https://virgool.ir/feed/@becچیزهایی که معمولا توی بیو مینویسم اصلا متناسب با شبکه های داخلی نیست.fa2026-11-11 23:35:43https://files.virgool.ir/upload/users/33674/avatar/WURc07.pnghttps://virgool.ir/@bechttps://virgool.ir/@bec/نامه-شماره-هشت-a1ktqrh2uxsi تو یه کتاب وقتی نیچه گریست نیچه یه تئوری میده که اون منو بیشتر میترسونه.برای اینکه به طرف کمک کنه زندگیش رو جمع و جور کنه بهش "میگه فرض کن وقتی مردی نه بهشت و جهنمی هست و نه پایان و سیاهی مطلقی، تو به عنوان همین آدمی که هستی دوباره متولد میشی و قراره این لحظات رو از اول زندگی کنی و تا آخر بری. جوری زندگی کن که وقتی بهش فکر میکنی برات مثل کابوس نباشه، بلکه از فکر تجربه کردن اون لحظات غرق شادی بشی."برای من همچین فکری کابوسه، امیدوارم وضعیت تو بهتر از من باشه.becbecSun, 28 Apr 2019 22:58:28 +0430https://virgool.ir/@bec/نامه-شماره-هفت-ciwezqlszq6w دارم قهوه آماده میخورم و دونات شکلاتی میدم بالا. یه لحظه این ترکیب دونات و قهوه و چک کردن ایمیل ها انقدر بهم حس فرهیختگی داد که گفتم بهت ایمیل بزنم :)))دیشب خوابتو دیدم. شاید بهتر باشه بگم امروز صبح خوابتو دیدم. چون همچین خواب های عجیب و قاطی رو صبح ها میبینم. مخصوصا وقتی که شب قرص خواب خورده باشم. یه وضع عجیبیه.خواب دیدم رفتیم تلگرام و عکس فرستادی و یه مرد 40 ساله با صورت عجیبی. از اون جایی که تا حالا ندیدمت خواهشمندم یه تصویر برام ارسال کنی :))))ارع خلاصه دیگه چی خواب دیدم.. اممم.اهان. سیل اومده بود. خیلی خواب ترسناکی بود.من مدرسه قدیمیمون بودم. و حس خوشحالی داشتم چون مدرسه قدیمیم بودم ولی دانش اموز نبودم. تو کتابخونه پیش طلارمی بودم.(کتابدار سابق مدرسمون)یه دفعه یکی اومد تو گفت بریم. گفتیم کجا؟ گفت قبلا هشدار داده بودند سیل میاد ولی همین "الان" داره میاد. باید مدرسه رو تخلیه کنیم.وسیله های من اونجا بودند. من داشتم فکر میکردم که باید چیارو بردارم.(خیلی جالبه. باید بهش فکر کنیم که الویتمون بین اشیا فیزیکی چیه و اگه بخوایم بریم یه جایی و احتمالا دیگه برنگردیم چیا رو باید با خودمون ببریم.)یادمه دفترخاطراتمو برداشتم. هر چی باشه من نوشته بودم که فراموش نشم. و ال استار قرمزمو :)))که البته در طول خوابم گم میشه و من فکر میکنم که جاش گذاشتم توی مدرسه. و در حالی که کل مدرسه خالیه من برمیگردم اونجا تا کفشامو بردارم. مسیر بازگشت پر پیچ و خم و عجیب کوهستانی و پر از دشمن(علامت تعجب) بود.ولی خب خیلی رویای شفافی بود و من گرخیده بودم. توی راه رفتن به مدرسه یه مسیر کوهستانی بود و یکی که دنبالم میکرد. داشتم فکر میکردم که الان من دارم در راه خدا یه کاری انجام میدم و اگه بمیرم شهید محسوب میشم :)) نمیدونم چرا همچین چیز شری اون موقع به ذهنم  رسید. با پام زدم به یه صخره و افتاد روی طرف. توی موقعیت خیلی مسخره و بدی بودم. عین بز کوهی  که روی صخره های صاف وایمیسته. و توی همون لحظه به خودم گفتم من چرا دارم انقدر خودمو عذاب میدم؟ این فقط یه خوابه. و پاپ!! کل رویا ترکید و من بیدار شدم.البته مثل بقیه کابوس ها از ترس نمیتونستم دست و پامو تکون بدم :)))اره فلسفه توصیف خواب هامو نمیتونم برات توضیح بدم ولی خب سر صپی بود و من خبری جدید تر از خواب سر صپیم نداشتم.پایانbecbecSat, 20 Apr 2019 09:47:23 +0430https://virgool.ir/@bec/نامه-شماره-شش-blc5elswgxc0 Apr 17 at 7:20 PMمن به زبان دیگری:یک روز تصمیم می‌گیری از چیزهایی که روزگاری بیش‌ترین دلبستگی را بهشان داشتی، لحظه به لحظه کم‌تر حرف بزنی. و وقتی این‌کار لازم می‌شود مسلماً تلاش زیادی هم می‌برد. از شنیدن حرف‌های خودت عقت می‌گیرد، کم حرف می‌زنی. دست می‌کشی. سی سال شده که حرف زده‌ای. دیگر دلت نمی‌خواهد حق با تو باشد. دیگر حتی هوس نگه‌داری جای کوچکی که بین لذت‌ها برای خودت کنار گذاشته‌ بودی از بین می‌رود. از خودت بیزار می‌شوی. از این به بعد کافی است غذایی بخوری. گرمایی برای خودت دست و پا کنی و روی راهی که به هیچ منتهی می‌شود تا می‌توانی بخوابی.- لویی‌فردینان سلین، سفر به انتهای شب‌becbecWed, 17 Apr 2019 23:40:34 +0430https://virgool.ir/@bec/نامه-شماره-پنج-c91saiftqdnrآدم همیشه فکر میکنه که فقط انسان های منزوی میتونند دگرگون شده و اجتماعی بشند ولی امکان نداره که به طور عکس هم اتفاق بیفته.الان هم نمیدونم چه اتفاقی برای من افتاده. این انزواطلبیم رو نمیدونم به خوداگاهم ارتباط بدم یا به ناخوداگاهم.خلاصه اینکه من جزو هر دو گروهم.بعد از ۱۶سال گوشه گیری،سه سال زندگی اجتماعی, از ارتباط با اکثر ادم های دور و برم بیزارم.شاید مشکلم ارتباط کلامیه. صداشون روحمو خراش میده. به حدی که میخوام جفت گوشامو ببرم و پست کنم برای معشوقم. تو جمع های بیش تر از سه نفر نمیرم. گروه های تلگرامی با بیش از سه عضو رو میوت میکنم. تلفنمو سایلنت میکنم و گه گداری سری بهش میزنم.شایدم مشکل صداست. حتی آهنگ هم نمیتونم گوش بدم. انگار به جای همه ی اون ملودی های زیبا و شعر های ناب روی تخته گچی ناخون میکشند. آهنگ های مورد علاقمم رو هم نمیتونم تحمل کنم. فقط در یک صورت میتونم اهنگ گوش بدم. اونم اینه که به قدری صدا رو زیاد کنم که اهنگ ماهیتشو از دست بده. اون وقت یه موج میشه توی گوشام, توی دستام, توی پاهام. منم سرمو تکون میدم و کانگرومنشانه توی اتاق تردد میکنم.هنوز نمیدونم مشکل از کجاست. از ضمیر های شخصیتیم. از حساسیت گوشم. یا از بی کیفیتی اطلاعات شنیداری.میشینم روی کاناپه. نویزگیرمو میزارم توی گوشم و تا اون جایی که میشه صداهای اضافه ی زندگی رو حذف میکنم. جهان ساکت و اروم میشه. مصل مارک رنتون توی فیلم قطاربازی.وقتی هروعین رو تزریق کرد و زمین یک متر فرو رفت و اون رو می بلعید. حس میکنم مصل همونه. یه متر دور تر از زندگی. چقدر این فاصله کوتاه ولی مسرت بخشه. گاهی به کر شدن اکتسابی هم فکر میکنم. برای کسی که شیفته موسیقیه چیز وحشتناکیه. برای کسی که شغل یا هدف مورد علاقه اش به شنیدن بستگی داره هم چیز ناجوریه. نابود کننده ست. (محمدرضا میگه بتهوون رو ببین تو اخه. میگم بابا حالا این تو ماحتحتشم عروسی نبوده که ناشنوا شده)من کشته مرده موسیقی نیستم. تازه وقتی ناشنوا هستی هم کلی کار میتونی بکنی. شغل های بی نیاز از شنیدن هم داریم. در حد اشاره یا دو کلمه نوشتن هم کار ادم راه میفته. کار دفتری. خیاطی. یه کتاب دار خسته. و در کل هر کاری که با چند زنجیره کار دیگه بین شما و ادمی فاصله داشته باشع.اقامون بُل هم خیلی درباره سکوت فرمودند. از زبان هانس در باب حربه ی خوبی بودن سکوت یا در قالب داستان کوتاه" مجموعه سکوت دکتر مورکه".خلاصه اینکه مکافاتیه.becbecSun, 07 Apr 2019 13:39:18 +0430https://virgool.ir/@bec/نامه-شماره-چهار-cy8tvflxmtsa (سلیا همه اش تقصیر توست. جنازه‌ی مرا می‌بینی که توی استخر غوطه میخورد. بدرود. اومبرتو.)سلیا تلو تلو خوران و یادداشت در مشت بیرون آمد و مرا دید که دمر توی آب غوطه میخورم، درست مثل مگسی که در ظرف ژله گیر افتاده. وقتی توی آب شیرجه رفت تا مرا نجات دهد و یادش آمد شنا بلد نیست، بیرون آمدم.متهم ۳۳۸۴۱۲_تام فوردbecbecSat, 30 Mar 2019 18:58:22 +0430https://virgool.ir/@bec/نامه-شماره-سه-njmhs8xhwyif دیشب یه خواب عجیب دیدم. شایدم صبح. عموما خواب هایی به این پیچیدگی رو صبح ها میبینم.یه فضای باز بود. شایدم نبود. یعنی فضای بسته ولی بزرگ. ردیف به ردیف صندلی های تک نفره مثل مدرسه گذاشته بودند. نکته عجیبش این بود که هر پنج شش ردیف یه برهه ای از زمان رو نشون میداد و همون پنج شش تای پشتی زمانی رو نشون میدادند در گذشته ی ردیف های جلویی. یکم بد توضیح دادم میدونم.حالا از کجا اینو میدونستم. من تو ردیف های جلویی بودم و همه ادم هایی که کنارم بودن توی ردیف های پشتی به همون شکل نشسته بودند. نریمان هم بود. نریمان کنارم نشسته بود. روی گوشش زخم شده بود. ولی انگار به جای خون اکریل بیرون میریخت و برق میزد. دست بردم گوششو تمیز کنم ولی پسم زد. این اتفاق معمولیه که تو اکثر خواب های مربوط به اون میفته. برگشتم به سحر گفتم این چرا اینجوری میکنه؟ سحر اونورش نشسته بود. سحر گفت من درستش میکنم. هر بار که میخواست زخمشو تمیز کنه دردش میگرفت و من هم اون درد رو حس میکردم. سحر گفت وقتی یکی یکی رو دوست داره انقدر بهش احساس نزدیکی میکنه که همه ی درد هاشو حس میکنه. بهم گفت که باید برم و گذشته رو درست کنم. نباید بین ما این شکلی باشه.گذشته ردیف های پشت سر ما بود. منم از جام بلند شدم و رفتم عقب تر بشینم. ولی حقیقتا نمیدونستم باید چیکار کنم. نمیدونستم باید چی بگم.این قسمت های خواب زیاد یادم نیست. ولی حس و صورت خوبی برام نداشت.بعدشم یه سری حیوون های عجیب بودند توی چمنزار. یه جورایی تصورات خودم از کتاب موراکامی بود. سرزمین عجایب بی رحم و ته دنیا.ولی تک شاخ نبودند. یه چیزایی شبیه قوچ های عظیم. که با هم شاخ به شاخ میشند.خلاصه از اون خواب هایی بود که نمیخواستم ببینم.خواب هایی که مربوط به نریمانه  برای من حس های عجیبی دارند. چون تو خواب بهش یه احساس نزدیکی و خوبی دارم. تو خواب همیشه فک میکنم که میتونم درستش کنم. ولی نمیشه. برعکس بیداری که میدونم راه برگشتی وجود نداره.بدترین قسمت های خواب نه نریمان، نه این حس، بلکه اینه که من تو خواب امید دارم. چیزی که  بعد از اون هیچ وقت بهش معتقد نبودم و در حد ضمیر خودآگاهم سعی کردم نسبت به هیچ مسعله ای ندشته باشمش.becbecFri, 29 Mar 2019 11:39:51 +0430https://virgool.ir/@bec/نامه-شماره-دو-j2d2t6pyfvvc میخوام برات یه کرگدن نرم و صورتی و مهربون نامرئی بفرستم که هر وقت احساس تنها و ناامیدی کردی بغلت کنه.نگهداریش هم راحته، روزانه پنج دقیقه لبخند و ۴ ثانیه شادی عمیق میخوره.همین الان داره چمدونش  رو میبنده، من برم بهش کمک کنم گویا نمیتونه کاموا هاشو تو چمدون جا بده.بدرودیه.becbecSat, 23 Mar 2019 13:24:44 +0430https://virgool.ir/@bec/نامه-شماره-یک-pvz2bbzkhkkn نه مشکلی نیست، بلاخره ادم هر چی رو بیان نکنه مجبوره یه روزنه ای ازش رو یه جا بروز بده. خوشحالم که گفتیش. ناراحتم که همچین حسی داری.من چند وقتیه که وارد یه نقاهت احساسی شدم. این پروسه برای من باید ساده تر از تو باشه چون تقریبا ادم های گذشته من در دسترس من نیستند و دیدنشون نمیتونه خیلی هم اتفاقی صورت بگیره. یکی از این مراحل نقاهت، انکار گذشته ست. هر چی توی گذشته بوده رو انکار میکنم. انگار اتفاقی نیفتاده. اینجوری، مساعل برام کمرنگ تر شدن. درسته که گذشته رو کامل نمیشه فراموش کرد اما میشه یه لکه ی کمرنگش کرد. گذشته رو که از فیلتر رد کنیم تنها چیز به درد بخوری که ازش میمونه "تجربه" ست. بعضیا میگن گذشته چیزهای قشنگی داره که باید به یادشون اورد. کاملا موافق نیستم. باز هم میشه زیبایی ساخت. ما به اندازه ی زمان حال  و آینده برای ساخت زیبایی ها وقت داریم. کل بحثم اینه که اگه شرایطشو داری تو هم همین کارو کن. من واقعا حالم خوب شده. احساس گیجی، ناراحتی، درموندگی و غم میکردم. تنها چیزی که در حال حاضر برام مونده ترس و استرس کنکوره.(خنده ملیح)یکی از اولین راه هایی که برای فراموشی مساعل پیشنهاد میکنند از بین بردن متعلقات فیزیکی اون شخص یا اتفاقه. مثل دور ریختن یا از نظر پنهان کردن یادگاری ها. انکار گذشته هم تقریبا همچین اثری داره. مثل اتفاقات کتاب 1984 جورج اورول که تاریخ رو با عوض کردن روزنامه ها و کلا مستندات فیزیکی اون عوض میکردند و طی داستان متوجه میشدی که حتی شخص ویرایشگر هم نمیتونست به خاطر بیاره که کدوم واقعیه و کدوم جعلی. انکار گذشته شاید به نظر مثل متعلقات فیزیکی نیاد ولی خیلی شبیه. توضیحش توی این مثاله:فرض کن یه کتابی رو بخونی و یک قسمت از اون رو به طور پیوسته برای دوستات طی چند روز تکرار کنی.در حالت دیگه تو کتاب رو میخونی و میزاری کنار و دیگه به رخداد های اون فکر نمیکنی.بعد از گذشت چند روز در کدوم حالت قسمت های بیشتری از کتاب رو به خاطر میاری؟وقتی میگن متعلقات فیزیکی رو از نظر دور کن چون اشیا خیلی ملموس تر خاطرات رو به یاد ما میارند. دیدن، لمس کردن و حتی بوییدن اون ها میتونه خیلی راحت گذشته رو برای ما تکرار کنه. گذشته هم اگر چند بار در روز و هفته برای ما تکرار بشه جزعیات بیشتری رو نسبت به اون واقعه به یاد ما میاره. مثل همون قسمت هایی از کتابی که خوندیم. ولی اگه گذشته رو انکار کنیم، درباره ش با کسی صحبت نکنیم و سعی کنیم که بهش فکر نکنیم کم کم برای ما هم کمرنگ میشه. حتی شاید بعد مدت زمانی دقیقا به خاطر نیاریم که این اتفاقات واقعی بوده یا خیال و توهمی موهوم.شاید این روش برای تو یا هر کس دیگه ای جواب نده. ولی خب برای من جواب داده.الان نسبتا خیلی پوکر تر شدم. نسبت به گذشته و البته اتفاقات اخیر. این انکار گذشته فقط بخشی از این نقاهت احساسیه که دارم. یه سری چیز های دیگه هم هست که در طول هم حرکت میکنند ولی خب نتیجه اشون اینه که به چپم تر و پوکر تر از پیش بشم. که خب چیز بدی هم نیست. becbecSun, 10 Mar 2019 20:40:24 +0330https://virgool.ir/@bec/نامه-شماره-صفر-ppn9zs138lroمن شیفته ی نامه نگاری ام. هر چند چند سالی میشه که دستم به نوشتن هیچ چیزی نمیره. داستان های کوتاهم رو نیمه کاره رها کردم، نطق های طولانیم رو کوتاه کردم و حتی چت هارو هم به فرستادن یک گیف یا استیکر محدود کردند.ولی خب هیچ وقت نمیتونیم اینتراکشنمون رو به صفر برسونیم. ایمیل های نیمه طولانی که برای دوستانم میفرستم نمونه ای از این استثنا هاست.هر چند این راه ارتباطی متروک شده ولی خب من و سه نفر از نزدیکانم هنوز از این طریق در ارتباطیم.مثلا برای خبر های کوتاه مثل تنظیم قرار ملاقات هم از ایمیل استفاده میکنیم.ایمیل امروز سحر در این مورد بود که سه شنبه تولد زارا رو میگیریم، توی دانشگاه، سحر کیک میاره.خبری که میتونست توی اس ام اس، یک تماس کوتاه یا واتس اپ و تلگرام بفرسته. به هر حال ما مرده این گونه ارتباطات مجازی هستیم.فاعزه برای من نوشت که این ارتباط برای اون خیلی راحت تر از پیام دادن در شبکه های دیگه ست. همین که عکس پروفایلمو نمیبینه و زمان انلاین شدنم مشخص نیست بهش ارامش میده.گه گاهی بهم ایمیل میدیم و خیلی خلاصه و صفر و صدی حال و روزمون رو تشریح میکنیم مثل:امروز حالم خیلی بده، درس میخونم، کاش این روز ها تموم شه.یا کاملا برعکس:امروز حالم خیلی خوبه، درس میخونم، امیدوارم روز تو هم خوب باشه.البته همیشه این قدر کوتاه حرف نمیزنیم. با ایمیل های کوتاه یه شرح حال میدیم و بعد با پرسش و پاسخ و راه حل های تحلیلی، طول ایمیل هارو افزایش میدیم.نمیدونم چرا ولی ایمیل های من با رکسانا معمولا محتوای اموزشی داره. حتی وقتی میخوایم حال و احوال بپرسیم انگار یه جورایی به ما الهام میشه که توی استعاراتمون از کتاب هایی که خوندیم یا فیلم هایی که دیدیم یاد کنیم. ته ایمیل ها هم میگیم اینو بخون خیلی خوبه. یا اینو ببین خیلی جالبه.به هر حال این شیوه ارتباط خیلی دوست داشتنی و صمیمی تر از راه های ارتباطی که تا الان داشتم.اول که این اکانت در ساختم میخواستم با روزنامه نگاری خام زندگیم شروع کنم ولی خب بعد از یه مدت با توجه به محتواشون تصمیم گرفتم از این کار صرف نظر کنم.ولی به این طریق میتونم یه آرشیو طبقه بندی شده از ایمیل های جالبم به دوستام داشته باشم که در هر زمانی بتونم بهشون مراجعه کنم. حالا در این بین یه چند نفری هم بخونند، مشکلی نیست.پ.ن: اگه دوست دارید از طریق ایمیل با من در ارتباط باشید، آدرس ایمیل اتون رو همینجا بزارید. فردی هستم بسیار ایمیل دهنده.(ایموجی با خنده ی ملیح)becbecSun, 10 Mar 2019 12:46:35 +0330