https://virgool.ir/feed/@behnam.mu8در من کلاغیست با پرهای سپید در راه عبور از زمستان، که مسیرش را گم کردهfa2026-11-11 08:51:41https://files.virgool.ir/upload/users/4772906/avatar/x4M4X0.jpghttps://virgool.ir/@behnam.mu8https://virgool.ir/@behnam.mu8/آنتروپیِ-تعلّق-jrejwejs0mr9چشمم به مردم و خیابان بود، دست هاشان رو به بالا و از سر استیصال چیزی را حمل می کردندانگشت هام روی صفحه ی موبایل ضرب گرفتند :انسان که می میرد همه ی مادیات و ارزش ها و دغدغه هایش هیچ می شوند....راننده گفت:آقا رسیدیم ، کرایه تو نمی خوای بدی؟گفتم:بله الان...و شروع کردم به گشتن جیب ها، کیف و هر چیزی که دست در آن برود، اما پولی نبود.قطرات عرق جاری شدند، خورشید را روی پوستم متمرکز می کردند و جایشان می سوخت.آقایی روی شانه ام زد و گفت:حالت خوبه؟!گفتم:پول داشتما اما الان هرچی می گردم نیست.مردی بود میان سال، از آن ها که الکشان را آویخته بودند، نور صبح گاهی روی شانه هایش ریخته بود.گفت:وسط پارک پول می خوای چیکار؟چند دقیقه س داری خودت رو می گردی!جا خوردم، همه ی آن ترافیک و بوق و گرما جای خود را به نسیمی خنک و سبزی درختان داد.چیزی در سرم نبض می زد و روی شقیقه هایم می کوبید، بوی فلز سوخته مشامم را پر کرد، تصاویر آهسته و کمی هم تار شده بودند.آقا گفت:منم گاهی اینطوری می شم، بیا از این شیرینیا بردار بخور ، شاید قندت افتاده.دستم را در جعبه ی شیرینی بردم و مردد در این که کدامشان خوشمزه تر است.راننده فریاد زد :مرد حسابی دستت رو از تو داشبورد بکش بیرون، اونجا دنبال چی می گردی؟ کرایه تو حساب کن آخرشه.زیر لب غر می زد:دِ آخه اینم شغله ما داریم؟عذر می خوام فکر کنم خواب می دیدم ، الان حساب می کنمشروع کردم به گشتن، پول داشتم اما نبودپول..همان چرک کف دستبه دست هام نگاه کردم، تمیز بود، خیلی تمیزبوی فلز سوخته و صدای بوقی ممتد در هم تنیدند.کسی لباسم را کشید و با صدایی بلند گفت:می خوای خودت رو به کشتن بدی؟! حواست کجاس؟قطار، ضجه زنان و سوت کشان در حال عبور بود...فریاد زدم:داشتما..!هرچی می گردم نیست کرایه ی راننده رو بدمیک قدم به عقب برداشت، شانه بالا انداخت و گفت:اگه نکشیده بودمت عقب افتاده بودی روی ریل.ایستگاه خلوت شدصدای پرندگان می پیچید و در لاله ی گوشم تاب می خوردباد نرمی می وزید و اثرات اضطراب را به خنکایی لذیذ تبدیل می کرد.می خواستم همه ی آن احساسات را با کسی که دوستش دارم به اشتراک بگذارم.موبایل را بیرون آوردم، چشمم به نوشته ی روی صفحه افتاد.انسان که می میرد همه ی مادیات و ارزش ها و دغدغه هایش هیچ می شوند....تنظیم زاویه، تنظیم نور، صدای شاترو تصویر روی صفحه جان گرفت:به او فکر می کردم، اغلب اوقات همین بودشبیه به سایه، همیشه همراه.سایه....کاش می توانستم با چیزی سایه ام را در آب فرو کنم.و آنقدر زیر آب نگهش دارم تا خفه شود.ارسال...لعنت به این اینترنت که هر وقت لازمش دارم نیستزیر لب غر می زدممادرم همانجا روی صندلی نشسته بودبا لبخندی مهربان پرسید:چرا دستات و اونطوری گرفتی؟با کی حرف می زنی؟چرا به دست هات خیره شدی؟به دست هام نگاه کردمتمیز و خالی بودندبا لبخند گفت:چند روز بگذره عادت می کنی...هِفدهم/اُردی‌بهشت/یک‌هزار و سیصد و نَوَد و هفتبرای مادر 🖤آنتروپی : تمایل سیستم ها به سمت بی نظمی و فروپاشیWhite RavenWhite RavenMon, 11 May 2026 14:10:29 +0330https://virgool.ir/@behnam.mu8/chelsea-vdnuctkg6kyfسال 2009، نیمه نهایی قهرمانان اروپاپای تلویزیون نشسته بودم تا فقط یک بازی فوتبال ببینم. بی آن که بدانم در چه تیمی چه کسی و کجای زمین بازی می کند.از شر افکار بود که به تلویزیون پناه برده بودم.مأمنی بود برای دقایقی دور ماندن از دندان های درنده ی گرگ های افکار.بازی تمپوی خاص خودش را داشت، انگار که درامر بند متالیکا پشت درامش نشسته باشد و به او گفته باشند آبروی همه مان به نواختن تو بستگی دارد و او هم کم نگذارد و بداهه هایی بزند که تاریخ موسیقی به خودش ندیده.همانطور که متکا را چپانده بودم که فاصله ی بین پاها و قفسه ی سینه را پر کند چیزی سرم را به سمت خودش چرخاند.خطایی که بازیکن زرد انجام داد و داور که انگار چیزی ندیده باشد، و دستور ادامه ی بازی را بدهد، اما دوربین بود، دوباره و دوباره پخش شد و همه ی ما به اتفاق همه ی هواداران دیدیم که حادثه جلوی چشم های داور رخ داد.بهتر بگویم، داور زل زده بود به حادثه، انگار که خودش دستور تکل را صادر کرده باشد.من هم انتخابم را کرده بودم از روی لج یا شاید هم ترحم.چلسیآن شب قلب هر فوتبال بینی به درد می آمد از این که چگونه یک تیم با تمام توانش می جنگد و از قضا خوب هم بازی می کند اما در جایی ایستاده که کاری نه از بازیکنان نه هواداران و نه حتی دعا و خدای هواداران هم بر نمی آید، بازی را فقط یک نفر اداره می کرد و نتیجه را مشخص می کرد ، آن هم آقای داور بود.داوری که می بیند تیم و هوادارانش خودشان را به در و دیوار می زنند بلکه به او بگویند : بزرگوار شما را به مقدساتتان اگر برایتان مقدور است کمی منصفانه تر، کمی انسانی تراما داور محو است، همه چیز را زرد می بیند و نمی داند کجا ایستاده و برای چه سوت می زند.نمی داند صدای سوتش دست می اندازد سمت چپ قفسه ی سینه ی هوادارن چلسی، تا جایی که می تواند و جا دارد فشار می دهد.دقایق از 60 گذشته بود تا به خودم نگاهی بی اندازم و بفهمم چگونه پا به پای همه ی هوادارن تشویق می کنم، پایم بی اختیار ریتم ورزشگاه را می گیرد، فریاد می کشم و حرف هایی می زنم که مخاطبش خانواده ی داور است تا خود داور.سانگار که قطاری به مقصد رسیده باشد، پایان بازی با سوتی ممتد اعلام شد.در لا به لای شادی های  بازیکنان بارسلونا و هوادارانش من خیره به اشک هایی بودم که به خاطر کسی دیگر ریخته می شد ، نگاه من میرفت در وسط ورزشگاه استمفوردبریج دور زمین می چرخید، از کنار پرچم ها و قوطی های نوشیدنی و دست ها عبور می کرد، مانند نسیمی از روی صورتهای خیس می گذشت و عرق و اشک می شد و بر صورت فرانک لمپارد می نشست ، گاهی خشم می شد، در کله ی دروگبا می چرخید، با فریاد از گلویش بیرون می خزید و به گوش های بازیکنی دیگر می رسید و به شکل غم خودش را بروز می داد.آن شب من فقط نگاه بودم.گاهی نگاه کردن ضریبب رنج هایت را بالا می برد ، حسرت ها را با ظرفی بسیار بزرگ تر از گنجایش وجودت درونت خالی می کند ، اما خالی از لطف هم نیست.ورزشگاه که خالی می شود سرودِ غمگینِ سکوت و کشیده شدن پاشنه های کفش های بازنده ها روی آسفالت خیابان هاست که فضا را پر کرده نه هلهله و شادی هواداران تیم مقابل.این غمِ باختن است که می ماند.چه یک بازی فوتبال باشد یا یک داستان عاشقانه که در دراماتیک ترین حالت ممکن خاتمه یافته.سال هاست که به بازنده ها چشم دوخته ام، به آنها که در انتهای هر بازی تنها و با غمی بزرگ مسیر بازگشت به خانه را در پیش می گیرندگاهی از یک خیابان ، گاهی از یک ورزشگاه و گاهی از قلب کسی دیگر.برای تیم محبوبم و همه ی بازنده هایی که نه به حریفشان، که به داوری باختند.White RavenWhite RavenWed, 06 May 2026 01:40:57 +0330https://virgool.ir/@behnam.mu8/wr8-fpmi1e2qljxu-fpmi1e2qljxuموج در موج، حیرتم بیدل / نیست این بحر را کرانه پدیداز مهمانی برگشته بودیم، مثل خمیری که درنیامده، آویزان و ولو خودم را به اتاق رساندمنخوابیدمبیهوش شدم.بیدار که شدم ساعت چند دور از نیمه شب جلو افتاده بود، سر از بدن جلوتر تمام خانه را زیر نظر گرفتم، گویی اهل خانه همان اصحاب کهف باشند در فضایی مدرن.به پناه گاهم بازگشتم که یادم آمد هیچ نخوانده ام و تکالیفم پشت گوش هایم باد کرده اند.زیر لب گفتم؛«ایراد نداره صبح پامی شم می خونم».بهانه ای بود تا سرم را کنار کیف مدرسه بگذارم و به عنوان آخرین فرد بیدار در غار به خواب بروم.از همان ابتدای دوران تحصیل، من و خورشید، هر روز صبح زور می زدیم خودمان را بالا بکشیم، لنگ در هوا و آویزان.من از لا به لای انبوهی از تکالیف و او دست بر لبه ی بام آسمان و هر دو عرق ریزان. که طلوع اتفاق افتاد و فاتحانه روی بام روز ایستادیم.کلاسم یک/الف بود و زنگ اول آقای رحیمی با لبخندی از سر شعف و تحسین گویان بچه ها را جمع کرده بود که ببینند چه طور با خمیر مجسمه حروف انگلیسی را روی نیمکت می نویسم.مبصر غایب بود و جناب رحیمی برای این که غرور کودکانه ام را سیراب کند مامورم کرد بروم و از دفتر مدرسه گچ بیاورم، پله ها را پایین می رفتم و فکر می کردم کدام رنگ از گچ های موجود آقای رحیمی را شاد می کند، تا به پله ی اول رسیدم و کیسه های گچ تلنبار شده پایین پله ها بود.اوسا گفته بود به کیسه ها که رسیدم یکی را پاره کنم و گچ بسازم، آسان است.گچ و آب را به اندازه داخل استانبولی بریزم و با پنجه آنقدر هم بزنم تا آماده شود، مشت مشت گچ را در آب ریختم و دستم را در آب بردم و شروع کردم به تکان دادن، اوستا گفته بود انقدر این کار را بکنم تا یکدست و نرم شود.تکان تکان تکان باید دستم را تکان می دادم ،تا این که هادی مچم را گرفت و از آب بیرون کشید و غرولند کنان گفت؛بچه مگه شنا بلد نیستی؟گفتم ؛اولین باره پام و تو استخر می ذارمگفت ؛پس همین گوشه دستت و به میله بگیر و منتظر بمون الان میام بهت یاد میدم.همانجا ماندم، سردم بود، آب زیادی خورده بودم، خودم را از لبه ی استخر بالا کشیدم و کف زمین مثل جنین مچاله شدم که مادرم پتو را رویم کشید و جمله ی همیشگی را گفت؛آخر این بچه سرما می خوره انقدر پتو رو کنار می زنه.چشم هام گرم شد و به خوابی عمیق رفتم، یک صدای تکرار شونده همراه با لرزش، گوش و مغزم را پر کرده بود، پلک هایم آنقدر سنگین بود که حتی اگر می خواستم هم توان بالا کشیدنشان را نداشتم.امان نمی دادتکرار و تکراربیدار شدم، پیامک ها مانند خرچنگ های لب ساحل از صفحه ی گوشی به سمت صورتم هجوم آورده بودند و در چشمانم فرو می رفتند.سلام عزیزم صبح به خیر، هنوز خوابی؟من دانشگاهم، نمی تونم بیشتر از این پیام بدمپاشو دیگهخودت دیشب گفتی بیدارت کنم که به کارات برسیپاسخ دادم ؛سلام، ممنون که بیدارم کردیمراقب خودت باش، دوستت دارماز فرط خستگی روی متکا سقوط کردم.صدا همچنان در گوش و مغزم پژواک داشت و نزدیک و بلندتر می شد، یک موتورِ زهوار در رفته ی آبی رنگ بود که آب فرات را می کشید و با فشار توی استخر کوچکی در نخلستان می ریخت برای آبیاری نخل ها.عطش، صبر را به بیخ گلویم رسانده بود، بی فکر بی درنگ در آب پریدم و به زیر رفتمآنقدر ماندم که نفسم به شماره افتادخیال بیرون آمدن نداشنماحساس خفگی گلویم را می فشردچشمانم را باز کردم تا همه ی خانه را آب گرفته بود.هر وسیله ای یک جوری خودش را روی آب نگه داشته بودجلوی چشمانم بر سطح آب می کوبیدند و رژه می رفتندبه عکس های قدیمی نگاه می کردمبه صندلی واژگون شده روی آب نگاه می کردمگریه ام گرفته بودکسی باید بیدارم می کرد، باید بیدار می شدم، فقط خواب بود، فقط کابوس بود و فاصله ام با نیست شدنشان یک پلک گشودن بود.پریدم، سردرد عجیبی داشتم و گرسنه بودم، خانه را سرک کشیدم.کسی خانه نبود.چند مشت آب حالم را جا می آورد.در آینه ی توالت با کسی چشم در چشم شدمبعد از مدت طولانی خیره شدن بالاخره شناختمشبرایم آشنا بود، انگار که او را جایی دیده باشمشاید هم ، …. نمی دانم.فقط می دانم او را جایی دیده امرنجور و تکیده نگاهش را گره زده بود به مژه هایمشبیه به حسِ کشفِ رازی بزرگ بلند بلند در صورتش خندیدماما او خیره بود، صلب و خالی از هر احساسیچشمانش مرثیه خوان تنهایی بودندباز هم خندیدم و در پس آن گریستمتحملش را نداشتم، سنگینی نگاهش کلافه ام می کرد.بی آن که چشم از چشمانش بردارم از آینه فاصله گرفتمرهایش کردمبرگشتمسردرد داشتماز مهمانی برگشته بودیممثل خمیری که درنیامده، آویزان و ولو خودم را به اتاق رساندم نخوابیدمبیهوش شدم.پ ن:جایی همین حوالی خوانده بودم :حتی در خواب هم تصور این غم را نمی‌کردم؛پس چرا شامگاهان،هر شب،دوباره و دوباره به سویم می‌آید؟و در جایی دیگر :زندگی من مانند بوف کور همیشه یک جور می‌گذرد. تکرار یکنواخت یک خواب و بیداری است. رنج‌های من همه یکی است و آن عشق و مرگ است. چیزی که مرا به زندگی در این دنیا نگاه می‌دارد تکرار همان رنج‌هاست در شکل‌های مختلف. گویی هر حادثه ی زندگیِ مرا در خواب برایم نقل کرده‌اند و وقتی بیدار می‌شوم همان حادثه را با یک تغییر جزیی می‌بینم. این تکرار تبدیل به یک وسواس شده. هر بار با خود می‌گویم این بار مثل دفعه‌های پیش نخواهد بود، اما چیزی که رخ می‌دهد همان است که همیشه رخ داده.White RavenWhite RavenMon, 04 May 2026 01:20:23 +0330https://virgool.ir/@behnam.mu8/وصال-qfnqiywyyx6kیک علامت سوال بزرگی که همیشه مانند ابری مهیب بالای سرم است و هیچ وقت نتوانسته ام برایش پاسخی پیدا کنم، بلکه ببارد و سبک شود و رهایم کند این است که چرا وقتی در یک مراسم عروسی شلوغ حضور پیدا می کنم انگار چیزی در ریه ها، رگ ها و هر اندامی که فضایی خالی داشته باشد نشست می کند، سنگینم می کند و به سکوت وادارم می کند...شاید از دیگران هم این ها را بپرسم:چند نفر از شما لحظه ای که سال تحویل می شود فِس می شوید؟برای چند نفرتان شوقِ رسیدن به یک مقصد در مسافرت و مسیرش ، بسیار دلچسب تر از خودِ آن مقصد است؟آمدم بگویم:من آدمِ نرسیدنمیعنی دوست دارم همیشه اینطور باشد چرا که وصال از هر نوعش غم انگیز است، تمام هیجانش، ولوله و شوق وصال به نرسیدنش است.نه این که برای همیشه در مسیر بمانی، بلکه مسیر را پیش بگیری، از آن لذت ببری.ارتباط بین سرعت حرکت و رویت هدف کاملا مستقیم است، هرچقدر هدف بیشتر رخ نشان دهد، دور موتور بالا تر می رود، انگار تا لحظه ی رسیدن چند زنِ روستایی با پنجه های قدرتمند در دلت رخت بشویند و همگی یکصدا آوازی پر شور و قدیمی را سر بدهند.اما امان از لحظه ای که چشم می بیند، و مغز با تمام قوا دستوری صادر می کند با این مضمون؛از مغز به تمام اعضای حرکتی و عضلانی و استخوانی:اگر همین لحظه متوقف نشوید، نامبرده با صورت به سیبل برخورد کرده، آسیب دیده و الی آخر، فلذا....که ناگهان برق قطع می شود و شهر بازی عظیم با آن وسایل پرسرعت و هیجان انگیزش در سکوت و تاریکی فرو می رود.و این آغازیست بر شروع چیزی چسبناک به نام غم.به مقصد که می رسی متوجه می شوی چقدر خسته ای، جان کنده ای و سریع بادِ چرخ هایت می خوابد.ارضا شدن ترمز آدم را می کشد، پایت را لنگ می کند.به قول احسان عبدی پور:هیچ وقت دوست ندارم پام به اتاقی در بهترین هتل دنیا برسد، چون بعدش رفتن به هیچ هتلی برایم هیجان ندارددلم نمی خواهد وودی آلن که عاشقشم را از نزدیک ببینم، تا همیشه دلم بخواهد بالاخره یک روز از نزدیک ببینمشروی ترک موتور نداشته هام و حسرت هام و رویاهام تک چرخ می زنمتا روزی توی یک گودِ دومتر در یک متر در منتهی الیه یک شهر در جنوب خوابم کنند.White RavenWhite RavenFri, 01 May 2026 23:30:37 +0330https://virgool.ir/@behnam.mu8/اعترافاتِ-یک-ذهن-منجمد-ahrjfe7y14c0ماه ها از آخرین کلماتی که روی صفحه آورده ام می گذرد، سوژه هایی را از دست داده ام که در بطن شان می شود رمان های هزار صفحه ای بیرون کشید، اما، من درجا می زنم.روی متن های ناتمام گذشته ام گیر کرده ام، آرمان گرایی رهایم نمی کند و یک جورهایی خودم را در قله ی انفعال می بینم و می توانم بگویم همه ی آنچه که داشته ام را و از آن به عنوان استعداد در نوشتن یاد می کردم، از دست داده ام.حالا چند روزیست که صفحات ویرگول را بالا و پایین می کنم، می خواهم چیزی بنویسم که اگر کسی اتفاقی آن را خواند و مثل من سوزنش گیر کرده بود روی ننوشتن، به کارش بیاید.در همین روزهای انفعال، اتفاقات جامعه که برای خودش چیزیست منتهی الیه تاریخ را که کنار بگذاریم، خودم هم کم حادثه ندیده ام.می گویم حادثه چون معتقدم این کلمه صرفا و مخصوصا نباید برای جسم به کار برده شود، گاهی روح آنچنان به دیوار کوبیده می شود که محل اتصال تمام استخوان هایت گز گز کند، که اگر پزشکی بخواهد نظر تخصصی بدهد باید بگوید بیمار دچار فشردگی و لهیدگی احشا داخلی بر اثر دلتنگیست و ۳۰ درصد هم سوختگی برای تمام اعضا .اینجا همان نقطه ایست که علم روانشناسی می گوید آنقدر بنویس تا کلمات همه چیز راصیقل بدهند، اما چه بگویم از سکوتی که می آید و بال می گستراند بر روی شهری که تو ساکنش هستی.آسمان نیمه ابریست، تا چشم کار می کند هیچ دیده می شود و در میانه ی این وسعت بی نهایت یکنفر ایستاده و نمی داند مسیر چیست و زندگی کدام است و چه باید کرد.در چنین وضعیتی فشار آوردن به خود برای انجام کاری، بیشتر از هر چیزی به آن روح نیمه جان آسیب می زند.باید بگذاری بگذرد، شاید آسمان تیره از سر کرامتش حفره هایی باز کند و نور را برایت عبور دهد، آن گاه کلمات از سرانگشتانت سر می خورند و خودشان روی صفحه می نشینند.همین متن اولین تمرین باشد برای آغاز نوشتن در یک روز آفتابی، روی صندلی عقب ارابه ای به سمت محل کار که از قضا در و دیوارش با پیراهن و موبایلم یکسان است.همگان قرمز...White RavenWhite RavenThu, 30 Apr 2026 20:30:59 +0330