیم یا اگر ممکن بود به سر چشمه‌ی اخبار برویم و ببینیم چه خبر است؟مغالطه‌ی چیدن گیلاس اغلب به عنوان «خطای تایید» هم دیده می‌شود، که در نشریات و عالم سیاست بسیار دیده می‌شود و همچنان ساری و جاری است. در کسب و کار هم بسیار دیده می‌شود مانند همان گزارش اول این نوشته و آن مدیرعامل محترم در ارائه اخبار خوشایند به هیات مدیره. یک جورهایی دست چین کردن اخبار است به نفع خود.صد البته در سطوح مختلف سازمان قابلیت رخداد این فاجعه نادیدنی وجود دارد. از نگهبان دم در سازمان و نیروی خدمات آن احتمال دارد که از این حربه استفاده کننده است تا بالاترین فرد هرم سازمان. و به راحتی می‌تواند منجر به تصمیم گیری‌های هزینه‌زا برای مجموعه شود. فرهنگ بدی که در سازمان وجود دارد و هم چنین عدم تناسب بین فرد و جایگاه شغلی‌اش را می‌توان از دلایلی برشمرد که منجر به این تله می‌شود.کم کردن اثر مغالطه‌ی چیدن گیلاسخیالمان را راحت کنیم به عنوان یک مدیر در سازمان، ما همیشه در معرض اطلاعات دست دوم هستیم. یعنی باید بپذیریم که همیشه و با یک احتمال بسیار زیاد ممکن است اطلاعاتی که مبنای تصمیم گیری ماست با مغالطه‌ی چیدن گیلاس آغشته شده باشد. طبعا حیاتی است که کلاه شرلوک هولمز را به سر بگذاریم و در هر حال از خودمان بپرسیم: چه داده‌ها و اطلاعاتی را ندیدم؟ گزارشات مهم و اثرگذار را بخواهیم و شفافیت اطلاعات را در سازمان‌مان افزایش دهیم. این شفافیت با احتمال بسیار زیادی ما را از افتادن به دام خطای تایید یا مغالطه‌ی چیدن گیلاس دور می‌کند.دو مثال یا چیزی شبیه به آنرزومه… بله رزومه یک مثل کلاسیک و قدیمی برای مغالطه‌ی چیدن گیلاس است. رزمه مستندی است که در آن ما مدعی می‌شویم شایستگی شغلی را به حد کافی داریم. اما گاهی یادمان می‌رود که رزومه فقط یک سوی ماجراست و سویه‌های دیگر ماجرا را می‌توان از شواهدی دیگر مانند مصاحبه و توصیه‌نامه‌ها و دوره کار آرمایشی و … هم دید.در دنیای سیاست هم که بسیار از این جنس مغالطه می‌توان یافت. اینکه فردی روزهای مانده به انتخابات را در حوزه انتخابیه خود سپری می‌کند تا به مردم نشان دهد همیشه به فکر آنها بوده است. مغالطه‌یچیدنگیلاسسیاسیون یا کاندیدایی که بعد از ثبت نام صحبت از فساد موجود در سیستم اداری کشور می‌کند و مدعی مبارزه با آن شود و خود را تنها ناجی آن نام می‌نهد. در حالی که در دوره ریاست خودش بر یکی از بزرگترین سازمان‌های کشور فساد در آن موج می‌زد. ولی اکنون در نقش یک مبارز با مفسیدن قد علم کرده است. خود از نشانه‌های بارز و درخشان مغالطه‌ی چیدن گیلاس است.استثنامی‌دانم گاهی اوقات در پزشکی، می‌آموزند که لازم نیست که همه شواهد در روند درمان دخیل شوند. اگر برخی از شواهد پزشکی از مقدار مشخص شده‌ی استاندارد کمتر بود یا اهمیت برخی از شواهد بیشتر بود، پزشکان به آن موارد مهم می‌پردازند چون می‌دانند ممکن است برخی از نشانه‌ها به یکدیگر وابسته‌اند و رفع عامل اصلی، مابقی را رفع می‌کند.مغالطه‌ی چیدن گیلاسخود نام‌گذاری این خطا یا مغالطه هم برمیگردد به زمان چیدن میوه‌ خوش رنگ و لعابی مثل گیلاس و چیدنش توسط باغبان که میوه‌های درشت و صحیح و سالم را طوری می‌چیند از درخت و طوری می‌چیند در جعبه تا هر کسی که ببیننده‌ی این صحنه درخشان باشد فکر کند چه باغی و چه میوه‌هایی.به عبارتی حضرت باغبان با این کار بخشی از واقعیت باغ را دیگرگون جلوه می‌دهد و بیننده را به خطا می‌اندازد.در این بخش هم مطالبی در مورد تفکر را نوشته‌ام.منابعhttps://www.geckoboard.com/blog/quick-data-lessons-cherry-picking/https://www.logicallyfallacious.com/tools/lp/Bo/LogicalFallacies/65/Cherry-Pickingپی‌نوشت: این پست پیش از این در وبلاگم منتشر شده است.Behzad EzzatiBehzad EzzatiWed, 11 Dec 2019 10:18:12 +0330https://virgool.ir/@behzad.ezzati/توی-دنیا-چه-شغلی-هست-که-خواب-های-خراب-آدم-را-خوب-کند-bno8idyb2sdhیونیسف میگه امسال که مدرسه‌ها شروع بشه، ۳,۷۵۸ تا از بچه مدرسه‌ای‌ها، سر کلاس و مدرسه نمی‌رن. چون کشته شدن.تصویر ۳,۷۵۸ کوله‌ی مدرسه نمادی از ۳,۷۵۸ کودکی که در سال ۲۰۱۸ کشته شدند و دیگر به مدرسه بر نمی‌گردند. ۳,۷۵۸ تا بچه مدرسه‌ای تو سال ۲۰۱۸٫یونیسف ۳,۷۵۸ تا کوله پشتیِ بدون بچه مدرسه‌ای رو شبیه قبر کنار هم چیده.اونم کجا تو حیاط سازمان ملل. اونم کی وقتی قراره خیلی از تصمیم گیرنده‌های دنیا، دور هم جمع شن تا تصمیم بگیرن چیکار بکنن برای مردم دنیا.تصویری که یونیسف جلو سازمان ملل درست کرده بدون دیدن مرگ حتی یه نفر از اون ۳,۷۵۸ کودک هم هولناک و ویرانگره.دیدن این همه کوله پشتی بدون صاحب وقتی میشد همه‌ی اون ۳,۷۵۸ نفر پیش خونواده‌هاشون باشن اما نشد…یاد مونولوگ رنجرو در فیلم تنهای تنهای تنها از احسان عبدی‌پور می‌افتم اونجایی که آخر فیلم مثلا انشایی را می‌خواند:دوست دارید در آینده چه کاره بشوید؟توی خواب همش برای لی لی که یک گوشه‌ای آرام و دنج بود با صدای بلند گریه می‌کنم.دلم برای غلام که همش به خاطر لی لی توی آماده باش است تنگ شده.آقای نجف پور مهربان توی دنیا چه شغلی هست که خواب های خراب آدم را خوب کند.برادرم مولو میگوید داداشی آرمیچر بزرگی هست که کره جهان را می‌چرخاند.مولو بچه‌ی خنگی هست اما عقلش در رابطه با آرمیچر خوب کار می‌کند.یک روز شربت سینه دردش را ریخت روی کره‌ی جغرافیا. با کره رفت سر شیر آب. با یک توپ سفید برگشت.گفت داداشی اگر آرمیچر زمین تند بچرخد قیافه‌اش مثل این می‌شود.کره را با اسکاچ شسته بود. توی چشم‌های سیل کرد و گفت داداشی بیا بریم تو کار آرمیچرش.همون روز روپوش دکتری کیف مهندسی و لباس خلبانی را از توی خیالاتم پاک کردم.از بین همه‌ی شغلهای توی دنیا تو فکر یک دکه کوچک سر نبش پیاده‌روی جلوی سازمان ملل هستم.اسم هم برایش انتخاب کرده‌ام. دکه‌ی پرزیدنت. اسم خوراکی‌هام و قیمت ارزون‌شون را می‌چسبانم زیر برف‌پاک‌کن ماشین رییس جمهورها.کی از ارزانی بدش می‌آید و رییس جمهورها که مشتری‌ام شدند شغل آینده‌ام شروع می‌شود.دکه پرزیدنت…در ادامه رنجرو می‌گوید:آقا من فکر می‌کنم ریس جمهور یکی می‌خواهد که اسم رفیق‌های کلاس چهارم و پنجمش را یادش بیاورد.رییس جمهور اگر وقتی رنگینکش را کله کله می‌خورد به حرف‌های من گوش کند.رییس جمهور اگر پایش را مثل ما پتی کند و ظهر داغ غرب الاسد برود از کارخانه‌ی ‌وزیری یخ بیاورد.رییس جمهور اگر وقتی شاهین از لیگ سقوط می‌کند کنار ما بنشیند و سه روز و سه شو خوراکش بشود اشک.رییس جمهور اگر با مو زیر تابوت شیداهایی که هنوز از یک جنگ مال سی سال پیش جسدشان را پیدا می‌کنند و می‌آورند بیاید. شبونه باک بنزین همه‌ی هواپیماهای جنگی را سوراخ می‌کند.رییس جمهور اگر هفت شب و روز کمک ما کاهگل بکشد بالا که زمستونی سقف چکه نکند روی قالی و زندگی‌مون دیگر نمی‌آید سقف خانه‌ها را سوراخ‌های درشت درشت بکند.رییس جمهور اگر تا ته حرف‌های من را بشنود زنگینکش که تمام شد برنمی‌گردد توی سازمان ملل محال ممکن است می‌گوید رنجرو فندک داری بعد سیگاری روشن می‌کند و پشت به همه چیز آرام آرام قدم می‌زند و دور می‌شود و من روی پیاده‌روی جلوی سازمان ملل به خواب آرومی می‌روم که هیچ وقت نرفته‌ام.به نظرم هر کدوم از رهبران دنیا با دیدن این عکس‌ها و کوله‌های بی‌صاحب به قول رنجرو باید یک سیگار آتش کنند و ….پی‌نوشت: عنوان این پست از کلام حضرت رنجرو در همین فیلم است که به امانت گرفته‌ام.همچنان پی‌نوشت: این نوشته پیش از این در وبلاگم منتشر شده است. Behzad EzzatiBehzad EzzatiMon, 23 Sep 2019 10:50:36 +0330https://virgool.ir/@behzad.ezzati/بیلی-باتگیت-اسبهای-برای-برنده-شدند-میدوند-یا-فرار-co68pl8shkbeمن نمی‌دانم اینکه می‌گویند یک نویسنده‌ای داستانش را به قاعده و به اندازه نوشته یعنی چه؟ حتی نمی‌دانم وقتی از شخصیت پردازی کاراکترهای داستانش خوب یا بد می‌گویند یعنی چه؟ راستش پی‌اش هم رفته‌ام که بفهمم اینها همه یعنی چه اما نشد. دیدم مزه‌اش را از دست می‌دهد برایم. همین که از داستانی خوشم بیاید و به قول یکی بگیردم و نفس ندهد تا تمام شود بس است. حالا اندازه و شخصیت پردازی و غیره‌اش به گمانم در دل همین گرفتن‌های داستانی خودش را نشان می‌دهد.بیلی باتگیتحالا ماجرا چیست؟ ماجرا خواندن دو رمان پشت سرهم است که نفس آدم را می‌گیرد. البته نه به یک اندازه. ناتورِ دشت حضرت سلینجر و بیلی باتگیت جناب دکتروف. برای من ناتورِ دشت و هولدن کالفید چیز دیگری بود. دلم می‌خواست به قول خود هولدن کالفید گوشی را بردارم توی کانتکت‌ها بگردم برم توی بخش J، بروم روی اسم Jerome David Salinger و بهش زنگ بزنم و بگویم لعنت به تو Jerome. این پسر کی بود انداختی‌اش به زندگی ما. از کجا آورده‌ایش؟ و او هیچ نگوید جز اینکه: اینها را ول کن بیا برویم یک سیگاری بگیرانیم.خواندن بیلی باتگیت هم همین احساس رفتن سراغ گوشی و زنگ زدن به ادگار لارنس دکتروف را داشت. حالا شاید شدتش کمتر بود. اما داشت. من فکر می‌کنم همه آن چیزهایی که بچه‌های ادبیات خیلی عالی بلدند و من هیچ از آن‌ها سر در نمی‌آورم را یکجا داشت. از خود بیلی دوست داشتنی که بگذریم و به داچ شولتس خشنِ بی‌ادبِ به قول بیلی دچارِ فلج عدمِ رضایت برسیم تا بانوی اغواگر داستان سرکار خانم درو پرستون، همه و همه را می‌شد دید. این می‌شد دید را از این جهت می‌گویم که داستان من را به جایی نمی‌برد که بگویم چه قدر چرت. عجیب و غریب‌ترین صحنه‌هایش هم باور پذیر بود.همه اینها را هم بگذارم کنار از فلسفیدن بیلی باتگیت نمی‌توانم بگذرم. باهوش بود. دنیا را خوب می‌دید و خوب تحلیل می‌کرد. یک جاهایی نظریه هم می‌داد. مثل «نظریه هویت نمره ماشین»ش که در آن در مورد هویت آدمها و موقعیت‌هایی بود در آن قرار می‌گرفتند، حرف می‌زد. یا وقتی می‌خواست آقای آرتور فلنگهایمر یا همان داچ شولتس را برایمان شرح دهد از عباراتی استفاده می‌کند که تمام ویژگی‌های یک گنگستر خشن که احتمالا درگیری شخصی‌ترین لحظات زندگی‌اش است و تلاش می‌کند تا پنهانش کند را می‌ریزد روی دایره:اما راستش این بود که آقای شولتس با بهترین لباس هم بد به نظر می‌آمد. یعنی به نوعی بیماری ضعف لباس مبتلا بود، مثل کسانی که به کم سویی چشم یا نرمی استخوان مبتلا هستند.بدون اینگه خودش متوجه باشد مدام تلاش می‌کرد، مناسباتش را با لباسش اصلاح کند. انگار به نوعی فلج عدم رضایت دچار بود، تا حدی که آدم با خودش می‌گفت اگر این آدم دست از ور رفتن با لباسش ور می‌داشت، لباس اینجور به تنش گریه نمی‌کرد.شما این جملات را بخوانید:یک جوری زندگی می‌کرد که انگار تنهای تنهاست. امورش هم خیلی قشنگ می‌گذشت. این بچه‌ی باهوش تقریبا لال با چنان جدیت و پشتکار عجیب و دیوانه‌واری این راه را برای زندگی خودش در پیش گرفته بود که به نظرم کاملا طبیعی و منظقی می‌آمد و آدم پیش خودش می‌گفت چرا من این‌جور زندگی نکنم؟باور می‌کنید این شرح زیبا و فیلسوفانه در مورد پسربچه‌ای است که در زیر زمین خانه روبروی بیلی که محل نگهداری کودکان بی‌سرپرست است، مشغول جمع آوری آشغال باشد؟یا در مورد مادرش که آرام است و منزوری و گوشه‌گیر و دارد درون خودش فرو می‌رود، فرو رفتنی که شاید بازگشتی نداشته باشد، می‌گوید:انگار دقیقه‌های او از مال آدم‌های دیگر کندتر بود. یک جور زمان عوضی موقر برای خودش اختراع کرده بود و تو این زمان حرکت می‌کرد.تعریفی که بیلی از ایروینگ یکی از نوچه‌های داچ شولتس ارائه می‌دهد عالی است:ایروینگ هر کاری را با دقت و بدون حرکت اضافی انجام می‌دهد. آدم حرفه‌ای بود ولی چون هیچ حرفه‌ای نداشت الا اینکه از پس و پیش آمدهای زندگی خا خودش بر بیاید، یک جوری رفتار می‌کرد که انگار زندگی یک جور حرفه است. درست همان جور که خیال می‌کنم یک پیشخدمت خصوصی خانه‌ی اعیان در ضمن ادای وظایف معمولی‌تر خودش رفتار می‌کند.مواجهه بیلی با مرگ اطرافیانش و نگاه او به این اتفاق خواندنی است:وقتی یک نفر می‌میرد آن مهارت‌هایی که دارد چه می‌شود؟ مثلا اینکه بلد بوده پیانو بزند، یا ایروینگ که بلد بوده طناب گرهه بزند یا پاچه‌ی شلوار بالا بزند یا تو دریای طوفانی راحت راه برود؟ آن دقت خاص ایروینگ در کارها، آن کاردانی‌اش در همه چیز که من آن‌قدر تحسینش می‌کردم، چه شد؟ آن حواس پرتی‌اش کجا رفت؟حقیقتش از داچ شولتس هم گاهی خوشم می‌آمد. وقتی در میان ملغمه‌ای خشونت و شهوت و ترس و بلاهت حرفهای قابل تاملی می‌زد:به نظر من آدم فقط وقتی عاشق می‌شه، یعنی می‌خوام بگم تنها وقتی که چیزی امکان داره وقتی است که آدم هنوز بچه است. مثل تو وقتی که هنوز نمی‌دونی که این دنیا یه خرابات بیشتر نیست.فقط فکری می‌زنه به سر آدم. همین. تا آخر عمر هم پابندش می‌مونی. هر دفعه که سرت رو بر می‌گردونی خیال می‌کنی که این زن یا اون زنی که جلوت سبز شده خودشه، لبخندش، هیکلش.اون اولی وقتی نصیب ما می‌شه که هنوز خریم. چیزی حالیمون نیست. راهمون رو می‌کشیم می‌ریم. اون هم می‌شه همون زنی که ما تمام عمرمون دنبالش می‌گردیم. میدونی؟بیلی باتگیت دوست داشتنی درست در زمان نزول داچ شولتس وارد تیمش شد. در مراحل آخر نزولش حضور داشت. روایتش از خشونت داچ شولتش و تیمش. بی‌بند و باری این گنگستر و مراوداتش و امیدهای کوتاه مدت و تلخی‌های طولانی‌تر خواندنی هستند.از سرگذشت بیلی و دار و دسته داچ شولتس نمی‌گویم که اگر نخوانده‌اید لذتش از بین نرود. هر چند نشستن پای حرف‌های بیلی باتگیت ارزشش را دارد که اگر داستان را می‌دانید هم پای حرف‌هاییش بنشینید.حالا بر میگردم به حرف‌های اول این نوشته که گفتم من از اندازه و شخصیت پردازی درست و اینها هیچ سر در نمی‌آورم. کتاب باید آدم را بگیرد. نفس آدم را بگیرد. هم دلت بخواهد تمام شود تا سرنوشت آدمهایش را بدانی و هم دلت بخواهد تمام نشود تا شخصیت‌هایش نروند.به قول مرحوم لوون هفتوان در فیلم پرویز که می‌گفت هرچیزی خوبش، خوب است. می‌گویم نویسنده، خوبش خوبه و کتاب، خوبش خوبه.پی‌نوشت اول: مترجم، خوبش خوبه. نسخه‌ای که من خواندم با ترجمه حضرت مستطاب نجف دریابندری است.پی‌نوشت دوم: انتشارات این نسخه که عکسش هم همین عکس بالایی است، انتشارات کارنامه است.پی‌نوشت سوم: در جستجوهای بعد اتمام کتاب دیدم که مترجم دیگری هم زحمت ترجمه این کتاب را کشیده است. جناب بهزاد برکت با کمک نشر قطره ترجمه این کتاب را عرضه کرده‌اند.پی‌نوشت: پیش از این نوشته بالا را در وبلاگم منتشر کرده‌ام.Behzad EzzatiBehzad EzzatiFri, 26 Jul 2019 17:56:43 +0430https://virgool.ir/@behzad.ezzati/اجرای-تئاتر-و-جای-خالی-مدیریت-منابع-انسانی-n9zs96a9cexp نوشته شده در تاریخ ۱۳۹۸-۰۳-۲۵ توسط بهزاد عزتیروایت زیر ماجرایی واقعی از یک پروژه است که مدت‌هاست فکرم را به خودش مشغول کرده است.دوستی برای کاری به تئاتری دعوت شد که پیش از این هم در دوسال قبل اجرا شده بود.اجرایی با کلی سر و صدای رسانه‌ای و جایزه جشنواره تئاتر فجر و …موضوع این تئاتر در مورد افرادی بود که دست به تغییر جنسیت در ایران زده‌اند.مختصر روایتی است بر تاریخ و سرگذشت این افراد که به آنها ترنس می‌گویند.کار ارزشمندی است از جهت پرداختن به بخشی از جامعه که کنار ما هستند و با ما زندگی می‌کنند اما به خاطر مساله‌ای که به هیچ وجه رخ دادنش در اختیارشان نبود بار عجیب و سهمگینی از فشار اجتماعی را بر دوش می‌کشند.هم خودشان و هم خانواده‌شان.من تنها یک بیننده‌ی آماتور تئاتر هستم. این نوشته به بُعد دیگری از کار اشاره دارد.این متن مقدمه مانند را از این باب نوشتم که دلم نمی‌خواست نقدی که دارم به فلسفه‌ی همدلی با این افراد صدمه بزند.طرح مشکلاین کار دو سال پیش اجرا شده بود و هزینه‌ای که مربوط به کار این دوستم می‌شد با یک میلیون و نیم جمع شد.برای اجرای امسال هم این دوستم با وجود افزایش سه چهار برابری هزینه‌ها در طی چند روز و با تمرکز و انرژی زیاد با همان حدود هزینه کار را جمع کرد.از همان اول تاکید بر ایاین کار دو سال پیش اجرا شده بود و هزینه‌ای که مربوط به کار این دوستم می‌شد با یک میلیون و نیم جمع شد.برای اجرای امسال هم این دوستم با وجود افزایش سه چهار برابری هزینه‌ها در طی چند روز و با تمرکز و انرژی زیاد با همان حدود هزینه کار را جمع کرد.از همان اول تاکید بر این بود که هزینه کمی بشود و اینکه بودجه نداریم و در عین حال زمان هم اصلا نداریم و از این حرفها.چیزی شیبه سندرم دانشجویی یا دانش آموزی است.میرسیم به شب امتحان یا می‌رسانیم به شب امتحان و تصور می‌کنیم هنوز فرصت داریم حریفش هستیم.درد مبتلا بهِ اکثر پروژه‌ها؛ خیلی هم ربطی ندارد هنری و فرهنگی باشد یا عمرانی و اجتماعی و …طبعا برای به پایان رساندن یک پروژه با این مشخصات، فرد مسئول نیاز به چند ویژگی بسیار مهم دارد.تا اندازه ای دارای تعلق سازمانی باشد، خودمانی‌اش می‌شود اینکه کار را از خودش بداند.مسئولیت پذیر باشد.یک مدیر پروژه باشد:حواسش به زمان انجام کار، هزینه مدنظر و کیفیت کار باشد.این دوستم کار را به سرانجام رساند. به سختی و به دشواری. با زمان و هزینه کم و با کیفیتی نسبتا مطلوب.تا اینجای کار شبیه این فیلم هالیوودی‌های هپی‌اند بود. یا شاید دل هر ناظری می‌خواست این شکلی باشد.اما نشد…هر چند کارها با همه مشکلاتش به موقع و با هزینه مدنظر انجام شد اما فشار روانی بسیار زیادی به عوامل وارد شد.فشاری روانی که کنترلش بر عهده مدیریت کار بود، برای اینکه تبدیل به بحران نشود.اما نشد. بین این دوستم با یکی از بازیگران بگو مگویی شکل گرفت.دم دستی‌ترین راه حل…سرتان را درد نیاورم.قصد کنکاش در کلامِ رد و بدل شده بین آنها را ندارم.یا اینکه کدامیک از طرفین بار تقصیر بیشتری را بر عهده داشت.این دوستم با ناراحتی از سر کار بیرون آمد و روز تمام نشده او را از گروهی که این مجموعه در یک شبکه اجتماعی تشکیل داده بودند، حذف کردند.بدون هیچ توضیحی. بدون هیچ حرفی.اینکه چه به روز این دوستم آمد را نمی‌نویسم. ممکن است فرد مقابل هم حال خوشی نداشته باشد. اما …نظرات خودممدت‌هاست که دیگر انتظار ندارم پروژه‌ها با یک برنامه‌ریزی درست و درمان شروع به کار کنند.که… اجرای با برنامه‌ریزی یک پروژه تبدیل شده به یک مورد استثنایی و شروع بدون برنامه آن یک امر عادی.اما نکته بسیار مهمی که در این شرایط وجود دارد اینست که باید بپذیریم فشار بسیار زیادی به عوامل وارد خواهد شد اگر، اجرای چنین پروژه‌های پر استرسی متکی به نیروی انسانی باشد.در این شرایط نیاز به یک مدیریت منابع انسانی بسیار قوی خواهیم داشت.باید بپذیریم اجرای یک پروژه (حالا می‌خواهد یک پروژه کلاسی، یا توسعه محصول یا اجرای یک تئاتر حرفه‌ای و ..باشد) در شرایطی این چنینی بسیار مستعد بحران‌های بین فردی است.در این حالت صبوری و مدیریتِ استرس و بحران، برای کسی که مدیریت کل پروژه را برعهده دارد بسیار حیاتی است.نتیجه نهاییاگر هیچ چیز از این ماجرا و اجرای تئاتر نمی‌دانستم همان یک مورد حذفِ فرد مورد نظر از گروه بدون هیچ توضیحی، برایم دلیلی مکفی بود تا بدانم مسئول پروژه یک فاجعه را آفریده است.به نظرم وقتی نمی‌توانیم برنامه ریزی درستی برای انجام کاری داشته باشیم می‌توانیم دست به کاری بزنیم که آسیب به افراد به حداقل برسد.پی‌نوشت: گاهی اوقات ساده‌ترین راه حلی که برای رفع چالش‌های سازمانی برمی‌گزنیم چیزی است شبیه بمب گذاری در روح و روان افراد مجموعه.پی‌نوشت دوم: این نوشته پیش از این در وبلاگم منتشر شده بود.Behzad EzzatiBehzad EzzatiSun, 16 Jun 2019 01:01:04 +0430https://virgool.ir/@behzad.ezzati/perfect-strangers-یا-خیلی-وقته-که-همه-چی-تموم-شده-xuseptuiilki نوشته شده در تاریخ ۱۳۹۸-۰۳-۰۲ توسط بهزاد عزتیفیلم Perfect Strangers را همراه مهسا دیدم. به نظر من فوق‌العاده بود.هفت دوست خیلی خیلی قدیمی برای شام دور هم جمع می‌شوند. سه زوج و یک مرد که به گفته خودش نامزدش تب داشته و در خانه مانده است.*** اینجا به بعد داستان تقریبا لو می‌رود. البته اصلا فیلمش طوری نیست که بشود لو دادش اگر هم بشود چیزی زیادی از آنچه فیلم می‌خواهد بگوید را از دست نمی‌دهید.***ماجرای فیلم Perfect Strangers (غریبه‌های کامل)ماجرا از این قرار است که این هفت دوست قدیمی سر میز شام به پیشنهاد یک نفر از جمع‌شان تصمیم می‌گیرند تا انتهای شام، گوشی‌های تلفن خود را روی میز بگذارند و هر پیامی که در این مدت رسید را بخوانند. هر پیامی که از هر طریقی به آن‌ها می‌رسد (SMS و ایمیل و فیکسبوک و واتس اپ و …) را با صدای بلند برای همه بخوانند.و این آغاز یک ماجرای نفس‌گیر و جذاب است. آدمهایی که آرام آرام چهره‌شان، چهره واقعی‌شان رو می‌شوند. بهتر است بگویم کم کم بوی متعفن‌شان حس می‌شود.یک مادر روانکاو که نگران دختر جوانش است و به نظر می‌رسد وسواس گونه سرنوشت دخترش برایش بسیار اهمیت دارد اما در ادامه‌ی همین بازی که پیشنهاد خودش هم بود می‌فهمیم که قصد دارد عمل جراحی پستان انجام دهد و آن‌ها را بزرگ‌تر کند.بحثی در میگیرد بین دوستان که روانکاو مگر نباید بدنش را بپذیرد و این خانم استدلال‌هایی می‌آورد که اندکی باور می‌کنیم و به او حق می‌هیم اما کمی که داستان پیش می‌رود می‌فهمیم به شوهرش خیانت می‌کند. با یکی از دوستان شوهرش که دقیقا در همان مجلس حضور دارد در رابطه است.یا زن و شوهری که هر یک جداگانه با فرد دیگری رابطه اینترنتی دارند. یا دلیل کسی که نامزدش نیامده را می‌فهمیم. اینکه جامعه دوستانش پر است از متلک و توهین به هر که غیر شبیه خودشان نباشد.سازمانش کجا بود؟برای من جمع حاضر تصویر کننده‌ی یک سازمان و یک شرکت و یک کسب و کار است که سالها افرادش در کنار هم هستند و کار می‌کنند و اما … کاملا با یکدیگر بیگانه‌اند.به هم نارو می‌زنند. می‌دانند کارشان خوب نیست اما در ته ته ته قلب‌شان راضی‌اند. حق خودشان می‌دانند که این کار را انجام دهند.در سازمان‌ها و جمع‌های کاری زیادی دیده‌ام که همکاران بسیاری که سبقه همکاریشان رابطه‌شان را به دوستی تبدیل کرده است.سالها در کنار هم هستند اما در عین حال یکی از دوستان و همکاران را به دلیل متفاوت بودن از جمع دوستی به کناری می‌نهند بدون اینکه خودش بداند. روزی یکی از من پرسید:+ فلانی شما هم تو تلگرام گروه دوستانه دارید؟– بله.+ اونوقت زیرگروه هم دارید از همون جمع؟– یعنی چطوری؟+ مثلا نخواید یکی از دوستاتون در جریان حرفهای مابقی آدمهای گروه باشه. قراری باشه که نخواید اون باشه. مهمونی چیزی؟– خب؟+ ما این جور مواقع یه گروه تلگرامی دیگه تشکیل میدیم بدون حضور اون آدم. بعد حرفهایی که نمیخوایم اون بدونه رو تو اون گروه میزنیم و حرفهای دیگه رو تو اون گروه بزرگه می‌زنیم.چون به خلوت می‌روند…با هم صادق نباشیم. همین یک اصل سبب ساز بسیاری از مشکلات است.از وقتی Perfect Strangers را دیدم، مدام به این فکر میکنم که چه شد که این جمع به این روز افتاد؟ چه می‌شد کرد که این اتفاق نیفتد؟آدمهایی که تصویری از خود ارائه می‌دهند که مورد قبول جامعه باشد.مورد پذیرش فرهنگ سازمانی آن مجموعه باشد.در حالی که شاید چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند. همین می‌شود سرآغاز فروپاشی.شاید دروغ‌های کوچک و بزرگ شده بود قوت یومیه‌شان.شده ایم Perfect Strangers.این نوشته پیش از این در وبلاگم منتشر شده است.Behzad EzzatiBehzad EzzatiMon, 27 May 2019 13:00:13 +0430https://virgool.ir/@behzad.ezzati/داروخانه-و-شیوهی-حل-مساله-بزن-زیر-میزی-gvi8pl0wwqv9 داروخانه‌ نسبتا بزرگی سر کوچه‌ی ماست.بیشتر از دوهفته قبل دیدم که درش بسته است و روش یه کاغذ چسبوندند و با دست خط رویش نوشته‌اند:داروخانه به دلیل انبار گردانی تا اطلاع ثانوی تعطیل است.چند روز بعد دیدم یه کاغذ شبیه کاغذهایی که برای پلمپ یه جایی استفاده میشه روی قفل و لولای در ورودی‌اش چسبوندند.این بار از سازمان غذا و دارو:این داروخانه به دلیل تخلف توسط بازرس سازمان غذا و دارو پلمپ شده است و هر گونه فک پلمپ بدون حضور بازرس این سازمان پیگرد قانونی دارد.بعد دیدن این برگه پلمپ نسبت به این داروخونه‌ی بسته حساس‌تر شدم.چند روز بعد دیدم. کلی برگه تبلیغاتی چسبوندن روی درش به طوری که اون برگه‌ی پلمپ هم پوشیده شده.روز بعد دیدم همه برگه‌های تبلیغاتی کنده شده به شکلی که دقیقا برگه پلمپ دیده بشه.بعدش دیدم که یه کاغذ دیگه چسبوندن کهبه دلیل اختلاف بین صاحب داروخانه و مالک این محل تا اطلاع ثانوی تعطیله.چند روز بعد اون کاغذ رو کندن و به جاش زدنبه دلیل اختلاف بین شرکا این داروخانه تا اطلاع ثانوی تعطیله.خلاصه هنور این روند ادامه داره. چسبوندن کاغذهای تبلیغاتی و چسبوندن کاغذهای دست نویس با همون خط اول و …حقیقتش برام جالبه این کارها رو برای چی دارند انجام می‌دن برای ما؟ مای عابرین خیابون؟ خب چرا نمی‌شینن حل نمی‌کنند مساله شون رو؟بیشتر شبیه یه جنگ روانیه. به اینکه ظاهرا این شیوه حل مساله سالهاست تنها راه حل مساله است. بزن زیر میز.این نوشته پیش از این در وبلاگم منتشر شده است.Behzad EzzatiBehzad EzzatiMon, 27 May 2019 12:57:18 +0430https://virgool.ir/@behzad.ezzati/آمار-بازدید-مطالب-من-در-سال-۹۷-vkqbp7ljchb9من در سال گذشته، در مجموع ۱۷ مقاله در ویرگول منتشر کردم. در طول این سال مقالات من ۱۰۴ مرتبه لایک شدند و ۱۲ نظر نیز بر روی آن‌ها ارسال شد. با مطالعه این مقالات، ۱۱ نفر تصمیم گرفتند تا من را در ویرگول دنبال کنند تا از مقالات بعدی من باخبر شوند.مخاطبیندر طول این سال، مقالات من توسط ۱,۱۷۸ نفر در ویرگول مطالعه شده است. مدت زمانی که این افراد در حال مطالعه‌ی آن‌ها بوده‌اند برابر با ۳۴,۵۱۲ ثانیه است. اگر فرض کنیم در حال حاضر جمعیت ایران ۸۰ میلیون نفر است، این یعنی من توانسته‌ام سرانه مطالعه کشورم ایران را ۰/۰۰۰۴۳۱ ثانیه افزایش دهم. شاید بتوانیم این عدد را به «اثر پروانه‌ای» تشبیه کنیم؛ چرا که هر کدام از نویسندگان در ویرگول توانسته‌ایم عددی کوچک را به سرانه مطالعه کشور اضافه کنیم اما مجموعِ تک تکِ این اعداد، یک عدد بزرگ شده است. من در کنار سایر کاربرانِ ویرگول توانستیم در سال ۹۷، سرانه مطالعه ایران را ۴/۱۲۲۳۴۳ ثانیه افزایش دهیم.می‌توانیم برای سال ۹۸، اتفاقات بزرگتری را رقم بزنیم.ویدیوی آمار مخاطبین من را ببینید: https://cdn.virgool.io/annual-report-97/m20alj5okpvi-6810.mp4 Behzad EzzatiBehzad EzzatiSat, 30 Mar 2019 10:24:25 +0430https://virgool.ir/@behzad.ezzati/شب-عیده-ykggupxrsfap نوشته شده در تاریخ ۱۳۹۸-۰۱-۰۲ توسط بهزاد عزتیشب عیده. فردا سال تحویل میشه.میگه کی گفته مردم ندارند گوشت بخرند. همین پروتوئیینی سر خیابون روزی ۴۵ میلیون میفروشه.اون یکی تو گیشا روزی ۶۵ میلیون کارت می‌کشه و حالا چه قدر نقد کار میکنه الله اعلم.میگه من دیروز رفتم فلان جا تو ستار خان ۴۵ دقیقه تو صف بودم برای آجیل.میگه امروز ATM شعبه‌ی بانکی که رئیسشم هر دو ساعت خالی می‌شد.میگه اینایی که ندارند یه اقلیت ۱۰-۱۵ درصدی هستند که قابل نادیده گرفتن هستند.یاد حرف یه کسی می‌افتم که نقل می‌کرد تو قصابی یه خانمی رو دیده که همراه پسر کوچیکش اومده بود ۲۰ هزار تومان گوشت چرخ‌کرده می‌خواست. چیزی حدود ۱۰۰ گرم. و پسرِ شاگرد قصاب که عین زعفران با نوک انگشتاش گوشت چرخ کرده‌ها رو می‌گذاشت رو ترازو.یاد روز وحشتناکی که اون خانم داشت و … پسر کوچیکش.هر وقت این حال به من دست می‌دهد. میرم به سال ۷۵ و ۷۶٫شهریاربه سالهایی که بابا انتقالی گرفته بود به شهریار. به مدارس و دبیرستانهای شهریار. بلکه با افزایش ساعات تدریسش تغییری در وضعیت زندگی‌مون اتفاق بیفته.و همیشه تصویر زنی با چادر مشکی.مردی کت و شلوار پوشهمراه دو پسر یکی ۷ ساله و دیگری ۱۲ ساله را می‌بینم.که در گوشه‌ای از یک ترمینال مینی‌بوس‌رانی ایستاده‌اند.فرقی نمی‌کند در ترمینال مینی‌بوس‌رانی چالوس باشد یا کرج.در این حالت حتی با تصویر کردنش هم بوی گازوئیل ترمینال به مشامم می‌رسد که با نورهای قرمز تهوع آوری که از لامپ‌های نئونی ساطع می‌شود آمیخته شده.به روزهایی که فکر میکردم مادرم از هر زمان دیگری بی‌پناه‌تر است. نمی‌دانم چرا.یک تصویر دیگر هم دارم که غصه‌ام می‌شود هر وقت یادم می‌آید. گوجه فرنگی. گران شده بود و کم. ما نمی‌خریدیم. و من فکر میکردم چه قدر بد است این نخریدن و ربطش می‌دادم با فقیری… شاید هم درست ربطش می‌دادم.بعد از مدتها که مامان در سالادش گوجه استفاده کرد، خوش‌حال شدم. فکر می‌کردم تمام شده است همه اندوه و رنج‌هایش.این در حالی است که هم بابا و هم مامان هیچ وقت برای ما کم نذاشته‌اند.به پسر بچه‌ی همراه آن خانم فکر کنم در قصابی. به خودم در ترمینال مینی‌بوس‌رانی چالوس و به برادر۷ ساله‌ام.شب عیده.پی‌نوشت: پیش از اینجا مطلب بالا را در وبلاگم نشر داده‌ام.Behzad EzzatiBehzad EzzatiFri, 22 Mar 2019 15:18:27 +0430https://virgool.ir/@behzad.ezzati/مرد-راننده-تاکسی-hioxezblvhph نوشته شده در تاریخ ۱۳۹۷-۱۲-۲۴ توسط بهزاد عزتیپکر بودم. کسی خانه نبود و رفتم چند تا سیب زمینی پیاز و تخم مرغ بگیرم برای خودم چیزی بپزم.یک سوپر مارکت خیلی بزرگ دارد محله‌مان. همه چیز دارد اما یک چیز ندارد. سعی میکنم از آن خرید نکنم.سعی می‌کنم از بقالی کوچکی که روبرویش است خرید کنم. صاحبش مرد محترمی است.می‌شود ایستاد و با او حرف زد. او هم کنجکاو می‌شود و سوال می‌پرسد و من جواب می‌دهم. معاشرتی شکل می‌گیرد. بد نیست یک مکالمه‌ای شکل می‌گیرد که به درد بخور است.این همان یک قلم کالایی است که آن سوپرمارکت عظیم الجثه از داشتن آن محروم است.از همین بقالی مورد نظر خرید کردم و زدم بیرون.هندزفری در گوشم بود. داشتم یک پادکست گوش می‌دادم از علی سخاوتی. پادکستی جانبی به نام فنامنا از یک پادکست مادر به نام به راه بادیه. دوست داشتید پی نوشته‌ها و پادکست‌های علی سخاوتی را بگیرید. ارزشش را دارد.می‌خواستم عرض خیابان را طی کنم که یک مرد نسبتا مسن بدون مویی جلویم را گرفت و بی هیچ اعلام از پیشی پیشانی‌ام را بوسید. همزمان صحبت هم می‌کرد که ابتدا به دلیل صدای پادکست نشنیدم. هندزفری را از گوشم درآوردم.دیدم دارد از قدرتی خدا می‌گوید و اینکه ماشینش از صبح سه کار می‌کرد و با خودش گفته حالا این شب عیدی دردسر تعمیرگاه رفتن و هزینه‌هایش را نمی‌تواند تحمل کند و از این حرفها. همان چند دقیقه قبل رفته در کاپوت را باز کرده و دیده یکی از وایرها از جایش درآمده. وایر را سرجایش محکم کرده و ماشین دیگر سه کار نکرده.ماشینش پراید بود. از این تابلوهای زرد رنگ آهن ربایی که راننده آژانس‌ها استفاده می‌کنند هم زده بود بالای سقف ماشینش. راننده تاکسی بود.آن وسط یک چیزهایی گفت که نفهمیدم فقط قسم به سیبیلم را متوجه شدم. بعد یک چیزهایی در رابطه‌ی خودش با خدا و اینکه نمی‌دانم خدا زن است یا مرد ولی خیلی مرام برای من به خرج داد هم گفت. آن را هم نفهمیدم.بعدش هم سوار شد و رفت.کل این ماجرا ۵ دقیقه هم نشد.همین.انگار می‌خواست از خدا پیش یکی تعریف کرده باشد یا شادی‌ بی‌حد و حصرش از نرفتن به تعمیرگاه در شب عید را با یک نفر دیگر شریک شود.خواستم از همین جا از او تشکر کنم. که شادی‌اش را با من قسمت کرد.پی‌نوشت: این نوشته پیش از این در وبلاگم منتشر شده است.Behzad EzzatiBehzad EzzatiFri, 15 Mar 2019 19:36:47 +0330https://virgool.ir/@behzad.ezzati/کارگر-cuemkolaq9jt نوشته شده در تاریخ ۱۳۹۷-۱۲-۰۶ توسط بهزاد عزتیصحبتمون کشید به کارگر. کارگر سر چهارراه. کارگر سر چهارراه کمربندی شرقی-غربی شهر. که هر روز صبح منتظر کار هستند.اینکه از صبح زود تو گرما و سرما منتظر می‌مونند تا یه نفر صداشون کنه برای کار. به اینکه چه قدر سخت و پر از رنجه زندگی‌شون.گفت پدر من هم کارگر روزمزد بوده. بی‌سواد بود. حتی نمی‌تونست اسم خودش رو بنویسه.روزهایی که بابا ساعت ۱۰ میومد خونه رو هیچ وقت فراموش نمی‌کنم.ساعت ده اومدن یعنی هیچکی پدر رو برای کار صدا نزده. یعنی از صبح کله سحر تا حدود ۱۰ ایستاده و خبری نشده. یعنی بیکاری یعنی نداری. یعنی اشک گوشه چشم مادر.خانوادهما ده تا بچه بودیم و خدا خدا می‌کردیم ساعت که از ده رد میشه و پدر نیاد خونه.نیومدن پدر معنی‌اش این بود که رفته سرکار و ما خوشحال می‌شدیم و مادر خیالش راحت بود و پدر شب با ده تا خوراکی عالی می‌اومد.بستنیده تا خوراکی مثل بستنی مثل شکلات مثل …طبق گفته خودش ماجرا مربوط می‌شد به ۵۰ سال قبل. به زمانی که این دوستم به مدرسه ابتدایی می‌رفت.با افتخار بستنی خریدن پدرش رو بعد از یک روز کاری تعریف می‌کرد .اینکه ۵ قرون مزد می‌گرفت و بعضی روزها همه‌ی ۵ قرون صرف خرید خوردنی برای بچه‌هاش می‌شد.خودش معتقد بود پدر می‌فهمید ناراحتی ما تو روزهایی که کسی برای کار صدا نمی‌زدش.واسه همین همه پولش رو می‌داد به خوراکی‌های ما که به ما بگه همه چی تحت کنترله.من و این ماجرامن اما داشتم فکر می‌کردم چطور می‌شه کاری که یه مرد بی‌سواد تو ۵۰ سال قبل انجام می‌داد تا رنج بچه‌هاش رو کم کنه، هنوز زنده باشه؟۵۰ سال رو طی کرده تا تو یه روز بارونی و پر ملال بگوش من برسه و زنده بودنش رو به رخ بکشه.پی‌نوشت: این نوشته پیش از این در وبلاگم منتشر شده است.Behzad EzzatiBehzad EzzatiMon, 25 Feb 2019 21:24:04 +0330https://virgool.ir/@behzad.ezzati/آسایشگاه-پادگان-۰۱-حسین-و-غزل-ukrd7qj7nkpc نوشته شده در تاریخ ۱۳۹۷-۱۲-۰۱ توسط بهزاد عزتیاین خاطره بر می‌گرده به ماجرای آشنایی من با حسین ضیا. به سال ۸۸٫ به دی و بهمن ۸۸٫ پادگان ۰۱٫ دوران آموزشی در نیروی زمینی ارتش.چه سال عجیبی بود.یکی از مزیت های دوران سربازی برای من،  پیدا کردن یه رفیق نازنینِ شاعرِ مهربون بود.با یه سررسید قدیمی پر از غزل که دنیای یکدست سربازی رو به بهشت برین تبدیل می‌کرد.چه قدر شعر خوب بود. چه قدر متناقض بود با اون محیط و چه قدر می‌چسبید. روح آدم جلا پیدا می‌کرد.همه آسایشگاه مشتاق شده بودند که اینها چی میخونند این قدر حال میکنند. بعد که فهمیدند حسین شاعره و شعر کلام رد و بدل شده‌ی بین ما، هرکی رفت سی خودش.حسین میخوند. خوب میخوند. از غزل و رباعی و چهارپاره و …غزل به جانم می‌نشست. اصلا انگار تا قبل آن چیزی به نام غزل برایم وجود نداشت. کشف کرده بودم غزل را. غزل شد همه زندگی‌ام. غزل می‌تاخت در وجودم.مهدی فرجی، غلامرضا طریقی، حامد ابراهیم پور، فاضل نظری و … چه زیاد بودند چه خوب بودند.یک دیالوگ رایجخدایا کاش آسایشگاه باشه، شب باشه ساعت ۸ باشه و چیزی نمونده باشه به خاموشی ، من که تشنه غزلم رو به حسین که رو تخت طبقه پایین دراز کشیده بگم:تزئینی تزئینی است این عکس. اصلا آسایشگاهِ یگان ما این شکلی نبود. -حسین؟+ها؟-بخوان؟+نه حال ندارم-مزخرف، بخون دیگه خاموشی داره میرسه+ مزخرف خودتی– باشه منم. بخوان حسین میشینه روی تخت. انگار خودش رو مرتب میکنه جلوی غزل. سرش رو می اندازه پایین و میخونه.حسین بارش غزل بود برای من. عین بارونای ریز شمال. حسین برای من دور افتاده از شعر حکم منزوی رو داشت که داره با صدای خودش غزلهای خودش رو می‌خونه.یادمه یه بار که حسین قصد داشت به مرخصی بره، چه قدر اصرار کردم که اون سررسید طلایی رو به من بده. اون چه قدر مقاومت کرد و در نهایت با کلی قسم و آیه سپردش به من و چه شبی بود. من و یه عالمه غزل.پی‌نوشت ۱: حسین این روزها به همراه همسر و پسرش در مشهد زندگی می‌کنه و خوش به حال هر کسی که میتونه در کنار حسین، سیراب غزل بشه.پی‌نوشت ۲: این نوشته رو سالها قبل توی یه وبلاگ دیگه نوشته بودم.پی‌نوشت آخر: این نوشته را قبلا در وبلاگم منتشر کرده‌ام.Behzad EzzatiBehzad EzzatiFri, 22 Feb 2019 14:02:08 +0330