https://virgool.ir/feed/@behnam1mousaviمتن هایی که می نویسم خالی شدن، رهایی، لذت، و به طور کلی واکنش درونی من به مسائل پیرامون و وجودم است. در کافه ای کار می کنم و علاقمند به عکاسی هستم و عکاسی می کنم.fa2026-11-11 13:42:48https://files.virgool.ir/upload/users/4411/avatar/FsyB4B.pnghttps://virgool.ir/@behnam1mousavihttps://virgool.ir/@behnam1mousavi/یِک-روزِ-مَعمولی-qmv7f5q6bnesصبح زوزه کشان بیدارت می‌کند، تمام طناب‌های زندگی‌ات را می‌گیری تا بتوانی خودت را از روی تخت بلند کنی. کج و گیج راه می‌روی. به آینه می‌رسی، مو‌ها ژولیده، چشم‌ها سرخ و پف کرده، رَدِ بالش بر روی صورت، به یاد می‌آوری که چه کسی هستی و هنوز نمی‌دانی به دنبال چه می گردی، همه چیز در آینه عادی است. به اتاق باز می‌گردی، بعد از هزار رویایِ کابوس شده در خواب شب گذشته‌ات، روی تخت می‌نشینی و به این فکر می‌کنی که چرا فلان آهنگ از لحظه‌ای که چشمانت را باز کردی در ذهنت با صدای بلند و ناجور با ریتم تند پخش می‌شود. شمار روز‌ها را از دست داده‌ای، روز نمی‌دانم چندم است، صدای ماشین و موتور تک و توک از گوشت رد می‌شود، بو‌‌ها به قدری تکراری شده‌اند که نمی‌دانی بویی می‌شِنوی یا نه، تکرارِ هر روز نمای اتاقت تو را به شک وا داشته‌ است، گویی یک تصویر است و تا وقتی که برآمدگی‌های میز و دیگر اشیاء را لمس نکنی از وجودشان و وجودت مطمئن نمی‌شوی. صدای زوزه صبح کمتر شده و تا عصر طول می‌کِشد تا آرام بگیرد. نفست را حبس می‌کنی، پانزده ثانیه، صبر می‌کنی، سی ثانیه، خیالت کمی راحت می‌شود، دما سنج می‌گذاری، به اندازه است.یک قلپ آب می‌نوشی، در گلویت می‌پَرد و سُرفه می‌کنی، می‌دانی که به خاطر آب سرفه کرده‌ای اما بدنت کمی یخ می‌شود، شک می‌کنی، از دو سه روزِ گذشته حرکاتت را وارسی می‌کنی، همه‌اش در خانه بوده‌ای، حتی بعد از مرتب کردن کفش‌ها با دستکش هم دستانت را شسته‌ای. سی ثانیه، باز نفس را حبس می‌کنی، چهل ثانیه، عادی است، به این فکر می‌کنی که دچار توهم و وسواس شده‌ای، چشمت می‌خارد، به این فکر می‌کنی که باز دستانت را بشوری و بعد بخارانی، خودت را متهم به وسواس و مسخره می‌کنی و چشمت را می‌خارانی، لبخند می‌زنی و ته مغزت کسی باز به نَشُستنِ دست‌هایت مشکوک است و با چشمانی باریک، ابروان کج کرده و دهانی جمع‌شده به بالا نگاه می‌کند.گوشی را برمی‌داری تا به کسی زنگ بزنی، شماره را می‌زنی، منصرف می‌شوی و سر جایش می‌گذاری، می‌ترسی حرف بزنی چون یادت نیست که حرف زدن را هنوز به یاد داری یا نه، نمی‌خواهی حرف زدن را از یاد برده باشی و می‌ترسی که نتوانی حرف بزنی، حرف نمی‌زنی تا احتمالِ وقوعِ از یاد رفتنِ حرف زدن را به نصف کاهش دهی. لبخند می‌زنی، تهِ ذهنت می‌پرسد گوشی تمیز بود؟به آشپزخانه می‌روی، ماهی‌تابه‌ی شسته‌شده را باز آب می‌کِشی، گاز را شعله‌ور می‌کنی، خشک که شد روغن می‌ریزی و تخم مرغ‌های شسته‌شده را بر روی آن می‌شِکنی، صدای جِلِز وُ وِلِز بلند می‌شود. می‌آیی سر میز یک تکان نمک می‌پاشی و هشت تکان فلفل سیاه، عطسه می‌کنی، آیا تخم مرغ‎ها را خوب شسته بودی؟ و شکاندنشان بالای ماهیتابه کار درستی بود؟ سرت را تکان می دهی تا توهماتت از سرت بیفتد، نفس عمیق می‌کشی و لبخند می‌زنی. بعد از لقمه‌ی آخر باز به شکستن تخم مرغ‌ها و عطسه‌ات فکر می‌کنی. دهانت را باز می‌کنی تا با خودت بگویی آه امان از این فکر‌ها و توهمات الکی، هوا را می دهی داخل، مکث می کنی، بیرون می دهی و کلامی نمی‌گویی.behnam1mousavibehnam1mousaviWed, 08 Apr 2020 16:43:04 +0430https://virgool.ir/@behnam1mousavi/اَنجیرِ-له-شده-ی-تابستان-wvfkbn9b2sk6شبْ که خوابت هم نمی برد، به سقف که تَرَکْ هم برداشته نگاه می کنی، عنکبوت که می جهد و نمی دانی به تارهایش چسبیده یا پرواز می کند، ترک ها را دنبال می کنی، میخ که سایه ی آن رو به بالاست، تابلوی عکس جنگل و تخت سنگ وسط آن، می روی روی تخته سنگ، مه آلود است، لبه ی تخته سنگ می ایستی، آرام می شوی، این همه سبزی و رطوبت، چشمانت را می بندی، مثل یک درخت که از بیخ بریده شده می افتی، دست در جیب، مو ها شبنم زده، با آن بالا پوشِ بارانیِ سرمه ای، که مال پدرت است، جوراب های بافتنی قرمز و سیاه که روی شلوار لی ات کشیدی که سردت نشود، کفش های خاکستری و خط نارنجی دوست داشتنی اش، سقوط می کنی، می چسبی به کف، مثل انجیر له شده تابستان کفِ آسفالت، حالْ یِکْ جانِ خود را از دست داده ای، بلند می شوی، مثل تازه زاده شدن، چسبیده ای به زمین گِل آلود، از گِل ها جدا می شوی، نمی دانی از تو به زمین مانده یا از زمین به تو، مثل انجیر له شده که از زمین برمی داری، هم خونش چسبیده به زمین، لیز، هم آغشته به خاک و ریگ شده، سخت، هم یک بار مرده ای، هم یک بار به دنیا آمده ای، نه یادت می آید قبل از سقوط دنبال چه بوده ای و نه می دانی بعد از برخواستن باید به دنبال چه باشی. دست در جیب، سرت را پایین می اندازی، به گِل، سنگ، سبزه نگاه می کنی و قدم برمی داری، کمی دشوار است، پاها در گل و تکه های روی زمینَت گیر می کنند، لیز و سخت، می چرخی و به تخت سنگ نگاه می کنی. نورِ چراغ بالای تختت را به قاب نزدیک می کنی، سکوت دنیایت را گرفته و مه آلودگی حالتی شاعرانه به آن داده، شاعرانه ای که نه می بینی در آن چه خبر است و نه می توانی از آن بیرون بیایی. پنجره اتاق را می بندی، جنگل گرم تر شده، دست در جیب قدم برمی داری و تکه های مانده ات را به سبزه ها می مالی تا وزن کف کفش هایت سبک تر شود.شاعرانه ای به زبان ژاپنی ، دنبال فنجانی چایی می گردی، صدای قدم های خودت هم در مه ناپدید می شود، می دانی نه سامورایی هستی و نه ژاپنی ولی حس می کنی چیزی شده ای شبیه یک هایکو، آرام، کوتاه. در تختت به پهلو می چرخی، مه هنوز تو را گرفته است، از صبح بیزاری، پنجه ی پایت از مچ مثل برگ درخت انجیر در باد می لرزد، به عکس نگاه می کنی و دنبال بقایای انجیر گونه ات روی زمینِ جلوی تخته سنگ می گردی.behnam1mousavibehnam1mousaviWed, 11 Sep 2019 05:14:00 +0430https://virgool.ir/@behnam1mousavi/خُطوطِ-مُوازی-qebb7q8zxgipصدها موج کلام و عبارت و هزاران تصویر و چندین و چند داستان و حادثه در ذهن می خروشد،گویا تمامی سلول ها جداگانه خود یک زندگی اند، موازی با زندگی من.یکی شان روایتی دارد از عبور انسانی ناشناس که ساعتی قبل دیده بودم، و مواجه ام با او و داستانی که پایانی نا خوش با قهر و دعوا و پوچی ای وصف ناپذیر دارد. سلولی دیگر از شیطنت کردن می گوید و نشانم می دهد که چگونه می توانی از روی کمر دوستی رد بشوی یا او را با پا به زمین بیاندازی و موجبات خنده ای که سلول نشانت می دهد را فراهم کنی. سلولی دیگر اما می گوید که این کار چقدر اخمقانه و نا بجاست و بجای اینکار نشانت می دهد که کمکش کنی و الی آخر.سلولی دیگر راننده ی ماشینی که دم درب خانه پارک کرده و رفته را پیدا می کند و تا حد توان بر سرش داد می کشد و یقه اش را می گیرد و پرتش می کند داخل ماشینش.سلولی دیگر اما پای روی پدال گاز می گذارد و به ماشین می کوبد یا رد می شود اما کمی هم با سپر به بدنه اش می مالد و می رود...می دانی نمی شود تمام سلول ها را شرح داد، هم تاب و توان نوشتنش نیست و هم نگرانی و ترس از رسوایی هایی که این روایت ها ایجاد می کنند ، آخر خیلی هایشان برای به گوش و چشم عموم رسیدن بسیار ناجور و نامناسب هستند و محتوایی زننده و غیر اخلاقی دارند. حال بگذریم از نسبی بودن اخلاقیات. خب دست خودمان هم نیست، ما زاده ی فرهنگ سانسور و "نه نگو یهو فلانی ناراحت می شه " هستیم. برایم سوال است که چرا آدمیان بیشتر حرف هایی را به زبان می آورند که اصلاً و ابداً منظورشان نیست. عاشقان ایجاد سوء تفاهم و زدن به درب از برای شنُفتنِ دیوار. در همین چند خط قبل هم خود من چندین روایت را سانسور کردم که عده ای ناراحت نشوند و عده ای بدشان نیاید حتی با علم به این که شاید هیچ وقت گذرشان به خواندن این متن هم نیافتد. در هر لحظه هزاران گزینه و روایت به سراغمان می آید و ما فقط یکی را انتخاب می کنیم، خب هر انتخاب به زندگی مان شکل می دهد ولی آیا واقعاً انتخاب ما همان است که انتخاب می کنیم؟ ما کدام یک از روایت های مان هستیم؟ همانی که انتخاب می کنیم؟ مطمئنیم؟خب منطقی است که یک انتخاب داریم و منطقی است که انتخاب به زندگی مان شکل می دهد، اما لعنتی، لعنتیِ لعنتی، لعنتی فقط یک بار زندگی می کنیم. دوباره می گویم فقط و فقط همین یک بار زندگی می کنیم. حالا شاید تمامی تصمیم ها و انتخاب های نکرده تان به یادتان بازگردند، شاید ببینیدشان، و شاید بر سرتان هوار بکشند یا مثل گله ای گاو استرالیایی بر شما که بر زمین افتاده اید بتازند و از روی جسم تان عبور کنند، می دانم سخت است و سنگین و دردناک، پاره پاره شدن تن و شکاف خوردنش، له شدن، قاطی شدن اشک و خون و ادرار.behnam1mousavibehnam1mousaviSun, 21 Apr 2019 03:22:22 +0430https://virgool.ir/@behnam1mousavi/آخْ-زندِگی-mk4aexxvf730 و در پایان متوجه آن زهر پنهان همیشگی می شوی، تلخ، شور، گَس، و می فهمی بر زخم هایت التیامی نیست، که زخم را التیامی نیست. بعد از مدت ها گام نهادن در مسیر هایی سنگلاخ و کوره راه های پیچ در پیچ، به پشت تپه می رسی ولی میبینی که پشت تپه هم خبری از آبادی نیست، بایر و خشک، آفتاب سوزان و سرمای استخوان سوز، توأمان. یا بعد از یه روز سخت کاری که شب به خانه برمیگردی، و در انتها چراغی خاموش، یخچالی سوسک زده، شیر آبی گل آلود، میوه ای کپک زده و سکوتی کشنده و مرگبار میزبان صمیمی تو می شود. یا که بعد از ۳۰ سال خدمت خالصانه به دنبال یک صندلی نرم برای آسودنی، که سقف بر سرت ویران می گردد، قرص قلبت زیر آوار گم شده و هر لحظه ممکن است کمبودش زیر زبانت کارساز شود. حتی بعد از شکاندن قلک کوچکت، که اسکناس ها را در مشتت سفتِ سفتِ سفتْ نگه داشته ای، در راه خرید آن توپ فوتبال دوست داشتنی ات، سر پیچ کوچه، موتور سواری ایست می کند و یک تکه از دنیاییت را با خود می برد. شاید هم صبح روز ازدواجت بعد از همه ی دردسر ها، وام ها، دعوا ها،درگیری های خانوادگی، وقتی که کنار خیابان منتظری تا ماشینت را گل بزنند، کامیونی که از پل هوایی می آید، ترمزش بریده شود، و تو را برای ادامه ی زندگی به هزاران سیم و لوله نیازمند کند. یا بعد از روز های مداوم فرار و گرسنگی،جنگ و سختی و آشوب، گم کردن بچه هایت سر آخر به کوره می برندت تا تو را بسوزانند. زندگی رنجی است بی پایان با وقفه هایی گاه کوتاه ، گاه بلند، نموداری رو به زوال که کمی نوسان دارد، سلاخی ای بی وقفه که گاهی هم پوست در حال کنده شدنت را نوازش می کند. شاید لعنتی بی پایان که از دهان کسانی که در حال سوختن اند بر آتش.behnam1mousavibehnam1mousaviMon, 25 Mar 2019 04:57:34 +0430https://virgool.ir/@behnam1mousavi/قَدَم-بَر-چَمَنزار-rimlc9imf3or چمنزارِ وسیع، پهنه ی بی کران، در میانش که باشی نه ابتدایی برایش می یابی نه انتهایی، فقط چمنِ سبز رنگِ یکدست می بینی، هیچ اثری از جنگ شب گذشته ات نمی بینی، نه خونی هایی که بر زمین ریخته شده، نه سِپَر هایی که لِه و در هم شکسته شده، نه تکه های بریده شده ی بدن، نه حتی یک چشمِ از حدقه بیرون افتاده، همه چیز پاکسازی شده. قدم می زنی بر دشت، یک خورشید در حال غروب است و یکی در حال طلوع و یکی در میان آسمان، یک ماه کامل است ، یکی نیمه ، یکی هلال، یکی کوچکتر و چند تایی دیگر، آسمان در جایی آبی است در جای دیگرش سیاه و پر ستاره، نسیمِ خنکی می وَزد، قدم می زنی، یک شِکستگی می بینی، مثل یک رعد که چمنزارت را شکافته، بالای شکاف می روی، شکاف تو را می بَلْعَد، می کِشَدَت داخل، مثل دهانی که رشته را هورت می کشد، چمنزارِ سبزت با آن همه زیبایی و آرامش تو را هورت کشیده. سقوط می کنی، معلقی، سَرْ گیج می رود، دَست مثل وقتی که خواب رفته باشد باد کرده و وِز وِز می کند، گوش جیغ می کشد، چشمْ بر پلک هایت پنجه می کشد، دندان هایت سَرتْ را گاز می گیرند و بر پیشانی ات فرو می روند، پا هایت گره می خورند، حال داری سقوط می کنی و مُعَلَقی و به این فکر می کنی که چگونه می توانی از این حال رهایی یابی. آیا رهایی ای ممکن است؟ اصلا آیا رهایی ای وجود دارد؟ مگر بر چمنزار که قدم می زدی رها بودی؟ جنگ شب گذشته ات را از یاد برده ای؟ خون هایی که ریخته شد؟ حضور نداشتنشان گویی عَدمِ وقوع و بودنشان است؟ پاک شدن چمنزار مبنی بر بکارتش شده؟ اصلاً آیا باید چمنزار پاک شود یا همانگونه جنگ زده بماند؟باید در میان جنازه ها ، خون آبه ها ، اعضای بدن بریده شده و صلاخی شده، آلات جنگی شِکسته و بُرنده و روده های گره خورده بر سر و صورت قَدَم زد؟ همیشه ببینی اشان؟ با عُبورَتْ بهشان گیر کنی؟ بریده شوی؟ خون آلود شوی؟چشمانِ بهت زده و وحشت دیده یِ از حدقه در آمده رابِبینی؟ آیا باید با همه ی جنگ ها و جنازه ها و زجر ها زیست کنی ؟ یا باید پاکشان کنی؟ فراموششان کنی؟ و اگر که میلیون ها سال بعد در چمنزارِ سبزت، کفِ پایت روی چشمی از حدقه در رفته رَوَد که از یکی از میلیارد ها جنگی که رخ داده جامانده و لِه اش کند و به کف پایت بچسبد و مجبور شوی با دست از پا جدایش کنی و ببینی چیست و یا فقط در میان چمنزار نگاهت به آن بخورد و به یادت بیاورد آن جنگ را و شاید جنگ های دیگر را، آیا فراموش شده اند؟ یا پاک شده اند؟ هر چقدر دور و قدیمی، هر چقدر ضعیف و مسخره، هر چقدر بی اهمیت...سقوطت در چاله تمام شده، بر چمنزارت افتاده ای، با کمر ،مثلِ حالتِ طاقْ بازْ خوابیدن، همه جایَت اِنگار با سُقوطی از کیلومتر ها ارتفاع خورد شده و از شدت درد نمی داند چه حسی داشته باشد، اما سالمی و اتفاقی برایت نیافتاده. می ایستی، به خورشیدِ در حال غروب نگاه می کنی، سرت را بر می گردانی و به خورشیدِ در حال طلوع نگاه می کنی، بر چمَنزارَتْ قدم بر میداری و به سمت خورشیدِ در حال غروبْ دست در جیبْ قدم می زنی و می ترسی که چِشْمی بِبینی.behnam1mousavibehnam1mousaviSun, 24 Feb 2019 13:07:11 +0330https://virgool.ir/@behnam1mousavi/که-لیسَکِ-جَهان-شده-ای-lxoch3vl9cyhمثل ساعت ۲ که زنگ مدرسه می خورد و همه ی بچه ها به بیرون هجوم می بردند، یا یورش، یا چیزی بیشتر از این دو، مثل موجی بزرگ از آب های آزاد با ارتفاعی بیشتر از ساحل، یا مثل وردی ِشهر، دم خروجیِ اتوبان،چهار خط ماشین که به زور همه می خواهند در دو خط خیابان خودشان را بِچِپانند،بوق، فحش های داخل ماشین، با شیشه ی بالا،مالیدگی، شکستن،گیر کردن، مثل خرده کیکی که از شب قبل زیر میز گرد افتاده، پر از مورچه، از سر و کول هم بالا می روند، مثل کار های نکرده ات، تصاویر بی سر و ته که از جلوی وجودت عبور می کنند و تمام نمی شوند. میدانی دوست داری چه کارشان کنی؟ با یک چاقوی تیزِ سوئیسی یا یک درب بازکن قوطی کنسرو، با دستِ راست، بندازی پنجْ سانتی متر بالایِ گوشِ چپتْ، بشکافی اش، دربش را باز کنی، چاقو را بندازی زیرش و تِلِپْ، پرتش کنی بالا، و اجازه دهی تمام افکار چرکینِ لعنتیِ بو گندو از مغزت سر ریز کند، حتی حاظری برا اینکه خیالت راحت شود مقداری از افکار مرزی ات را نیز دستی دور بریزی و بگویی کلمه ی راحت شدنت را، همراه با نفسی همیق، آه، آخِیْش، یا هاااایْ،نفسی به عمقِ ارتفاعِ بلندترین برج هایی که در خواب از آن ها پایین می افتی. سَبُکْ می شوی، با تختت نیم متری فاصله می گیری، بوی محبوبت را حس می کنی، معلق شده ای و کل وجودت حس چشمانت را دارند وقتی که پلک هایت را با فشار بسته نگه میداری در حالی که می خواهی چشمانت را باز کنی، نیمه باز، باز می کنی، دوباره می بندی، تکرارش می کنی، آنقدر که درکش کنی.حال آرام شده ای، می بینی بر تخت افتاده ای، لباس زیر بر تن داری، به زخم هایت فکر می کنی، به زخم هایش، و به زخم های همه ی زخمیان جهان. وقت لیس زدن است.behnam1mousavibehnam1mousaviTue, 12 Feb 2019 22:59:39 +0330https://virgool.ir/@behnam1mousavi/سِلول-های-مُعَلَقْ-uyz8zqilkxz3 زمینی بایر و خشک که از شخم زدگی تا رد پای انسان و جانور و ماشین بر آن نقش بسته، اتاقی ساکت و سرد و کم نور که همه ی وسایل داخلش به هم ریخته و شکسته شده اند، دریایی بی پایان و بی موج و راکد که هزاران تکه ی کشتی ها و قایق های غرق شده و جنازه های ملوانان بر آن شناور است، درختی خشک و بی برگ که تمامی میوه هایش به آن گندیده است، پارچه ای خاک گرفته که هیچ برشی از آن خریده نشده اما پر از جای بریدگی و چروک است، پوست لطیفی که هیچ بار لمس نشده اما کبود و زخمی است، پیاده ای که باز نمی ایستد و سواره ای که جُم نمی خورَد، مغزت که پر است از افکار پوچ و بی انتها، روایت هایی که هر ثانیه تغیر می کنند، داستان هایی که هر لحظه جایگاه شخصیتشان عوض می شود، سیاهی که سفید می شود و سفیدی که سیاه، و امان، امان از خاکستریِ ناجوری که هست اما نمی بینی اش، امان از خاکستری ای که همیشه با آن زیست کرده ای اما حال نمی یابی اَش، جایی ، زمانی، در گوشه ای صابون وار از کف دستت لغزیده است و نیست شده، حتی می دانی که این صابون لعنتی همین گوشه کنار افتاده، یا شاید نمی دانی، اما هرچه پِی اَش می گردی و نگاه می کنی کمتر می بینی، جیب هایت را می گردی اما ناگهان لُختی، کف زمین را نگاه می کنی اما در جایی معلق شده ای، جایی که آسمان هم نیست، نمی دانی کجاست، لحظه ای دیگر در میان هزاران کلاف پیچیده شده ی هزار رنگ گیر کرده ای، تکان می خوری، حتی ازشان عبور می کنی، اما گویا خلاصی ای در کار نیست، نمی دانی، زندگی برایت شبیه شده به دفترچه ای شبیه کنکور، با هزاران سوال، که هرکدام هزاران هزار گزینه دارد، و خُب می دانی که برای هر سوال لعنتیِ کنکور فقط میتوانی یک گزینه را تیک بزنی، مزحک است، ناجور است، و بدتر از همه مشکوک بودن است، به هر جواب، به هر تیکی که میزنی و هر هزاران تیکی که نمی زنی، با تمام سلول های خاکستری ات هم به آن فکر میکنی، هر سلول یک گزینه، تصویرش را می بینی؟ هر سلول تصویری دارد از اتفاقات بعد از آن گزینه، خوب نگاهشان کن. حال عقب برو و هزاران هزار تصویر را ببین... به عمقِ فاجعه خوش آمدی.behnam1mousavibehnam1mousaviMon, 04 Feb 2019 20:25:39 +0330https://virgool.ir/@behnam1mousavi/سِلول-های-پَراکَنده-pxezxmx9eeg2بیدار می شوی، با دندان هایی فشرده بر هم، فَکِ قفل شده، گردنی کَج، گِردآبی از افکارِ درونِ وجودت بر هم می پیچند، آب که بر صورت می زنی یکی یکی از درون گردآب استخراج می شوند یا بهتر بگویم مثل ماهیِ سبیل دارِ خیس و لغزنده بیرون می جهند و با دهانی باز به تو خیره می شوند، خیرگی ای که در تو باقی می ماند، ماهیانی که کَم نمی شوند، با پولک هایی درشت،آبی رنگِ نقره ای، به بالا می جهند و همان بالا ثابت می مانند. به دهانشان که نگاه می کنی انگار درشت می شوند ، باز تر می شود، لب هایش را باز می کند و نگاهت را به درونش می کشد و قورت می دهد. حال نشانت می دهد، روایتی برایت دارد از تویی که هنوز نشده ای، داستانی اتفاق نیفتاده را برایت شرح می هد، می خواهی بشنوی؟ ماهی اول: تلفیقی از هوای سرد و برفی و کوهستان هایی بلند و زیبا آفتابی کم سو ولی گرم، و تو در واگن قطار که از آنجا عبور میکنی، حال از درون قطار به قسمتی از کوهستان نگاه می کنی و خود را آنجا می یابی، سرد است، روی برف ها راه می روی، گویی مزرعه ایست ، شروع به عکاسی می کنی، از دور چند کوله بر می بینی که با باری چند برابر خودشان را در کیسه هایی رنگی به دوش می کشند، باری است که یک سر و کمر آن را جابجا می کند، به سمتشان می روی، صحبت می کنی، ریششان یخ زده، عکس می گیری، به خانه اشان می روی، گرم می شوی، برایت غذا می آورند، ماهی سرخ شده، چنگال درونش فرو می کنی ، بالا می آوری اش، به سمت دهان می بَری اش، با خیالِ خوردنِ ماهی اما ماهی تو را می خورد. باز می گردی به بالای گردآب، ماهیِ بعدی: دوربینت در دست است و در کافه مشغول کاری، از تمامی میز ها بعد از رفتن مشتریان عکاسی می کنی، کثیف، پَلَشت، گاهی دست نخورده، گاهی تمیز و مرتب،آدمیان بعد از حضورشان قسمتی از خود را روی میز جا می گذارند، مهربان، دردنده، ترسناک یا ترسیده، خشمناک یا فرو رفته در خویش، گاهی دستمالی را می فشارند تا عصاره ی خشم شان را از آن بگیرند، یا ریز ریز می کنند و پراکنده تا همه چیز را دور بریزند و ادامه بدهند، بالای میز دست نخورده ای می روی، از داخل فنجانی پُر ماهی ای بیرون می جهد، پنج برابر بزرگتر از فنجان، چشم در چشم می شوید و قورت می دَهَدَت. به بالای گردآب برگشت ای ، ماهیِ بعدی : در میان تپه ها در جایی که هیچ عامل انسانی ای به چشم نمی آید، چاهی عمیق و بزرگ میابی، گویی سفینه ای سقوط کرده، یا جایگاه دیو هایی افسانه ایست، طناب میریزی، فرود میروی، اینجا چه میکنی؟ به دنبال گنج آمده ای، از میان سنگ ها میروی، تیز و برنده، زخمت می کنند، خونت را میریزند، نمک سودند، می سوزانَدَت، آفتاب بر سرت می تابد، داغت می کند، جعبه ای می یابی، قفلش را با بیل می شکنی، درش را باز می کنی و ماهی ای طلایی با چشمان زمردین بیرون می جهد و تو را قورت می دهد. صورتت را خشک می کنی، باز میگردی و روی مبل می نشینی، ماهی ای از میان پرز های قالی بیرون می جهد و قورتت می دهد : آمده ای به جنگل های آمازون و با بومیان زیست می کنی، شب ها کنار آتش از افسانه هایشان می شنوی، همه شان لخت اند و با شعله های آتش بخیه خوردگیِ پوستِ برنزی شان برق می زند. رئیس قبیله، با تاجی از برگ و استخوان روی سر و گردنبندی از دندان های گراز ماهی ای کباب شده را با سیخ چوبی بالا می آورد، به صورتت نزدیک می کند و ماهی تو را قورت می دهد. دیده ای وقتی در میان برکه ای ساکن سنگ پرتاب می کنی؟ بعد از اینکه آب سنگ را قورت می دهد موجی دایره وار بر میخیزد؟ بر روی تخت دراز کشیده و به سقف اتاقت خیره شده ای می بینی که بر سقف همان موج دایره وار افتاده و از وسط موج ماهی ای بزرگ با سبیل و دهانی باز به رنگ گچیه سقف بیرون می آید و تو را قورت می دهد: در جنگل پرسه می زنی، تشنه ای ، به دنبال برکه ای آب می گردی، پیدایش می کنی، زیر نور ماهِ کامل، صدای جغد به گوش می آید، سبزه ها و برگ ها برق می زنند، قدم هایت سنگین است و نفس هایت صدای بلندی دارد، لیوان نداری، اگر داشتی هم استفاده نمی کردی، همیشه دوست داری با دهان از چشمه و آبشار آب بخوری، چشمانت را می بندی، سرت را به سمت آب می بری، با لذت سیراب می شوی، چشمانت را باز می کنی، موجِ آب آرام می شود، شُکه می شوی، خود را درون آب می بینی، تو یک گوزن شمالی ای، با شاخ های بلند، پوست مخملی قهوه ای سوخته، چشمانت درشت می شود، پوزه ات خیس است، ماهی ای بسیار کوچک از آب بیرون می جهد و تو را قورت میدهد. behnam1mousavibehnam1mousaviMon, 21 Jan 2019 13:41:08 +0330https://virgool.ir/@behnam1mousavi/گُذشْتهآیَندهحالِ-بی-وُجود-rn09ia15p9lpشُده که مزرعه ای آفت زده را دیده باشی؟ برگ ها کم جان شده اند، تکه تکه شده اند، سیاهیِ لجن وارِ کوچکی به جای جایشان چسبیده، بوی نامطبوعی می دهند، آینده برایشان ترس و نابودی ست و گذشته تصاویرِ زنجیرْوار و اتفاقاتْ و خاطراتی که مرور می شوند، اما دیگر مزرعه نمی داند که چقدر واقعیت داشته و چقدر حقیقت و چقدر واقعا اتفاق افتاده، نور آفتاب برایشان خاطره ای دور است، نورِ آفتابِ گرمِ قدیم، شبیه عکسی خاک خورده در جعبه ای فلزی، مدفون زیر خاک، با این که هنوز خورشید همان خورشید است. آبیاریِ روزانه برایشان خاطره ای مخدوش است، حتی با وجود استمرارش در این آفت زدگی، انگار که این آب دیگر آن آب نیست، با این که این آب هنوز همان آب است، از همان چشمه، کنر درخت صنوبر. دیگر کلاغ ها برایش آزار دهنده و ترسناک نیستند، مهم نیست هرچه هم نوکشان بزنند، تکه تکه شان کنند، جدایشان کنند، با چنگ و پنجه بُلندشان کنند، حتی وقتی که به پای انسان ها له شوند و زیر لگد های کوبنده ی آنان در گل فرو روند، دیگر آزار دهنده نیستند و ارضائی پنهانی درونشان می جوشد. چرا که آفت حال را گرفته است و پنهانی گذشه و آینده را کمرنگو بی رمق می کند. آفت همه چیز را می بلعد، و تفاله ای بد بو و نجور پس میدهد. آفت نمی گزارد راحت از تختت بلند بشوی، آفت دست و پایت را می بندد تا نتوانی لباس بر تن کنی، تا پوشیدن کفش هایت برایت معادله ای چند مجهولی باشد، آفت طنابِ سیاهِ زَخیم و زُمُختی سْتْ که تو را به خودت و به زمین و به زمان گره زده، آفتْ ایستادنتْ برای فقط و فقط خودت را به جنگ با سرنوشت تبدیل کرده، تو در این سَمْتْ، با یک چنگ پنبه ی نرم در دست و دیگر سو سپاهیان سرنوشت با هزاران اسلحه ی مرگبار و شمشیر های خونین، با جثه هایی درشت و نامتقارن، با چهره هایی عبوس و سیاه، و زره هایی سخت تر از فلس اژدها ، آفتْ حتی ذره ای شانسِ پیروزی در این نبرد برایت محیا نکرده.حالْ گذشته که خاطره ای مبهم است که نمیدانی چقدر واقعی بوده و چقدر حقیقی، و آینده سپاهی مرگبار، حالْ چنان بی وجود است که نمی توانی بچشی اش، نمیتوانی لمسش کنی، نمیتوانی ببینی اش، انگار که پرده ای پوستین و سخت بر روی وجودت کشیده اند و نمیتوانی پاره اش کنی، انگار که دارویی در خواب به تو تزریق کرده اند تا انگیزه و انرژی ات به صفر ترین حالت ممکن برسد، انگار که وجودت را با میخ های زیاد به دیواره ای بلند صلابه کشیده اند، جایی در میان، نه ابتدایی میبینی، نه انتهایی، فقط ابر های خاک آلود.behnam1mousavibehnam1mousaviSun, 20 Jan 2019 13:05:19 +0330https://virgool.ir/@behnam1mousavi/عاملِ-نِجاتْ-دَهنده-lkuoifq3jybcصبح، پس زدن پتو، رفتن، شستن، برگشتن، پوشیدن، سیب برداشتن، و آمدن. از لحظه ی باز کردن چشم ها، خواب های شب قبل با بیداری امروز می آمیزد، مانند حجم آب های گل آلود و آب های آبی، که از دو رود جداگانه، در یک بستر به یکدیگر می رسند، دیده ای؟ دو رنگ، دو دما، محتویات مختلف، در هم می آمیزند، یکی کدورت دیگری را می گیرد، یکی آرامش آن یکی را، آنقدر سریع اتفاق می افتد که متوجه نمی شوند چه شده، به خود می آیند، نمی فهمند که هویتشان این است یا آن، و در این یک کدام غالب است و نادانسته و مبهوت ادامه می دهند.خنجر های شب گذشته دردشان امروز ملموس تر است، جای زخمشان آزار دهنده تر از لحظه ی ضربه و پارگی، می دانی چه می گویم؟ آدمی ضربه های خورده در خوابش را در بیداری تعبیر می کند، زجر های کشیده شده در خواب را در بیداری زنده می کند، ضربه زنندگان را عوض می کند، برایشان در بیداری ضربه زنندگانی هرچند خُرد و کوچک پیدا می کند و به جای آن ها قرار می دهد، آری، خنجر را به دست آن ها می گذارد، خنجری خون آلود. حال تصور کن که تمام خنجر های شب گذشته ات را به دست چه کسانی می چپانی، کسانی که شاید آزرده ات کرده اند، و با خود می گویی آری خودش است، و روح زخم دیده ی خود را با رنج، خشم و آزدگی ارضإ می کنی، ذهن آدمی گاهی مصیبت است.ححال با روحْ تَنی زخمی، درد کشیده، دردناک، چشمانی پر از اشکِ ناریزا، جایی ویران شده ای، خواه بر صندلی خواه بر زمین ... به خود می پیچی، خُرده می گیری، سرزنش می کنی، در میان لحظاتِ از هم گسیختگی روح و جان، عامل نجات دهنده ات معجزه وار، زیبا، خرامان می آید، با آمدنش عمق میدان عبورش سبز می شود، آری سبز، گیاه به رُستن تن می زند.عامل زیبای نجات دهنده دور می تواند باشد، نزدیک می تواند باشد، می تواند برگی نارنجی باشد که روی بینی ات فرود می آید، یا سنگی سیاه و سخت که زیر پایت بلغزد، یا با نوک کفشت اختلاط کند، و یا با فاصله، بعد از دو شیشه، میانِ حجمِ انبوهِ نادیده ی هوا، با لبخندی آرام و زیبا، مثل باد بهاری، که شکوفه های گیلاس را با خود به آرامی می برد، عبور کند.behnam1mousavibehnam1mousaviWed, 05 Dec 2018 14:27:49 +0330https://virgool.ir/@behnam1mousavi/از-یِکْ-تصویرْ-biwnmsgirlueچشمانش، سیاه رنگی نشان می دهدَم، وسیع، بی انتها، کهکشان وار، تصویر اما نمایانگرش نیست، قهوه ای، گاهی روشن ، گاهی تیره، و من که در انتهای چشمانش ایستاده ام، مودبانه، دست ها چسبیده به پاها، بند کیف بر روی شانه، چهره ای ذوق زده با دهان بسته، لب هایی که با ذوق بر هم می فشارم، در خیابانی باران خورده، برگ هایی خیس، آفتابی که از پشت ابر بیرون آمده، در شهری نامعلوم، با هیاهوی آرام و دوست داشتنی، که نه صدای بوق ماشین آزار میدهد نه فریاد دستفروش. جیک جیک گنجشک، صدای رادیوی کیوسک روزنامه فروش، بحث و دعوای راننده های تاکسی، شوخی کردنشان با یکدیگر؛بین دعوا و شوخی قاطی. پیر مرد با دستمال گردن عینک آفتابی و کلاه و بارونی، و پیر زنِ همراهش با عینک آفتابی و روسریِ گلدار؛زمینه سفید، گل های سرخ کوچک، سبزی و نان اول صبح به دست هر دوشان. مرد کت شلواری؛ کیفِ اداری به دست، دست دیگرش تلفن همراه، صحبت های بلند بلندِ اقتصادی و مالی، دختر بچه ای مو بور که دستش را روی پیشانی اش گرفته چشمانش را باریک کرده و دهانش را باز و به آسمان نگاه می کند، مادرش که با لبخند جلوی او زانو بر زمین می زند و زیپ کاپشن آبی اش را می بندد، دوچرخه سوارانی که با لباس حرفه ای، کلاه و عینک بر دوچرخه رکاب می زنند. همینجا نگه دارید، خُب، به گمانم چیزی کم است، جایی خوانده بودم یا شنیده بود یادم نیست، این که یکی از بزرگترین نقص های دنیا این است که موسیقی متن ندارد، یافتمش، قطعه ی "باهاریم" از گروه موسیقی "دوربار" ( ,8:04,baharim,durbar) ادامه می دهم در چشمانش.گروه موسیقی ای که برای نواختن آماده می شوند، و دیگرانی که در حال عبورند.حال تصور کن، او از ابتدای چشمانش وارد می شود، و به سمت من می آید، شرمنده ام، آنقدر زیباست که نمی توانم توصیفش کنم، حروف، کلمات، عبارات، جملات، هیچ کدام یاری نمی دهند، با قدم اولش گروه شروع به نواختن قطعه ی موسیقی می کنند، لبخندِ بر لبش تمام اهالی را مبهوت، ساکت و کاملاً بی حرکت می کند، گویی با هر قدم که برمی دارد و پیش می آید، در عمقِ میدانِ حضورِ عبورش زمان باز می ایستد، عبورش ۸ دقیقه و ۴ ثانیه به درازا می کشد و به من می رسد، گروه نت آخر را نواخته و ساکت می شوند، همه ی اهالی اطراف ساکت و بی حرکت به ما می نگرند، جهان در سکوت، فقط باد برگ های سبز و زرد و نارنجی را تکان می دهد، او به من ، من به او، لبخند می زنیم، اشکمان که از شوق در آمد در دنیا غوغا به پا می شود، به همان شدتِ هیجانِ آدمیان در هنگامِ طلوعِ خورشید بعد از هزاران سال تاریکی.انتهای چشمانش، مکان مورد علاقه ایست، انتهای چشمانش، مأمن گاهِ دیرینه ایست، انتهای چشمانش، بی انتها دریا ایست، بی انتهاست مثل همین متن behnam1mousavibehnam1mousaviThu, 29 Nov 2018 13:13:24 +0330https://virgool.ir/@behnam1mousavi/بیش-از-حَدْ-fzmqfneqiwloنبینم، کور شوم، نه کور مادر زاد، نه کور شدن جسمانی، نه کورِ حادثه، نبینم. از سخت ترین درد های دنیا، کاری از دستت بر نیامدن است، اینکه به کار نیایی، به دردی نخوری، برای دوای دردی مرحم نباشی، حال هر دردی، اینکه احساس به درد نخور بودن بکنی، نه درد خودت، نه یارت، و دیگران که در مراتب بعدی اند.حال به درد خودت نخوری، دلت را به یار خوش می کنی، و به درد یار نخوری ، دیگر هیچی، نیست شده ای از هستی، به قول شاعر سنگِ تیپا خورده ی مهجور. من اینم، اینگونه ، بیش از حدِ انسانی رمانتیک، عاشقانه تر از داستان های عاشقانه سینما و تاریخ، نه خیلی عقلانی و عاقل، نه اقتصاد دان و پول آور، نه متخصص، نه دانا، نه خوش بین، ولی دلخوش، دلخوشی کودکانه، شاید احمقانه، نه حتی آینده نگر. بزرگترین و مهمترین مسائله ام همیشه این است که همانقدر که لبخندش خوشحالم می کند، خوبم می کند، از جایی به جای دیگرم می برد، آرامم می کند و بی قراری ام را سامان می دهد، بعد از کوبیده شدن و ویرانی معمارانه بازسازی ام می کند، لبخند من هم برایش چنین و چنان باشد. آری منِ بیش از حدِ انسانی رمانتیک . سر در آستانه ی انفجار است، تن در ویرانی، روح بیمار، نفس سنگین، نگاه دلهره آور، گردن کج، پلک و لب آویزان و افتاده، گوش مملو از موسیقی.کجا بودم، چه می گویم، چه می گفتم.چه می کنم، چه می خواهم. چه می خواهم. چه می خواهم.باری، از سخت ترین درد های دنیا، درد نتوانستن است و دیگری درد ندانستن. حال را مجالی نیست، گذشته که رفته است، تا آینده.behnam1mousavibehnam1mousaviSat, 24 Nov 2018 01:57:31 +0330https://virgool.ir/@behnam1mousavi/اِنسانْ-دُشواریِ-وظیفه-اسْتْ-ru8za4s8g51dبرایت اتفاق افتاده که صبح بیدار شدنَت با آهنگ خاصی باشد؟ یا خوابی دیده ای و پریده ای از خواب، شده، این طور که همان لحظه ی بیدار شدن، لحظه ی بین خواب و بیداری، آن خلسه ای که وجود را فراگرفته، که مثل شیرجه زدن داخل آب است، می دانی چگونه،می دانی کدام لحظه را می گویم. امروز صبح با جمله ی " انسان دشواری وظیفه است " با معده ی ورم کرده، مثانه ی دردناک، و هزار فکر گوناگون از خواب بالا پریدم، جمله بیشتر از همه شان بود، غالب بود، انگار خودم گفتمش و از خواب بیدار شدم، نمی دانم که واقعا و با زبان گفتمش یا فقط درونم گفته شد، و نمی دانم اگر که درونم گُفتَمَش کدام خودِ درونم گُفتَش. پس زدم، بلند شدم، رَفتم، شُستم، بازگشتم ، پوشیدم، راه افتادم، سوار شدم. خانمی پلاستیک بزرگ نارنجی به یک دست، کودک در بغل، دست کودکی هم در دستِ پلاستیک دارش، به زحمت سوار شدند، جمله خوانده شد " انسان دشواری وظیفه است "، در میان راه تاکسی را نگه داشت، رفت کنار یک کانکس، سفید رنگ، اول یک کوچه، نگهبانی، کنار اتوبان، با هر دو کودکش، به گمانم می خواست غذای همسرش را بدهد، به شیشه می کوبید، باز نشد، سوز می آید، غذا را با بچه هایش همان جا رها کرد و آمد ، کودک کوچکترش اشک ریزان به دنبالش می دوید، جمله تکرار شد ، نه فقط در ذهن من، جلوی چشمانم، " انسان دشواری وظیفه است " و فکر می کنم نه فقط درون من، بلکه درون راننده و دیگران هم جمله خوانده شد، شاید با کلمات دیگر. سوار شد و تا جایی که قرار بود پیاده شود عذر خواهی کرد، جمله با هر عذر خواهی او تکرار می شد.دم ظهر داخل بیمارستان رفتم، بیمارستان امید، برای کودکان سرطانی، خانمی گریه می کرد، مویه می کرد، اشک ریزان، درد کشان، اطرافیانش نیز هم، گویی کودکی از دست داده بود، جمله تکرار می شد، هیچکس کاری از دستش بر نمی آید، جمله برای همه خوانده می شد، هر کدام با کلمات خودشان، پرسه می زدند، می رفتند، می آمدند، سر پایین، دست بر چانه، نچ نچ گویان.باز گشتم، تابلوی دم درب ورودیه کافه مان، محل کار، کارْ سخت، در آمد کم، ۸ ساعت، نوشته شده است، "انسان دشواری وظیفه است".behnam1mousavibehnam1mousaviThu, 22 Nov 2018 17:45:05 +0330https://virgool.ir/@behnam1mousavi/صُبحْ-دَمْ-tfuohohffmta بسیار بد و شدید حالم خوب است ،روز است، صبح است،پشت پنجره ام، نورانی، گلدان های کوچک سبز، بیرون سرد، نیمه ابری، رو به بارانی پاییزی، مثل اکثر نویسندگان نوشیدنی ای گرم دارم، که دارد سرد می شود، یک لحظه صبر کنید، بنوشمش، تمام شد. امروز مثل یک شعر، مثل یک هایکو، مثل شکوفه های گیلاس، نور آسمان بی رنگ، بی رمق، در میان اتاقی تاریک، گرم؛ از اینجا شعر می شود:چشمانش را باز می کند و روز من آغاز می گردد . نوشتن برای من تسکین است، بر درد های درونی با منابع بی شمار درونی و بیرونی، حال امروز از درد خوب، نه شاید دردش توان گفت، شوق، اما نه فقط شوق، بیشتر از شوق، مثال آمیختگی شوخ و شنگ آب چشمه بر صخره ها، دیده اید؟ می رود، می پیچد، تاب می خورد، شُرْ شُرِ مداوم، بی پایان، از زیر می رود و از نا کجایی بیرون می ریزد، از سر بلندی به پایین می پرد، قطرات؛ هزاران کودک بازیگوش، از روی خزه های سبز، پرواز می کنند، بدون ترس، بدور از سرکوب، آزاد. و او چه زیبا می گذردمثل باد بهاریکه شکوفه ای زیبا را با خود می برد.لبخند می زند، و جهان در هیاهو، تصور کن تمام ساکنان زمین را، کنار یکدیگر، در وسعتی بی پایان، که تا چشم کار می کندْ؛ چشم کار می کند، همه سکوت کرده اند، همه ایستاده اند، همه منتظرند، مثل انتظار برای پایان دوره ی ظلم و تاریکی، دست ها گره کرده، مشت ها فشرده، لب ها و دندان ها یشان را روی هم فشار می دهند، مدام، رو به شرق، آسمان سرد، کبود، بی مهر، بدن ها یخ کرده، عده ای اشک ریزان، عده ای رو به گریه، و ناگهان خورشید بالا می آید، حال دقت کن تمام ساکنان زمین، خورشیدشان بعد از زمانی سخت بی پایان باز گشته است، حال می شنوی صدایشان را، همه ی ساکنان زمین، هر یک صدایی از تمام وجودش، با تمام وجودش فریاد شادی سر می دهد. خُب، بگذار کمکت کنم. تا به حال دیده ای فردی شاد باشد؟ شادی کند؟ حال آن فرد از شادی فریاد بکشد؟ بالا بپرد؟ چگونه می کند؟! چقدر انرژی و صدا،چقدر هیاهو! حال تمام ساکنان زمین اینگونه کنند! می بینی اشک های شوق شان را، میبینی بالا پریدنشان را، لب های فشرده ای که باز می شوند و بوسه می زنند، دست هایی که نوازش می کنند و در آغوش می کشند، دل هایی که گرم می شوند، باز می گویم، تمام ساکنان زمین، چنین هیاهویی، لبخندش چنین هیاهویی دارد. من تمام ساکنان زمین و او پنجه ی آفتاب.behnam1mousavibehnam1mousaviThu, 15 Nov 2018 10:59:47 +0330https://virgool.ir/@behnam1mousavi/در-بابِ-تَخَصُصْ-zda5vxs9ply1آن هنگام که می آیم و می نویسم، خُب، یک مرگ و مرضی در من فوران می کند، طوفان به پا می کند از درون، انفجار می کند، درشت می شود و درشت تر، رگ هایش بیرون می زند، شاخ ها از شانه ها به در می آیند، خون از پلک ها روان، دندان ها تیز، و از بیرون، آه از این بیرون ؛ یک لاغر اندام وا رفته، با صورتی آویزان، شانه هایی افتاده، با چشمانی شکست خورده، رو به گریه، هزار هزار اشک، که نمی آیند، با تخصصی در دوست داشتن دیگران و دیگر هیچ، تخصصی که فقط در یک مورد کارا و درست است، چگونه بهتر بگویم؟ نمی دانم،تخصصی که فقط در یک مورد درست ترین است، بماند... کلمات برای گفتنش نیست، انگار ساخته نشده اند، یا خوب نیستند، کلمات این زبان نمی توانند بیانش کنند.و عدم تخصص در دیگر مسائل، مثال جانوری نوک دار، که به هر سو می رود، نوک می کوبد و باز به دیگر سو می رود و باز نوک می کوبد و باز به دیگر سو می رود و نوک می کوبد و باز به دیگر سو می رود و نوک می کوبد ، و آن قدر این نوک کوبیدن را می نویسد تا اشک باز در چشمش می آید و بیرون نمی ریزد.و در دنیای متخصصین، وا رفته ای با تخصصی که خریدار ندارد، دوامی می یاید؟ خیر، چه کند؟ نمی داند، به کجا رود؟ نمی داند، باز اشک آمد و رفت. هزار هزار نکته و نشان، در طوفان چسبناکِ خون آلودِ مغزی سفید و سرخ،که ماسه وار بر روی هم می ریزند، در هم می پیچند،مثال یه مخلوط کُنِ قوی، هزار چه کنم، هزار چه می شود، هزار غم،چند تایی رنج، چند شادی، همه به هم می آمیزند، صدای چیلیک چیلیک چسبناکش در ذهن می آید. می چرخد و خاموش نمی شود. behnam1mousavibehnam1mousaviSat, 10 Nov 2018 21:45:41 +0330https://virgool.ir/@behnam1mousavi/فرایندِ-پیچیده-wjcnbcqdwbneزندگی فرایند پیچیده ایست. گاه آدم به خود خیانت می کند، نه فقط به خودش، بلکه به "خود" اش، پیچیده است، میدانم.از این خیانت می سوزی، آتش می گیری، نه فقط یک سوختن پوستی، سوختنی که شعله ها از درون به بیرون می گریزند، خود گریزان می شوی از خود، می خواهی گریزان به عقب گریزی بزنی و خود را خفه کنی، خودت را ببندی، دهانت را، پا هایت را، با کف دست، محکم، جانانه و آبدار ،شاید هم با پشت دست، سیلی بر صورت آن احمقِ بی خود شده ی قدیمت بنوازی، تا به "خود" آیی، تا بفهمی، تا یاد بگیری، که "خود" هزار مرتبه مهم تر از هر نَنه قمریست، بله درست خواندید، ننه قمر، ننه قمر عبارت است از نا خود کرده هایتان، می دانم، پیچیده شد. دور نشوم، سیلی محکمی بر آن احمق بی خود شده می نوازی، تا خود را به جا آورد، تا همان لحظه همان جایی که هست، در آن کوچه، که یادت می آید کدام بود، که احمقِ بی خود بودی، همه ی ننه قمر ها را کنار بزنی، پس بزنی، به خود آیی، و به آن که به تو تعلق دارد، که به آن تعلق داری، خود را بیَفکنی، نه که بر آن حمله بری. بی "خود" ِ احمق.حال می توانم گشتی بزنم، نه در اتاقم، در زمان، در تمام بِهِنگام هایی که باید به "خود" آیم، که باید سیلی ای ، البته بهتر است بگویم سیلی هایی بس آبدار و جانانه نثار خود کنم، نه که خود را از لحاظ جسمانی تنبیه کنم نه، اینکه آن "خود" به جایگاهش برگردد، جایگاه متعلق به خودش، جایگاهی که فقط و فقط "خود" باید بر آن تکیه بزند.حال "خود" بازگشته است، هنوز کامل تکیه نزده، اما آمدنش چون بازگشتِ دلداده ات از سفر گرامیست،چنان گرامی که نمی توانی به راحتی با کلمات توصیف کنی، "خود" بازگشته، به خود آمده، و بی صبرانه جشن تاجگذاری اش را می خواهی، و بی صبرانه انتظار می کشی، که انتظارْ سختْ شیرین و جان فرساست است، و تو بی قراری و شاد نیز هم.behnam1mousavibehnam1mousaviSat, 10 Nov 2018 03:38:57 +0330https://virgool.ir/@behnam1mousavi/خانه-یِک-خوابه-n2ynzaqudv3fداشتم به چه فکر می کردم؟ نمی دانم.خانه؟ طبقه دوم، با خانم صاحب خانه ای همیشه در سفر، آشپزخانه اوپن، یک خوابه، آنسوی شهر، محله ای به گمانم آرام، پول پیش را از کجا بیارم؟ طلا های نفرین شده را بفروشم؟ چرا نفرین شده؟ شاید لغت درستی نباشد، کمی فکر کنم و لغت مناسب پیدا کنم... ، طلا های لعنتی؟ که خریدنش برایت جز زجر چیزی نداشت؟ زجر و عذاب وجدان، و در انتها هم هیچ، قَهقه میزند خودِ درونیَت، این هیچ، هیچِ خوبی بود، لبخند می زند خودِ درونیَت، درست است نشد، و سخت گذشت، و سخت می گذرد، اما خودِ درونیَت می گوید درست شد، گرم می شوی، گرمِ خوب.خُب، کجا بودم؟ آهان، طلا، حال شاید دیگر کمتر نفرین شده و لعنتی است، ولی بازارشان عذاب آور است، فکرِ دوباره افتادن اتفاقات ناجور، از درون می سوزاندت، خِفتت می کند، دستش را زیر پوست کم مویت فرو می کند و شِرْتْ، پوستَت را می کند، گلویت را دو دستی می فشارد، اما نه این که کامل نفَسَت بِبُرد، فقط نفسِ کمتری بکشی...آخْ، چه خوب!! یک اتفاق، ناخواسته، ناگهان، تو را از خودت بیرون می آورد، مثل یک دست که از بالا می آید و تو را از غرق شدنی ناخواسته، اما نه آن طور که برای نجات خود تلاش کنی، مات و مبهوت غرق شدن خود.در همین لحظه که می نویسم نمی دانم کجای خودم قرار دارم، هزار هزار کلمه ی نانوشته باقی ماند.behnam1mousavibehnam1mousaviSat, 03 Nov 2018 20:08:07 +0330https://virgool.ir/@behnam1mousavi/از-گردِشِ-خورشید-b3qa5rrvmusvپاییز و برگ های نارنجی، پاره شدن از تنهایی در غروب سرد و تؤامان شوق قدم زدن با دلدار زیر نَمِ باران ُ خِش خِش برگ ها، دستش توی جیبت، لباش به تو خندان، حرفای خوب زدن. فصل مایعات ُ ادرارِ مداوم، مطب دکتر شلوغ، همه دستمال کاغذی به دست، تو که معمولا یه عالم توی جیب هات داری، تمیزها تا خورده، کثیف ها مچاله شده، گوله گوله توی جیب شلوارت، همه بینی ها سرخ، دهن ها باز، فصل فینْ فینْ کردن، از هر ۵ نفر ۴ تا،گرفتگی گلو و بینی، از هر ۴ نفر ۲تا، سرفه های زیاد، از هر ۲ نفر یکی، یکی. یکی.یکی که جلوتر بهش می رسیم. فصل کتاب خواندن و فیلم دیدن در کنجِ گرمِ خانه، ۹ و نیم شب به بعد، لیوان نوشیدنی گرم، چراغ ها خاموش، گیسوی دلدار، بیرون سردِ سرد،تو گرمِ گرم. فصل آفتاب گرم ساعت ۱۰ تا ۱۲ در تاکسی، گیر کرده در ترافیک، رادیو روشن، شُل و رها زیر آفتاب و لذت با فقط چند کورس تاکسی سواری در مسیر بزرگمهر به دروازه شیراز. فصل پیاده رو های خلوت، غروب زود هنگام، سگ دو زدن توی سرما بخاطر چند تا شاتْ عکسِ خوب، یخ کردن وجودت بعد از مایوس شدن که :اَه، هیچی نبود، هیچی ندیدی... ، هرجای شهر که هستی، پیاده توی سوز تا خونه کز می کنی، با هدفون موسیقی گوش میدی و این حس را واسه خودت می سازی که با موسیقی گرم می شی، با موسیقی و یاد یکی، یکی که دلت می خواد باش بری شمال، باهاش توی یه شهر کوچیک زندگی کنی، باهاش آینده و آرامش بسازی، شمالی که مِه روی کوه و جنگلش را پوشونده و درست توی اونجا را نمی بینی. بازاراش پر از سبزیِ تازس، محلی، دسته دسته روی میز گاریِ قدیمیِ نم خورده چیده شده، اول بازار، قبل ماهی فروشا، که صبح قبل از خورشید به دریا سر میزنند، دریایی همیشه بیدار و بی پایان. حتی تصورش جوری غرقت می کنه که لحنِ نوشتارِت را از یاد می بری، چی بود؟ ساده، خودمونی، محاوره یا ادبی؟کجا بودم؟ آهان، پاییز، پاییزی که مثل یه عکسی که با دوربین لارج فرمت گرفته شده باشه، هزار هزار جزئیات توش داره و هرچه قدر هم بنویسی تموم نمی شند و توی وجودت می چرخند، مثل خورشید که می چرخه، خورشیدِ سرما خورده ی پاییز، خورشیدِ بی پایان، گرم، زیبا، مثل پنجه ی آفتاب.behnam1mousavibehnam1mousaviThu, 01 Nov 2018 14:01:08 +0330https://virgool.ir/@behnam1mousavi/باز-دوباره-صبحْ-شُد-vosz44n6lqid فاطی می گفت یکی از عبارت های مورد استفاده ی مادرش وقتی صبح می شد و همه از خواب بیدار می شدند این بود : "باز دوباره صبح شد".گاهی برای من هم، صبح ها "باز دوباره صبح شد" می شوند، حس و حالی بد و ناجور، همه ی زندگی ام روی سرم خراب می شود، مثل آوار، پُر از تکه های آجر، گچ های خرد شده، تیر آهن های سنگین ُ زنگ زده، که به قسمتهایی ازشان سیمانِ سختْ چسبیده، گرد و خاک توی حلق میرود و خشک می شود، انقدر سنگین است که نمی توانی جُم بخوری، صدایت در نمی آید، چطور دقیق بگویم؟ حس و حالت دقیقاً مثل صدایِ حرکت کردنِ آرامِ دربِ لولاییِ روغن نخورده، که شبْ در سکوت، باد ملایم آن را باز و بسته می کند. همه چیز برایت اشتباه می شود، می روی آن قسمت که "مرتیکه، داری با زندگیِ لعنتی ات چه کار می کنی"،عُذر می خواهم اما حسِ گُه مالی داری، آن جایی که گاهی تا روزی چند بار هم به آن می رسی و روی آن بیهوده اسکی می کنی، سیاهیِ مُذابی سرد شده، که به قدری بزرگ شده که نه ابتدایی را پشت سرت می بینی و نه انتهایی را جلوی رویت.کجا بودم؟ آهان. حال پشت پنجره نشسته ای، ابروهایت را به پایین فشار می دهی، نمی دانی با این آوار چه بکنی، او را می بینی که عبور می کند، لبخند می زنی، شاد می شوی، آوار در یک لحظه ناپدید می شود، نه اینکه کنار ریخته شود، یا از زیر آن خود را دَراری، یا مثل سوپرمن با مشت رو به آسمان آن را به اطراف بپاشی و بیرون بیایی، یا با نیروی ماورائیت به آن فکر کنی و آن را کنار ببری و بِایستی و خود را اندکی بتکانی، عینک آفتابی ات را به چشم بزنی و آوار را چند متر آن طرف تر با یک نگاه به زمین برگردانی، نه، یکهو آوار دیگر نیست. عجیب است، خُبْ می دانی آوار از بین نرفته، می دانی شاید، شایدی غریب به یقین، شایدی نه چندان دور، در "باز دوباره صبحْ شُد" ِ دیگری آوار باز می گردد، نه سبک تر، نه سنگین تر و نه همان لعنتی ای که بود. behnam1mousavibehnam1mousaviWed, 24 Oct 2018 13:36:53 +0330https://virgool.ir/@behnam1mousavi/از-نوِشتن-i0vitlexenwvنوشتن، تا به حال شده است که از ذهن خود بنویسی؟ از درگیری های داخلی، که فقط راه حل داخلی دارد ُ هیچ جای جهان پاسخی برایش نمی یابی، از سوال های قطار وارِ ذهنت، که تَهِ یکی به اول دیگری پیچیده، تاب خورده، در هم رفته و اسیرش کرده، که بر سر دو راهی که قرار می گیری، دچار بی قراری می شوی،هرچه فکر می کنی کمتر دستگیرت می شود، پاسخ را نمی یابی، بیشتر جست و جو می کنی، خود را به خاک و خون می کشی و اما باز نمی یابی، خودت را می چِلانی تا شاید عصاره ی جوابت در آید، اما نمی آید، آینده ی هر دو راه را ترسیم می کنی، اما نمی فهمی کدام را باید بروی، از هردو بیزار میشوی، به هر دو مشتاق میشوی، به راه های دیگر فکر میکنی، ۲ راهی؛ هزار راه و شاخه می شود، و تو گم می شوی، خود را از یاد می بری، نمی دانی چه می خواهی و چه هستی و دنبال چه ای.و ناگاه فانوسی می آورد، کمی روشن می شود، امید می دهدت، دلت را گرم می کند، و می گوید : "ولی تو تنها نیستی" .behnam1mousavibehnam1mousaviMon, 22 Oct 2018 19:45:51 +0330