https://virgool.ir/feed/@behrad.azبرنامه می نویسم و کد هارو اگزکیوت می کنم:)fa2026-11-12 22:36:45https://files.virgool.ir/upload/users/927497/avatar/Hiscx5.jpeghttps://virgool.ir/@behrad.azhttps://virgool.ir/Whitenoise/داستانِ-یه-آشنایی-reo2ivfmenmoمی خوام براتون از روند یادگیری و علاقه مند شدنم به برنامه نویسی و همچنین ابزار ها و تکنولوژی هایی که توی این مسیر بهشون برخوردم بگم. اما باید تأکید کنم به شخصه در دنیای برنامه نویس هیچی نیستم و اصلا ادعایی ندارم. این نوشته رو فقط به این خاطر منتشر می کنم که اگر کسی مثل من می خواد شروع به کد نویسی کنه و هنوز دو سه قدم اول رو برنداشته، بعد از خوندن این نوشته ، دید تازه ای از مسیرِ روبروش داشته باشه. قبل از دانشگاه با شور و شوقی که کد نویس های تازه کار دارن و می خوان "همه رو هک کنن" و "تانک پرنده" برنامه نویسی کنن؛ با #c آشنا شدم. کلاس کوتاهی رفتم و با مقدمات و مبانی برنامه نویسی و مفاهیم بسیار ساده ای از طراحی الگوریتم آشنا شدم. این کلاس سه ماهه باعث شد من متوجه بشم کد نویسی اونقدر هم ساده نیست و قرار نیست بتونم حالا حالا ها کسیو هک کنم و تانک هارو پرواز بدم:) (البته ناامید نشدن هم عنصر مهمی بود که کمکم کرد)همون موقع فهمیدم که همینه دیگه، این تویی.بعد درگیر نظام بسیار شیریننن و دلچسببب آموزش و پرورش شدم. برای چند سال ، تو دبیرستان و اینا، وقت تلف کردم. کنکور رو هم چندان جدی نگرفتم. دانشگاه خفنی هم قبول نشدم.( سراسری، شهرستان، علوم کامپیوتر) اما می دونستم می خوام برنامه نویس بشم. ترم یک دانشگاه،استادِ خوبِ مبانی برنامه سازیمون ، واقعا تفکر الگوریتمیک من رو شکل داد. شیخ ،دانشجوی دکترای رشته خودمون بود. چقدر خدا خیرش بده:) با کوئرا آشنامون کرد و اونجا برامون تکلیف هارو قرار می داد. دوستان و همکلاسی های دور و برم ، بیشتر از من تجربه داشتن توی برنامه نویسی و قرار گرفتن توی اون محیط بود که بیشتر و بیشتر روی من تاثیر می گذاشت. ( ممکنه محیط روی شما بی اثر باشه، همونطوری که هنوز بعد از تقریبا نصف شدن لیسانسمون، بعضی دوستان درگیر اینکه "وای چیکار کنم ادوبی کانکتم وصل نمیشه" و ... هستند.) مرحله ی "می چین ریشتیمون کیمپیوتیره، خیدیی بیرنیمه نیویسی هیستیم..." :ماخیال پردازی نسبت به آینده، گوگل کردن حقوق برنامه نویس ها تو شهر فرنگ، جو نسبتاً رقابتی کوئرا و فاکتور های دیگه بود که من رو خیلی بیشتر از قبل به سمت کد نویسی کشوند. شروع کردم به دوره گذروندن و یاد گرفتن زبان سی که برای مبانی برنامه سازیمون لازم داشتیم. مطالب خیلیییی زیادی رو یادمه که گوگل می کردم و از همون جا ها به قدرت گوگل کردن پی بردم. چون واقعا هیچ مسئله نبود که گوگلش کنیم و توی نهایتاً چهارمین لینک جوابمون رو نده. یادمه ساعت های زیادی کف اتاق تو خوابگاه می نشستیم با کلی چرکنویس و مداد و لپتاپ و ... ، سوال های سخت شیخ رو حل می کردیم. رقابتمون با اتاق های دیگه جوری شده بود که " هرکی زودتر سابمیت کنه و 100 رو سبز کنه ، شاخ تره..."گذشت اون دورانِ خیلی پر شورِ الگوریتم زدن و آکادمیک فکر کردن. کم کم( همونجور که 95 درصد بچه های کامپیوتری ، به همین سندروم دچار می شن) جذب توسعه تحت وب شدیم. جنگو و اس کیو ال و فرانت و بک و فلان و بسار و اره و اوره و شمسی کوره. در این حد که خودم به شخصه ، نقشه راهِ فول-استک شدن رو ، رنگی پرینت کرده بودم زده بودم دیوار اتاق :) انگار پوستره یه راک استاره. یادمه که پر بود از اسم فریم ورک های مختلف، زبان های جورواجور و... ( البته بچه های وب بهشون برنخوره، کارشون خفنه. اما Over-rated شده دیگه قبول کنیم :) ) این دورانِ "گیک پنداری" و "استارت آپ" زدن و ... نیز، گذشت. ( قضیه ی این عو عوی سگان شما نیز، بگذرد:) ) حالا دیگه وقتش بود یکم همه جدی تر پیگیر بشن ببین که چی می خوان از رشته اشون. علاقه اشون تو چه زمینه اییه و ... (ولی واقعا یکم هم خیال پردازی و جهالتِ اولیه لازمه که شما بتونید با اون ، گوشه گوشه ی تکنولوژی رو ناخنک بزنید و یکمی مزه اش رو بچشید) مرحله ی "ما هیچی نیستیم....":بازم مااونجا بود که من با دیتا و بیگ دیتا آشنا شدم. کتاب "همه دروغ می گویند" اثر " سِت استیونز" و برگردانِ " ریحانه عبدی" رو هم خیلی به موقع خوندم و هم چنین خوندن چند مقاله دیگه و مطالب مربوط به ابرداده، باعث شد خیلی جذب عظمت و قدرت این تکنولوژی بشم. کمی از وقتم رو روزانه می ذاشتم که ببینم این زمینه از تکنولوژی چه حرفی برای گفتن داره. چند وقت سرچ می زدم درباره اش و رجوع می کردم به بخش های مختلف کتابی که گفتم و اعتراف می کنم که شدید جذب داده و پردازش داده شده بودم. ولی متوجه شدم هنوز خیلی زوده برام که بخوام برم سمت یادگرفتن الگوریتم هاش و ریاضیاتش. پس شروع کردم ببینم چیارو می تونم یاد بگیرم.پایتونبعد از اینکه کمی تا مقداری C یاد گرفتم. جاوا رو هم مجبور شدم برای ترم دومم امتحان کنم که چندان کششی به ساختار و دستور زبانش نداشتم. کاربردش هم به دردم نمی خورد. آدمه "حاجی بیا یه اپلیکیشن بزنیم بال در بیاره و ..." نبودم. اما می دونستم باید بالاخره یه زبان سطح بالاتر یاد بگیرم. چند بار دیده بودم که ترم بالایی هامون انواع پروژه ها رو با پایتون پیاده سازی می کنن. از دفترچه تلفن و ماشین حساب گرفته تا وب-اپلیکیشن و الگوریتم های خفن هوش مصنوعی و ... بیشتر که راجبش سرچ زدم دیدم بلهههه. دستور زبان عالی، زبان مفسری بدون دردسر، کلی پکیج های مختلف.کامیونیتی های فعال و هزار تا ویژگی خوب دیگه. گفتم همینه دیگه، باید یاد بگیرمش. اولش توی این اپ های اندرویدی برای یادگرفتنش دست و پا میزدم. Solo Learn و Learn It و ... بعد از اینکه یکم بیشتر با دستور زبانش آشنا شدم، شروع کردم کد زدن توی پایتون-شِل. خیلی برام هیجان انگیز بود چون اولین زبانی بود که { } نداشت(اولینی من یاد می گرفتم) و کدنویسی باهاش خیلی راحت تر و روون تر بود.( برای اینکه بیشتر باهرچیزی آشنا بشم ، همیشه به سایت رسمی اون تکنولوژی/گجت/... سر می زنم. ) به داکیومنت های خود پایتون سر زدم و با PEP ( Python Enhancement Proposal ) آشنا شدم. PEP 8 رو خوندم که درباره قواعد Clean Code چیزای باحالی توش داره و کلا فسلفه اش اینه که جوری با پایتون بنویسید، که بقیه هم بتونن کد شمارو بخونن و درک کنن که توی ذهن شما چی می گذشته. کم کم افتادم توی خط اینکه چند وقت یبار همون تمرین های کوئرا رو با پایتون سابمیت کنم. بعد از اون ، تو یوتوب از این آموزش های کوتاه برای پروژه های کوچیک می دیدم و توی تایم های خلوتم، پروژه های کوچیک می زدم و تمرین می کردم. با پروژه هایی مثل بازی های کوچیک، ماشین حساب چهار عمل اصلی، اپلیکیشن آب و هوا و ... . ذهنم رو بیشتر باز کردم توی پایتون و سعی کردم دستور زبانش رو بیشتر یاد بگیرم. درس ساختمان داده ای که پاس کردیم، زبان پایتون هم قبول می کردن به عنوان زبانی که باهاش الگوریتم ها رو پیاده کنیم. همون شد که من کلی سرچ زدم و الگورتیم های پیچیده تر و ساختمان داده های گسترده تر رو تونستم با پایتون کد نویسی کنم. بعد از اون ( و تا به الان (و از الان به بعد ) ) سعی می کنم تو کامیونیتی های فارسی و گروه های تلگرامی، تا اونجایی که در توانم باشه، به پروژه های دانشگاهی و تمرین های کوچیک و مشکلات نصب و اجرا کردن پایتونِ بقیه و ... کمک کنم. ( خیلی پیشنهاد می کنم به عنوان کسی که تازه شروع به کد نویسی کردید و دوست دارید که ذهنتون راجب کد باز تر بشه. مشکلات بقیه رو سعی کنید رفع کنید، کد های افراد مختلف رو بخونید. دیدن کد های زیاد و پروژه های دیگه، باعث می شه دید شما نسبت به کد نویسی و خود زبان پایتون باز تر بشه. تفکر الگوریتمیک شمارو تقویت میکنه و در نهایت تجربه اتون توی کدنویسی بالا میره) هنوز هم پایتون می خونم، همچنان چیزای جدید یاد می گیرم. پکیج های مختلف رو امتحان می کنم. برنامه های تحت وب می نویسم و ... یه عنوان برای این عکس (اختیاری) الان در جایگاهی از تسلط هستم که می تونم با پکیج های مختلف پایتون ور برم و برنامه های جالب و باحال به عنوان تمرین بنویسم. البته باید بگم ، برنامه نویس شدن فقط مبتنی بر یادگرفتن یه زبان برنامه نویسی نیست. من در کنار پایتون با تکنولوژی ها و سیستم عامل های دیگه هم سر و کله می زنم . اما اینکه شما از چه ابزارهایی در راه توسعه و کد نویسی استفاده می کنید، کمتر حائز اهمیت است؛ چیزی که به شما خیلی کمک میکنه بهتر بتونید راه خودتون رو به عنوان یه برنامه نویس بشناسید، خوندن و در جریان بودن اتفاقات مهمِ دنیای تکنولوژیه. همچنین مطالعه و یادگیری تکنولوژی های مناسب شغل و علاقه اتون و خوندن علمی که پشت این تکنولوژی ها هست.( مثلا بلد بودن فیزیک و جبرخطی در توسعه بازی های کامپیوتری، بسیار مهمه)در نهایت به چند مورد اشاره کنم که توی روند پیشرفتم خیلی کمکم کرد و قطعا به شما هم کمک می کنه:- برنامه ریزی( چه کوتاه مدت چه بلند مدت)-تعهد به برنامه شخصی خودتون-واقع بین بودن-واقع بین بودن-صبور بودن امیداورم خوندن این حتی به یک نفر کمک کرده باشه تا مسیر جلوی پاش رو روشن تر ببینه:) ارادت.behrad.azbehrad.azWed, 07 Jul 2021 12:51:44 +0430https://virgool.ir/@behrad.az/درباره-گیتار-های-les-paul-ia0cutaaobt2Les Paul custom with golden hardwareلس پائول ها ساز هایی با طراحی بسیار اصیل و ماندگار هستند. شاید اسم این body style رو شنیده باشید، اما اینجا می خواهیم به تاریخچه این ساز و نحوه به وجود آمدن آن بپردازیم.آقای Lester William Polsfuss معروف به Les Paul زمانی به عرصه طراحی ساز و تولید آن وارد شد که، از گیتار های hollow body و semi hollow body خسته شده بود! او در دهه 40 میلادی به نوازندگی در رادیو می پرداخت و بسیار در زمان خود ، مشهور بود. اما در آن دوران، گیتار های الکتریک تولید شده، همگی برگرفته از پدران کلاسیک خود، دارای بدنه های تو خالی و نیمه خالی بودند. مانند تصویر زیر:Vintage Late 1940s-Early 1950s Gibson لس پائول با خلاقیت و جسارت، ایده خود را برای اولین گیتار ها با بدنه تو پُر (solid body)، در کارخانه سازسازی Gibson مطرح کرد. نمونه ی اولیه این گیتار را که در زیر می بینید :First Les Paul Log به صورت آزمایشی بر روی همان قالب های گیتار های تو خالی گیبسون تولید کردند با این تفاوت که داخل بدنه را با چوب پر کردند تا تئوری آقای لس پائول، عملی شود.نتیجه فوق العاده بود. صدای بی نظیر و جدید این گیتار ها، گوشنواز بود و استحکام بسیار بیشتری نسبت به گیتار های تو خالی داشتند. بعد از موفقیت نمونه های اولیه ، شرکت گیبسون با همکاری لس پائول به تولید انبوه این گیتار ها پرداختند، اولین مدلی که در دست عموم مردم قرار گرفت و خود لس پائول نیز با آن به نوازندگی در برنامه رادیویی خودش پرداخت، Les Paul Gold Top بود:این گیتار با پیک آپ های Hum bucker و پل tune-o-matic انقلابی در حفظ کوک ساز و همچنین تنوع صدای ساز ایجاد کرد. از این رو ، این ساز در تقریباً تمام سبک های موسیقی ایی که در ترانه ها از گیتار استفاده می کردند، استفاده شد. نسخه های بعدی گیتار های لس پائول در رنگ ها و مدل های مختلفی توسط شرکت گیبسون تولید شد. اما مدلی که بسیار همه گیر شد، مدل Les Paul Junior بود که:Les Paul Junior with sun burst finishمختص تازه کاران و کسانی بود که برای تهیه مدل های دیگر، بودجه کافی نداشتند. از همین رو ، در سال هایی که این ساز تولید می شد ، فروش فوق العاده ای داشت و باعث نوازنده شدن بسیاری از مردم عام شد.در مقابل ،مدل هایی از لس پائول با تعداد بسیار کمتر و امکانات و hard ware های خیلی گران تر تولید می شد که فقط ثروتمندان و گروه های موسیقی از پس خرید آن ها بر می آمدند. برای مثال :1958 Gibson Les Paul Custom with 3 pick ups 1979 Gibson The Les Paul Electric Guitarمدل کاستوم که پر امکانات ترین مدل آن دوران بود، با سه پیک آپ هامبکر و رنگ مشکی براق به فروش می رسید.از این مدل در بسیاری از کنسرت ها و برنامه های رادیویی استفاده می شد. ترکیب کردن سه پیک آپ با قابلیت تغییر Tune و ... امکاناتی بود که این لس پائول ، در اختیار نوازنده اش قرار می داد. اما بعد ها ، مدل The Les Paul که تنها 300 عدد از آن ساخته شد، به نوعی تندیسی برای قدردانی از شخص لس پائول بود. این نسخه محدود، هیچ قطعه پلاستیکی در آن به کار نرفته بود و تمام اجزای کوچک گیتار ( مثل Pick Guard و Tune knobs) که در بقیه ی مدل ها، از پلاستیک و فلز بود، در این مدل از Rose Wood ساخته شد! همچنین دسته سه تیکه و بهترین پیک آپ های موجود در آن زمان، بر این مدل نصب شد.از آن زمان تا کنون ، لس پائول ها در مدل ها و رنگ های متفاوت تولید شد. این ساز اصیل تا به امروز هم به بقای خودش ادامه داده است و در طول تاریخ در دست نوازندگانی مانند: Les PaulSlashJimmy PageBob MarelyZakk WyldeGary Moore و بسیاری دیگر بوده است.امروزه نیز شرکت گیبسون ، با همان استاندارد های دهه 50 و 60 میلادی ، به تولید گیتار ها ادامه داده است.برای مثال، مدل 1957 Les Paul Custom 3-Pickup که در تصویر زیر می بینید:1957 Les Paul Custom 3-pickup with black finishدر حال حاضر از گران ترین مدل هایی است که با قیمت 8499$ در سایت گیبسون به فروش می رسد.امیدواریم این ساز زیبا و با اصالت، بتواند با پیشرفت تکنولوژی به بقای خودش در بازار موسیقی جهانی ادامه دهد.همچنین امیدوارم از خواندن این نوشته لذت برده باشید . ;)behrad.azbehrad.azTue, 01 Jun 2021 12:51:37 +0430https://virgool.ir/@behrad.az/برای-اینکه-کور-نشیم-موقع-خوندنت-سایت-سفید-عزیز-pm6coznp4rspمن به شخصه برای خوندن توی نت، مشکل سوزش چشم و سردرد و بعضا حتی حالت تهوع دارم :) خیلیییی سفیده اون پس زمینه هاتون ، خدا نشناس ها حالا اینجا می خوام برای چشم شمایی که داری روزی چندین ساعت وب گردی می کنی ، دلسوزی کنم یکمیه اکستنشن ( افزونه :/ ) برای همه مرورگر ها هست، که اولا رایگانه کاملا، دوما خیلی خوبه:) شاید شنیده باشید ، اسمش Dark Reader ائه. برای همه مرورگرها موجوده و می تونید از سایتش ، به مرورگرتون اضافه اش کنید.محیطش رو ببینیم:همونطور که می بینید ، اول باید از اون بالا روشنش کنیم، بعد دوتا حالت برامون فعال میشه ، که یکیش خیلی تاریکه و شب ها ازش استفاده می کنیم و اون یکی یکمی خاکستری تره و برای روز و همچنین برای کسایی که مشکی براشون رنگ عشق، نیست؛ استفاده میشه.تنظیمات زیادی داره اما کاربرد اصلی اینه که، رنگ های روشن رو تیره می کنه و رنگ های تیره رو روشن. یعنی اگه یه صفحه سفید داشته باشیم با نوشته های مشکی (مثل همین مقاله های ویرگول)، تبدیل میشه به صفحه مشکی با نوشته های سفید. اما در کنار این کار ، به شما تنظیمات روشنایی و شدت تیرگی و روشنی و ... رو میده که می تونید بهترین تنظیمات رو نسبت به سلیقه و صفحه نمایش خودتون داشته باشید :)برای برنامه نویس های علاقه مند هم ، گیت_هابش رو براتون آماده کردم و برای پولدار های عزیز هم بخش دونیت ( حمایت مالی) رو گذاشتم.اینم بگم که یه ترکیب دکمه داره برای روشن کردنش که دیگه نیاز نباشه بازش کنید و روشنش کنید:Shift + Alt + Dچشماتون Safe ;)behrad.azbehrad.azMon, 31 May 2021 18:21:34 +0430https://virgool.ir/@behrad.az/نوشتن-for-the-sake-of-it-uzeg1wv0kkvzحقیقتش، چند سالی بود روی ویرگول فقط می خوندم ، شبیه این (زبونم لال) هکر های اِنانموس :) به عنوان "مهمان" تو سایت میرفتم میومدم. هرجا سرچ گوگلم به ویرگول ختم می شد ، حتماً حوصله می کردم که اون مقاله رو تا تهش بخونم. من یه #برنامه_نویس تازه وارد ام ، دانشجوی علوم کامپیوتر ام توی یکی از همین جاهایی که ذوق همه رو نسبت به کامپیوتر کور می کنن :). نمی خوام کلیشه پردازی کنم اما واقعا از بچگی تو خط کامپیوتر و تایپ کردن و... بودم ( اگه اصلا اهمیتی داشته باشه). بزرگتر هم که شدم از کامند نویسی همیشه هیجان زده می شدم و هنوزم میشم. برای همینم رشته ام و اهداف بلند مدت خودمو بردم سمت همین سمتی که هست.الان هم که اینو می نویسیم اصلا نمی دونم می خوام بعدا چه چیزایی اینجا بنوسیم ، و یا اینکه اصلا می خوام بعداً بنویسم یا نه و حتی اینکه می تونم بعداً بنوسیم یا نه :) یکم که بخوایید منو بشناسید:من یه آدم مشتاق ام ، رک و بی پرده حرف می زنم، بیشتر از همه از خودم ایراد می گیرم. خیلی وقتا بی حوصله ام. نویسنده ی خوبی نیستم ( میگم که، رک) ، از یادگرفتن لذت می برم. از یاد دادن خیلی لذت تر می برم. با گوگل دوستم، با دوستام دوستم. با شما هم میخوام دوس شم اگه دوس دارید ( t.me/behrad_azm ) جادی میرمیرانی رو خیلی دوس دارم، جامعه ی آموزشی متن باز فارسی رو خیلی دوس دارم. پایتون یاد می گیرم. برنامه نویسی می کنم.مقاله می خونم. سرکار میرم. مقاله می خونم.سرچ می کنم. واحد پاس می کنم. آب حوض می کشم. پروژه های کوچیک در حد دانشگاه انجام می دم و ... یکمم که بخوایید درباره این نوشته بدونید:دوست دارم از چندین موضوع حرف بزنم توی اکانت ویرگولم، مهم ترینش شاید مقاله های کوچیک درباره برنامه نویسی باشه.اما داستان های کوتاهه خودمم می نویسم( بدون رعایت هکسره و این مکافات). درباره موسیقی می نویسم. درباره گل و گیاه می نویسم. درباره کار کردن و لزومش می نویسم. راجب رمزارز ها می نویسم. نظر خودمو درباره یه سری پدیده های غیر سیاسی هم دوست دارم بگم. اما در کل درباره هرچیزی به نظرم بیاد که: " اع ایول چه موضوع جالبی، برم مقاله اش رو بخونم" براتون می نویسم. پس نمی دونم که می خوام چی کار کنم ولی می دونم می خوام یه کاری کنم. تو نظرم هست که یه پادکست مانند شروع کنم به ضبط کردن و یه کانال تو یوتوب هم بزنم، "بدون محوریت موضوعی" و توش از همین چیزایی که بالا گفتم بگم.-- خب حالا چرا دنبالت کنیم مثلا؟+ سوال خوبیه ، دنبال نکنید :)behrad.azbehrad.azTue, 25 May 2021 15:45:25 +0430