https://virgool.ir/feed/@behniya.65fa2026-11-10 19:02:41https://files.virgool.ir/upload/users/784618/avatar/fEgWrw.jpghttps://virgool.ir/@behniya.65https://virgool.ir/@behniya.65/مهین-روحِ-ویلایِ-اجاره-ای-bstxcuktvgv7آن شب که داشتم جان می‌کندم تا خوابم ببرد، اصلاً فکرش را هم نمی‌کردم که قرار است در ۲۴ ساعت بعدی، عجیب‌ترین اتفاق عمرم را تجربه کنم. نیمه‌های شب بود که چراغ موبایلم روشن شد. با هزار زحمت خوابیده بودم و همان‌طور که با چشمان نیمه‌باز دنبال روی میز کنار تخت، دنبال گوشی‌ام می‌گشتم، فحش می‌دادم به اول تا آخرِ هر کسی که با پیغام بد‌موقع‌اش بیدارم کرده بود.صابر بود؛ شریکم در استارتاپی که تازه با هزار زحمت راه انداخته بودیم و تازه داشتیم جوانه زدنش را نگاه می‌کردیم. می‌دانستم حتماً کار مهمی پیش آمده که این موقع از شب زنگ زده است. دستم را روی دکمه‌ی سیز نگه داشتم و کشیدمش سمت راست.بله صابر؟آقا! یکی از اینایی که خونه کرایه کرده زنگ زده یه چیزای عجیب میگه!چه چیز عجیبی میگه؟میگه خونه‌ای که کرایه کرده روح داشته!اسم استارتاپمان «ویلا با صابر» بود. خیلی دوست داشتم اسم شریکم چیز دیگری بود؛ اما خب... ما خانه‌های ویلایی کرایه می‌دادیم. بعضی وقت‌ها این خانه‌ها خالی بود اما بعضی وقت‌ها، خود صاحب خانه هم در خانه حضور داشت و مثلاً فقط یک اتاق خانه را اجاره می‌داد. تشری به صابر زدم و بدون اینکه منتظر پاسخش بمانم، تلفن را قطع کردم و ادامه‌ی فحش‌هایم را وقتی تلفن قطع بود نثارش کردم. چون می‌دانستم حالا حالاها خوابم نمی‌برد، بلند شدم تا حداقل یک لیوان آب بخورم. نور صفحه‌ی موبایل دوباره روشن شد. پیامک صابر بود:شوخی نمی‌کنم! یارو تیکت گذاشته!لپ تاپ را باز کردم و رفتم سراغ تیکت‌ها. صابر راست می‌گفت. شخصی به نام «مرتضی» توی تیکتش نوشته بود که در خانه‌ای که کرایه کرده، یک روح وجود داشته! همه چیز را چک کردم. از پرداخت مبلغ رزرو گرفته تا تأیید میزبان و تاریخ ورود به خانه و همه چیز! تیکت را هم دقیقاً روز بعد از ورود گذاشته بود. قاعدتاً ساعت ۳ و نیم صبح کاری نمی‌توانستم انجام دهم. باید تا صبح صبر می‌کردم.اینکه چقدر طول کشید تا صبح شود و توی این سه، چهار ساعت چه بر من گذشت، نه گفتنی است و نه خواندنی! رأس ساعت ۸ صبح با صاحبخانه تماس گرفتم و موضوع را گفتم. صاحبخانه اسمش «زهره» بود. وقتی حرفم تمام شد، خیلی عادی گفت:آره؛ داره! اصلاً خودم تو توضیحات ویلا نوشتم که!انتظار هر جوابی را داشتم به‌جز این! همان‌طور که داشتم خودم را جمع و جور می‌کردم و توضیحات ویلایش را می‌خواندم، گفتم:روح داره؟ یعنی چی؟!روح داره یعنی یه روح توی اون خونه زندگی می‌کنه، اسمشم «مهین»ئه! مامان بزرگم بوده. خیلی هم آرومه!از تعجب و ترس نمی دانستم باید چه کار کنم. کافی بود تا این خبر در اینستاگرام و شبکه‌های اجتماعی دیگر پخش شود تا کل استارتاپ نابود شود! تصورش هم برایم مشکل بود که بگویند ما ویلایی را اجاره داده‌ایم که روح داشته و خودمان هم خبر داشتیم.اما فعلاً کاری نمی‌توانستم انجام دهم. از زهره خداحافظی کردم و البته قبل از آن، همان‌طور که خودش هم انتظارش را داشت و خیلی هم محکم و رُک درخواستش را مطرح کرد، از اینکه صادقانه در مورد شرایط ویلایش توضیح داده، از او تشکر کردم!نمی‌دانستم باید به مرتضی چه جوابی بدهم. تنها کاری که می‌توانستم انجام دهم این بود که اول به او بگویم که در توضیحات نوشته شده بوده که در این خانه روح زندگی می‌کند و استراتژی «فرار رو به جلو» را انتخاب کنم و اگر حدس زدم که ممکن است کار به شکایت برسد، از استراتژی «نرمی بر سختی پیروز است» استفاده کنم!اما تماس تلفنی‌ام با مرتضی مطابق با هیچ کدام از استراتژی‌هایم پیش نرفت. گوشی را که برداشت، توضیح دادم که بابت تیکتی که ارسال کرده تماس گرفته‌ام و بعد هم به او گفتم که اجاره دهنده، در آگهی‌اش عنوان کرده که یک روح در ویلا زندگی می‌کند. وقتی به اینجایِ مذاکره رسیدم، مرتضی گفت:آره. منم خوندم توضیحات‌ رو! اصلاً من و خانومم چون عاشق چالشیم بخاطر همین هم این ویلا رو انتخاب کردیم.هر ثانیه‌ای که مرتضی توضیح می‌داد، دهانم بیشتر باز می‌شد. گفتم:خب؟ پس موضوع چیه؟موضوع اینه که توی آگهی نوشته بودن مهین خانوم خیلی روح آرومیه! منتها این روحی که اونجا بود، بابای ما رو تا صبح درآورد... هر چه بیشتر توضیح می‌داد، بیشتر حس می‌کردم که دارم از عواقب این داستان می‌ترسم. تصمیم گرفتم کل مبلغ پرداختی‌اش را برگردانم و خیلی محترمانه هم از او خواستم تا برای کسب و کارمان، این داستان را جایی نقل نکند؛ که به محض اینکه پول را به حسابش ریختم، خیلی محترمانه زیر حرفش زد. البته بعدها فهمیدم خیلی هم به ضررمان نشد!چند سالی از آن موضوع می‌گذرد. «ویلا با صابر» اتفاقاً به‌خاطر همان اتفاق، خیلی معروف شد. نه فقط ما، که «مهین» هم خیلی معروف شد. حالا ویلای زهره، یکی از پرطرفدارترین ویلاهای ماست. خیلی‌ها به‌خاطر چالشِ هم خانه شدن با مهین، این ویلا را انتخاب می‌کنند و بعضی دیگر هم نادانسته...علی بهنیاعلی بهنیاTue, 18 Feb 2025 12:20:32 +0330https://virgool.ir/@behniya.65/مسعود-زمانه-ات-را-بشناس-onratwj3uppgبلک فرایدی اسنپ پییکی از کارهایی که خیلی دوستش دارم، گشتن در سایت‌های مختلف است. معمولاً هم می‌روم و کالاهایی که دوست دارم را انتخاب می‌کنم، می‌اندازمشان در سبد خرید و بعد می‌بینم که چقدر پول نیاز دارم تا همه‌ی چیزهایی که دوست دارم را بخرم!یک سری وقت‌ها، این کار خیلی جدی‌تر می‌شود. مثلاً وقتی که یک پروژه را با موفقیت تمام کرده‌ام و می‌خواهم برای خودم جایزه بخرم. اما خُب شما که غریبه نیستید! خیلی وقت‌ها هم هست که مثلِ بقیه باید جایزه‌ام را بگذارم توی سبد خرید بعدی‌ام. همه‌ی ما به‌نوعی مدیریت هزینه‌ها را داریم؛ شما هم حتماً دارید! این هم کاری است که من برای مدیریت هزینه‌هایم انجام می‌دهم.اما مشکلش این است که دقیقاً همان زمان که می‌خواهم بروم و خریدم را قطعی کنم، معمولاً قیمتش هم عوض شده. ژاپن هم نیستیم که قیمت‌ها ارزان‌تر شود؛ تورمی که دارد دیگر نصفمان می‌کند، باعث می‌شود تا هر روز قیمت‌ها بالاتر برود.قضیه‌ای که می‌خواهم تعریف کنم، برمی‌گردد به سال قبل. خیلی ساده هم اتفاق افتاد؛ داشتم از خیابان رد می‌شدم که گوشی‌ام افتاد وسط خیابان. خیلی سعی کردم بروم و برش دارم، اما دوستان راننده که وقتی عابر پیاده را می‌بینند، زیر گرفتنشان برایشان اعتبار می‌آورد، اجازه ندادند. جلوی چشمم، گوشی‌ام زیر لاستیکِ یکی‌شان خُرد شد و من خود به چشمِ خویشتن، دیدم که جانم می‌رود...خیلی سخت است تا سیم کارتت را از بینِ جنازه‌ی موبایلت بیرون بکشی! اما من این کار را کردم. یاد آن دیالوگ معروف می‌افتم که می‌گفت من جنازه عزیزم رو با دست خودم کردم زیر یه متر خاک! حالا البته قضیه‌ی من انقدر دراماتیک نبود؛ سیمکارتم را که برداشتم، بقیه‌ی موبایلم را با پا فرستادم کنارِ جدول کنار خیابان!اما بعدش باید کاری می‌کردم. رفتم سراغِ لپ تاپم و لیستِ خرید بعدی‌ام را مرور کردم. همه‌‌شان را حذف کردم. یکی یکی. از محافظ لاکچری برای آن عزیز تازه از دست رفته گرفته تا هاب برای لپ تاپم. اما هیچ کدام دردناک‌تر از حذفِ ایرپاد مکس نبود. به‌جای همه‌شان یک گوشی گذاشتم. تا حالا شده از یکی از وسایلتان متنفر باشید؟ من از همین موبایلی که هنوز هم نگرفته بودمش، متنفر بودم!اگر می‌خواهید بگویید: «خب! چرا قسطی نخریدی»، باید بگویم که می‌دانستم سایت‌هایی هم هستند که خرید اقساطی دارند؛ اما من چک نداشتم. و اگر حتی چک هم داشتم، حوصله‌ی دردسرهای احراز هویت و اعتبارسنجی و فیلم گرفتن از خودم و منتظر ماندن برایِ تأیید و هزار جور داستان دیگر را نداشتم.مسعود تا قضیه را فهمید، خیلی رک و پوست کنده بهم گفت:‌ «دیوونه‌ای؟» همین یک کلمه یعنی من یک طرحِ خیلی خوب دارم که اتفاقاً خیلی هم ساده است، اما تعجب می‌کنم که چطور بهش فکر نکرده‌ای. همان کلمه‌ی «دیوونه‌ای»، مفهومِ همین جمله را خیلی خوب منتقل می‌کرد.خُب اگر بخواهم از مسعود برایتان بگویم، دوست قدیمی‌ام بود، اطلاعات زیاد داشت و همیشه هم توی شبکه‌های اجتماعی می‌چرخید. از تاریخ ثبت‌نام لاتاری تا آخرین تکنولوژی‌هایی هم که توی اسپیس ایکس به‌کار گرفته شده بود تا حتی بهترین ادکلن‌های با بویِ تلخ و خنک، اطلاع داشت.مسعود گفت که اسنپ پی، یک طرح برای بلک فرایدی راه انداخته. می‌دانستم که اسنپ پی، خرید در ۴ قسط دارد، اما نمی‌دانستم که هم می‌شود با تخفیف خرید و هم همان را هم در ۴ قسط پرداخت کرد. خیلی سریع‌تر از چیزی که فکرش را بکنید، هم ایرپاد پرومکس را اضافه کردم و هم همان گوشی‌ای که ازش متنفر بودم.خبری از گرفت و گیرهایِ معمول هم نبود. یکی دو تا فرم را پر کردم و خریدمشان. راستش را بخواهید، اینکه باید همه‌ی مبلغ را فقط در ۴ قسط پرداخت می‌کردم، خیلی به من فشار آورد؛ کاش اسنپ همین سیستم را توی اقساط ۶ تا ۱۰ ماه هم راه‌اندازی می‌کرد.اما به هر حال برای من ارزشش را داشت. الان یکسالی هست که هم موبایلم را خریده‌ام و هم ایرپاد پرومکس را. نکته‌اش هم این است که دیگر از موبایلم به آن شدت قبلی، متنفر نیستم. به این فکر می‌کنم که مسعودها چقدر می‌توانند برایمان ارزش داشته باشند!علی بهنیاعلی بهنیاSun, 17 Nov 2024 15:35:27 +0330https://virgool.ir/@behniya.65/آغوش-پیمان-o8jla4lrjpavکلید را می‌اندازم توی قفل، در را به سمت خودم می‌کشم و کلید را می‌چرخانم. لولای در ناله‌ای می‌کند، چند تا برگه‌ی قبض و اخطار و تبلیغ می‌افتند پایین. می‌نشینم که برشان دارم. سرم را که بالا می‌آورم، حیاطِ خانه خودش را بهم نشان می‌دهد. حیاطی که آن موقع فکر می‌کردم بزرگ‌ترین حیاط دنیاست. همان گوشه‌، کنارِ درِ زیرزمین بود که برایم تولد گرفتند. بدون اختیار لبخند می‌زنم. یادِ تنها عکسی می‌افتم که از تولدم باقی مانده بود.زمان جنگ بود. دایی حسین کل شهر را گشته بود تا بتواند کیک گیر بیاورد، اما هیچ جا باز نبود. یک موتور یاماها ۱۰۰ داشت؛ از همان‌ها که راه که می‌رفتند، خط دود آبی پشت اگزوزش را می‌توانستی دویست متر عقب‌تر ببینی. آخر سر، یک مغازه میروه فروشی را باز دیده بود. این شد که الان توی همان یک عکس، کیک تولد من یک هندوانه بود که رویش سه تا ۵ تا سوراخ زده بودند و شمع‌ها را فرو کرده بودند تویِ هندوانه.یاماها ۱۰۰ - دایی حسین یکی مثلِ این موتورها را داشت!باغچه‌ی کوچکی که بابا آن همه دوستش داشت، حالا خشکِ خشک شده بود؛ با همان یاسی که چند تا شاخه‌اش را با کاموای مامان وصل کرده بود به میخِ روی دیوار. می‌روم و می‌نشینم روی سکوی توی حیاط. دوست نداشتم بروم تو. دوست داشتم همین‌جا بمانم و خاطراتم را مزه مزه کنم.پاکت سیگارم را از توی جیبم در می‌آورم و یکی روشن می‌کنم. توی همین زیرزمین بود که کلی با شهناز و پیمان، بازی کرده بودیم. بابا همه‌ی آچارهایش را توی یک سطلِ حلبی روغن قو، روی تاقچه‌ی زیرزمین نگه می‌داشت؛ و چقدر این وسایل برایم عجیب بود.سیگار را خاموش می‌کنم و می‌گذارمش روی سکو؛ می‌خواستم یادم بماند که برش دارم. از پله‌های زیرزمین پایین می‌روم. کلید قفل را همیشه می‌گذاشتند زیر گلدان. گلدان خشک شده را برمی‌دارم، همان‌جا بود. می‌اندازمش به قفل زرد بزرگی که به در زیرزمین زده بودند. چند لحظه بعد، خنکیِ زیرزمین را حس می‌کنم.تاقچه را نگاه می‌کنم. هنوز هم آچارهای بابا همان‌جاست. البته خاک رویشان را گرفته بود. جرئتش را ندارم که کمدِ لباس‌هایمان را باز کنم. چون خانه جایِ زیادی نداشت، اینجا گذاشته بودیمش. من و پیمان و بابا یک کمد داشتیم، شهناز و مامان هم یکی. از همان کمد چوبی‌های قهوه‌ای‌هایی که قفلشان با یک کلید بلند باز می‌شد. من و پیمان کشف کرده بودیم که کلیدمان، کمد مامان و شهناز را هم باز می‌کند.یک روز پیمان درِ کمدِ شهناز را باز کرد و یکی از لباس‌ها را برداشت و پوشید. بعد با هم خواندیم و پیمان هم رقصید. توی همان حال و هوا بودیم و اصلاً نفهمیدیم بابا صدایمان را شنیده. وقتی متوجه اوضاع شدیم که دیگر کار از کار گذشته بود و بابا وسطِ درِ زیرزمین، داشت بهمان نگاه می‌کرد.تنها شانسی که آوردیم این بود که آژیر قرمز را زدند و همه آمدند تویِ زیرزمین. کل زمان وضعیت قرمز، پیمان با همان لباس شهناز نشسته بود یک گوشه، شهناز گریه می‌کرد که چرا پیمان لباسش را پوشیده و بابا هم به پیمان چشم غُره می‌رفت و گاهی هم برایش خط و نشان می‌کشید.تلفنم زنگ خورد. پیمان بود. می‌دانست دارم می‌آیم. تلفن را برداشتم. بهش گفتم که آمده‌ام خانه‌ی بابا. گفت که دارد می‌آید پیشم. دوباره برگشتم توی حیاط. نشستم روی سکو و منتظرِ پیمان شدم. برگه‌های توی دستم را نگاه کردم. چند تا قبض بود و اخطار قطع آب و چند تایی هم تبلیغ آموزشگاه زبان.چند دقیقه توی حالِ خودم بودم. پیمان آمد. پانزده سالی بود که ندیده بودمش. به قول مامان، معلوم بود آب زیر پوستش رفته! سفت همدیگر را بغل کردیم. وقتی داشتم می‌رفتم، آمده بود فرودگاه. بعد از چند سال که بابا گفته بود نمی‌خواهد ببیندش و رفته بود برای خودش. اما حالا با قامتی خمیده و تنی تکیده، آمده بود کنارش ایستاده بود. هر چند می‌دانم خودش هم دوست نداشت، اما بخاطر من آمده بود.حالا، پیمان توی بغلم بود؛ رها شده، سرحال. اگر چه آن سال‌ها گردِ سفیدی را روی موهایش نشانده بود. دو نفری نشستیم روی سکوی توی حیاط. خاطراتمان را با هم مرور کردیم. رقصیدنِ پیمان را. کِش رفتنِ شیرینی‌های عید را که مامان توی هفت سوراخ قایم کرده بود. رفتن روی پشتِ بام و تُف کردن توی کوچه را. غش غش با هم خندیدیم و بعضی وقت‌ها هم وقتی نوبت خاطره‌ی مامان و بابا می‌شد، اشک توی چشم‌هایمان حلقه می‌زد.قبض‌ها را دادم به پیمان و گفتم:- من حساب ایرانی ندارم هنوز. میشه اینا رو پرداخت کنی؟- واسه چی؟- می خوام اینجا بمونم. عیبی نداره؟پیمان ساکت شد؛ و بعد گفت:- عیبی که نداره. اما خب چرا یه جا بهتر نمی‌گیری؟پیمان نمی‌دانست آمده‌ام که بمانم. نمی‌دانست که آنجا دیگر کاری نداشتم که بخواهم بخاطرش بمانم. در واقع آنجا هیچ خاطره‌ای نداشتم. چیزی نگفتم. می‌دانستم ممکن است گیر کنم تویِ هزار سؤالی که پیمان دارد و من دوست ندارم بهشان فکر کنم.علی بهنیاعلی بهنیاSun, 17 Nov 2024 11:58:19 +0330https://virgool.ir/@behniya.65/فرخانِ-شیرین-عقل-hsnsremzqqdfفرخان با همان چهره‌ی سرد و چروکیده، همان‌طور که با دستان زبر و سیاهش یک تکه چوبِ نیمه خشک را توی سطل آتش می‌انداخت، آتش را کمی جابجا کرد. جرقه‌های آتش توی هوای پر از رطوبت، بالا رفت.- خان آقا پشت میدونه. خان آقا الان میادش.کنارِ آتش ایستادم و دستم را رویِ حرارت آتش گرفتم تا کمی گرم‌تر شود. از دور صدایش را شنیدم اما توی آن ظلمات ساعت سه صبح، با آن همه دود و دمی که بارفروش‌ها از آتش زدن جعبه‌های شکسته به پا کرده بودند، نمی‌توانستم ببینمش. آهسته به فرخان گفتم:- خان آقا اعصابش کیشمیشیه؟فرخان کیشمیشی بودنِ اعصاب را خیلی خوب می‌فهمید. خان آقا یادش داده بود.- کیشمیشیه!داشتم تصمیم می‌گرفتم که بمانم یا بروم که خان آقا رسید داخلِ میدان‌گاهی. چشمش که به من افتاد، دور و بری‌هایش را فرستاد پیِ کارشان و مستقیم آمد زیر سایه‌بانِ زنگ‌ زده‌ای که حالا ازش به‌عنوان باران‌گیر استفاده می‌کردند. زیرپایی برزنتی را باز کرد و نشست رویش؛ بدون اینکه چیزی از من بپرسد. آهسته سلامی کردم و آهسته‌تر، پاسخی شنیدم.فرخان بلند شد و گفت: «ریکا و خان آقا چایی می‌خوان» و رفت. می‌دانستم دیگر نمی‌آید تا بحث من و خان آقا، اعصابش را به هم نریزد.خان آقا یکی دو تا از تخته میوه‌های شکسته را توی سطل آتش انداخت. آتش گُر گرفت. بدون اینکه نگاهم کند، پرسید: «بازم کم آوردی؟»خان آقا یک مثالِ عینی از افرادی بود که روی پای خودشان ایستاده‌اند و حالا هم انتظار داشت که همه‌ی بچه‌هایش همان‌طور باشند. از فرخانِ شیرین عقل گرفته تا آئیل که پسر دومش بود و ده ساله بود که به قولِ زن آقا، درد بی‌علاج گرفت و مُرد... و من. منی که هیچ وقت نتوانستم قانعش کنم که من به میوه فروشی در میدان تره‌بار علاقه‌ای ندارم.هیچ وقت برای خان آقا جا نیفتاد که یک مرد هم می‌تواند هنرمند باشد، نقاشی بکشد و تلاش کند تا از آن پول دربیاورد. سرِ همین مسئله بود که هر وقت به سختی می‌افتادم – که البته کم هم اتفاق نمی‌افتاد – خان آقا شروع می‌کرد به نصیحت کردن.بارانِ ریزِ بهمن ماه رشت، خودش را به بادگیر رنگ و رو رفته‌ام می‌کوبید و از شکافِ بین آستین و مچِ لاغرم، خودش را به مغز استخوانم می‌رساند.- صد بار گفتم بهت... گفتم بیا ور دستِ خودم واستا. هم پول درمیاری، هم اعتبار داری هم فردا پس فردا که من سرمو گذاشتم زمین، زیر بال و پرِ این فرخانِ شیرین عقل رو هم می‌گیری...نوک پاهایم داشت از سرما بی‌حس می‌شد. نه می‌شد باز هم برایش فلسفه ببافم که من با نقاشی کشیدن است که خودم را پیدا می‌کنم و نه قسطِ خانه‌ای که برایم خریده بود و قرار بود قسط‌هایش را بدهم و تا همین حالا هم دو سه تایِ آن عقب افتاده بود، با کسی شوخی داشت. تا حالا هم اگر سراغم نیامده بودند، مطمئن بودم که به‌خاطر خان آقا بود.همان نور زرد چراغ شصت وات داخل چایخانه‌ی میدان هم کافی بود تا فرخان را ببینم که داشت به ما نگاه می‌کرد و می‌ترسید که اعصاب خان آقا کیشمیشی شود. خان آقا همان‌طور که پشتش به چایخانه بود، کلاهِ پوستی‌اش را کمی عقب‌تر داد، سیگاری را از توی جعبه سیگارش درآورد و با آتشِ یکی از تخته‌ها گیراند. نگاهم کرد و گفت:- الانم میگم. این میدون بعدِ من صاحاب درست درمونی نداره. میفته دستِ این گراز و شغالایی که همین حالام دارن واسش نقشه میکشن. بیا تا دیر نشده کارو یادت بدم...همان‌طور که خان آقا حرف می‌زد، دود سیگار و بخار از لای سبیل‌های پرپشت و سفیدش که نوکشان زرد شده بود پخش می‌شد توی هوا و وصل می‌شد به بخارِ آبی که هوای رشت را شرجی کرده بود.این را می‌دانستم که من آدمِ میدان نیستم. این را هم می‌دانستم که اگر دوباره لبم را باز کنم، باید همان حرف‌هایی را بزنم که حداقل ده بار دیگر گفته بودم. برگشتم. به آسمان نگاه کردم. دانه‌های کوچکِ باران بود و میدان‌گاهی و دود و بارفروش‌هایی که زیرِ سایه‌بان‌هایشان، سیگار بر لب منتظر بودند تا باران بند بیاید و بساطشان را علم کنند.- دفترچه قسطت کجاست؟خان آقا بود. برگشتم. داشت نگاهم می‌کرد؛ این بار اما مهربان‌تر. دستم را توی جیب داخل بادگیرم کردم و دفترچه را گرفتم. خان آقا پُک عمیقی به سیگارش زد، دودش را ول کرد توی هوا و دستش را دراز کرد تا دفترچه را بگیرد. دفترچه را که دادم دستش، انداختش توی سطلِ آتش.- همه قسطات رو من دادم. سرِ ماه. فردا هم یه وقت بذار یه نقاشی ازم بکش.و ته سیگارش را هم انداخت کنار دفترچه‌ی قسط‌هایم....دستمال خشکِ تنظیف را می‌کشم روی شیشه‌ی قاب پرتره‌ی خان آقا. حالا دیگر خان آقا نیست. خیلی وقت است که از پیشمان رفته. جواز میدان را فروختیم به همان شغال و گرازهایی که خان آقا دلِ خوشی ازشان نداشت. فرخان را هم آوردم پیشِ خودم. همچنان نقاشی می‌کشم و همچنان هم درآمد خوبی ندارم؛ اما تا همیشه یادم هست که وقتی حواسم به قسط‌های خانه نبود، کسی را داشتم که پشتم بود و نگذاشت خانه‌ام را بگیرند.علی بهنیاعلی بهنیاSat, 02 Nov 2024 16:54:05 +0330https://virgool.ir/@behniya.65/مرثیه-ای-برای-پیروز-برآمده-از-ذهنی-مشوّش-exjjyhrejsqhساعت 8 و نیم بود که رسیدم آبی سفید. خبرهایِ از دست رفتن «پیروز» رو خونده بودم. پیروزی که پرچمِ ما، برای «پیروزی» بود. ساعت 12:42 دقیقه است و من بدونِ هیچ تمرکزی نشستم روی صندلی و چشم دوختم به مانیتور و سعی می‌کنم جمع کنم شیرازه‌ی ذهنم رو... کارِ عبث!تنها چیزی که فکر می‌کردم کمکم می‌کنه، استوری بود؛ فکرِ عبث!واقعیت اینه که خیلی وقتا، ابزارهایی که داریم، راه‌هایی که سعی می‌کنیم حرفمون رو باهاشون بزنیم و یه کم تنش اینترنالمون رو کم کنیم، اصلاً جواب نمیدن. یعنی اصولاً برای این سطح از تنش طراحی نشدن. ابزارِ این کار نیستن. بنابراین انتظار ما هم میشه انتظارِ عبث!پیروز، پسر ِ ایرانپیروز برای من یه پرچم بود، مثلِ خیلی‌های دیگه. هر وقت یه ویدیو از این پسرِ قشنگ می‌دیدم، حداقل چند دقیقه جدا می‌شدم از همه‌ی اخباری که همه درگیرشیم. پیروز برای ما نماد شده بود. نمادِ امیدواری تویِ زمانی که هیچ امیدی نیست. دارم به این فکر می‌کنم که کاش اسمت رو میذاشتن «امید»! اما بعد با خودم می‌گم نه! پیروزی بعد از امیده. ما امید داریم که پیروز بشیم. امید هنوزم توش ناخالصی هست؛ ناخالصیِ نشدن. اما پیروزی مگه توش ناخالصی هست؟ نه! پیروزی تارگت نهاییِ امیده! اما خُب... متأسفانه پیروز فرزندِ ایران بود. دارم به این فکر می‌کنم که خودِ پیروز چقدر امید داشته به پیروزی. چقدر تلاش کرد. چقدر به علیرضا شهرداری مطمئن بود؟ مطمئنم خیلی! توی چشماش برقِ اطمینان رو میشد دید. وصل می‌کنم همه این ماجراها رو به هم. ماجرای پیروز رو به همه اتفاقایی که توی این چند ماه و چند سال افتاده. به گم شدن حامد توی 88. به داییِ سیامک. متاسفم پیروز! متاسفم که اینجا به دنیا اومدی. متاسفم که این اتفاق افتاد. متاسفم به امیدی که داشتی و امیدی که داشتیم؛ امیدِ عبث!پیروز، پسرِ ایرانعلی بهنیاعلی بهنیاTue, 28 Feb 2023 14:04:38 +0330https://virgool.ir/@behniya.65/پیروزی-ارمغانِ-آگاهی-است-bhhb90khnoedاین روزا همش دارم به این فکر می‌کنم که «مطالعه» آیا واقعاً میتونه نجات بخش باشه؟ تفکر + آگاهی + کُنش فعالانه = موفقیتاین سمباده‌ی مغزی از کجا شروع شد؟ از دیدن افرادی که این روزها در خیابون میبینم. اینهایی که شاید مثلِ من و هم نسل‌های من به خواندن کتاب و مطالعه، چندان رغبتی نشان نمی‌دهند اما رفتارشان چنان شجاعانه است که راهی جز تحسین برایت باقی نمی‌ماند.اما تحسین فقط یک بُعد ماجرا است؛ تحسین برای همان زمانی است که داری صحنه را می‌بینی! اما مگر می‌توان جلوی فکر را گرفت؟ من این روزها به این فکر می‌کنم که مایی که داعیه‌ی مطالعه داشته‌ایم، هرگز به پای اینهایی که الان دارند شجاعت به خرج می‌دهند نرسیدیم و نخواهیم رسید. پس سؤال بزرگ این است که کدام یک راهِ درست را رفته‌ایم؟ ما؟ یا اینها؟من به این نتیجه رسیدم (شاید هم می‌خواستم فقط خودم را قانع کنم) که هر جُنبشی دو فاکتور برای موفقیت دارد: آگاهیکُنشبدون هر یک از این دو، عملاً هیچ اتفاق مثبتی نخواهد افتاد. هنگامی شما می‌توانید به کُنش برسید که آگاهی پیدا کنید. در واقع آگاهی همان سوخت موشکی است که برای کُنش به آن نیاز دارید. فرض کنید در میانه‌ی این راه، فردی بیاید، روی شانه‌تان بزند و از شما بپرسد که برای چه اعتراض می‌کنید؟ اگر آگاهی نداشته باشید، احتمالاً اندکی فکر خواهید کرد و در نهایت نیز پاسخ خواهید داد که : « نمی‌دانم! »اعتراض، دلیل می‌خواهد و دلیل از آگاهی برمی‌خیزد و این همان نقش مهمی است که مطالعه بر دوش دارد.این روزها، هر روز صبح که میخوام از تخت خواب و گرمای شوفاژ دل بکنم و برم سرِ کار، با خودم میگم شاید امروز اون روزِ سرنوشت‌سازی باشه که همه‌مون منتظرش هستیم...پ.ن1 : از اول هم توصیه کن من خراب بوده. من معمولاً می‌نویسم تا به خودم نهیب بزنم! ?پ.ن2 : ایموجی‌ها رو پیدا کردم! ✌پ.ن3: اتاق B-14!علی بهنیاعلی بهنیاMon, 14 Nov 2022 11:23:02 +0330https://virgool.ir/@behniya.65/اگه-یه-چراغ-جادو-داشتم-oxsrgijcid1dعلی القاعده تزئینی است!من از 7 سالگی توی خونه‌ای زندگی کردم که مادرم همیشه از اون ناراضی بود، اما بابام و خودم نه! مامان ناراضی بود چون می‌گفت همیشه مجبورم حیاط رو جارو بزنم، خاک پشت بوم کاه‌گلی زیاد میریزه تو حیاط. اما من راضی بودم چون مجبور نبودم حیاط رو جارو بزنم اما در عوض توی حیاطش کلی بازی می‌کردم.کوچه‌ی ما خاکی بود. 3 تا پله از کوچه به سمت پایین میخورد تا برسی به در آبی رنگ چوبیش. اونجا یه دستگیره در داشت که میتونستی باهاش در بزنی. بعداً آقاجونم (بابا بزرگ مادریم) یه زنگ هم برامون نصب کرد. در که باز میشد میومدی باز دو سه تا پله میومدی پایین. حالا به یه دالان رسیده بودی که سمت چپش یه محوطه بود که تنور توش بود و ما هیچ وقت ازش استفاده نکردیم. سمت راستش هم یه فضای دیگه بود که راستش الان یادم نیست.دالان حدود 4-5 متر طول داشت. تموم که میشد دوباره دو سه تا پله به سمت پایین داشت تا برسی به حیاط... و حیاط ... و حیاط... الان که فکر میکنم شاید حیاطه خیلی هم بزرگ نبوده. اما اون موقع واسه ما خیلی بزرگ بود. انتهای حیاط دو تا انباری خیلی بزرگ بود که همیشه بوی نم میداد. سمت راست حیاط هم خودِ عمارت قرار داشت. دو تا شبستان این در دو سمت راهرویی قرار گرفته بود که هم شبستان ها رو به هم وصل میکرد و هم یه راه پله داشت که میرفت طبقه بالا. دو تا اتاق پذیرایی خیلی بزرگ بالای شبستان ها بود و یه چای خانه هم بالای سر همون راهرو پایینیه بود. این چای خانه دو تا اتاق پذیرایی رو به هم وصل میکرد. فلسفه وجودیش هم این بود که وقتی مهمان زیاد داری، توی این اتاق کوچیک چای درست کنی و اون دو تا اتاق پذیرایی رو فید کنی!ما تو این خونه گاز نداشتیم. یه بشکه نفت بود که باید ازش نفت می کشیدیم تا بخاری رو روشن نگه داریم. توی این خونه خیلی وقتا برق میرفت و من به وضوح یادمه که خیلی از مشقام رو زیر نور چراغ گردسوز نوشتم! الان که دارم اینها رو می نویسم، با خودم فکر میکنم اگه همین خاطرات رو یه نفر دیگه برای من تعریف می‌کرد، فکر میکردم مال زمان آقاجونم اینا باشه! :) من توی این خونه خودم رو شناختم و اگه یه چراغ جادو داشتم، قطعاً یکی از آرزوهام این بود که 10 روز دوباره توی همون خونه با آقاجونم، با مادرجون، با همه کسایی که می‌شناختم، با همون گرما و صمیمیت زندگی کنم...پ.ن 1 : آقای ویرگول که من هر روز میبینمت :D چرا ایموجی نمیذاری برای اینجا ؟ پ.ن 2 : من داره از اینجا خوشم میاد!علی بهنیاعلی بهنیاFri, 28 Oct 2022 17:02:42 +0330https://virgool.ir/@behniya.65/نوشتن-کارِ-من-است-rxed5jrjcmcuمن علی ام!واقعیت اینه که نمیدونم چرا با وجود اینکه همیشه خودم رو با اسم کوچیک معرفی می‌کنم، معمولاً با نامِ خانوادگی‌ام خطاب میشم!اما اینکه چرا اینجام و چرا دارم می‌نویسم، یه دلیل بیشتر نداره و اون هم اینه که نوشتن، کار منه! توی این مطلب هم می‌خوام بگم که چطور شد که اینطور شد و از این داستانا!من سال 65 به دنیا اومدم؛ سال‌های مدرسه بجز عذاب و استرس، یک چیزِ دیگه هم برام داشت؛ شروع به نوشتن. موضوع هم ساده و البته شاید کمی خنده‌دار بود. من اون زمان‌ها مبصر کلاس بودم. یادمه وقتی می‌خواستم موضوعی رو به یک نفر بگم، مثلاً اینکه چرا سر و صدا می‌کنی، واسش نامه می‌نوشتم! و البته هیچ وقت هم این نامه‌ها رو بهشون ندادم. گذشت و گذشت تا قد کشیدیم و از نوجوانی به جوانی تغییر وضعیت دادم و تو همون زمان‌ها بود که جریانات 88 اتفاق افتاد. ما هم تازه از دانشگاه اومده بودیم و ... شروع کردم به وبلاگ نویسی با مضامینی که خودتون بهتر میدونین. تو همون زمان‌ها بود که با انجمن سینمای جوان آشنا شدم و یه دوره یکساله فیلمسازی شرکت کردم و بعد از یه مدت که تو کارگاه‌های داستان شرکت می‌کردم، شدم مدرس داستان نویسی انجمن. این اولین باری بود که من از « نوشتن » درآمد کسب می‌کردم!بعد از اون رفتم خدمت و اونجا هم بدون اینکه بخوام رفتم تو فازِ نوشتن نامه‌های اداری و درخواست و گزارش و ... البته منطقیه که اونجا از این کار پولی در نمی‌آوردم!بعد از ترخیص از خدمت، مستقیم رفتم سراغ کار. تاریخ ترخیص من اول فروردین 91 بود و من 15 فروردین سر کار بودم. کارم چی بود؟ مسئول اجرای یه پروژه صنعتی‌سازی توی قُم! فکر کنم نگفتم که رشته‌ی دانشگاهی من عمرانه! اما خُب حالا گفتم! 5-6 ماهی اونجا بودم، بعد دوباره این طرف و اون طرف و ... سرتون رو درد نیارم؛ رسیدیم به سال 94، حالا من دو سالی بود که به اصفهان مهاجرت کرده بودم و توی یک شرکت مهندسین مشاور معتبر، طراح سازه بودم. با Etabs کار می‌کردم و همزمان تدریس هم می‌کردم. بعد یه روز به سرم زد که نوشتن کتاب هم ایده‌ی جالبیه! یه کم فکر کردم و رفتم تو مسیر چاپ کتاب Etabs! همون روزها با انتشارات کیان قرارداد بستم، بعد تونستم حمایت مالی گروه نرم‌افزاری سازه رو جذب کنم و حالا همه چیز فراهم بود تا من دوباره شروع به نوشتن کنم.حدوداً 4 سال طول کشید تا کتاب چاپ شد. و حالا من یک محتوای مکتوب داشتم. علاقه به نوشتن داشت دوباره در من شکل می‌گرفت. چند وقت بعد با تیم‌های تولید محتوا آشنا شدم، چند تا مقاله براشون نوشتم و همین ابتدای مسیر انتخاب شغل نویسندگی محتوا برای من بود.حالا چند سالی از اون ماجراها می‌گذره... این رو به‌عنوان اعتراف (معترف بودن) از من داشته باشین:من خیلی از این شاخه به اون شاخه پریدم. از مربیگری شنا و ناجی غریق بودن گرفته تا دوره‌های فیلمسازی و کارگردانی فیلم کوتاه و نوشتن کتاب و طراحی سازه و نوشتن! خیلی‌ها بهم می‌گفتن از این شاخه به اون شاخه نپر... اما الان که برمیگردم و به این 36 سال عُمری که گرفتم نگاه می‌کنم، ناراضی نیستم! کاری رو کردم که اون لحظه دوست داشتم...و حالا اینجام؛ دارم توی ویرگول از تجربه‌هام می‌نویسم و شاید یه روزی هم تصمیم گرفتم داستان‌هام رو هم همین جا منتشر کنم. در هر صورت من علی‌ام و نوشتن کارِ من است! :)پ.ن : ویرگول امکان استفاده از ایموجی نداره ؟ D:علی بهنیاعلی بهنیاTue, 25 Oct 2022 20:16:34 +0330