https://virgool.ir/feed/@behrozabbasiنویسنده و محقق " جهت تهیه کتاب‌ها با شماره تماس زیر تماس حاصل فرمایید." ۰۲۱۶۶۷۴۳۷۹۸fa2026-11-12 04:44:26https://files.virgool.ir/upload/users/120363/avatar/Ik0qrf.pnghttps://virgool.ir/@behrozabbasihttps://virgool.ir/@behrozabbasi/وقتی-با-شور-عشق-کاری-انجام-می-دهیم-qq5iyae9owveوقتی با شور عشق کاری انجام می دهیم ،گویی شرابی ناب نوشیده ایم Photo by Adrien Converseو شراب عشق،شرابی ست که " بینش" می بخشد و در خلق کردن ما را "بصیر" می کند زمانی که ما از ظواهر،ایراد میگیریمباعث خاموش شدن خلاقیت می شویم برکت را از بین می بریم و کانال های قدسی را مسدود می کنیم وقتی بینش پیدا میکنیم ،به حکمت آن موضوع دست می یابیم و "حکیم" می شویم کلام بهروز عباسی از فصل خیال پردازی - خلاقیت از کتاب چهار صدو هفتادبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiSat, 25 Jul 2020 19:12:07 +0430https://virgool.ir/@behrozabbasi/زیبا-ببینیم-qlqzg1fqj3hvشما در زندگی روزمره در مورد تصاویری صحبت می‌کنید که همه چیز در آن است ولی زیبایی در آن نیست. در جهان سِرّی اگر وارد عشق شویم بازتابش در دنیای دیگر زیبابین معنوی یا بازتاب معنویت است. چون ما عاشق نیستیم نگاهمان به جهان بیرون زیبا نیست.ما می‌رویم به سمت ترس و به سمت عشق نمی‌رویم، کلید ورود به عوالم درون عشق است. کسی که عملی از سر شوق انجام می‌دهد خود را پاکیزه میکند. با عمل از سر شوق به سرعت موتوری جایی روشن می‌شود که خودش کار را انجام می‌دهد. شما زیبابین می‌شوی. بازتاب عالم معنا می‌شوی. عشق این است که فرد شوق دارد به عالم معنا وارد شود. در جان زیبایی را رقم می‌زند و نگاهش به جهان پیرامون زیبا می‌شود. در لایه دیگری خوشحالی عمیقی رقم می‌خورد و مثل روز روشن است که در جهان درون یک رویداد سبحانی رقم می‌خورد. خود به خود پاکسازی با عشق رقم می‌خورد. همه اینها برای عملی از سر شوق است. حلقه مفقوده آنجاست!به عشق باید فکر کرد. سؤال کنیم. عشق چیست؟ من عاشق چه کسی هستم؟ من عاشق چه چیزی هستم؟ در خیلی از کتب مقدس هست که: بخوانید مرا اجابت می‌کنم شما را.خداوند سوگند یاد کرده که از من بخواهید. ترجیع بند بسیاری از آیات مقدس است که خداوند شنواست. بعضی از حرفهای ما اینگونه است که خداوند ناشنواست و هیچ چیزی اجابت نخواهد شد. ولی من می‌گویم شما بخواهید. چگونه بخواهیم؟ مثل یک موجود زنده. ما خیلی وقتها همچون مرده درخواست می‌کنیم. باور نداریم. همین ساحت عشق را هر کسی این متن را می‌خواند بعد از خواندن طلب کند. به خاطر این موضوع نیایشی را انجام بدهد. قدم اول طلب است. من طالب عشق شوم. از در و دیوار می‌آید.چه قدر طالب یاری؟بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiWed, 04 Mar 2020 12:21:14 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/عملی-از-سر-شوق-قسمت-دوم-jntftgrjmt3kPhoto by Krzysztof Niewolny شخصیت‌هایی مثل انیشتین و نیوتن تمایل پیدا می‌کنند به یک چیزی و بعد در آن عمیق می‌شوند.علت تمایل چیست؟ تمایل به یک ناشناخته. همه داستان اینجاست که ما تمایل به خودمان نداریم.اینکه من برای خودم عزیز باشم، شاید ارتعاشات مناسب برای طلب را هم ندارم. کسی که در یک حباب تاریک زندگی می‌کند و طالب نیست اول باید از حباب در بیاید.شما به زور کسی را نمی‌توانید تبدیل به یک طالب کنید. ما به هیچ عنوان اجازه نداریم کسی را طالب کنیم. و مهمتر از این، موضوع صبر خیلی مهم است. دانه را که می‌کاریم، تا دِرو صبر می‌کنیم. اگر زودتر برداریم، روند رشد طی نشده و اشتباه است. غذا موقعی که می‌ماند روی شعله جا می‌افتد. غذا باید جا بیفتد. فلان دانشمند که علاقمند به موضوعی است سال‌ها تلاش می‌کند .معشوق کرشمه می‌کند و در حجاب می‌رود. عاشق کلافه می‌شود، دستش به جایی بند نیست، عاشق وا می‌دهد. اکثر کشف‌هایی که اتفاق می‌افتد اینگونه است. به محض اینکه عاشق وا می‌دهد قانون تلاش معکوس رقم می‌خورد. حرکت عاشق به سمت معشوق باعث رشد و آگاهی جهان هستی شده است. اینکه به زور کسی طالب شود شدنی نیست. باید بگذاریم غذا جا بیفتد. برای همین موضوع صبر مهم است.عشق شما را تبدیل می‌کند به کسی که عمق را زیبا می‌بیند. وقتی او زیبابین شد حالا شما هر تصویری بیاوری جلویش او زیبا می‌بیند. یا مثلاً شما عینکی رنگی به چشمت زده‌ای، هر تصویری که جلوی تو قرار بگیرد، به آن رنگ می‌بینی. عشق شما را زیبا بین می‌کند. در ناخودآگاه شما را سبحان و پاک و منزه می‌کند. شما اینگونه می‌بینی. این فرق می‌کند با اینکه ما بگوییم شما زیبا ببین شو. برگردیم به واقعه کربلا، دیدگاه حضرت زینب به واقعه دلخراش کربلا او این واقعه را زیبا می‌بیند.در اتفاقات زندگی روزمره، درگیری در احساسات ما را سطحی نگه می‌دارد. تفاوت انسان احساسی با انسان معنوی، در معناست. شما اگر معنا را درک کنی از یک سطحی به آن طرف فقط خلأ و نور می‌بینی.یک انسان معنوی همه چیز را آن‌گونه ادراک می‌کند. و این یک ساختار دارد. فرد باید طالب باشد و مطلوبش عالم معنا بشود. پیرامونمان را نگاه کنیم. من طالبم مطلوبم ماشین و خانه و همسر است. چون من خودم آدم عمیقی نیستم نسبت به مطلوبم هم سطحی خواهم بود. انسان معنوی که عاشق است چون کوانتومی ادراک می‌کند عمیق خواهد بود و عشق اینگونه است.چقدر زیبا میبینیم؟بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiWed, 26 Feb 2020 12:49:09 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/عشق-عملی-از-سر-شوق-pzmk2ged1dy4چند عمل را در طول یک روز ما از سر شوق انجام داده‌ایم؟ ما اصلا عشق نیست در زندگیمان! آنقدر که درگیر جریان نفس شده‌ایم. درسی را خوانده‌ایم که دوستش نداشته‌ایم. با کسی ازدواج کرده‌ایم که عاشقش نبوده‌ایم. بعد دلیل می‌آوریم. "آدم عاقل به هر حال...". دقیقاً آنچه بی­عقلیست را نام می‌گذاریم عقل! آنچه بی منطق است را اسمش را می‌گذاریم منطق! بر اساس ترس‌هایمان زندگی کرده‌ایم. مدرک چیزی را گرفته‌ایم که جامعه گفته است. با کسی ازدواج کرده‌ایم که جامعه گفته است. درسی را خوانده‌ایم که از سر شوق نبوده این تولید بیماری می‌کند. مثلاً می‌گوییم من عاشق نقاشی بوده‌ام ولی از ترس اینکه نقاشی موقعیت مالیش خوب نیست نرفتم. فراموش کرده‌ایم هر کسی عاشقانه عملی را انجام داده برکت همانجا است عاشقانه یعنی عملی از سر شوق بوده. برکت هر جایی هست که عشق هست و ترس فاقد برکت استهر جایی که نور نیست. خب معلوم است که برکت نیست آنجا. برکت جایی است که نور است. و خود نور عشق است. ذرات نور عاشقانه است. ما کاری نکرده‌ایم که از سر شوق باشد. همین تولید بیماری و بدبختی کرده است.از این جهت است که من می‌گویم عکس‌ها از طریق عشق تمایل شدید دارند متجلی شوند و چون مدام با یک فنایی هستند (چون در عشق عاشق فنا می‌شود. از عشق، فنا می‌شود از ساختار نفس. فنا می‌شود از مدرک، از ثروت.) مردنی فانی. و از این جهت باقی می‌شود. چون از همه اینها که فنا می‌شود تازه واقعیت خلقت خودش بیرون می‌آید و می‌شود ابزار حق تعالی. زیبایی تازه بروز پیدا می‌کند. برگردیم در رابطه با بحث بیماری و مشکلات. 99% بیماری‌ها به خاطر نبود عمل عاشقانه است. طبق ساختار ذهنی خودشان منطقی و عاقلانه رفتار می‌کنند. من عاقل‌تر از عاشق سراغ ندارم. برخلاف اینکه می‌گویند کسی که عاشق شده عقل ندارد، فقط به عین و قاف اول عشق دقت کنید. عقل خود عشق است. خانواده‌ها از عشق می‌ترسند. البته حق دارند، چون وقتی عشق می‌آید وسط همه چیز را فانی می‌کند و فقط می‌ماند خود عشق.به خودمان کمک بکنیم و ببینیم به چه چیزی مشتاق‌ایم. اصلا این را به عنوان یک مسئولیت در نظر بگیریم. مسئولیت من این است که ببینم من به چه چیزی مشتاق هستم. راه‌حل‌های مختلفی وجود دارد. خیلی‌ها فهمیده‌اند مشتاق‌ هستند به موسیقی. مشتاق هستند به نقاشی. مشتاق‌ هستند به تعمیر کردن. کمک بکنیم. اگر دیدیم فرزندمان مشتاق است به پیچ گوشتی کمکش بکنیم برود به سمتش و تصاویر احمقانه از سر ترس برایش ایجاد نکنیم که این راه پول ندارد و... چون خداوند در پس عشق بروز می‌کند. کسی که عملی را عاشقانه انجام می‌دهد به درک خودش می‌رسد.کسی که عاشق عملی است، هر بار که آن عمل را انجام می‌دهد از عبادت برتر است. یا می‌گوییم کار خودش عبادت است. چون کسی که عاشقانه عملی را انجام می‌دهد دارد حق تعالی را مدح می‌گوید. دارد به شناخت خودش می‌رسد. اینجا بحثی پیش می‌آید که فقط عشق است که مجرای زلال برکت خداوند است. یعنی هر کس که عملی را عاشقانه انجام می‌دهد هر کسی دور و برش است از عمل عاشقانه او فیض می‌برد. ما یک عالمه درمانگر داریم که عاشقانه درمان انجام نمی‌دهند و دارند کار می‌کنند. یعنی من، منم و تو، تویی و قراردادیست وسط. این عاشقی نیست. چون در عمقی که می‌رود چیزی نمی‌بیند. از این نظر است که عاشق همواره نظرش به حق است.در جریان زندگی ما دنبال خزعبلات که می‌رویم دست از سرشان بر نمی‌داریم. ولی فکر می‌کنیم فقط آن درست است اما آن عکسی پس ذهن است. چقدر عملی را از سر شوق انجام میدهیم؟بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiMon, 24 Feb 2020 12:33:30 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/به-عمق-برو-henqwe1agnmfبخشی از کتاب شور عشق نویسنده بهروز عباسیشناخت و شنواییخیلی‌ها در مورد موضوع شناخت صحبت می‌کنند. خود این تبدیل شده به یک چالش!تنها سؤالی که ارزش پرسیدن دارد این است که "من کیستم؟"برای اینکار یک ذهن کودکانه لازم است. ذهن‌های پیچیده نمی‌توانند در این مسیر ادامه دهند. در بهترین حالتش دکتر و فلسفه باز می‌شود و ربطی به عرفان ندارد. ذهن کودکانه ویژگی‌اش تخیل و خیال­پردازی است. رؤیا پردازیست. رؤیا مثل یک ابزار می‌ماند. چیزهای مختلف می‌خواهند کودک را مجبور کنند بزرگ شود. در جریان عرفان باید تلاش شود که کودک، کودک بماند و رؤیاپردازی کند. ذهن یک دستگاه پخش دی وی دی است. مهم فیلمی است که در ذهن می‌گذاری. کودک همواره فیلم جدید می‌گذارد در دستگاه. به زندگی خودمان نگاه کنیم که شکوفایی در آن نیست. ولی فرمان برای عارف صادر می‌شود که "بجو". ما جستجوگری را از دست داده‌ایم. کودک قبول نمی‌کند که صندلی، صندلی است. ممکنه دقایقی برایش صندلی باشد، ولی گاهی سکوی موشک است و .... کودک به شناخت‌های قبلی کاری ندارد و هر لحظه نو می‌شود. ابتدا باید آن تفکر پیشین کنار گذاشته شود.ما یاد نگرفته‌ایم گوش بدهیم. یاد بگیر گوش بدهی چون وقتی گوش بدهی یاد می‌گیری.من کاری با درمان ندارم. تمایل دارم عمیق شوم و برسم به نوری که در درمان است. مهمترین موضوعی که در این مورد است این است که خوب گوش نمی‌دهیم و چون خوب گوش نمی‌دهیم، خوب نمی‌بینیم. برای اینکه وارد درون شویم باید چشم‌ها را ببندیم و گوش‌ها را باز کنیم. محال است کسی چشمهایش باز بشود به نور مگر اینکه صبور باشد. صبر. شما باید صابر باشی. آدم صابر می‌رود در عالم درون. برو یک گوشه چشم‌هایت رو ببند و بشنو. شما نه می‌روی گوشه‌ای و چشم‌هایت را هم باز می‌کنی. شاید شعر باباطاهر بی‌ربط نباشد "زدم بر دیده تا دل گردد آزاد." برای رفتن به عالم درون باید چشم‌ها رو ببندی و متمرکز شوی روی عالم درون. خداوند در اعماق توست. برای رفتن به درون باید آرام بگیری. اینکه بروی یک گوشه و ارام بگیری خودش یک مراقبه است. تو برای رفتن به عالم درون به هیچ ابزاری نیاز نداری. اصلاٌ هر کسی با تو صحبت می‌کند تو باید تمام تمرکزت را بدهی به او و خوب بشنوی. برای همین است که هی درگیر بیماری‌ها می‌شویم. شنیدن یکی از سرفصل‌ها است. می‌نشینی جایی، چشم‌ها را می‌بندی و خوب گوش می‌دهی؛ گوش بده. اصلاٌ در پارک نشستی کسی آمده کنارت، عمیقاً بشنو. مراقبه پرشور. داری آشپزی می‌کنی، صدای کارد را بشنو. تلویزیون را خاموش کن. صدای قُل‌قُل آب در کتری را بشنو. با صدا یکی شو.اکنون اینجا، تمرکز خیلی از مکتب‌هاست.یک هفته را بگذارید برای هفته شنوایی، هر جا هستی، در تاکسی، در دانشگاه. شما اگر در همین شنوایی عمیق شوی به وادی عشق می‌رسی.چقدر شنواییم؟بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiTue, 18 Feb 2020 13:06:31 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/حرکت-عاشقانه-o4yhxyvsdidxphoto by : joshua-clayفقط در ساحت عشق است که زمان و مکان معنایش تغییر می‌کند. آینده مجموعه ای از نقاط خواهد بود که معنای خطی خودش را از دست می‌دهد و شما کلی نگر می‌شوید. اگر هر تکه از ما را بررسی کنند نتیجه یکسان خواهد بود. اگر این را ادراک کنیم، عالم می‌شود انعکاس یک ضربان قلب تو. وقتی می‌رسی به قلب عاشق، متعادل می‌شوی و هستی متعادل می‌شود.آب، خاک، هوا تسخیر قلب تو می‌شود. تو غمگین می‌شوی هستی غمگین می‌شود. تو لبخند می‌زنی هستی لبخند می‌زند. تو می‌بخشی هستی می‌بخشد. برای همین پاداشش را حق تعالی می‌دهد. مقام صافی دل بسیار عظیم است! برای همین دلت را صاف کن. دل مگه جای نفرت و خشم است؟ همه اینها از سمیع بودن می‌آیند. از این لحاظ نعمت است محبت. ما خودمان را لایق نمی‌دانیم، ما یک سلولیم که در حرکتی عاشقانه بر پایه محبت به وجود آمده ایم. چیزی که به سرعت، عینیت پیدا می‌کند محبت است. و خدا رو شکر که قوانین هستی را برای عینیت نفرت زمان قرار داده است. تمرین کنیم محبت به خودمان را. در آیینه هستی محبت کنیم. اساس و پایه هستی بر پایه ذات محبت است.برای همین می‌گوییم به شناخت خودت برس. اگر وضعیتی بیرونی کشوری به هم ریخته است، به هم ریختگی درونی خودمان را درمان کنیم. ما متوجه نیستیم که این درون ماست که بیرون ما را می‌سازد. اگر طرف من کَر است، من کر هستم. اگر طرف من کور است، من کورم. شما اجازه نداری کسی را درمان کنی باید خودت را درمان کنی. این قانون را باید زندگی کنی نه اینکه بر طبق آن عمل کنی. شما یک کدی، اگر چیزی را انتخاب کردی فرکانسش حوالی توست. در ماتریکس محال است تفاوت چندانی بین ما و انتخاب‌هایمان باشد. اگر ما در ماتریکس درگیر کر و کور هستیم این انعکاس کر و کور درون خودمان است. اگر همسری انتخاب کردی که ترسو است، محال است شما در ساحت عشق باشی و ترس را انتخاب کنی. وقتی عقاب را انتخاب کنی سطح پروازت چیز دیگریست. اصلاٌ نمی‌توانی با گنجشک زندگی کنی. لطفا اگر انتخابش کردید تیغ نکشید به گنجشک. داستان اینجاست که ما گنجشکیم می‌خواهیم عقاب انتخاب کنیم، این ممکن نیست. شما وقتی در وادی محبت قدم بر می‌داری تغییر در فرکانست بوجود می‌آید. هر بار که در محبت عمیق می‌شوی، فرکانست تغییر می‌کند. کسی که روی شنواییش کار کند قانون انعکاس را ادراک می‌کند.آیا به خودت محبت داری؟بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiMon, 17 Feb 2020 10:19:35 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/تعادل-درون-و-برون-t1a4oncvwg1rدر حقیقت نفس تعالی درک قانون انعکاس است. اگر این قانون را درک بکنیم، عکس‌ها یکی یکی مستهلک می‌شوند. در نتیجه اگر تفکری، ساختاری، جریانی، مثل جهل رقم می‌خورد، انعکاس بخشی از وجود توست. اگر در دنیا وضعیت به گونه ای شده که تعادل به هم ریخته و یک جا می‌ترکد و یک جا از فقر منهدم می‌شود، انعکاس وجود توست.اگر این بلا سر زمین می‌آید انعکاس وجود توست. اگر اینگونه به زمین و زمان بی حرمتی می‌شود، انعکاس بخشی از وجود توست. از این جهت مسئولی که انسان متعالی شوی. چون انسان متعالی، وسیع است. اندازه وسعت هم به اندازه عالمی است که در آن ساکن است.برای اینکه بیرون متعادل شود درون هم باید متعادل شود. اگر تو به اعماقت بروی، عمیق باید بشنویم. تعادل به هم می‌ریزد برای اینکه ما خودمان را خوب گوش نمی‌دهیم. برای اینکه حواسمان به بیرون از خودمان است. برای رسیدن به درون، ابتدا باید به انعکاس خودمان دقت کنیم.کمی جلوتر قانون انعکاس می‌شود قانون آیینه. هر چیزی که در آیینه می‌بینیم جایی هست که هستیم. کسی که این قانون را درک نمی‌کند وقتی یک جوش را در آیینه می‌بیند می‌خواهد در آیینه آن را از بین ببرد. ما همیشه گیر می‌دهیم به بیرون از خودمان. انسان معنوی وقتی قانون آیینه را متوجه شود از آیینه می‌آید بیرون. یعنی می‌رود درون خودش. انسان معنوی در آیینه هیچ چیز را تغییر نمی‌دهد. در درون خود تغییر می‌دهد. ما دائماً می‌خواهیم بیرون از خودمان را تغییر دهیم. یعنی می‌آییم چسب زخم می‌زنیم روی آیینه. با رفتارمان اطرافمان را منقبض می‌کنیم. آرایش کردن آیینه غیر ممکن است. باید خودمان را آرایش کنیم. زمانیکه به جای خودمان به آیینه تیغ می‌کشیم در "عدم پذیرش" هستیم و عذاب را زندگی میکنیم. ما باید پذیرش را زندگی کنیم. هر آنچه که هست را می‌پذیرم. ابتدا خودم را می‌پذیرم بعد تو را. چرا باید بپذیرم؟ چرا من باید خودم و تو را بپذیرم؟بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiThu, 13 Feb 2020 10:56:19 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/چگونه-عکس-میگیریم-۱-iyytmxheymgephoto by:nadine-shaabana راجع به اتم و مولکول شنیده‌اید. اگر جایی اتم‌ها و مولکول‌ها باشند، شما با فکر کردن اتم ها را تبدیل می‌کنید به یک عکس و بعد منعکس می‌شوند در عالم. پیکسل‌ها را دیده‌اید؟ وقتی می‌روید جلو پیکسل‌ها را می‌بینید. بعد متوجه می‌شوید که این پیکسل‌ها جمع شده و شده یک عکس. می‌گویند این دوربین فلان مگاپیکسل است. یعنی فلان مولکول کنار هم جمع شده، که آن عکس ایجاد شده و هرچقدر جلوتر برویم آن بزرگتر می‌شود. حالا شما حساب کنید آن مربع ها، چیزیست پخش در عالم، شما به محض اینکه فکر می‌کنید از آن یک عکس می‌گیرید. این عکس مربوط به عالمی به نام عالم علی است. در این عالم قانون علت و معلول حاکم است. ساختار کارمیک عکس‌ها آنجا بایگانی می‌شود و عکس‌ها فریم فریم می‌آید و شما آنها را زندگی می‌کنید. به صورت عمل و عکس‌العمل.اگر شما در جایگاه عمل فکری می‌کنید که این فکر حاوی نفرت است، شما در جایگاه آفریدگاری قرار گرفته اید. طبق این قانون به هر کسی که نفرت بورزی انعکاسش به سمت خودت است. طبق این قانون اگر کسی را بخشیدی خودت بخشیده شدی. مهم درک این قانون است، چون یکی از مهم‌ترین قوانین هستیست. خداوند بر پایه این قوانین عمل می‌کند. طبق این قانون هر اتفاقی که برای تو می‌افتد، تعلیم‌اش مهم است... تو چه دریافت می‌کنی؟ خیلی از این اعمال و تصاویر مربوط به این کالبد نیست. ما اغلب خودمان را به عنوان فردی می‌شناسیم که در یک تاریخی به دنیا آمده‌ایم. این ابتدایی‌ترین شکل شناخت خود است. ما به عنوان یک اتم، یا مولکول، عضوی از چیزی هستیم. ما به عنوان یک سلول در حال به ادراک رسیدن هستیم. در نتیجه در گستره زمان و مکان نیستیم. و بیرون از گستره زمان و مکان هستیم. مجموعه اینجا بخشی از افکار من است.طبق این ساختار، هر مولکول، مولکول و اتم بغل خود را انتخاب کرده. برای اینکه درکش کنیم، از عکاسی مثال می‌زنیم. کسی که عکس می‌گیرد پیش از آنکه دوربینش را بیاورد آن پلان را دیده است. ما باید به اینجا برسیم که پلان از کجا آمده. قانون مهم است که پلان طبق قانون انعکاس است. از منظر مولکول و اتم اگر به انعکاس نگاه کنیم، از منظر اوصاف به آن نگاه کنیم، تکامل در آن است. انسان کامل در آن است. محال است شما بخواهید به تکامل برسید و از دنیای علی درستان را نگیرید. محال است که شما به تکامل برسی و موضوع نفرت و قضاوت را ادراک نکنی. همه چیزهایی که ما را ناراحت می‌کند، عکس العمل درون خودمان است (صرفنظر از زمان و مکان). جایی هم که عشق می‌ورزیم و کمک می‌کنیم همین قانون حاکم است.شما چه عکس هایی را انتخاب میکنید؟بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiWed, 12 Feb 2020 13:03:04 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/مدار-عشق-drzu7fbdyzz8photo by : farzad hasanvandاحساسی برخورد نکنیم . در عشق ،شور اتفاق می افتد.موضوع اینجاست تضادی که در بیرون می بینیم تضاد خود ماست.موضوع اینجاست که زیبایی باید در من رقم بخورد. موضوع عمیق شدن است.صلح واقعی زمانی رقم می‌خورد که آن خنثی بودن که فهم تضاد است برای ما شکل بگیرد.این درسی است که باید فراگیریم. مدام درس‌های خود را تکرار می‌کنیم، احساس پشت احساس.خالص شدن حاصل عشق است همانند موضوع انیشتین که در وضعیت جنگ جهانی بازهم کار خودش را عاشقانه انجام می‌داد.آیا یک عاشق به شرایط دیگری غیر از عشق بازی خویش ورود می‌کند؟او فقط متمرکز است به شرایط خویش.زمانی که هیچ عشقی در زندگی نداریم و عاشق نیستیم با هر موضوعی عدم تمرکز را تجربه می‌کنیم. گاهی همانند یک توپ فوتبال عمل می‌کنیم و به هر سویی پرتاب می‌شویم.و آنچه باعث می‌شود که آن خلوص و آن صلح واقعی رقم بخورد چیزی جز عشق‌ورزی نیست.در ساحت عشق،عاشق سطح را تحت تاثیر قرار می‌دهد و عمیق می‌شود .زمانی که تحت تاثیر بستر جامعه قرار می‌گیریم این قانون را درک نکرده‌ایم‌. اولین قانون درس معنوی؛ انعکاس است.تاحالا شده اسباب‌کشی کنید و چیزی نشکند و ضربه نبیند؟قاعده اسباب‌کشی این است.اسباب‌کشی، در ذات خودش یک سری تبعات دارد، بها دارد. تا بهایش را نپردازیم صورت نمی‌گیرد.اگر تک تک ما قرار است یک تغییری را انجام دهیم باید طالب این راه هم باشیم.عشق اجتناب ناپذیر است چون تغییر در ذاتش است.تجربه احساساتی بودن سم است؛ احساسی تصمیم می‌گیریم، احساسی ازدواج می‌کنیم، احساسی درس می‌خوانیم،....‌‌‌بحث خوشحالی و خوش‌بینی حاصل عمیق شدن است.این قانون اول عالم معناست. کسی که شعار می‌دهد شنواییش از بین می‌رود.قانون انعکاس اولین موضوعش سمیع بودن است .باید دست به دست هم دهیم برای ارتقای هوش معنوی. چون کالبدهای دیگر بسیار گرسنه هستند. آنقدر نحیف شده‌اند ‌که جایی ندارد، این کالبد واقعا سرم لازم دارد.همگی قانون انعکاس را با قلبمان فریاد بزنیم، حالا هرآنچه داریم می‌بینیم بازتاب خودمان است.سمیع بودن اینطور نیست که حرفی نزنیم و فقط گوش دهیم و مثل بازی فوتبال فقط بیننده باشیم، بحث جریان عشق است وقتی در جایگاه عاشقی قرار میگیرید، مرتب تمرین شنوایی میکنید. پس باید کل خودمان را پیدا کنیم و در آن متمرکز شویم و نسبت به آن شنوا باشیم.حروف باید تو را بخوانند. معشوق تو را صید کند،این اتفاق در محضر عشق می‌افتد، باید به هسته رفت.دیگر موضوع هسته مرکزی بعنوان یک کیفیت است، این انسان خلیفه الهی‌ است. این انسانی است که فهم و معرفت را گسترش میدهد با قلبش و آنچه که باعث می‌شود تو به درک و معرفت برسی اینست که قلوب باهم اتصال پیدا کنند.چقدر در مدار عشق گام برداشته‌ایم؟بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiMon, 10 Feb 2020 11:18:28 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/ماتریکس-nw29hfgckbsqphoto by: joshua-sortinoوقتی شما در خیابان هستید اصواتی را می‌شنوید که در خیابان است. این اصوات مربوط به همان مکان است. در خانه، اصوات خیابان کم می‌شود و شما صداهای خانه را درک می‌کنید. هر جا باشید، صدایی که می‌شنوید بر اساس آنجا متفاوت می‌شود. وقتی شما خودگویی دارید، به صورت ذهنی صدا را می‌شنویم. ریشه این طبقه نفس اماره و نفس لوامه است. بر فرض مثال شما چیزی را دارید و دیگری چیز بهتری دارد. نفس امر می‌کند که شما را به طمع بیندازد. جانش امر کردن است. شما را دائماً می‌برد در سطح قیاس و الگو، برای خوشبختی. ولی هر چیزی به دست بیاوری باز هم خوشحال نیستی. نفس لوامه با خجالت کشیدن شروع می‌کند و وجدان بیدار می‌شود. ولی با سرزنش کردن یا هشدار دادن، همراه است. بخش اعظم خودگویی‌ها در این دو نفس ریشه دارد.شما انتخابی کرده‌اید و این انتخاب یک نتایجی را به بار آورده. شما این نتایج را دوست ندارید. شما انتخاب دیگری می‌کنید. باز هم دوستش ندارید.مهم‌تر از مراتب نفس قوانین است. یکی از این قوانین، قانون انعکاس است. نتیجه‌ای که به بار آمده خود توست. اگر قانون انعکاس را درک کنیم می‌فهمیم نفس راضیه چیست. هر نتیجه ای که به بار آمد انعکاس توست. قدم اول برای ورود به نفس راضیه پذیرش قانون انعکاس است. با درک قانون انعکاس قانون تضاد را درک می‌کنیم. قدم اول برای درک ضد درک تضاد است.روح برای تجربه آمده. روح در هر کدی باشد در همان محیط به دنیا خواهد آمد که محیط هم فرکانسش را تجربه کند و مراتب تعالی­اش را طی کند. در ماتریکس روح می‌تواند ارتقا پیدا کند. اگر طالب تعالی هستی حتماً یک کدی در شماست. در پی این تعالی رهایی از بند همه چیز ایجاد می‌شود. عالم یک کد می‌شود. صوت برای بودن نیاز به جِرم دارد. نور جرم می‌شود و این دو از هم جدا نیستند. وقتی در مورد روح حرف می‌زنیم آن را از جسم جدا نکنید.نظر شما چیست؟بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiWed, 05 Feb 2020 14:51:21 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/من-کی-و-چی-هستم-۲-rwafczwymsoeظاهر و باطن (قسمت دوم)هر آنچه که ظاهر شد. هر آنچه که تو دیدی، هر چیزی که تو شنیدی بر پایه مهر بوده است. نیاز داریم همه چیز را کنترل کنیم چون می‌ترسیم که از دست بدهیم.هر چیزی که آمد دیگر درگیر ظاهرش نمی‌شویم، چیزیست که آمده تا ما به شناخت خود برسیم. کسی که ظاهر را اینگونه درک می‌کند، باطنی می‌بیند، بطنش چیست؟ کسی که باطن را درک می‌کند حتماً شیدایی در آن است. هسته بطن که از ظاهر متفاوت است چیست؟باطن سبحان است، پاک و منزه است. تمام درگیری‌ها گیر کردن در ظاهر است. اگر کسی باطن را ادراک کند نمی‌تواند پاک و سبحانی نباشد. اگر شما اهل جان و معرفت باشی چیزی به غیر از سبحان بودن، درک نمی‌کنی. هر آنچه ظاهر است باطنش سبحانی است. از منظر باطن هیچ چیزی با دیگری فرقی نمی‌کند (زبان ظاهر است)، باطن را ببینید. کلیدهای خودتان را پیدا کنید. چون اگر نور سبحانی را درون خود ببینید آگاهی اتفاق می‌افتد. هستی انعکاس درون توست. اگر انسان سمیعی شوی. انسان کامل معنوی شوی درک می‌کنی هر چیزی در هستیست انعکاس درون توست. اگر اتفاق خون‌خوارانه‌ای بیفتد بفهمی این انعکاس خوانخوار درونی توست و آن را ارتقاء دهی. عالم بیرون از تعادل خارج شده، شما باید در درون به تعادل برسی. هستی انعکاس درون شماست.کسی به شمس می‌گوید، "تاتارها برادر دانشمند من را سر بریدند." شمس می‌گوید: "چه باک که آن شمشیر، شمشیر حق بود."اگر درک کنیم که عالم ماده بر پایه قانون تضاد، نور و تاریکی خلق شده، تاریکی تجلی وجه منفی درون ماست، نفرینش نمی‌کنیم. انسان کامل هم مثبت را دارد و هم منفی را. در عالم ماده هر چیزی که جرم گرفته (نور هم جرم است) ضدی دارد. پس وقتی می‌بینی فقط هست، در درون خودت به این تعادل برس که به تاریکی تیغ نکشی. این قسمت شقی عشق است و قضاوت و نفرین نکنیم. ناله‌های مولانا بخش شقی عشق است. درس جاده و وقتی جدایی رقم می‌خورد. همه ضَجّه عرفا، راست و چپ است. چپش هم در ساحت وحدت حق ببین. بپذیر و نور را در آغوش بگیر. وقتی تو پذیرفتی تاریکی بیرون را و نجنگی با آن تعادل رقم می‌خورد. این عین فعل است.در ساحت نور و تاریکی، من تاریکی را به عنوان وجهی از حقیقت می‌پذیرم. ولی همه زندگیم را برای نور می‌گذارم. من عمیقاً تاریکی را می‌بوسم، ولی همه زندگیم و هر آنچه دارم و ندارم می‌گذارم برای نور، اسم ظاهر را رها کن. اگر تغییری اتفاق بیفتد در باطن است. جهل را در آغوش بگیر و به آن نور بده. هر کسی که در جهلی به سر می‌برد برای این هست که من خودم را بفهمم. نور همیشه در پی تاریکیست و تاریکی هم همیشه در پی نور است و این ساختار عاشقانه است، در پی هم هستند. یک خائِنی باید باشد که دلاوری معنا پیدا کند. نه برای دلاور هورا بکش و نه خائن را لعن کن. این هر دو عکس درون من است. پذیرش را باید زندگی کرد. اگر وارد بطن نشوی در ظاهر گیر می‌کنی و چون در ظاهر گیر می‌کنی "ظ ا ه ر ل م" ظلم و تاریکی خواهد بود. وقتی تو مادی گرا می‌شوی، همه چیزت ظاهر می‌شود و درگیر ظاهر می‌شوی. اگر کمی بروی باطن می‌بینی باطن همه چیز سبحانی است. حتی آنکه در ظاهر سیر می‌کند، دارد آثار سبحانی را ادراک می‌کند. فقط کافی است فِلَشش برگردد. اهل باطن سبحانی ادراک می‌کند. برای همین تیغی نداردکه بکشد. بالا و پایین نمی‌پرد چون باطن را ادراک می‌کند. تاتار دارد، صفتی از حق تعالی را گسترش می‌دهد. وقتی با چشم سِر ببینید هر چیزی تجلی‌ای از یک بعدی است.خیلی از کارهایی که آدم‌ها انجام می‌دهند و ما قضاوت می‌کنیم، خودمان هم انجام می‌دهیم. همه چیز درون ما بالقوه است. اصلاٌ از بین رفتنی هم در کار نیست. هر آنچه که خلق شده دارای بعد مثبت و منفی است. آنهایی که منفی نگرند همانقدر اشتباه می‌کنند که کسی که مثبت‌نگر باشد.وقتی با هواپیما سفر می‌روید از یک جایی به بعد، دیگر کسی را نمی‌بینید. با سفینه که سفر کنید که دیگر کره زمین نیست. خودی وجود ندارد. هر چیزی که به خودمان می‌گیریم منیت است. چون من عین تو نیستم. وقتی کسی به تو تهمتی زد می‌فهمی تو هم آن بخش را داری.عنایتِ نعمت، عینیت. اساساً محبت یک ساختار باطنی دارد. من عین توام. در مورد منی می‌گوید که پاکیزه و منزه است.عمیق شدن در عالم باطن اساتید این حوزه به یاری سالک می‌آیند. این اساتید در عالم درون همواره حاضرند، تجلی آن متفاوت است.ابتدا باید کوزه خالی شود. یکی از خالی شدن‌ها حسد است. یکی طمع. یکی خشم.بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiTue, 04 Feb 2020 13:48:31 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/من-کی-و-چی-هستم-fcmahx47iiq1ظاهر و باطن (قسمت اول)یکی از دلایلی که ما نمی‌توانیم با عالم درون یا باطن ارتباط برقرار کنیم "ظاهر" است. در ظاهر گیر می‌کنیم. یعنی باور می‌کنیم "من یک... هستم." از انواع و اقسام سلامتی‌ها و بیماری‌ها. و این همواره با ترس همراه می‌شود. معمولاٌ خودم را با آن چیز تعریف می‌کنم و می‌روم سمت مخالفش، این را همانی می‌کنم با آن. یعنی باور می‌کنیم من این هستم. انواع و اقسام مشاغل، خوبی‌ها، بدی‌ها، دردها و... را بگذاریم جایش. باور می‌کنیم آن هستیم. وقتی باور می‌کنیم آن هستیم در این "پیکسل‌ها" گیر می‌کنیم. در آن عکس گیر می‌کنیم و دیگر نمی‌توانیم بیرون بیاییم. و چقدر ما به این ظاهر تیغ می‌کشیم. تمام درگیریها در همینجاست. تو می‌شوی مظهر آن. مثلاً علاقمندی به ایمان. می‌گویی "من یک مومن هستم" و به آن تظاهر می‌کنی. تو فکر می‌کنی خوبی ارزش است و بعد می‌شود "من خوب هستم." و هی تظاهر می‌کنی. حتی اگر ابراز هم نشود تظاهر است. هر کس بخواهد به ظاهر از ظاهر نظر کند:راه ظلمت است. راه تاریک و ظلمات است. اگر ظاهر را بگوییم هر چیزی که در عالم فیزیک است، در تاریکی گیر می‌کنیم."هنر" مظهر یک باطن است. هر چیزی که هنرمندان خلق می‌کنند، ظاهر شده چیزیست که خیال می‌کنند.می فهمیم هر چیزی که ظاهر شد راه شناخت است. اگر ظاهر را به ظاهر نبینی و به بطنی ببینیم، یعنی برای این تو ظاهر شدی که بشناسی و به شناخت برسی. ما معمولا چون در چیزی عمیق نمی‌شویم گیر می‌کنیم در ظاهر... اگر ظاهر را دو مرحله عمیق شویم، بطنش را استنباط می‌کنیم. کسانی که دور ما هستند را باید از ظاهرشان به باطنشان برسیم و از این منظر به آنها نگاه کنیم. یعنی کسانی‌که دور و بر ما هستند راه شناخت ما بوده‌اند و نه راه دشمنی. وسیله ای بوده‌اند برای شناخت، راهنما بوده‌اند. ولی ما نفرت می‌ورزیم. در این بطن ظاهر به خاطر نوری که بوجود می‌آید می‌توانی به شناخت برسی.از این منظر این راهنمای روانشناختیست؛ راهنمای شناخت خویشتن است. هر آنچه که بر ما ظاهر می‌شود در جریان هستی برای ما راهیست برای شناختن. بر می‌گردیم به قانون انعکاس، خداوند در اسم ظاهر (همان چیزی که طردش می‌کنیم) راهنمای شناختن را قرار داده. هر چیزی که من در حال رؤیت آن هستم. چرا من می‌خواهم از بین ببرم؟ چون ظاهر را در ظاهر می‌بینم، و نمی‌خواهم به شناخت برسم. پس من اگر درگیری دارم اساساً تمایلی به شناختن ندارم. از این منظر ظاهر مهر است.برای شناخت مهم‌ترین راه شناخت شنواییست. اساساً همین که شما کامل بشنوید، شفاء اتفاق می‌افتد. به شرطی که فهم شود، علیرغم اینکه ظاهر است، خاموشی و سکوت هم اتفاق می‌افتد. بخش اعظم مشکلاتی که در مورد ظاهر درگیرش می‌شویم به این دلیل است که با مهر نگاه نمی‌کنیم، اساس شناخت مهر است.و جالب است که هر چیزی که بوده راه الله است. تیغی که می‌کشیدیم به ذات الهی که نوری بوده که ما به شناخت برسیم. هر چیزی که ظاهر است عاملی بوده برای شناخت. بیماری، دوستی، رهگذر، درخت، همه همین بوده اند. ما ظاهر را الهی نمی‌بینیم. چون الهی نمی‌بینیم باید یک جوری ببینیم. آن یک جوری برایمان مشکل می‌شود. ظاهر راهنمای شناخت خویشتن است.چقدر اینگونه عمل کردیم؟بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiMon, 03 Feb 2020 11:09:38 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/معبد-عاشق-xqzkni1stridوقتی قلب لبریز از مهر می‌شود، مثل خورشید، دیگر اصلاٌ مهم نیست که چه احساسی به فرد مقابل داریم. در مورد کیفیت شنوایی، مجنون در مقابل لیلی چگونه بود؟ مجنون کامل در شنوایی محو می‌شد. برای اینکار باید او محبوبش باشد. عاشق در مقابل معشوق، دهانش بسته است و گوش‌هایش باز است. سکوت.. عاشق در مقابل معشوق در سکوت به­سر میبرد و دانایی قطع می‌شود. اینجا وقتی سؤال می‌کنیم "کیستم؟" سکوت می‌کنیم.این تسلیم به معنای یکتایی است. من و تو یکی هستیم. این ذات است. من سکوت می‌کنم، در جایگاه مجنون، در مقابل خویشم، که تویی. سکوت حرف نزدن نیست، موضوع یکتایی است. شما ممکن است حرف نزنید، ولی در ذهن همه دشمنانمان در حال حرکت باشید. شما با قلبی لبریز از مهر زندگی کن. عاشقانه انجام دادن هر کاری، مقامیست به نام "رویین تن". این مقام به این معنا نیست که تیر نمی‌آید به سمت شما. بلکه اثر نمی‌کند به شما. یعنی افراد نادلپذیر خیلی می‌آیند در مسیر شما. چون وقتی شما قانون انعکاس را درک می‌کنید.قلب شروع می‌کند به پاک شدن. هر کسی در مقابل شما قرار می‌گیرد، زشتی‌های خودش را در شما می‌بیند. در نتیجه خشم بیشتر می‌شود. اتفاقی که برای همه اولیا می‌افتد. مثل حلاج که همه شهر برایش تیغ کشیدند و فقط یک نفر درکش کرد. شمس و قونیه. عیسی و اورشلیم. یک شهر دیو و دد درونش را در اولیا می‌بینند. وقتی قلب شما لبریز می‌شود از مهر درخشان و درافشان می‌شود. همه اولیا را ببینید که نزدیکترین کسانشان به آنها خیانت کردند. ولی دیگر تیری به فرد اثر نمی‌کند. رستم دستان زندگی خودتان می‌شوید. نور لوح دل را پاک می‌کند. برای دیدن حتماً باید لوح دل پاک شود.اگر کسی به دنبال شناخت خویش است، حتماً در مدار مهر است. اگر در مکانی در مورد مهر و آگاهی صحبت می‌شود، حتماً آنجا معبدی است.نماد قلب چشم است و چشم هم به نگاه است و زیبا اوست.آیا در مدار مهر به سر میبری؟بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiThu, 30 Jan 2020 15:38:50 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/عاشقی-یا-میترسی-۲-ivsqjt7bhwn9 Photo by: clement-falizeترس و عشق (قسمت دوم)ترس از دست دادن، یک قاعده‌ای است که من اینم. و اگر این نباشد دیگر تویی وجود ندارد. همه نقش‌های ما فقط برای شناخت است. ما تجلی یک ذاتیم ولاغیر. ما ظاهر یک باطنی هستیم ولاغیر. و آن باطن پاک و منزه است. ما برای اینکه خودمان را تعریف کنیم، ترس پیدا می‌کنیم که از دستش بدهیم. در ساختار عشق نگهداشتن هر چیزی با دهش آن است.وقتی شما عشق می‌ورزی فقط دهش می‌کنی. مهم نیست چه اتفاقی در بیرون می‌افتد. وقتی عاشقی می‌کنی حال خوبی داری.تمام درگیری‌ها می‌شود ترس، باید عشق در آن ریخته شود. شناخت اقیانوس عشق و معرفت، موضوع اشتیاق و شوق.آن چیزی که تو را وارد بعد دیگری از جهان هستی می‌کند شوق و اشتیاق است. به عنوان یک رسالت در پی یافتن آن شوق باشید، درمان استرس اشتیاق است. در ساحت ترس رؤیا نیست. نگران از دست دادن هستند در ساحت عشق، شور و اشتیاق واقعیت است! همه چیز معلوم است، باید بتوانی این را زندگی کنی مثل نسخه‌ای که در جیبت باشد.سؤال اصلیت باید این باشد که من عاشق به چه چیزی هستم؟ من شوق چه چیزی هستم؟ اخبار تو را هر سمتی می‌برد. توپ فوتبالی می‌شوی که این سمت و آن سمت می‌افتی. چون فاقد رؤیاییم. وقتی فاقد رؤیاییم هر کسی می‌تواند ما را بفرستد به هوا. یکی از ریاضی‌دانان، آنقدر رؤیای حل مسائل ریاضی را داشت که به شهر حمله کردند و او داشت مسایلش را حل می‌کرد و با نیزه به زمین دوخته شد! ما در اندازه کوچک همین جنگ‌ها حواسمان را پرت می‌کند. شفای واقعی رؤیاست.چقدر عشق میورزی؟بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiTue, 28 Jan 2020 16:20:40 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/عاشقی-یا-میترسی-bhbckcxsqrk8photo by: jakob-owens ( قسمت اول)وقتی کسی عزیز شماست نسبت به او چگونه هستید؟ ریشه عزیز، عز است. وقتی کسی عزیزتان است می‌شنویدش. تو به سرعت عزیزت را می‌بخشی.شاخصه کل جریاناتی که ما درگیرش هستیم این است، ما خودمان عزیز خودمان نیستیم. اگر تو متوجه شوی وقتی می‌گویی "عزیز" رقمش می‌زنی، وقتی با قلب می‌گوییم با علم الهی می‌گوییم.بچه، عزیزِ پدر و مادر است و هیچ نیرویی نمی‌تواند آنها را از هم جدا کند مگر اینکه دیگر عزیز هم نباشند! محال است بتوان عزیز را جدا کرد...وقتی تو می‌ترسی عکسی از ظاهر امور، که راهنمای الهی و شناخت است، میفهمی که ترس‌هایت در آن است. چون این ساحت الهی است بی قاضی و قضاوت عکسی که گرفتی زندگی می‌کنی. من آموزش می‌دهم که بهترین عکس را بگیری. ترس و عشق کنار هم هستند. و هر اتفاقی که برای آدم‌ها می‌افتد یا بر اساس ترس استوار است یا عشق. عکس‌ها یا بر اساس ترس استوار است یا عشق.در جریان اسم ظاهر ترس خلق می‌شود و ما آن را زندگی می‌کنیم. مسئولیتش را باید بر عهده بگیریم؛ مثلاً اگر کسی ترس از خیانت دارد قطعاً عکسی دارد، وقتی کسی وارد زندگیش می‌شود خیانت را می‌بیند. به کسی که خیانت کرده تیغ نکشد، بلکه عکسش را درست کند. این عکس را بگذار بر پایه عشق. آنگاه ما می‌شویم مسئول زندگی خودمان و می‌توانیم از عکس‌هایی که نمی‌خواهیم خارج شویم. عشق تنها نیروی عجیبی است که پاک می‌کند؛ نه فقط این کالبد را همه کالبدها را. ما دائماً احیا شده‌ایم که بیاییم عشق را درک کنیم.چقدر عاشقی؟بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiMon, 27 Jan 2020 11:14:41 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/آگاهی-و-دانایی-grhpmzdpxbapدانایی اسارت است و آگاهی بینش. حوزه دانستن با باور ارتباط دارد. شما می‌توانید ساعت‌ها در مورد نور و تاریکی حرف بزنید. ولی کسی که به آگاهی رسیده زیر نور زندگی می‌کند. شما می‌توانید راجع به عشق ساعت‌ها حرف بزنید، ولی عاشق آن را زندگی می‌کند. برای همین آگاهی در دل عشق است. شما می‌توانید بدانید که یک چیز چیست، ولی فقط می‌دانید. و همچنان درگیر آن هستی. ولی در آگاهی، چون موضوع ذات نور است، آگاهی آن عکسی که شما را درگیر آن چیز باشی را از بین می‌برد. مثل عکاسی و تاریک‌خانه. دیافراگم که باز شود عکس سفید و سفیدتر می‌شود و بعد اگر خیلی بازش بکنیم، چیزی را ثبت نمی‌کند. دلیل هر مسأله‌ای که در زندگیمان داریم یک عکس است. هر چیزی که ما داریم یک عکسیست که این عکس یک جایی است و ما مدام داریم آن عکس را زندگی می‌کنیم. در ساحت تسلیم، عکس‌ها به خودی خود توسط نور پاک می‌شوند. طبق قانون تلاش معکوس، ما اگر تلاش کنیم به نتیجه نمی‌رسیم. وقتی سؤال می‌کنیم "عاشق کیست؟" عاشق دائم تلاش می‌کند که موضوع عکس را ادراک کند. عکس در حقیقت عکس رخ یار است. اینجا موضوع انعکاس است. آن یار منعکس می‌شود. برای این می‌گوید تو تاب نداری من را ببینی چون تو متوجه نیستی که من منعکس می‌شوم، تو باید انعکاس مرا ادراک بکنی. برای همین می‌گوید من همه جا هستم مانند داستان موسی. نوری که می‌بینیم جلوه‌ای از خداوند است. عاشق به دانستن اتکا نمی‌کند. عاشق باید ادراک کند. عاشق مدام تلاش می‌کند، می‌شود قانون تلاش معکوس. چه زمانی عاشق درک می‌کند؟ زمانیکه وا می‌نهد. وانهادگی، در این راه به تلاش نمی‌دهند، تلاش کن؛ آنقدر تلاش کنی که بمیری. وقتی اسم خودتان را قبل از "ک ی س ت" می‌گذارید، "تسلیم کامل نفس" وجان و ذات را باید تجربه کنید. جان اتصال شماست با عوالم درون. به تمامی باید بتوانید تسلیم باشید. حقیقت هیچ است. اگر این عکس‌ها از شما گرفته شود حقیقت‌تان می‌ماند. عاشق فقط می‌رود. از این‌روست که بی‌انتها و بی‌نهایت است؛ همه هستی است. آن پیری که همیشه پابرجاست. آن چیزی که حی‌القیوم است.به عبارتی حقیقت هستی، خلأ است. در کوانتوم می‌گویند وقتی به درون می‌روی خلاء محض است و هیچ چیز نیست. هستی از تهی است، چون عشق است. عاشق تحقیق می‌کند و به سادگی نمی‌پذیرد...آیا فقط چند عکس را زندگی می‌کنیم؟بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiSun, 26 Jan 2020 14:23:26 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/عمل-عاشق-معکوس-است-qreydombdqysعاشق تلاش می‌کند. معکوس اتفاق می‌افتد. به آن می‌گویند ناز و کرشمه معشوق. وقتی عاشق رها می‌کند، معشوق رخ نشان می‌دهد و این موضوع تضاد است. دقیقاً زمانی اتفاق می‌افتد که تو تسلیم شوی... ما مدام در حال مبارزه کردن هستیم. قانون تلاش معکوس درباره تسلیم است.تو تلاشت را بکن، ولی به تلاشت نیست که اتفاق می‌افتد. به وانهادگی توست. این تضاد است. به تلاشت نمی‌دهند، ولی وانهادگی پشت تلاش است. تو رسیدن را فراموش کن و عاشقانه عملت را انجام بده. زندگی انیشتین را بررسی کن. هر کسی که دنبال کشف است، هویدا شدن همان معشوق است که در ظرف او می‌ریزد بسته به عشقش. تجلی معشوق بسته به ناظر در ظرف او می‌ریزد.چقدر عملت را عاشقانه انجام میدهی؟بخشی از کتاب شور عشقنویسنده بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiThu, 23 Jan 2020 16:19:04 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/سرطان-ock9xzewwp5felia-pellegriniسرطان طلسم نور است. یعنی گیر افتاده در ماتریکس.سلول عمل عاشقانه را فراموش کرده و اساس نور مهر است. وقتی نور حبس شود و به غل و زنجیر کشیده شود، یعنی بر اساس ساحت‌های نفس "خشم" و "نفرت" عمل شده است. ذات نور دهش است. در طلسم دریافت می‌کند و منتقل نمی‌کند و زندانی­اش میکند. یعنی تولیدش نمی‌کند بدهد به بغلی، عمل عاشقانه فراموش می‌شود.درمانش بر اساس لوح دهش است. این دهش با بخشش است. ابتدا خویشتن. بخشش ساحت درونی و بیرونی دارد. این خویشتن می‌تواند منی از سحر باشد که از افق تا افق است و در آن همه هستند. شما وقتی خویشت را می‌بخشی همه را بخشیدی. یکی از موضوعات طلسم نور همین است. این منم و فقط همینم؛ یک زن با مرد و این ویژگی ها. نه شما یک سلولی در هستی. یعنی یک سلولی هم هست در تو در کالبد هستیَت.اگر تو خودت را بشناسی، در بازه از ابتدای عدم تا انتهای آن حرف می‌زنیم. اگر ما خودمان را بشناسیم همه این بازه تحت تأثیر قرار می‌گیرد. تحت تأثیری که ارتعاش است و تا جایی که هستی هست در حال ارتعاش است. ابتدایش را می‌توانیم بگوییم اینجاست ولی بدون تردید انتهایش را نمی‌توانیم بگوییم کجاست. و اگر سلولی ادراک کنیم، هر کدام از پیکسل‌های ماتریکس که تحت تأثیر ارتعاش تو قرار بگیرد، در هر دوره‌ای از ساختار کارما برای تو اتفاق می‌افتد.از منظر عشق همه پیکسل‌ها را رها کن و فقط خودت. وقتی تو خودت را می‌شناسی اتفاقی را رقم می‌زنی در جریان هستی و قطع به یقین باید مافوق صوت باشی که بدانی چه اتفاقی می‌افتد. فقط شناخت خودت بر پایه مهر.چقدر خودت را میشناسی؟بخشی از کتاب شور عشقنوشته بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiWed, 22 Jan 2020 12:02:28 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/سیر-آفاق-چیست-vcsixrslmpgmphoto by: david-marcu تصورکنید شخصی مهندس ابزار آلات است و تمایل پیدا کرده در حوزه معنویت استادی را پیدا کند. هر روز بعد از ظهر که از سر کار می‌آید، باغبانی که سرایدار است و به گل و گیاه هم می‌رسد پیش او می آید و گفتگویی با هم می‌کنند و سپس می‌رود. او چندین مرحله دنبال استاد می‌گردد. می‌رود جنوب، می‌رود شمال و هر بار می‌آید پیش باغبان و برای او تعریف می‌کند. باغبان هم یکی دو تا استاد به او معرفی می‌کند. یک روز به باغبان می‌گوید: (من استادی را پیدا کرده‌ام که بالای کوه‌های تبت است من را از همه چیز رها می‌کند.) پیرمرد به او می‌گوید با این تمایلی که تو داری حتماً به خواسته‌ات می‌رسی. او می‌رود و در راه با سختی‌های زیادی روبرو می‌شود و از او دزدی می‌کنند و درگیر برف و کوران می‌شود. خلاصه سینه‌خیز، سینه‌خیز خودش را می‌رساند به کلبه‌ای که استاد در آنجاست. استاد او را تیمار می‌کند. او داستان خودش را برای استاد تعریف می‌کند. استاد به او می‌گوید من و چندین استاد اعظم دیگر غروب آفتاب سفر روح می‌کنیم. هر کدام از اقصی نقاط دنیا می‌آییم در همان حیاطی که پیرمرد گل‌ها را آب می‌دهد و عاشقانه به گنجشک‌ها دانه می‌دهد، می‌آییم که از او درس معرفت را یاد بگیریم. تمام این مدت این بزرگ کنار تو بوده و تو به دنبالش هستی.ما همه وامدار همان شلنگی هستیم که با عشق با آن به گیاهان آب می‌داده و در آن دانه‌هایی بوده که با عشق به پرنده‌ها می‌داده. واقعیت امر در زندگی روزمره هم همین است. ما همیشه فکر می‌کنیم یک چیزی هست که به آن "سیر آفاق" می‌گوییم. خیلی از عُرَفا این کار را کرده‌اند و دنیا را گشته‌اند و تازه فهمیده‌اند که داستان آن نبوده. اتفاقاً ما فراموش کرده‌ایم که عملی را از سر شوق انجام دهیم.بر ‌گردیم به "نور". آنهایی که عکاسی قدیمی را می‌شناسند می‌دانند در تاریک­خانه اگر یک کم نور را بیشتر کنی عکس می‌سوزد. الان هم در عکاسی دیجیتال اگر دیافراگم بیشتر از حد باز شود عکس می‌سوزد. شما دریچه نور را به روی عکس‌ها باز می‌کنی. نور چیست؟ نور یکی از اسامی خداوند است. اساس خلقت و هستی است. نور شفا می‌دهد. نور که می‌خورد به عکس‌ها شروع می‌کند به تحلیل رفتن. حتی یک روزنامه اگر جایی در معرض نور بچسبانی ، رفته رفته رنگش می‌رود. خیلی از عکس‌ها مثل یک نوشته است که "من این‌گونه هستم". که در معرض نور از بین می‌رود.حلقه مفقوده ما در ارتباط با خودمان، چون شروع آفرینش یک عمل با شوق بوده، آن گم شده است و ما باور کرده‌ایم که موجودات کثیفی هستیم که باید برویم جایی­که ما را تمیز بکنند. نه. شما فقط فکر می‌کنی. دقیقاً از همون قانون معنوی برای تخریب خودتان استفاده می‌کنید. قانون عکس. عکس‌هایی داری. هی می‌گویی من آلوده‌ام و باید خودم را پاکسازی کنم. آیا ما قوی‌ترین ابزار را داریم؟بخشی از کتاب شور عشقنوشته ی بهروز عباسیبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiTue, 21 Jan 2020 15:18:51 +0330https://virgool.ir/@behrozabbasi/چرا-همیشه-غُر-میزنیم-wnmyvaoi7ozsاگر تو داری غرغر می‌کنی، انعکاس درون توست. خودت را آراسته بکنی بروی جلوی آیینه، قطعاً کسی را جلوی آیینه می‌بینی که آراسته است و توازن دارد.همه کسانیکه در حوزه نفس فعال هستند به بیرون گیر می‌دهند. اگر خانه و زندگی و فضای کار و کشورشان به هم ریخته است، به بیرون گیر می‌دهند. اگر من نمی‌توانم تضاد بیرونی را درک کنم، برای این است که نمی‌توانم تضاد درون را درک کنم. مهمترین قانون برای درک انعکاس درک تضاد است.برای روشن شدن چراغ باید سیم فاز و نول داشته باشیم. اساساً نور از کنار هم قرار گرفتن این دوتاست. مثبت و منفی حاصلش نور می‌شود. برای روشن شدن به مثبت و منفی نیاز داریم. از آنجا که ذات هر چیزی که خلق شده نور است پس هر چیزی که خلق شده حاصل مثبت و منفی است.ما گیر می‌دهیم که مثبت گرا شویم. این سخیف است. برای درک انعکاس باید متوجه شویم خلقت بر پایه تضاد است. اگر من توانستم آن خش و لک را در آیینه بپذیرم از این درس معنوی بیرون می‌آیم. دنیا انعکاس توست و اگر تصویری که در دنیا می‌بینی زیبا نیست خودت را تغییر بده.یکی از قوانین معنوی، انعکاس و بازتاب است. انعکاس بازتاب نور و صوت درون تو است. کسی خودش را در آیینه می‌بیند و گیر می‌دهد که تصویر کج است. یک انسان معنوی که آگاه شده، عمیقا درک می‌کند آن کسی که در آیینه است خودش است. یک جوش در آیینه می‌بینیم و هی روی آیینه با جوش ور می‌رویم. فقط کافیست "روی صورت خودمان" کِرِم بمالیم، نه روی آیینه.وقتی تو تضاد را نادیده می‌گیری در حقیقت حق را نادیده می‌گیری. وقتی تو تضاد را نمی‌پذیری می‌گویی آن ذات عالم و حکیم و عادل نیست. تضاد ابزار حق است و لازمه رشد است. یک انسان معنوی هنگامی که با مانع برخورد می‌کند، درک می‌کند که عامل تعالیست. یکی از این موانع تضاد است، که تو مرتب متضاد خودت را می‌بینی و نمی‌خواهی مسئولیت بپذیری، باید مسئولیت تضاد را بپذیری که این بازتاب یک وجه من است. مثلاً غرغر بخشی از درون خودم است که با آن آشتی نکرده‌ام و نمی‌پذیرمش.مثلاً اگر شما خشی از صورت خودت در آیینه ببینی آیا طردش می‌کنی یا تحقیرش می‌کنی؟نویسنده: بهروز عباسیاز کتاب شور عشقبهروز عباسی - Behrouz Abbasiبهروز عباسی - Behrouz AbbasiSun, 19 Jan 2020 16:00:45 +0330