https://virgool.ir/feed/@beheshtyakh43fa2026-11-12 02:25:48https://files.virgool.ir/upload/users/1308365/avatar/2j6Qb1.jpeghttps://virgool.ir/@beheshtyakh43https://virgool.ir/@beheshtyakh43/من-به-این-سال-امید-دارم-c6gxx9qh0xfgاز همان روز های اول، ارادتمان دو طرفه بود. سیمین خانوم به من علاقه ی خاصی داشت و من به سیمین بانو. آن زمان ها سیمین خانوم زن جوانی بود با چهار تا فرزند کوچک، زمی رعنا و لاغر با چشم و ابروان تیره. چهره اش شاید نه چندان در نگاه دیگران، ولی در نگاه من، زیباترین بود. هرسال، خانه تکانی هایش روز های شیرین من بودند. وقتی حوضِ حیاط پر دختشان را میشست، نگاهش میکردم. وقتی رویری های زرشکی و سبز و خاکستری اش را میپوشید و کمی از موهای صافش را، از جلوی روسری ای که گیره ای دو طرفش را وصلِ هم کرده بیرون میگذاشت، نگاهش میکردم. آنقدر نگاهش میکردم که گویی تا آخر دنیا کاری جز نگاه کردنش نداشتم. امسال هم، موهایش سپید شده، زانوانش کم توان شده، بدو بدو اش تمام شده، بچه هایش بزرگ شده ست، ولی...ولی باز هم میخواهد با دستان خودش خانه را بتکاند. چند سالی بود از وقتی که آقا عباس، شوهر خدابیامرز سیمین بانو فوت کرده، حوصله ی این کار ها را نداشت. اما من دلم به سال جدید روشن است. سالی که نیامده حوصله ی سیمین خانوم را بیاورد، مگر میتواند بد باشد؟امسال هم سیمین بانو، مثل ۳۰ سال پیش، روبرویم می ایستد، پیس پیس، تمام تنم را مملو از اسپزی های تمیز کننده میکند. دستمالش را به شکل دورانی رویم میکشد و ارام زیر لب میگوید: قربان شیشه های رنگی ات...سیمین خانوم عاشق شیشه های رنگی ام بود و هست. آن زمان ها پنجره های رنگی بسیار مورد پسند خانم های خانه بود و این شد که سیمین بانو و آقا عباس، من را انتخاب کردند و وصل دیوارشان شدم. عینکی شدم که از پشت آن، سیمین خانوم چشم انتظار عباس آقا مینشست و دلش تاپ تاپ میکرد. عینکی که از پشت آن کاشی های حیاط و آبیِ آسمان و باغچه ی سبزِ پر گل را میتوان دید. پس از مدت ها خاکِ بر اندامم پاک شد، برق زدم، صدای قیژ قیژم در آمد. من به امسال امید دارم :)پ ن: خوشحال میشم نظرتون رو بخونم و بدونم که چقدر خوشتون اومده، و چقدر توی ذهنت ن تصویر ساخته و ایراداش چیهعیدتون هم پیشاپیش مبارک باشهیخ در بهشت ?یخ در بهشت ?Mon, 14 Mar 2022 12:29:28 +0330https://virgool.ir/@beheshtyakh43/پیرمردی-از-میان-عبادت-hlvc4dktkeiaپیرمرد خمیده ی عجیبی ست...مهربان، مهمان نواز،کم سخن، ترک زبان، که البته گوش هایش کمی ضعیف است. از زمانی که به یاد دارم پیر بود، پیری در میان عبادت. سجاده اش همیشه پهن است. شب ها مشغول نماز شب و و قران خواندن، صبح تا شب را هم اگر مشغول غذا خوردن نباشد، به همین کار مشغول است. البته به یاد دارم قبل از کرونا، همنشین عصرانه ی پیرمرد های پارک هم بود. بگذریم...همیشه سوالم بود که جوانی این پیرمرد چگونه گذشته؟ همینقدر اهل عبادت؟ اصلا کِی فرصت کار، برای سیر کردن شکم هفت هشت تا بچه اش میکرد؟ اصلا...اصلا آدمی مگر چقدر توان دارد که تمام حوصله سر رفتگی ها و وقت های خالی اش را با خدایش پر کند؟ همیشه یک کلاه قهوه ای ساده به سر دارد، حتی در تابستان. میگویند سردش میشود. اما خدایا، مگر در گرم ترین حالت کره ی زمین هم میتوان چای نوشید، کلاه به سر داشت و بافت به تن؟شاید هم اثرات پیری ست...پیری عجیب است. و بسیار برایم ناشناخته. بعضی از دوستانم رویای در اوج رفتن دارند. اما من چی؟ من دوست دارم پیر شوم. میخوام پیری را بچشم. پ ن: خوشحال میشم نظرتونو درباره نوشته م بدونم?یخ در بهشت ?یخ در بهشت ?Fri, 10 Dec 2021 20:32:20 +0330https://virgool.ir/@beheshtyakh43/رقص-در-میان-نور-و-شمعدانی-mlkk9msdg7jaپاهایم که دیگر چون گذشته پر توان نیست، فرشی که گوشه اش کمی پاره شده را لمس میکند. لمس میکند و و قدم بر میدارد و می گذرد. خانه ام روشن است. خانه ام پر نور است. نور را از همان اولین روز دوست داشتم. تاریکی افکار مزاحم و خستگی روح و تن است. نور، نشانه ی خدا و زندگی و سرزندگی ست. گلدان شمعدانی ام دارم. شمعدانی و خانه ی پر نور، عالی تر از این مگر داریم؟ اما نه، صبر کن. یک پیرزن که دامن کوتاه تا زانو و بلوز ساده به تن دارد و حالا که به آینه ی با حاشیه ابی رسیده، و نگاهش میکنم، این خانه را کامل میکند. پیرزنی که دیگر موهای مشکی پر پشتش سفید و تو خالی شده‌. شاید زیاد هم بد نیست، موهایم پر نور شده‌. پیرزنی که لب هایش چروک شده و قدش کمی خمیده. ولی همچنان خنده به لب دارد. خنده ای از عمق وجود. از چاه دل. به گذشته، به تمام سال های زندگی ام که فکر میکنم، میبینم راضی ام. از ازدواج نکردنم راضی ام، از زندگی ساده ام راضی ام، از رقصیدنم...بیش از هرچیز در این دنیا از رقصیدنم راضی ام. چند وقتی ست نرقصیده ام، طول خانه ام را آهسته آهسته طی میکنم. موسیقی میگذارم و صدایش را گوش کر کن زیاد میکنم. یکی از همان قدیمی ها را گذاشته ام. اصلا انگار موسیقی قدیمی، غرق جادویی ست که موسیقی های جدید ندارند. شاید غرق عشق، یک عشق اصیل و واقعی. دست هایم هنرمندانه میگردانم، پاهایم را هرچند سخت، همراه میکنم و میرقصم. به یاد ۶۰ سال پیش، روز های ۱۲ سالگی و اولین رقص های سرحالم، می افتم. من دختری بودم از جنس رقص. از سرزمین رقص. حالا ام همانم، تنها کمی موهایم پر نور شده ست :)پ ن: خوشحال میشم نظرتون رو بخونم :)یخ در بهشت ?یخ در بهشت ?Mon, 15 Nov 2021 02:07:39 +0330