https://virgool.ir/feed/@behyloufa2026-11-11 21:46:49https://files.virgool.ir/upload/users/108813/avatar/Hwg8Sq.pnghttps://virgool.ir/@behylouhttps://virgool.ir/@behylou/شهر-خاموش-n74oq31r9s7lکاش لااقل صدای کمانچه‌ی کلهر می‌آمد. نمی‌آید. همان اردیبهشت، همان کوچه‌ی خوزستان، همان سرپایینی آژیده را که با دوچرخه رکورد ۶ دقیقه رد کردنشان را داشتم، امروز با سرِ پایین و ترسیده از زمین و مردم و هوا رفتم تا به خانه‌ای که برسم که «نورانی» نبود و کسی با آهنگِ خوش‌آمد یا چای دودی یا تُرد و پنیر شویدزده انتظارم را نمی‌کشید. هیچ کس قرار نبود مرا ببوسد. انگار یک قرن از آخرین باری که کسی را بغل کردم و بوسیدم می‌گذرد. از یکی از آخرین روزهای این اسفند دلگیر و خاموش، به جز حسرت دیدار و آغوش و بوسه و رکاب‌زدن در خیابان‌های سبزآبی و روشن، فقط خراسانیات شجریان برایم ماند و گلدان نیمه‌جانی که قرار است نجات پیدا کند. شاید برایش شجریان بگذارم که نجات پیدا کند:هم‌دوشِ بهارُم مو که هم جُفتُم و هم طاق/ در بی‌طَقَتی طاقم و با یادِ تو جُفتُمبهی‌لوبهی‌لوSat, 14 Mar 2020 16:50:20 +0330https://virgool.ir/@behylou/بهترین-دادهی-این-زندگی-کوته-را-به-تو-بستم-انگار-hiz1lsihzesjقرنطینه آدم را گمراه می‌کند. در قرنطینه، تنهایی چشم را می‌زند و درد و ناامیدی و دلتنگیِ آدمی بیشتر می‌شود. تنها می‌مانی و فکر می‌کنی چقدر یک نفر از تو کم شده است. یک نفر که شاید آنقدر هم کم نباشد و اصلاً آنقدر از تو نبوده باشد که حالا کم شود. یک نفر که انگار تو از او کم نشدی، شاید اصلاً از او نشده بودی، نکند حتی برایش زیاد باشی؟ قرنطینه آدم را غمگین می‌کند ولی نه چون قرنطینه است، چون آدم تنهاتر می‌شود و در تنهایی، بارِ حسرت و تردید و پرسش‌های بی‌معنا روی دوش سنگین‌تر می‌شود. گذشته‌ای که در حافظه‌ی چشم‌ها شکل گرفته، مبهم و لرزان دوباره ردیف می‌شود و جزئیاتی که به آن‌ها چسبانده بودی در فضا معلق می‌مانند. رنگ و صدا و کلمه هجوم می‌آورد و تو به خودت می‌پیچی از تنهایی. از حیرتِ گم‌شدن و محوشدنِ یک رابطه که نه، یک دریافت، یک احساس. شک کردن به وجودش یک مصیبت است و حسرت از دست رفتنش یک مصیبتِ دیگر. و اصلاً دشواری تحمل این ماجرا یک جایِ دورتری‌ست: آن‌جا که از خودت می‌پرسی تمامِ این -به قول خودت- دریافت یا احساس، کجای زندگی توست که انقدر به خود پیچیدن و نوشتن برای رهایی بخواهد.بهی‌لوبهی‌لوThu, 12 Mar 2020 13:08:11 +0330https://virgool.ir/@behylou/من-از-دیار-حبیبم-un8ubukpyrynآن روزها نیازی نبود تفاوت‌های بین کراش و لیمرنس را بخوانم و از تمایزش با بیینگ این لاو مطمئن شوم و نفس راحتی بکشم. صبح‌ها، شناور در خنکای سبزی درختان دانشگاه تهران، شانزده آذر را رکاب می زدم تا هفت و چهل دقیقه با صورت برافروخته پارک کنم و انگشت بزنم. و قهوه بخورم. و تلفنم زنگ بخورد. و باقی کارها و آدم‌ها و اتفاق‌ها طوری بی‌اهمیت باشند که حالا هیچ‌کدام را به یاد نیاورم و فقط میزان ته‌ریش یا رنگ پیراهن یا درد زانو یا برق چشم‌ها یادم مانده باشد. عصرها از پنج که می‌گذشت باز رکاب می‌زدم. روز در ذهنم می‌پیچید و لبخند می‌زدم و گاهی بلندبلند می‌خواندم «مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم» و هنوز هم چرایش را نمی‌دانم. نیم ساعت بعد، دوچرخه زیر اقاقیا پارک بود، من پاهایم را روی پاهایش انداخته بودم و چای دودی می‌خوردم.این روزها؟ فقط می‌دانم کراش برای آدم‌های بالغ نیست و لیمرنس بیشتر طول می‌کشد و به نظر تمام می‌شود. امیدوارم.بهی‌لوبهی‌لوThu, 05 Mar 2020 20:04:44 +0330https://virgool.ir/@behylou/سودای-یلدا-vbvncy44dpe6یلدا برای من شبیه اتفاقی نیفتاده در این سی و دو سال است. هر سال خانه بودیم و گاهی آدم‌هایی به ما اضافه می‌شد. هر سال همان هندوانه و انار همیشگی و البته یک سال دور از چشم مامان‌بزرگ بطری پنهانی هم بینمان رد و بدل شد. فال شب یلدا را از وقتی یادم هست با حافظِ سایه‌ای که خاله‌ها در آن خانه‌ی کوچک روشن خیابان پلیس به من دادند می‌گرفتم؛ مگر اینکه دو سه سالی با حافظ گل و مرغ جیحون یادگار دانشجوی ادبیات علامه فال گرفته باشم و لابد به همان سمت هم تعبیرش کرده‌ام. یلدا اما برای من اتفاقی افتاده در جایی دور و تاریک است؛ فکر کنم جایی در روستاهای یزد با تصاویر محوی از انار و حافظ و سرما. همیشه ایده‌آل همه چیز برایم همین‌طور بوده؛ همین‌قدر مبهم و بی سر و ته. همین‌قدر هول‌هولی و ورز داده‌نشده. چه کسی به بوسهل یا هر کس دیگری گفت «در همه‌ی کارها ناتمامی»؟ ناتمام منم حتی در رویاهام، حتی در تصور یلدای موعود. حتی نمی‌دانم می‌خواهم حافظ کدام غزلش را دودستی برایم بیاورد و به کدام سمت تعبیرش کنم. فقط می‌دانم خودآگاه و ناخودآگاه جیحون را وسط این چند خط انداختم و رهایش کردم و تا می‌توانم فرارش می‌کنم.بهی‌لوبهی‌لوFri, 20 Dec 2019 20:04:22 +0330