https://virgool.ir/feed/@behnoodben061fa2026-11-10 23:42:49https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@behnoodben061https://virgool.ir/@behnoodben061/آن-روز-که-شعر-مرد-maelycvps9foشاید امروز چیزی در من تمام شده باشد؛ چیزی که سال‌ها با آن زندگی کردم و کسی نفهمید چه‌قدر برای زنده نگه داشتنش جنگیدم. نمی‌دانم چرا، اما امروز وقتی خواستم کلمه‌ای برای شعر پیدا کنم، دستم روی کاغذ ماند و هیچ واژه‌ای نیامد. انگار تمام کلمه‌هایی که روزی به نجاتم می‌آمدند، یکی‌یکی از من خداحافظی کرده بودند. سال‌ها از آفتاب نوشتم، از مهتاب، از درخت، از گل، از باران و از پنجره‌ای که رو به امید باز می‌شد؛ اما امروز به همه‌شان نگاه می‌کنم و می‌بینم دیگر چیزی برای گفتن ندارند. آفتاب برای من فقط طلوع و غروب است، مهتاب تکه‌ای از شب، درخت چیزی ایستاده میان باد، و گل... گلی که عمرش کوتاه‌تر از وعده‌های آدم‌هاست. شاید من دیگر آن آدمی نیستم که بتواند از زیبایی بنویسد؛ شاید آن قسمت از من که زیبایی را باور می‌کرد، مدت‌ها پیش جایی میان همین سطرها دفن شده است. شعرهایم را دور نمی‌ریزم. آن‌ها را همان‌جا می‌گذارم؛ میان دفترهایی که بوی دست‌های من را گرفته‌اند، میان صفحاتی که شاهد شب‌هایی بوده‌اند که خواب از چشمم فرار می‌کرد و کلمه‌ها جای آدم‌ها کنارم می‌نشستند. هرچه داشتم، همان‌جا گذاشتم. حتی چیزهایی را که هیچ‌وقت جرئت نکردم به زبان بیاورم. از امروز شاید دیگر شعر نگویم. می‌خواهم بنویسم؛ ساده‌تر، بی‌پرده‌تر و شاید بی‌رحم‌تر. می‌خواهم از آدم‌ها بنویسم؛ از آن‌هایی که لبخند می‌زنند تا کسی نپرسد چرا چشم‌هایشان خسته است، از پدرهایی که دردشان را پشت سکوت پنهان می‌کنند، از مادرهایی که شب‌ها آرام اشک می‌ریزند تا فرزندانشان صدای شکستنشان را نشنوند، از آدم‌هایی که یک عمر کنار هم زندگی کردند و آخرش فهمیدند چقدر برای یکدیگر غریبه بوده‌اند. شاید نوشته‌های من دیگر شعر نباشند، اما می‌خواهم هر سطرشان چیزی از حقیقت آدم‌ها را با خود حمل کند؛ حقیقتی که معمولاً پشت لباس‌های مرتب، لبخندهای ساختگی و جمله‌ی همیشگی (خوبم) پنهان می‌شود. اگر روزی کسی نوشته‌ای از من خواند و چشم‌هایش خیس شد، نمی‌خواهم بداند چرا. شاید آن چند سطر، خاطره‌ای را در او بیدار کرده باشند که سال‌ها خاک خورده بود. شاید کسی را به یاد آورده باشد که دیگر نیست. شاید خودش را دیده باشد؛ همان خودش که سال‌هاست از نگاه کردن به آینه فرار می‌کند. و اگر روزی از من پرسیدند: (پس شعرهایت چه شد؟) نمی‌دانم چه خواهم گفت. شاید فقط دفترم را ببندم و بگویم: شعرهایم نمردند؛ من آن‌قدر زندگی کردم که دیگر نتوانستم از دردهایم شعر بسازم. از این پس فقط می‌نویسم؛ تا شاید کسی، سال‌ها بعد، میان نوشته‌هایم خودش را پیدا کند. و اگر پیدا کرد، بداند نویسنده‌ی این سطرها روزی شاعر بود؛ اما یک روز، آن‌قدر از دنیا زخم برداشت که حتی کلمه‌ها هم دیگر جرئت نکردند به او امید بدهند. من شاعر دیگر نیستم؛ شعرهایم را پیش از آنکه خودم بمیرم، در من دفن کرده‌ام.بهنود کیمیائیکتابکتابMon, 21 Sep 2026 19:37:40 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/باران-بی-خبر-yszvhut2ad31شاعر:بهنود کیمیائیباران بی‌خبر. شاعر :بهنود کیمیائیکجایی ای باران،که ببینی دلِ این صحراسال‌هاست تشنه مانده است؟در سینه‌امغمی‌ستکه هیچ چشمه‌ایتوانِ شستنِ آن را ندارد.کجایی ای باران؟ببار...فقط یک قطرهبر این دلِ خشک؛شاید همین یک قطرهبرای تمامِ این اندوهکافی باشد.ببار،که مناز تمامِ آسمانفقطیک نشانه می‌خواهم؛یک قطرهکه وقتی بر دلم نشست،نفهممباران بودیا دستیکه مرااز این همه غمنجات داد.کتابکتابSat, 29 Aug 2026 23:43:41 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/هنوز-چیزی-برای-نوشتن-مانده-است-nkacxw44btzeمولف =بهنود کیمیائیمن از آن آدم‌هایی نیستم که زندگی را با صدای بلند تعریف می‌کنند.بعضی چیزها وقتی گفته می‌شوند،کوچک می‌شوند.بعضی دردها،باید سال‌ها در سکوت بمانند تا یک روز، راهشان را به سمت کاغذ پیدا کنند.من سال‌هاست با کلمه‌ها زندگی می‌کنم؛اما عجیب است...هرچه بیشتر می‌نویسم، بیشتر می‌فهمم، چقدر حرف نگفته دارم.گاهی شب‌ها،پشت یک میز می‌نشینم،چراغی روشن می‌کنم، و به صفحه‌ی سفید روبه‌رویم خیره می‌شوم.صفحه چیزی نمی‌گوید،من هم چیزی نمی‌گویم.میان ما،فقط سکوتی‌ست،که از تمام کتاب‌هایی که نوشته‌ام قدیمی‌تر است.بعد، ناگهان یک خاطره برمی‌گردد.نه با در زدن،نه با اجازه گرفتن.آرام می‌آید،کنارم می‌نشیند و چیزی را در من بیدار می‌کند که سال‌ها برای خاموش کردنش تلاش کرده بودم.آدم‌ها همین‌طورند،بعضی‌هایشان می‌روند؛اما رفتنشان هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتد.در خانه می‌مانند.در یک صندلی خالی.در بوی یک عطر.در یک خیابان.در فنجانی که دیگربرای دو نفر چای نمی‌ریزی.در جمله‌ای که یک روز،کسی گفت؛و تو نمی‌دانستیقرار است سال‌ها بعد،هنوز به آن فکر کنی.بعضی آدم‌ها از زندگی ما خارج نمی‌شوند؛فقط دیگر،دیده نمی‌شوند.و شاید غمهمین باشد:چیزی را از دست داده باشیکه هنوزدر همه‌چیز پیداست.من از همین غم‌ها نوشته‌ام.از آدم‌هایی که آمدندو شبیه خانه بودند؛ و رفتندو بعد از آنهاهیچ خانه‌ای دیگر خانه نشد.از دوست داشتن‌هایی که فرصت پیر شدن پیدا نکردند.از حرف‌هایی که پشت لب ماندند.از (بمان)هایی،که نگفتیمچون غرور داشتیم.از (برو)هایی که گفتیمچون بلد نبودیم چطور بگوییم:(نرو...)من بدون توکمی بیشتر از همیشه تنها می‌شوم...آدم گاهی کسی را از دست نمی‌دهد؛خودش را ، در نبودن او گم می‌کند.و سال‌ها بعد می‌فهمد چیزی که دنبالش می‌گشته،آن آدم نبوده...خود قدیمی خودش بوده است.من بارها قلم را زمین گذاشته‌ام.گفته‌ام: دیگر نمی‌نویسم.دیگر از این شب‌هاچیزی برای گفتن ندارم.دیگر نمی‌خواهم،دردهایم را به کلمه تبدیل کنم.اما کاغذصبر عجیبی دارد،قضاوت نمی‌کند.سؤال نمی‌پرسد،نمی‌گوید چرا هنوز دلتنگی،نمی‌گوید چرا فراموش نکردی.فقط سفید می‌ماند،تا تو هرچه را نتوانستی به آدم‌ها بگویی، به او بسپاری.شاید برای همین است که من هنوز می‌نویسم.نه برای شهرت، نه برای اینکه کسی مرا شاعرتر از دیگری بداند.می‌نویسمچون بعضی حرف‌ها اگر نوشته نشوند،در آدم می‌مانند.و بعضی چیزها،اگر در آدم بمانند،آدم را آرام‌آرام،از درون پیر می‌کنند.من نمی‌خواهمخاطراتم را دفن کنم.می‌خواهم برایشان،یک صفحه باقی بگذارم.می‌خواهم اگر روزی کسی نوشته‌هایم را خواند،بداند پشت این واژه‌ها آدمی ایستاده بود که همیشه قوی نبود.کسی که گاهی در تاریکی نشسته بود، و نمی‌دانست فردا با کدام امید چشم باز خواهد کرد.کسی که خندید وقتی دلش گرفته بود.ساکت ماندوقتی هزار حرف داشت.گفت «خوبم»وقتی خوب نبود.و باز همصبح روز بعداز جایش بلند شد.شاید همینبزرگ‌ترین هنر آدم باشد:اینکه با تمام چیزهایی که شکستندش، باز هم برای فردا جایی در دلش باقی بگذارد.من هنوزاز زندگی طلبکار نیستم.اما هنوزحرف‌هایی با آن دارم.هنوز می‌خواهماز پنجره‌ای بنویسمکه رو به دریا باز می‌شود.از چراغی،که در تاریکی تنها برای یک نفر روشن مانده.از صندلی‌ای که سال‌هاست خالی‌ست.از آدمی که رفت و نفهمید چه چیزهایی را با خودش برد.از کسی که شاید روزی میان یکی از همین نوشته‌ها خودش را پیدا کند.و بفهمد جایی،در قلب یک نویسنده ، هنوز زنده است.و شایدتمام دلیل نوشتن منهمین باشد:اینکه بعضی آدم‌هادر زندگی فقط یک‌بار اتفاق می‌افتند؛اما در ادبیات می‌توانند تا همیشه بمانند.پس نه...هنوز کتاب بسته نشده.هنوز قلمروی میز من است.هنوز صفحه‌ای سفید منتظر مانده.هنوز یک جمله در تاریکی ذهنم راه می‌رود.هنوز یک خاطره نام خودش را نگفته.هنوز یک پنجره باز است.هنوز یک نفر در جایی از این جهان نمی‌داند که شاید فردا نامش در یکی از نوشته‌های من بیاید.و من...هنوز اینجا نشسته‌ام.با تمام آنچه از من مانده.با تمامِ آنچه از من رفته.با دست‌هایی که خسته‌اند،اما هنوز قلم را رها نکرده‌اند.چون آدمتا وقتی چیزی برای نوشتن دارد،کاملاً شکست نخورده است.شاید تمامِ آنچه می‌خواستم از زندگی به من نرسید.شاید بعضی آدم‌ها باید می‌ماندند و نماندند.شاید بعضی حرف‌ها باید گفته می‌شد و نشد.شاید بعضی درها نباید بسته می‌شدند.اما هنوز...در این اتاق نیمه‌تاریک،کنار این پنجره‌ی قدیمی،روی این صفحه‌ی سفید،چیزی هست که هنوز تمام نشده است.یک جمله،یک خاطره،یک زندگی.و شاید ، یک کتاب دیگر...هنوز چیزی برای نوشتن مانده است. بهنود کیمیائیکتابکتابMon, 17 Aug 2026 23:43:44 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/قبرستان-nlqmjlmeabzfمولف =بهنود کیمیائیقبرستان فقط پشتِ دیوارهای شهر نیست؛ گاهی درونِ سینه‌ی آدم‌هاست.همه‌ی قبرها از خاک ساخته نشده‌اند.بعضی قبرها، سال‌هاست در دل انسان‌ها جا خوش کرده‌اند؛ جایی که آرزوها را بی‌صدا به خاک می‌سپارند، بی‌آنکه کسی صدای افتادنِ اولین مشتِ خاک را بشنود.یکی، خوشبختی‌اش را دفن می‌کند؛ آن روز که می‌فهمد قرار نیست زندگی، آن‌گونه که رؤیا دیده بود، پیش برود.یکی، عشقش را؛ وقتی مجبور می‌شود از کنار کسی بگذرد که تمامِ زندگی‌اش در چشم‌های او جا مانده بود.یکی، جوانی‌اش را زیر بارِ نان دفن می‌کند، یکی، اعتمادش را میانِ خیانت، و یکی، لبخندش را پشتِ جمله‌ی کوتاهِ «من خوبم.»آدم‌ها همیشه با مرگ نمی‌میرند...گاهی با یک خبر، گاهی با یک خداحافظی، گاهی با یک انتظارِ بی‌پایان، و گاهی همان روزی که آخرین امیدشان را در دلشان دفن می‌کنند.از آن روز به بعد، راه می‌روند، می‌خندند، کار می‌کنند، سلام می‌کنند...اما هیچ‌کس نمی‌داند که سال‌هاست قبرستانی خاموش را در سینه‌ی خود حمل می‌کنند.شاید به همین دلیل است که...من از قبرستان نمی‌ترسم.بزرگ‌ترین قبرستان دنیا، جایی نیست که مردگان در آن آرمیده‌اند؛جایی‌ست که زندگان، آرزوهایشان را، عشقشان را، خوشبختی‌شان را، و گاهی حتی خودشان را در سکوتِ دلشان به خاک سپرده‌اند.کتابکتابSun, 16 Aug 2026 01:00:47 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/آغاز-دلتنگی-nildx5s7phpeاین بار نمی‌خواهم از مرگ بنویسم؛می‌خواهم از تو بنویسم...(محمد محمدی)از مردی که صبوری را آن‌قدر آرام زندگی کرد که حتی درد، شرم داشت صدایش را بلند کند.سکوتت هنوز در گوش خانه مانده است.هر بار به سکوتت فکر می‌کنم، انگار بخشی از وجودم فرو می‌ریزد. بعضی ویرانی‌ها صدایی ندارند؛ فقط انسان را از درون خالی می‌کنند. تو از آن آدم‌هایی بودی که با سکوتشان حرف می‌زدند و با مهربانی‌شان زخم‌های دیگران را مرهم می‌شدند.می‌گویند دنیا بزرگ است؛ آن‌قدر بزرگ که میلیاردها انسان را در آغوش گرفته است. اما هرچه بیشتر به نبودنت فکر می‌کنم، بیشتر باورم می‌شود که این دنیا برای دل پاک تو کوچک بود. انگار زمین، طاقت نگه داشتن آدم‌های زلال را ندارد؛ هر که پاک‌تر باشد، سهمش از این دنیا کوتاه‌تر است.من تو را همیشه شبیه نوری دیده‌ام که هیچ غباری بر آن نمی‌نشیند؛ نه کینه‌ای، نه رنجشی، نه دورویی‌ای. روشنایی دلت از هر آفتابی که بر شاخه‌های درخت می‌تابد، گرم‌تر بود. بعضی انسان‌ها فقط زندگی نمی‌کنند؛ خود آرامش‌اند، خود دعا، خود خیر بی‌ادعا.و من هنوز در همان (فردا) مانده‌ام...شبی که گفتی: (فردا می‌آیم.)چه کسی می‌دانست بعضی فرداها هرگز طلوع نمی‌کنند؟ من چشم‌به‌راه صدای قدم‌هایت ماندم، اما مرگ، زودتر از تو به در خانه رسید. از همان روز، (انتظار) دیگر یک واژه نیست؛ زخمی است که هر صبح دوباره باز می‌شود.رفتی...نه با هیاهو، نه با شکایت، نه حتی با گلایه‌ای از روزگار. همان‌گونه رفتی که زندگی کردی؛ آرام، مظلوم و بی‌صدا. اما رفتنت، تمام سکوت‌های جهان را بلندتر کرد. از آن روز، جهان برای من چیزی کم ندارد؛ کسی را کم ندارد... خود روشنایی را کم دارد.دایی جان...هنوز باور نکرده‌ام که دیگر نمی‌توانم صدایت کنم و پاسخی بشنوم. هنوز گاهی بی‌اختیار، میان جمعیت دنبال چهره‌ات می‌گردم. بعد ناگهان یادم می‌آید که فاصله‌ی میان من و تو دیگر با جاده و شهر و زمان اندازه گرفته نمی‌شود؛ فاصله‌ی ما را فقط آسمان می‌فهمد.تو کجایی؟من هنوز متوجه رفتنت نشده‌ام. هنوز دلم باور نکرده است که باید با خاطره‌هایت زندگی کند. هنوز هر شب، نامت را آرام صدا می‌زنم؛ شاید مرگ، اشتباه کرده باشد... شاید در؛آسمان یک لحظه باز شود و تو دوباره با همان لبخند همیشگی بگویی: ( آمدم...)اما خوب می‌دانم...بعضی رفتن‌ها بازگشتی ندارند؛ فقط دلتنگی‌شان هر روز بزرگ‌تر می‌شود.اگر روزی دوباره دیدمت، از تو نمی‌پرسم چرا رفتی؛ می‌پرسم چرا آن (فردا) را با خود بردی؟ چرا مرا تا پایان عمر، در ایستگاه انتظار جا گذاشتی؟و اگر مرگ روزی از من بپرسد بزرگ‌ترین اندوه زندگی‌ات چه بود، فقط نام تو را بر زبان می‌آورم.بعضی آدم‌ها با مرگ از دنیا نمی‌روند؛ با رفتنشان، بخشی از دنیا را نیز با خود می‌برند. تو فقط از میان ما نرفتی؛ آرامش خانه، گرمای نگاه‌ها و تکیه‌گاه بسیاری از دل‌ها را نیز با خود بردی.هنوز هر نوری که از پنجره به زمین می‌تابد، مرا به یاد تو می‌اندازد؛ اما هیچ نوری، جای خالی تو را روشن نمی‌کند.و حالا فهمیده‌ام...مرگ، پایان زندگی نیست؛ آغاز دلتنگی کسانی است که می‌مانند.یادت جاودانه...و دلتنگی تو، زخمی نیست که زمان درمانش کند؛دلتنگی تو، بخشی از وجود من شده است؛همان بخشی که تا آخرین نفس، با نام تو خواهد تپید. بهنود کیمیائیکتابکتابThu, 13 Aug 2026 01:35:46 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/به-رنگ-دردبه-بوی-واژه-lricuavnjvc1به رنگ درد،به بوی واژهمولف:بهنود کیمیائیزندگی، واژه‌هایش را آسان به من نبخشید. هر جمله، از دلِ زخمی گذشته است و هر شعر، تکه‌ای از روزهایی‌ست که کسی صدای شکستنشان را نشنید.گاهی زیر بارِ نان شکستم، گاهی زیر بارِ درد، و گاهی غم، آن‌قدر آرام بر شانه‌هایم نشست که خیال کردم دیگر هیچ صبحی، نام مرا صدا نخواهد زد. اما ماندم... نه چون نیرومند بودم؛ ماندم، چون هنوز دلی بود که باید برایش می‌نوشتم.شاید امروز پرکارتر از همیشه باشم، شاید خسته‌تر، شاید ضعیف‌تر؛ اما زندگی، مرا با نوازش بزرگ نکرد. مرا شکست، تا ایستادن را یاد بگیرم. من از میانِ ترک‌های خودم قد کشیده‌ام.نمی‌دانم چند نفر با واژه‌هایم لبخند زده‌اند، چند نفر بی‌صدا اشک ریخته‌اند، یا چند دل با شعرهایم اندکی آرام گرفته است. هیچ‌گاه نپرسیدم. تنها می‌دانم هر بار که دنیا از شنیدن خستگی‌هایم روی برگرداند، قلم، بی‌صدا کنارم نشست و کاغذ، شانه‌ای شد که وزنِ اندوهم را تاب آورد.گاه آن‌قدر درد بر سپیدیِ کاغذ ریخته‌ام که خودِ کاغذ، تابِ اندوه نیاورده و زیر انگشتانم مچاله شده است؛ انگار او هم از حملِ غم‌های من خسته شده باشد.می‌گویند شاعر باید از دلِ مردم بنویسد؛ و من سال‌هاست که از دلِ مردم نوشته‌ام. اما کمتر کسی از خودش پرسیده است: دلِ شاعر را چه کسی می‌نویسد؟ چه کسی شب‌هایی را دیده که شاعر، واژه‌ها را یکی‌یکی از میانِ اشک‌هایش بیرون می‌کشد تا مبادا اندوهِ خودش، امیدِ دیگران را خاموش کند؟می‌گویند شاعر، فرصتِ عاشقی ندارد. شاید راست می‌گویند... زیرا گاهی درد، عاشقانه‌تر از عشق است. گاهی تنهایی، صادق‌تر از هزار آغوش، دستِ آدم را می‌گیرد. من همیشه از عشق ننوشته‌ام؛ گاهی از زخمی گفته‌ام که نامی نداشت، از سکوتی که بلندتر از هر فریادی بود، و از انسانی که پشتِ لبخندش، آرام‌آرام فرو می‌ریخت.بنویس ای قلم... تا جوهرت هنوز بوی خونِ دل می‌دهد، بنویس. بگذار زندگی هر روز تکه‌ای از مرا با خود ببرد. شاید رسالتِ من همین باشد؛ شکستن، برای آنکه مرهمی بر زخمِ کسی شوم که هرگز او را نخواهم شناخت.اگر قرار است روزی چیزی از من به یادگار بماند، نه نامم باشد و نه تصویرم؛ بگذار چند واژه باشد که شبی، دستِ انسانی خسته را بگیرد و آرام در گوشش بگوید: «تو تنها نیستی... کسی پیش از تو، همین درد را زندگی کرده است.»و اگر بهایِ قوی شدن، شکستن باشد... من سال‌هاست که هر روز، تکه‌ای از خودم را می‌شکنم تا شاید شعرهایم، پناهِ دل‌هایی باشند که دیگر توانِ گریستن ندارند.کتابکتابMon, 27 Jul 2026 00:16:00 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/نامه-ای-که-شاید-هرگز-خوانده-نشود-qlrpoqky9xpdنامه‌ای که شاید هرگز خوانده نشود...به نامِ کسی که روزی، بی‌آنکه وعده‌ای بدهد، از کنارِ روزهای من گذشت و معنای بعضی واژه‌ها را برای همیشه تغییر داد.هر کجای این جهانِ پهناور که باشی، امیدوارم آسمانِ بالای سرت از ابرهای اندوه سبک‌تر باشد و روزگار، کمتر از آنچه با من کرد، با تو سخت بگیرد.من هرگز مدعیِ عاشقی نبودم؛ عشق، بی‌اجازه آمد، بی‌اجازه ماند و بی‌اجازه، مرا به سکوتی سپرد که هنوز هم گاهی نام تو را آهسته در خود تکرار می‌کند.نه برای بازگشتت می‌نویسم، نه برای آنکه گذشته را دوباره ورق بزنم. بعضی آدم‌ها آن‌قدر عزیزند که حتی پس از رفتنشان نیز باید با احترام از آنان یاد کرد.اگر روزی باد از کنار تو گذشت و بی‌دلیل دلت لرزید، شاید سهم کوچکی از دعایی باشد که سال‌هاست بی‌صدا بدرقهٔ راهت کرده‌ام.و اگر در میان این سطرها لغزشی در واژه‌ها دیدید، آن را به ناتوانی قلم نسبت ندهید؛ گاه دل، پیش از قلم می‌نویسد و عشق، قواعد هیچ فرهنگ لغتی را به رسمیت نمی‌شناسد.با احترام...بهنود کیمیائیبهنود کیمیائیکتابکتابFri, 17 Jul 2026 01:31:12 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/خورجین-ijftbkupwzgcپیرمرد، هر صبح خورجینش را بر دوش می‌انداخت و راه بازار را پیش می‌گرفت. سال‌ها بود که با فروش اندکِ دسترنجش، روزگار می‌گذراند.آن سال، همه چیز گران شده بود؛ آرد، نان، لباس... حتی پارچه‌ای که هر از گاهی برای همسرش می‌خرید. هر بار که از بازار برمی‌گشت، خورجینش سبک‌تر از همیشه بود.همسرش لبخند می‌زد و می‌گفت: «غم به دلت راه نده. تا تو هستی، خانه‌مان خالی نیست.»پیرمرد به خورجین نیمه‌خالی نگاه کرد، دست همسرش را گرفت و آرام گفت:«گرانی می‌کند خورجین، اما... نه به پیمانهٔ دوست داشتنت.»آن روز فهمید که بعضی دارایی‌ها، هرگز با هیچ گرانی ای کم نمی شود...داستان کوتاه بهنود کیمیائیداستان کوتاهخورجینمولفبهنود کیمیائیگرانی‌ای کم نمی‌شوند.کتابکتابTue, 14 Jul 2026 21:07:41 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/خورجین-wix0i9yen1txخورجینشعر » بهنود کیمیائی............................‌......................خورجینگرانی میکند خورجین امانه به پیمانه ی دوست داشتنتشعر بهنود کیمیائی...................................................................................................................................................کتابکتابMon, 13 Jul 2026 21:09:44 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/اتاق-خاموش-jeyvt6ma1dn1صدای ممتد ثانیه‌هابر دیوارهای اتاق می‌کوبد.و از آن‌سویِ پنجره،شخ‌شخ برگ‌هادر گوش شب می‌پیچد.قلبم،تپ... تپ... تپ... گویی با ثانیه‌های ساعت قرار بی‌قراری دارد.انگارچراغ هماز تنهایی منخسته است.شاعر » بهنود کیمیائیاتاق خاموش شاعر :بهنود کیمیائیخسته است.کتابکتابSun, 12 Jul 2026 23:51:36 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/مهربانانه-wzz2hejasnxpسخنی با شاعران و نویسندگاندر دنیای شعر، کلمات تنها ابزارهای بیان نیستند؛ کلمات، آینه‌هایی هستند که جهان را در آن‌ها می‌بینیم.یک هنرمند واقعی، کسی است که با آرامش تمام، به کلمات خیره می‌شود. او می‌داند که هر کلمه، قدرتی دارد که می‌تواند یا یک باغ را شکوفا کند، یا یک سایه‌ی کوچک را به شب تیره تبدیل کند. هنر ما، هنر (دیدن زیبایی)است، نه هنر (ساختن کوه از ذره)بسیار مایهٔ تأسف است وقتی می‌بینیم در میان کلمات، برداشت‌های ناصاف و سوءتفاهم‌ها، جای حقیقت را می‌گیرند. گاهی یک برداشت اشتباه، می‌تواند پیوندی را که با عشق و احترام بنا شده بود، دچار لرزش کند. اما باید دانست که کلمات ما نباید ابزاری برای ایجاد تفرقه یا ایجاد فاصله میان دوستانی باشند که در مسیر هنر، هم‌سفرند.نام شاعران و نویسندگان، برای ما مقدس است؛ نام‌هایی که با خون دل و صفا نوشته شده‌اند. نباید اجازه داد که بازی‌های کلامی یا تفسیرهای کدر، این نام‌ها را در میان بحث‌ها و سوءتفاهم‌ها به بازی بگیرد.هنرمند واقعی، کسی است که یاد گرفته است:از ذره، کوه درد نسازد؛از یک نجوای کوچک، غوغای تاریک برپا نکند؛و هرگز، با نگاهی کدر، روز روشن حقیقت را به شب تیره و تار برداشت‌های خود تبدیل نکند.هرگز با برداشت‌های ناصاف و کدر خود، از یک ذره‌ی نور، کوهی از سیاهی نسازید. چرا که تبدیل کردن یک حقیقت کوچک به یک شب تیره، نه هنر است و نه دانایی؛ بلکه نوعی (تخریب معنا) است.بیایید همیشه، به دنبال (معنای روشن) باشیم، نه دنبال (دلیل برای فاصله گرفتن)‌زیبایی هنر، در این است که ما را به هم نزدیک‌تر کند، نه اینکه با کلمات ناصاف، از هم دورمان سازد.با احترامبهنود کیمیائیکتابکتابSat, 11 Jul 2026 22:43:11 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/ذکر-جنگل-rmubvhixowvm برگ‌ها با هم سخن می‌گفتند.نسیمی وزید، و درختان آرام‌تر از همیشه سر به سکوت سپردند.ماه لبخندی از نور بر چهرهٔ شب نشاند، و ستاره‌ها یکی‌یکی پلک زدند.آب، نامی را در میانِ سنگ‌ها زمزمه می‌کرد؛ نامی که جنگل با آن سکوتش را آغاز می‌کرد.آن شب هیچ‌کس تو را ندید...اما همه از حضورت سخن می‌گفتند.شاعر »بهنود کیمیائیذکر جنگل شاعر بهنود کیمیائیکتابکتابFri, 10 Jul 2026 21:43:58 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/زخم-گل-tn0sl6etef1wزخم گل..آنچه از رنج شاعر باقی ماندسلام…اگر این واژه‌ها به دستت برسد، از دلِ آرامی می‌آیند که تازه فهمیده سکوت گاهی از هر حرفی صادق‌تر است.آن روز، کلماتم راه خودشان را گم کردند…میان نیتِ ساده‌ی یک شعر و زبانِ نادقیقِ من، چیزی افتاد که نباید می‌افتاد: دلخوری تو.من از رنگ پرسیدم، از عطر، از گل، از مو…نه برای نزدیک شدنِ نادرست، نه برای عبور از مرزهای احترام…فقط برای اینکه در ذهنم، تصویری از شعر بسازم؛اما یادم رفت که هر سؤال، وقتی از دل بیرون می‌آید، در دلِ دیگری معنا پیدا می‌کند.و تو حق داشتی اگر آن معنا، آن چیزی نبود که من قصدش را داشتم.حالا که فکر می‌کنم، می‌بینم گاهی شاعر بودن کافی نیست…باید بلد باشی قبل از شعر، مراقب دلِ مخاطب باشی.اگر لحظه‌ای نگاهت را سنگین کردم،اگر کلمه‌ای در تو سایه انداخت،از صمیم دل عذر می‌خواهم…نه به عنوان یک شاعر،بلکه به عنوان کسی که تازه فهمیده واژه‌ها، اگر درست انتخاب نشوند، می‌توانند از گل هم زخم بسازند.تو در ذهن من فقط یک الهام بودی…اما حتی الهام هم حرمت دارد، و من باید این را زودتر می‌فهمیدم.اگر هنوز در دلت جایی از این حرف‌ها مانده،امیدوارم زمان، آرامش را جایگزینش کند…و اگر روزی این نامه را خواندی،بدان که نیت من فقط یک چیز بود:نه آزار… نه فاصله… فقط شعر.با احترامبهنود کیمیائیبهنود کیمیائیبهنود کیمیائیکتابکتابMon, 06 Jul 2026 15:51:02 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/رنج-شاعر-بهنود-کیمیائی-t7uxwniycy9lزبانم بد چرخید و مقصودم عوض شدمیان کلامم، دلِ آرامت عبوس شدتو ساده شنیدی، ولی من شعر می‌خواستمنه قصدِ دلی آزردن و نه رنجِ تو خواستمپرسیدم از رنگ و گیسو و عطر و گلتتا واژه بسازم برای لحظه‌های دلتتو خشم نگفتی، فقط آرام دور شدیمثل غروبی که بی‌صدا از نور شدیدخترکِ شعر و سکوت و حسِ لطیفمیان سوسن و نرگس، چه دور از تصنیفاگر که لغزید زبانم، ببخش این خطا راکه نیت من نبود شکستنِ صدا راتو مثل عطرِ گلِ شب‌بو پاک و روشنرنج شاعر ..بهنود کیمیائیرنج شاعر بهنود کیمیائیمن مانده‌ام با حسرتِ یک حرفِ بهتر ز منکتابکتابSun, 05 Jul 2026 21:53:14 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/رنج-شاعر-مولف-بهنود-کیمیائی-cajb6wgfbaezرنج شاعر 1در اتاق کوچک استاد ..... جایی که بوی کاغذهای قدیمی و جوهر، با عطر چای دم‌کرده در هم می‌آمیخت، زمان گویی متوقف شده بود. استاد ....، شاعری بود که می‌گفت کلمات، موجوداتی زنده هستند که باید با دقتِ تمام، آن‌ها را در جهان رها کرد. شاگردش، دختری بود که نه‌تنها در خواندنِ شعر، بلکه در درک ظرافت‌های معنا، استعدادی بی‌نظیر داشت. رابطه آن‌ها، پیوندی بود از احترام، یادگیری و سکوتی که میان استاد و شاگرد، حسی از آرامش داشت.‌یک روزِ پاییزی، وقتی نور مایل خورشید از پنجره به کتاب‌ها می‌تابید، استاد ..... در میانِ نوشتنِ یک قصیده، به بن‌بست خورده بود. او می‌خواست از زیباییِ پنهانِ جهان، شعری بسازد؛ شعری که نه از زمینی، بلکه از آسمانی باشد. او می‌خواست,,زیبایی,,را در قالبِ کلمات شکار کند.‌بدون آنکه به پیامدهای کلامش بیندیشد، رو به شاگردش کرد و با نگاهی غرق در تفکر، پرسید:بگو ببینم... اگر بخواهی در کلام من تجلی کنی، چه گلی هستی؟ چه رنگی به روح تو می‌آسید؟ و اگر باد از میان موهای تو بگذرد، آن گیسو چه رنگی خواهد بود؟‌او می‌خواست «استعاره» پیدا کند. می‌خواست از رنگ گل و درخشش مو، ابزاری بسازد تا مفاهیمِ والایِ انسانی را توصیف کند. اما برای دختر، این پرسش‌ها، مانند تیغی بود که آرامش دنیای او را شکافت.‌در سکوتِ اتاق، لرزشی در دلِ دختر نشست. او، که همیشه به چشمِ یک پیرو و احترام به استاد می‌نگریست، ناگهان خود را در میانِ نگاهی که او «عاشقانه» پنداشت، تنها یافت. او فکر کرد این پرسش‌ها، فراتر از هنر و فراتر از آموزش است؛ او فکر کرد شاعر، به جایِ جستجویِ زیبایی در جهان، به دنبالِ شکار قلب اوست.‌دختر هیچ نگفت. نه خشمگین شد، نه فریاد کشید. او از آن روز، مانند غروبی که بی‌صدا و بی‌خبر از دیدنِ نور، در دلِ تاریکی فرو می‌رود، از زندگیِ استاد .... دور شد. کلاس‌ها خالی ماند، کتاب‌ها بسته شدند و سکوت سنگینی، جای آن گفتگوهای شیرین را گرفت.استاد ..... در این میان، متوجه نبودن او شد، اما در ابتدا ندانست که چه رخ داده است. او با خود می‌گفت: «او شاید خسته شده یا راهِ دیگری در پیش گرفته است.» اما هر چه گذشت، سنگینی این غیبت بیشتر می‌شد. تا اینکه روزی، در میان نگاه کردن به صفحاتِ خالی دفترش، حقیقت تلخ را در چشمان خالی شاگردش دید. او فهمید که کلامش، به جای ساختن یک پل، دیواری میان آن‌ها بنا کرده است.‌او می‌خواست برای «زیبایی» شعر بگوید، اما ناخواسته، «زیبایی» را رنجاند. او می‌خواست از «رنگ و گیسو» برای ساختن واژه‌ها استفاده کند، اما او را در میان سوءتفاهم‌ها تنها گذاشت.‌با قلبی شکسته و دستان لرزان، استاد ...... در شبِ تنهایی، قلم را برداشت. او نمی‌خواست به او نزدیک شود؛ او فقط می‌خواست «حقیقت نیتش» را به او هدیه دهد. او می‌خواست بگوید که او نه یک شکارچی، بلکه یک «جستجوگر معنا» بوده است. و آن شعر را نوشت...رنج شاعر یکشعر اضافه خواهد شدزخم گل اضافه خواهد شد ‌کتابکتابSun, 05 Jul 2026 21:40:00 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/دو-جهان-و-یک-درخت-luvdcdhfi3qeمولف :بهنود کیمیائیبسیاری از ما وقتی به یک درخت می‌نگریم، تنها آنچه را که در «روشنایی» است می‌بینیم: برگ‌های سبز که با باد می‌رقصند و سایه‌ای که بر زمین گسترده است. اما حقیقتِ شگفت‌انگیز درخت، در جایی نهفته است که چشم‌ها نمی‌بینند؛ در آن تضادِ عجیبی که درخت میانِ «سنگینیِ زمین» و «سبکیِ آسمان» برقرار می‌کند.ریشه‌ها در تاریکیِ مطلق و در میانِ فشارِ سنگ‌ها، لرزش‌هایِ قلبِ زمین را می‌شنوند. آن‌ها با تاروپودِ خاک، در حالِ گفتگو با اسرارِ باستانیِ صخره‌ها هستند. ریشه، بخشِ «شنوا» و «متفکرِ» درخت است که در سکوتِ زیرزمینی، حقیقتِ زمین را درک می‌کند.آن آبی که از دلِ زمین به سمتِ بالا می‌خیزد، تنها برای بقا نیست؛ این آب، «خونِ زمین» است. این مایع، داستانِ هزاران سالِ پیش از بارشِ باران‌ها، تپشِ رودخانه‌ها و خنکایِ اعماقِ خاک را با خود دارد. وقتی درخت این آب را بالا می‌کشد، در واقع دارد «خاطراتِ سنگین و تاریکِ زمین» را به سمتِ بالا حمل می‌کند.تنه، جایی است که «سنگینی» به «سبکی» تبدیل می‌شود. در این ستونِ چوبی، آن آبِ تاریک و سنگینِ زیرزمینی، در میانِ لایه‌هایِ سلولی، با نورِ خورشید روبرو می‌شود. اینجاست که «کیمیاگری» رخ می‌دهد: درخت، تاریکیِ خیسِ زمین را می‌گیرد و آن را به انرژیِ درخشان و سبز تبدیل می‌کند. تنه، پلی است که تضادِ دو جهان را با هم آشتی می‌دهد.برگ‌ها «زبان‌هایِ درخت» هستند. برگ‌ها، همان بخشی هستند که «کلامِ زمین» را به زبانِ نور ترجمه می‌کنند. برگ‌ها، تجلیِ نهاییِ آن سفری هستند که از تاریکیِ مطلقِ ریشه آغاز شده و در درخششِ آسمان به پایان رسیده است.مولف..بهنود کیمیائیکتابکتابSat, 27 Jun 2026 21:08:32 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/بهنود-کیمیائی-rufbzjjauoh4عباس شعری از بهنود کیمیائیتو که خود تشنه لبان بر دل آب زدیآب ننوشیدی و مشک را در آب زدییاد آن تشنه لبان بود تو را سیراب کردبر دل تاریخ نام خود را در دلمان فریاد زدی ..........................................عباسشعر...بهنود کیمیائی....................................................................................................................................عکتابکتابFri, 19 Jun 2026 22:21:05 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/قاب-vb8vqdtfzyrrقابنبودنت، قابِ خالیِ اتاقی‌ستکه تمامِ آینه‌هایش شکسته‌اند.........................................................................................................................................................................................................................................................................قاب » بهنود کیمیائیکه تمامِ آینه‌هایش شکسته‌اند.کتابکتابSat, 13 Jun 2026 17:09:30 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/نواب-kiw5pt8qjtxvشبی دو دوست، کنارِ چراغِ کم‌نورِ یک قهوه‌خانه نشسته بودند. بیرون، باران آرام بر سنگفرش کوچه می‌بارید.یکی از آن دو گفت: — رفیق، بگو ببینم بزرگ‌ترین ثواب چیست؟دوستش لبخندی زد و گفت: — نمی‌دانم. تو بگو.مرد نگاهی به پنجره کرد و گفت: — نماز؟گفت: — نیکوست، اما شاید بزرگ‌ترین نباشد.گفت: — روزه؟گفت: — زیباست، اما باز هم شاید نه.گفت: — ذکر گفتن؟گفت: — دل را روشن می‌کند، اما باز هم نه.مرد کمی اندیشید و گفت: — پس تو بگو.دوستش آهی کشید و گفت: — آن‌سوی شهر، در محلهٔ نواب، کودکی امشب نانِ شب ندارد. مادری چراغ را خاموش کرده تا بچه‌هایش گرسنگی را نبینند. اگر کسی امشب بی‌آنکه نامش را بگوید، بی‌آنکه عکس بگیرد، بی‌آنکه منت بگذارد، نانی پشت درِ آن خانه بگذارد، گمان می‌کنم خدا بیشتر لبخند بزند.مرد سکوت کرد.دوستش ادامه داد: — ما گاهی دنبال ثواب در آسمان می‌گردیم، در حالی که خدا آن را میانِ دل‌های شکسته پنهان کرده است.مرد پرسید: — یعنی کمک به مردم از عبادت بالاتر است؟گفت: — نه. کمک به مردم، خودِ عبادت است؛ وقتی برای خدا باشد.باران تندتر شد.دوست برخاست و سکه‌های اندکش را روی میز گذاشت.مرد پرسید: — کجا می‌روی؟لبخند زد و گفت: — می‌روم ببینم امشب در نواب، چراغِ کدام خانه خاموش است.مرد گفت: — صبر کن... من هم می‌آیم.و آن دو، در کوچه‌ای که باران بر آن می‌بارید، آرام دور شدند.می‌گویند آن شب هیچ‌کس نفهمید چه کسی نان را پشتِ در گذاشت؛ اما خدا هر دو را دید، و همین برایشان کافی بود.نواببهنود کیمیائیکتابکتابSat, 13 Jun 2026 00:15:11 +0330https://virgool.ir/@behnoodben061/بهار-zs7wt8citngt ای فلک جامه آبی بر تن کن...شامگاه را ابری بسر کن...با مهربانی تا سپیده دم ببار...پرندگان را آوازه خوان کن بیدار...ای فلک فصل جدید را تو بده آگاهی...سلام سرسبزی را به هر صحرایی...شاداب کن رنگ و بوی گل ها را ...سرمست راه بنداز رودها را...ای فلک درختان را سبزپوش کن...این روز های بی مهر را نوروز کن...،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،....................................کتابکتابThu, 08 Jul 2021 18:51:40 +0430