https://virgool.ir/feed/@bavisionیک حرکت خودجوش برای مهندسی کردن زندگیfa2026-11-12 14:21:49https://files.virgool.ir/upload/users/185972/avatar/tSiFzV.pnghttps://virgool.ir/@bavisionhttps://virgool.ir/@bavision/خوشحالی-یک-سوال-اشتباه-است-nkhtnixnvixxخوشحالی یک سوال اشتباه است1. ما در مورد خوشحالی چه می دانیم؟ - برای سال های سال، من نوشته ام که فکر کردن درباره خوشحالی دیگران کاری بی ثمر است. خوشبختی و خوشحالی یک نقطه نیست. و اگر شما به آن به منزله یک مقصد نگاه کنید، هرگز خوشبخت و خوشحال نخواهید شد.این نگاه من را در مقابل ده ها کتاب معروف "چطور خوشحال و خوشبخت باشیم" که در ده سال گذشته چاپ شده اند قرار داده است و من را مجبور به دادن توصیه هایی خلاف موضوعات روانشناسی مثبت کرده که در ده سال اخیر به شدت رایج شده است.کریسمس، امسال برای من زودتر از سال های پیش آمد. چون حدود چند ماه پیش، یک مقاله چاپ شد که هزاران تحقیق انجام شده در طول چند دهه درباره شادی را آنالیز می کرد که نشان دهد ما تابحال چه قدر یادگرفته ایم که مردم را خوشحال تر کنیم.نتایج واقع مصیبت بار بودند. نه تنها ما نتوانسته بودیم در خوشحال تر کردن مردم بهتر شویم، بلکه تمام برنامه های فکر شده و طراحی شده هم اثر به مراتب کمتری نسبت به بیست سال گذشته داشتند.اگر یادتان باشد، چندماه پیش درباره این صحبت کردم که چطور روان درمانی با بیش از نیم قرن تئوری سازی و مطالعه، هنوز بیش از آنچه در دوران فروید بود موثر نبوده است. در دهه 1990، مارتین سلینگمن اعلام کرد که روانشناسی دیگر هرگز روی آنچه حال مردم را بد کند، تمرکز نمی کند، درعوض روی آنچه که باعث خوب شدن حال مردم شود مطالعه می کند. ایده این بود که ما اگر بتوانیم خوشبختی و خوشحالی را کمیت بندی و اندازه گیری کنیم، می توانیم یاد بگیریم که آن را ارتقا بدهیم... و همه بعد از آن می توانند با خوشحالی زندگی کنند.با این حال به نظر می آید ما همچنان گرفتار همان مشکل در یک عصر دیگر هستیم. همانطوری که دهه ها تئوری سازی برای کم کردن ذره ای از رنج انسان ها بی ثمر و ناکام بود، دهه ها تئوری سازی هم برای بیش تر کردن خوشحالی و خوشبختی انسان ها ذره ای موثر واقع نشده است.در همین حین، حوزه روانشناسی مثبت کارهای کوچک بیش تری نسبت پروفسورهای روانشناسی در نوشتن کتاب های پرفروش خودیاری و انگیزشی با نسخه های به قولی علمی با همان توصیه هایی که در کتاب های خودیاری معمولی وجود دارد انجام داده اند.خراب کاری های مانند این هستند که اسم و رسم این کار را خراب می کنند.درواقع مشکل روانشناسی متدهای آن نیست. ما می دانیم که تراپی موثر است و کار می کند. ما می دانیم که چیزهای خاصی هستند که مردم را خوشحال تر می کنند.مشکل اصلی روانشناسی سوالاتی است که پرسیده می شود.درست شبیه چیزی که در کتاب هنرظریف رهایی از دغدغه ها گفتم که اگر شما به چیزهای اشتباهی اهمیت دهید، مهم نیست که چه قدر سخت یا موثر یا سازنده کار می کنید، شما در آخر خودتان را در جای غلطی پیدا می کنید، مشابهاً، اگر شما سوالات اشتباهی هم بپرسید، مهم نیست که چه قدر اطلاعات جمع کردید، یا چه قدر مطالعه داشتید، جواب های شما کاملاً بی معنی خواهند بود.2. خوشحالی همان سوال اشتباه است – مشکل تمرکز کردن روی بیش تر کردن خوشحالی خیلی شبیه مشکل درخواست کردن برای از بین بردن ناراحتی یا اضطراب است.عواطف به خودی خود ارزش ندارند. به خاطر همین، من می توانم به دلایل عالی ای خوشحال باشم یا اینکه می توانم به دلایل افتضاحی خوشحال باشم. من می توانم به دلایل عالی ای مضطرب باشم یا می توانم به دلایل افتضاحی مضطرب باشم. ارزش عواطف در دلیلی است که باعث آن می شود نه خود آن احساس به تنهایی.اینجا مثال قوی ای از چیزی که می گویم را می زنم. تد باندی (قاتل زنجیره ای) به طرز مسرورانه ای درحالی که داشت ده دوازده نفر از قربانی هایش را به قتل می رساند، شاد و خوشحال بود. آن قربانی ها بالاترین حد احساساتی بودند که در زندگی اش تجربه کرده بود. او حتی به شکل تقریباً روحانی و معنوی ای از کشتن قربانی هایش صحبت می کرد. با تمام این اوصاف، او هیچ افسوس و پیشمانی ای نشان نداد و به طور کامل تا لحظه اعدامش راضی و مسرور بود.برعکس آن، سربازان جنگ جهانی اغلب از پیشروی جنگی و غنائم بدست آمده به عنوان والاترین و عمیق ترین تجربه شان در زندگی می گویند. درحالی که این برخلاف واقعیتی است که می گوید آن ها در ماه های پایانی جنگ به شدت رنج می کشیدند، خشونت، بیماری و مرگ بی رحمانه ای را تجربه می کردند. و اغلب افسردگی شدیدی را وقتی به خانه می آمدند برای سال های بعد از آن تجربه می کردند.مشکل تلاش برای اندازه گیری و بهینه کردن خوشحالی این است که خوشحالی بی نهایت مفهومی است. هر استراتژی یا تکنیکی که اتخاذ کنیم تا امروز خودمان را خوشحال کنیم، تبدیل به سنگ بنایی برای خواست ها و علاقیات فردایمان می شود.این دلیلی است که می گویم بهتر است بی خیال کل سوال خوشحالی و غیره بشوید. به جای آن روی پیدا کردن کارهای بامعنی و روابط بامعنی تمرکز کنید. اگر بتوانید از پس هردوی آن بربیایید، خوشحالی خودش از خودش مراقبت می کند.3. چطور یک زندگی بهتر بسازیم – حقیقت این است که ما درواقع در فهمیدن این که انجام چه کاری در آینده به نفع ماست، خوب نیستیم. بنابراین، من روش خیلی آسانی را برای رسیدن به اهداف انتخاب می کنم. ارزش و اهمیت اهداف به راهنمایی و جهتی است که به من می دهند، نه پیشرفت و ترقی ای که برایم به وجود می آورند. من از اهداف بیشتر به عنوان یک راهنما استفاده می کنم تا هرچیز دیگر. و من به خودم این آزادی می دهم تا هر زمان که بخواهم آن ها را رها کنم.تهیه و ترجمه شده توسط وب سایت باویژنمنبع: markmanson.netباویژنباویژنThu, 07 Jan 2021 15:17:17 +0330https://virgool.ir/@bavision/"افراد-واقعاً-موفق-تقریباً-به-هر-چیزی-نه-می-گویند"-وارن-بافت-flfoucfpiteoوقتی به مردم می گویم که وارن بافت از قانون پنج ساعت پیروی می کند و 80 درصد وقتش را مشغول تفکر و مطالعه است، آن ها یک واکنش سریع و قابل پیش بینی دارند: "خب، او این کار را می تواند انجام دهد چون او وارن بافت است، یکی از ثروتمندترین انسان های دنیا. من هیچ وقت نمی توانم این کار را انجام دهم."در حالی که این پاسخ می تواند به افراد احساس بهتری راجع به خودشان بدهد، اما قطعا آن ها را باهوش تر نمی کند.چون واقعیت این است: بافت اکثر زمانش را از وقتی که در دبستان بوده به مطالعه و تفکر پرداخته است. داشتن پول زیاد و یک کمپانی بزرگ یک دفعه ای به شما زمان خالی نمی دهد.زمان خالی داشتن هیچ وقت جزو پیش فرض ها نبوده است. مردم یک دفعه ای در جریان بزرگ زمان خالی نمی افتند تا وقتی که بازنشست نشوند. به جای آن، زمانی خالی داشتن نتیجه یک استراتژی است. این نتیجه نگاه متفاوت به زمان داشتن است.کنجکاوی راجع به این استراتژی خاص وارن بافت من را به سمت خواندن چندین کتاب، نامه و مقاله و تقریبا دیدن تمام مصاحبه های او کشاند.و هیچ اشتباهی درباره او نشده است... پشت این رفتار شاد او محکم و استوارترین و بی رحم ترین اولویت دهنده (به طرز خوبش) دنیا وجود دارد.در زیر 6 استراتژی برتر وارن بافت که در کل حرفه اش از آن استفاده کرده تا زمان زیادی برای مطالعه و فکرکردن داشته باشد آورده شده است. من شما را دعوت می کنم تا آن ها را عیناً انجام دهید تا شما هم زمان بیشتری برای انجام دادن کار هایی که برای شما مهم تر هستند داشته باشید.همانطوری که شما این استراتژی ها را می خوانید، آگاه باشید که این ها فقط یک سری استراتژی تصادفی که مانند لیست های اینترنتی کنار هم گذاشته می شوند نیستند.یک الگوی عمیق تر در آن وجود دارد که اکثر مردم متوجه نمی شوند. #اولین الگوی ذهنی او.استراتژی بافت 1#: کارهای سرگرم کننده را حذف کنبافت تقریباً تمام فعالیت های مدیریتی واجب را از برنامه ریزی هایش حذف کرده است:· او هیچ وقت با آنالیز کننده ها صحبت نمی کند.· او به ندرت با رسانه های صحبت می کند.· او به رویداد های صنعتی شرکت نمی کند.· او تا حالا بیرون نیویورک در اوهامای نبراسکا تقریباً برای تمام عمر کاری ای زندگی کرده است.· او به ندرت هر دوره همی داخلی مانند دوره همی مدیران را شرکت می کند.چیزی که حائز اهمیت است این است که این تصمیمات اتفاقی گرفته نشده اند. آن ها به یک مقاومت پایدار و مداوم نسبت به فشارهای اجتماعی نیاز دارند.ما این بینش را دریافت می کنیم که بافت چطور تمام حواس پرتی ها و وظایفی که سکان دار فردی اش مایکل فلینت را بهبود می دهد. بافت یک بار به فلینت استراتژی سه مرحله ای اش برای اولویت بندی را آموزش داد و من از شما می خواهم که آن را همین الان امتحان کنید تا پیام آن را درک کنید:1. اول، بافت فلینت را مجبور کرد که 25 هدف اصلی اش را روی یک کاغذ بنویسد. شما هم الان این اهداف را بنویسید.2. بعد، به او گفت که دور 5 تا از مهم ترین هایش خط بکشد. تا الان، اتفاق خاصی نیست.3. نهایتاً، به او گفت که آن 20 تایی که دورشان خط نکشیدی را بردار و داخل لیست " به هر قیمتی از آن اجتناب می کنم" بگذار. این مرحله ای است که شما نبوغ واقعی اولویت بندی بافت را می بینید. در این نقطه، اکثر مردم روی آن 5 تا هدف تمرکز می کنند و به طور متناوب روی بقیه اهدافشان کار می کنند. ولی بافت اینطور نمی کند. او به فلینت توصیه کرد "مهم نیست که چه می شود، این اهداف هیچ توجه و تمرکزی از تو نمی گیرند تا زمانی که تو در 5 تای اول به موفقیت برسی."استراتژی بافت پایه علمی ای دارد که به قانون 20/80 معروف است:20% اولویت های ما به سادگی 80% نتایج ما را به وجود می آورند.پنج اولویت اول بافت همان 20% درصد آن 25 تا هستند. برای مطالعه بیشتر راجع به قانون 20/80، مقاله من را بخوانید. تهدید واقعی برای زمان ما حواس پرت کن های واضحی نیستند که ما فکر می کنیم کار را آن ها خراب می کنند. به جای آن، تهدید کننده های واقعی گرگ هایی هستند در لباس میش – کارهایی که به ما این احساس را می دهند که داریم سخت کار می کنیم ولی درواقع اندازه سر سوزنی جلو نمی رویم. استراتژی 3 مرحله ای بافت برای مقابله با این موضوع به وجود آمده است. چالش واقعی برای اولویت بندی کردن "نه" گفتن است! بله گفتن که کاری ندارد. کاری که سخت است نه گفتن به کارهایی است که به شما لذت خط زدن از to do لیست را می دهد – انجام یک وظیفه نسبت به دیگران، انجام کارهای آسان، یک ایمیل نوشتن.استراتژی بافت 2#: تنها با کسانی کار کنید که فکر می کنید می توانید با آن ها برای همیشه کار کنید"اگر نمی توانید کار کردن با کسی را برای تمام زندگی تصور کنید، یک روز هم با او کار نکنید." – ناوال راویکانتهمان طوری که بافت فعالیت ها را تحت نظر دارد، افرادی را نیز که با او کار می کنند به دقت بررسی می کند.بافت تنها با مدیرانی کار می کند که به آن ها اعتماد دارد و می تواند کار کردن با آن ها را برای دهه های آتی تصور کند. به طور کلی، او به طور معجزه آسایی مذاکرات و اهتمام زیادی قبل از خرید یک کمپانی را انجام نمی دهد. در واقع او مدیران کسب و کارش را زیاد تحت نظر ندارد. حتی بیشتر، او از مکالمه ها و ارتباطاتی که با این مدیران دارد بسیار لذت می برد.(به کلمه "اعتماد" توجه کنید. چراکه بافت از خرید کمپانی هایی حتی با وضعیت مالی عالی به خاطر اینکه به مدیرانش اعتماد نداشته دست کشیده است.)بافت همان اصول را برای افراد داخل تیمش هم تکرار می کند برای همین است که بسیاری از آن ها برای دهه های زیادی است که پیش او هستند.استراتژی بافت 3#: چیزها را بسیار بسیار ساده نگه داریدبافت تقریباً تمام کاغذبازی های درون کمپانی اش را از بین برده است. کارنامه کمپانی های برکشایر نزدیک به 400 هزار کارمند دارند، اما تعداد مدیریت کننده های مرکزی فقط 24 کارمند یا کمی بیشتر هستند. این یک تصویر از مهمانی کریسمس سال 2014 یکی از بزرگ ترین کمپانی های دنیا می باشد:زندگی شخصی بافت هم خیلی ساده است. او در یک خانه متوسط زندگی می کند ( همانی که برای 60 سال گذشته در آن بوده است)، و تنها 100 هزار دلار در سال خرج می کند.همانطوری که در حرفه مان، کمپانی مان و در زندگی مان رشد می کنیم، خیلی آسان است که درگیر پیچیدگی ها شویم. در حقیقت این یک امر نرمال است.همانطوری که وقتی شما سود بیشتری بدست می آورید، خیلی عادی است که کارمندان بیشتری استخدام کنید. همانطوری که وقتی پول بیشتری بدست می آورید، عادی است که بیشتر و بیشتر خرج کنید.چیزی که واقعا قدرت مند و خاص است این است که شما چیزها را ساده نگه دارید. این تلاش و مهارت زیادی می طلبد. و این بخشی از نبوغ بافت می باشد.خیلی عجیب است که این رابگوییم، اما یکی از ثروتمندترین انسان های دنیا هم ممکن است یکی از بزرگ ترین مینیمالیست ها باشد وقتی که سبک زندگی فعلی او را با حالتی که می توانست داشته باشید مقایسه کنید.استراتژی بافت 4#: روی موارد اندکی و باکیفیت تمرکز کنیدوارن بافت هرسال فقط به تعداد انگشتان دست سرمایه گذاری می کند.به یاد می آورم اولین باری که این را شنیدم، شوکه شدم. "چطور چنین سرمایه گذار ثروتمندی در طول تاریخ معامله های اندکی انجام می دهد؟"ویلیام تورنداک به ما جواب این سوال را در کتابش، استثنایی ها می دهد:بافت باور دارد که درآمد های استثنایی از سبدهای متمرکز بدست می آیند و ایده های سرمایه گذاری عالی هم محدودند. او همواره به دانشجویانش گفته که نتایج سرمایه گذاری هایشان زیاد می شود درصورتی که در شروع این حرفه به آن ها یک کارت با 20 محل سوراخ پانچ داده باشند که نشان دهنده تعداد سرمایه گذاری هایی است که می توانند در طول عمرشان انجام دهند.بافت فلسفه اش را این گونه توضیح می دهد که:"نکته مهم در سرمایه گذاری این است که فقط بنشینید و صدای قدم هایی که می روند را تماشا کنید و منتظر آنی باشید که درست جلوی نقطه مطلوب شما قرار می گیرد. اگر مردم فریاد می زدند شما نادیده بگیرید.استراتژی بافت 5#: روی موارد بلندمدت تمرکز کنیدبافت ریسک هایش را به طرز خارق العاده ای برای دوره های طولانی نگه می دارد.بافت یک مفهوم مشابه را در سرمایه گذاری روی دانش هم پیاده می کند که به او برای همیشه جواب می دهد. در تنها بیوگرافی معتبری که از او وجود دارد، مصاحبه کننده از چیزی که از او یادگرفته است می گوید:"چیزهایی که شما یاد می گیرید و روی آن سرمایه گذاری می کنید باید دانشی زایا باشند که بتواند تکثیر شوند و بسط پیدا کند. پس به جای یادگیری چیزی که فردا ممکن است کهنه و از دورخارج شود، مانند بعضی از نرم افزارهای خاص (که هیچ کس حتی دو سال دیگر از آن استفاده نمی کند)، چیزی را انتخاب کن که تو را در 10 تا 20 سال آینده هوشمندتر کند. این درسی چیزی است که من تا به الان از آن استفاده می کنم."من در مورد زمان مرکب توضیحات بیشتری در "چرا مردمان موفق 10 ساعت در هفته را روی زمان مرکب می گذرانند" نوشتم.)بافت تنها کسی نیست که تفکر بلندمدت دارد.سام التمن، بزرگ ترین شتابدهنده دنیا، به تفکر بلندمدت به عنوان "یکی از معدود فرصت های واسطه گری باقی مونده در بازار اشاره کرد." جف بیزوس موفقیت برنامه ریزی های جدید را در بازه های 7 ساله اندازه گیری می کند، درحالی که دیگر کمپانی های عام آن را در بازه های 3 ساله در نظر می گیرند. (من در مورد فلسفه تفکر بلندمدت بیزوس در این مقاله عمیق تر صحبت خواهم کرد.)استراتژی بافت 6#: از تکنولوژی های جذاب و تازه ای اجتناب کنیدافراد شاید فکر کنند که بزرگ ترین سرمایه گذار تمام دوران همیشه در جایگاه بالاترین تکنولوژی ها برای بروز ماندن قرار می گیرد.خیلی جالب است، که برعکس این حالت صادق است. اینجا چندین مثال وجود دارد:· او هرگز یک کامپیوتر در دفترش نداشت· او هرگز از یک تابلوی قیمت لحظه ای سهام استفاده نکرد· او حتی یک گوشی هوشمند نداردآن انتخاب های خاص چند چیز راجع به بافت را نشان می دهد:· بافت در مورد این که چه اطلاعاتی را نیاز دارد بداند تا روی چیزی سرمایه گذاری کند، بسیار روشن و شفاف است.· او آنقدر به تفکرش اعتماد دارد که حاضر نیست کاری که محبوب است را انجام دهد.· او فعالانه عوامل حواس پرت کن را از محیط اطرافش خارج می کند به جای آن که بخواهد روی نیروی اراده اش تکیه کند.اینجا نحوه آن که چطوری مدل ذهنی مرکزی بافت را روی خودمان اعمال کنیم وجود داردحالا شما می فهمید. زمان های خالی وارن بافت برای مطالعه و تفکر فقط یک خوش شانسی نیست. او زندگی اش را برای چنین چیزی طراحی کرده است.و این ها استراتژی های تصادفی نیستند... آن همه شان از یک مدل ذهنی نقادانه به وجود آمده اند – قانون 20/80 – حقیقتی که 20 درصد از تلاش های شما 80 درصد نتایجتان را در حوزه های مختلف زندگی رقم می زند. در هر زمینه ای از زندگی – روابط، سرمایه گذاری ها، تکنولوژی، اولویت ها – بافت یک استاد بی رحم در اولویت بندی چیزهای معدودی است که اهمیت دارند و حذف کردن چیزهای دیگر.پس، الان سوال این است: شما چطور مداوما و استادانه قانون 20/80 را در زندگی تان اعمال می کنید؟در حالی که فرآیند 3 مرحله ای بافت بسیار در سطح تئوری موثر است، بسیار در سطح عملی ناکارآمد عمل می کند و بسیاری از ریزه کاری هایی را که می تواند ما را از برنامه های اصلی خارج کنند، ندارد.برای مثال، قرار دادن چیزی در لیست "به هر قیمتی ازش اجتناب کنید" کافی نیست. این در تجربه من به کار و مهارت نیاز دارد تا بتوان از این کارها اجتناب کرد. به علاوه، اولویت بندی کردن نیاز به زمان دارد که این به این معنی است که شما بایستی یک عادت جدید بسازید و ساختن عادت های پایدار نیاز به کار سخت و مهارت دارد.پس، این یک دستورالعمل 13 مرحله ایست که من استفاده می کنم که شما هم می توانید برنامه هایتان با قانون 20/80 اولویت بندی کنید:1. ارزش های اصلی تان را مشخص کنید. وقتی که شما اولویت بندی را بدون داشتن ارزش های مشخص انجام می دهید، اهدافتان اغلب به نتایج پوچ و بیهوده ختم می شوند. بدون داشتن ستاره قطبی پر نورتان، اهدافی که برای خودتان تعیین می کنید اغلب نتیجه ارزش های فرهنگ هایی است که در آن بوده اید. بنابراین، اهدافتان واقعاً هدف های شما نیستند. من ابتدا در مورد تعیین باورهایم در "تفکر ارزش محور: مسیری به تصمیم گیری" خلاقانه یاد گرفتم.2. اهداف حقیقی تان را مشخص کنید. بدون داشتن اهداف شفاف و روشن، اولویت بندی روزانه تان تبدیل به کارهای اضطراری ای می شود که پاداش و نتیجه ای کوتاه مدت دارند که به شما احساس خوبی می دهند. داشتن ارزش های شفافی که هدف ها روی آن بنا شده اند شما را روی آنچه در کوتاه مدت و بلندمدت مهم تر است متمرکز نگه می دارید.3. برای اولویت بندی کردن زمان کنار بگذارید. من پیشنهاد می کنم برای این موارد در تقویمتان در ادامه حداقل زمان هایی رو کنار بگذارید: 15 دقیقه روزانه، 1 ساعت در هفته، 3 ساعت در هرفصل، 1 روز در سال.4. از هرآنچه باید انجام دهید یک لیست تهیه کنید. بیرون کشیدن آن از سرتان و نوشتنش رو کاغذ کمک کننده است و به برای انجام بقیه مراحل انرژی می دهد. من انجام این بخش را از کتاب چطور کارها را به سرانجام برسانیم دیوید الن یاد گرفتم.5. دور 20 درصد اولویت هایتان که 80 درصد نتیجه را به شما می دهند خط بکشید. اینجا جایی است که شما گندم را از کاه جدا می کنید. جایی است که فراتر از اطلاعاتی که سردرگمتان می کند می روید و از این که چه چیزی واقعاً اهمیت دارد دید پیدا می کنید و می توانید شرایط را تغییر دهید.6. قانون 20/80 را مانند هر مهارت دیگری که تمرین می کنید، تمرین کنید. اعمال کردن این قانون فقط این نیست که از خودتان بپرسید، "چه چیز برای من بیش ترین اهمیت را دارد؟" و ازش بگذرید. اولویت بندی یک مهارت است. با یادگرفتن و استفاده از مدل های ذهنی متنوعی مانند bottleneck analysis, ICE method, or the critical path approach نگاه های مختلفی به اولویت بندی خواهید داشت. هربار که شما اولویت بندی می کنید فرصتی است برای تمرین بهتر شدن در این کار.7. تنها و مهم ترین اولویت زندگی تان را تشخیص دهید. قانون 20/80 فراکتال است. به این معنی که در هر 20/80 یک 20/80 دیگر وجود دارد. خب اگر شما لیست 25 تایی را به 5 اولویت برسانید، می توانید این قانون را دوباره تکرار کنید تا روی تنها یک اولویت که به شما 80 درصد نتایج را می دهد متمرکز شوید. من توانایی کم کردن لیست اولویت ها را از کتاب The one thing یاد گرفتم.8. آن اولویت اول را اول انجام دهید. وقتی روز شروع می شود، ما بالاترین سطح انرژی و پایین ترین حواس پرتی را داریم. این بهترین زمان ممکن برای انجام سخت ترین ها یعنی مهم ترین فعالیت هاست. اگر آن اولویت اولتان را به بعدا موکول می کنید، احتمال دارد که آن کار آن روز انجام نشود. من مدیریت روز هایم را بر اساس سطح انرژی ام بر اساس کتاب The Power Of Full Engagement یادگرفته ام.9. معیارهای اولیه آن اولویت اول تان را اندازه گیری و جمع آوری کنید. ذهن معیارها را دوست دارد، مخصوصا معیارهای عمومی. این دلیلی است که شبکه های اجتماعی بسیار موثر ما را برای افزایش فالوورها، لایک ها و کامنت ها آموزش می دهد. وقتی این معیارهای بیهوده زیاد می شوند، ما احساس می کنیم داریم کاری از پیش می بریم و کار مهمی می کنیم. اما، دست آخر، اگر یک کسب و کار را شروع کنید چیزی که مهم تر است دنبال کردن سود است. اگر شما یک کسب و کار داوطلبانه را شروع کنید، چیزی که مهم تر است بهتر کردن دنیا است. اگر تلاش می کنید تا تنهایی را کاهش دهید، چیزی که مهم تر است این است که چه اندازه تعاملات باکیفیت با دوستانتان دارید. من از وقتی که داشتم برای تشخیص چندمعیاری که واقعاً در کسب و کارم مهم بودند و من روی آن ها از نگاهی دینی وقت گذاشتم و تمرکز کردم، یک شبه تغییر کرد. به محض اینکه این کار را می کنید، ذهنتان به طور اتوماتیک و ناخودآگاه به بهینه سازی این معیارهای مهم فکر می کند به جای فکر کردن به آن معیارهای پوچ و بیهوده.10. هرچیز دیگر را داخل لیست "به هرقیمتی اجتناب کن" بگذارید. فقط به خاطر این که بافت پیشنهاد می کند.11. برای لیست "به هر قیمتی اجتناب کن" یک پیش بینی قائل شوید. نکته اش این است... واقعیت این است که انرژی و نظم زیادی برای انجام ندادن کارهای لیست "به هر قیمتی اجتناب کن" نیاز است. اگر شما مصمم نباشید، احتمال دوباره به عادت های قبلی باز می گردید. برای این که مطمئن شوید این اتفاق نمی افتد، پیشنهاد می کنم قبل از آنکه اتفاق بیافتد، آن اتفاق را پیش بینی کنید. روزتان را تصور کنید و از خودتان بپرسید، "بگذار فرض کنم که برگشتم به عادت های قبلیم و حواسم پرت شده. علت چی بوده است؟" با آگاه بودن از عوامل حواس پرت کن قبل از این که اتفاق بیافتند به شدت شانس اجتناب از آن ها را بالا می بریم.12. تمرین نه گفتن بکنید. مشابه قانون 20/80، نه گفتن نیز یک مهارت است. این مهارت کمک می کند که شما باید کجاها نه بگویید و نگویید و چه تدبیری برای هر شرایط بیاندیشید که به خوبی پیش برود.13. هم مسئولیت پذیر باش هم کوچ شو . در تجربه من، من معمولا در برابر چیزهایی که مهم هستند مقاومت می کنم، چون من را با ترس ها و باورهای سمی و تخریب کننده ام روبه رو می کنند. بنابراین، من همیشه وقتی اولویت هایم را هر روز و هر هفته با دیگران به اشتراک می گذارم و وقتی که یک مربی مرا مجبور می کند تا بی رحمانه با خودم صادق باشم و به من بازخورد های تخصصی می دهد، موثرتر عمل می کنم. پاسخگویی و مسئولیت پذیر بودن به من کمک می کند تا پایم را روی گاز بگذارم و مربی گری و کوچینگ به من کمک می کند تا پای دیگرم را از روی ترمز بردارم.* * *هرکدام از این مراحل عمیقا حیاتی هستند. اگر یکی از این مراحل را انجام ندهید توانایی شما برای انتخاب اولویت های درست از بین می رود.همه ما 24 ساعت در روز وقت داریم. پس، هول کردن و عجله کردن کار ما را به اینجا می کشاند.تمرکز یکی از 20 درصد توانایی هایی است که 80 درصد نتایج زندگی هایمان را به وجود می آورد. به ما این اجازه را می دهد تا کاری را که ممکن است برای کسی 10 سال زمان بگیرد برای ما در یک سال انجام شود. حتی بیشتر، با تمرکز کردن روی معدود چیزهایی که در کار مهم تر هستند، می توانیم زمان را به زندگی شخصی مان برگردانیم تا سالم تر باشیم و زمانی بیش تری را با کسانی که دوستشان داریم بگذرانیم.اما یادتان باشد: برای آنکه به طور کامل از تمرکز بهره مند شوید، نیاز داریم تا به آن به عنوان یک مهارت سخت که توسعه آن سال ها زمان می برد نگاه کنیم. تمرکز کردن به نظر ساده می آید، اما به منابع شناختی و هیجانی فراوانی نیاز دارد تا تداوم پیدا کند. به همین دلیل از که هرکس قدرت تمرکز را می فروشد. ولی مردم کمی هستند که واقعاً متمرکز هستند.استراتژی وارن بافت الهام بخش ماست تا ماهم جزوی از آن افرادی باشیم که واقعاً تمرکز می کنند.این متن ترجمه ای است از سری مقالات مایکل سیمونز.باویژنباویژنFri, 01 Jan 2021 19:44:10 +0330https://virgool.ir/@bavision/چطور-حالمان-مثل-وقتی-که-در-سفر-هستیم-خوب-باشد؟-cpejjdkdlaflسفر یکی از بهترین چیزاییه که شما رو باانگیزه میکنه، چرا؟چون حالتونو خوب می‌کنه وقتی هم حالتون خوب میشه دوروبرتون رو پر از فرصت های متنوعی میبینین که میتونین بهشون برسین، مشکلاتی که میتونین حلشون کنین و حال خوبی که میتونین گسترشش بدین.ولی فقط شاید چند روز بعد از پایان سفر و برگشت به زندگی روتین همیشگی اون نگاه اون حس و انرژی رو از دست بدین، دوباره مشکلاتو پر رنگ تر حس کنین یا فرصت هارو دور تر ببینین و اون انگیزه و شور رو از دست بدین!من فکر می کنم دلایل خیلی جالبی برای این موضوع هست که با تموم شدن سفرتون دیگ حسشون نمی کنید و همه چیز میشه مثل روز اولش دلایل حتما خیلی بیشتر از چیزاییه که می خوام بگم ولی به نظرم اینا تاثیرگذارتریناشون هستن:1- رفتن به سفر با عزیزان و کساییه که دوسشون داری یعنی وقت گذروندن و تجربه کردن چیزهای جدید در کنار دیگران و این به تو حس آرامش خوبی میده.2- رها بودن و نداشتن هیچ مسئولیتی که توی زندگی عادی باهاش درگیرین شما رو از زیر فشارهای عدیده ای برای مدتی آزاد می کنه و این به شما حسی از آزادی و خوشی میده.3- در سفر شما در تکاپویین حرکت می کنین وفیزیولوژی و بدنتون رو به حرکت بیشتر و ماجراجویانه تری وا می دارین که خودش باعث ایجاد حس سرخوشی سلامتی بیشتری برای شما و جسمتون میشه.4- معمولا سفر به مکان هایی که نقش طبیعت توشون پر رنگ تره و شما ارتباط بیشتری با محیط طبیعی و باز دارین هم حال شما رو به سرعت بهبود و ارتقا میده.این چهار مورد به ترتیب از عمده دلایلی هستن که شما دنیا رو با کیفیت بیشتر و امکان تحقق یافتن بیشتری تصور می کنین و واقعاً هم اگر این حس رو داشته باشید با عملتون اون رو واقعی می کنین.بودن در کنار اشخاصی که شدیدا از همراهیشون لذت می برین توی هر نقطه ای باعث مسرت و شادی شما می شن و این ارتباطات خوب و قوی باعث انگیزه مند شدن و امیدوار شدن بیشتر شما نسبت به هر چیزی که سر راهتون قرار می گیره میشه، شما رو خوشبین می کنه، عملگرا می کنه، ریسک پذیر می کنه، و همه این ها به این خاطره که روابط با کیفیت حال شما رو باکیفیت می کنه و یک حال عالی یک زندگی عالی رو رقم می زنه.با این که امکانش نیست که ما آدما هرگز توی زندگیمون از مسئولیت ها رها شیم حتی توی سفر، چون حتی در سفر هم بایستی برای رفع نیازها دغدغه مند بود ولی فرق دغدغه های از جنس مسافرت با بقیه در یک نکته خیلی مهمه و اونم اینه که شما حاضرید با جون و دل کارای مربوط به سفرتون رو انجام بدین ولی آیا حاضرید بقیه کار ها رو هم با جون و دل انجام بدین؟پس سعی کنید توی زندگی تون توی مسیری قرار بگیرید که حاضر باشید هزینه آن را بدهید و زحمتش را بکشید آنوقت دیگر سختی آن هم برایتان از بین می رود. حتی اگر نقشه راه مناسبی برای زندگی تان داشته باشید، خیلی کمتر وقت و انرژی را از بیراهه رفتن هدر می دهید و سختی و دغدغه کمتری رو تجربه می کنید.تحرک و داشتن فعالیت های فیزیکی آن هم در شرایطی که کرونا و تغییراتی که در سبک زندگی ها پیش آورده بسیار ارزشمند تر از قبل شده چون افراد کمتر و کمتر حرکت می کنند و ضربان قلبشان را بالا می برند و این هم برای سلامت جسمی و هم برای سلامت روانی شان بسیار اثرگذاراست چراکه فقط داشتن کمی فعالیت فیزیکی در روز که شما را به هیجان بیاورد حال درونی تان را هم بسیار با کیفیت می کند.در آخرهم اینو بگم که زندگی در طبیعت و درارتباط بودن باهاش به طور فطری حال انسان را خوب و دنیا و فرصت هایش را برای او شدنی تر می کند پس اگر امکانش را دارید خودتان را بیشتر به این فضاها نزدیک نگه دارید.باویژنباویژنThu, 31 Dec 2020 22:06:09 +0330https://virgool.ir/@bavision/خطای-انتساب-اساسی،-سوگیری-شناختی-که-روابط-را-نابود-می-کند-nar1t5yizwviتعریف خطای انتساب اساسیخطای انتساب اساسی بیان می کند که هروقت ما تلاش می کنیم رفتار های بد مردم را تعریف کنیم، تمایل داریم تا آن ها را بیش از حد به شخصیتشان و کم تر از حد به شرایطی که در آن بوده اند نسبت دهیم. این کار باعث می شود که دیگران احساس قدرناشناسی کنند و روابطشان از بین برود.برعکس، وقتی که شما یک والد، رهبر یا یک مدیر باشید و کسی آنچه را که قولش را داده بود انجام دهد را به سرانجام نمی رساند و حتی برای انجام ندادنش بهانه هم می آورد بسیار ناامید کننده می شود.برای مثال، اگر عضو یک تیم در کارش اشتباهی مرتکب شود، ما خیلی بیشتر احتمال دارد که آن را به شخصیت، کاراکتر یا سطح توانمندی اش نسبت دهیم. اگرچه، اگر ما همان اشتباه را انجام دهیم، آن وقت احتمال بیشتری دارد که آن را به شرایط نسبت دهیم(مثلا، چون که خسته بودیم یا تقصیر کس دیگری بود پرخاشگری کردیم.)در حالی که این موضوع ممکن است در حالت انتزاعی معقول باشد، شاید بپرسید "پس چرا این موضوع اهمیت دارد؟ اصلا معانی و مفاهیم زندگی من چه چیزهایی هستند؟"بگذارید بررسی کنیم.شما می دانید آن تنها چیزی که مردم از کارشان می خواهند چیست؟پول، شهرت، مزایای فراوان؟خب خیر.براساس یک نظرسنجی از 200 هزار کارمند، آن تنها چیزی که مردم می خواهند به رسمیت شناخته شدن است. همین احتمالا در رابطه با نزدیک ترین روابط شخصی ما هم صادق است.اما هنوز، خیلی ها احساس می کنند قدرشان دانسته نشده و به رسمیت شناخته نشده اند. متاسفانه، از دست دادن اعتبار به طرز مسخره ای آسان است، اکثر مردم به خاطر خطای انتساب اساسی در آن افتضاح هستند.خطای انتساب اساسی می تواند منجر به یک زنجیره از واکنش های ناامیدکننده، جداافتادگی، عملکرد ضعیف، قضاوت های مکرر، سمی و در نهایت به سمت جدایی کشیده شود.و فهمیدن دلیل آن هم آسان است.همه ما شرایطی داشتیم که در آن هرکاری می توانستیم کردیم تا به یک هدف در کارمان برسیم، و یک دفعه چیزی خارج از کنترل ما اتفاق افتاده و ما هنوز به خاطر آن سرزنش می شویم. این موضوع آزاردهنده ایست و ما تعجب می کنیم که چرا حتی به خودمان زحمت می دهیم.مشخص است که ارزشمندترین منبع کمپانی ها نیروهای انسانی شان هستند و هزینه از دست دادن یک کارمند نمونه می تواند چند ده میلیون تومان یا حتی بیشتر باشد. پس بدرستی به رسمیت نشناختن مردم یک مسئله اساسی است. این یک اشتباه می تواند برای کمپانی های بزرگ تر میلیارد ها تومان هزینه بتراشد.در سطح فردی، مردم حساب زیادی روی چیزهایی که زندگی را ارزشمندتر می کند باز می کنند. خطای انتساب اساسی ما را به سمت راندن و رانده شدن به وسیله نزدیک ترین انسان های اطرافمان – بچه های مان، والدینمان و همسرمان- هدایت می کند.با فهمیدن این که خطای انتساب اساسی چیست، چطور در زندگی و شغل ما کار می کند و چطور با آن کنار بیاییم، می توانیم:- رهبری باشیم که مردم واقعاً می خواهند از او پیروی کنند و به او بیش از حد خدمت کنند.- با رئیسمان یا کارمندانمان موثرتر ارتباط بگیریم.- با کودکانمان و افراد دیگر بدون آن که نادیده بگیریمشان یا آن ها ما را نادیده بگیرند صحبت کنیم.نهایتاً، درک خطای انتساب اساسی می تواند تفاوت بین یک ترفیع گرفتن، تاثیرگذاشتن و ساختن یک کمپانی موفق باشد یا شکست خوردن و رکود و کسادی.خب پس چرا یک مشکل بزرگ با یک راه حل کوچک و ساده حل نشود؟بگذارید کمی عمیق تر شویم تا جواب را درک کنیم.مرحله بعدی خطای انتساب اساسیاین شرایط را تجسم کنید:حسین دارد یک کار تازه را که هیجان زیادی در آن دارد شروع می کند. اولین چیز در صبح روز اول کاری او ملاقات شخصی با رئیس برای استارت زدن است.برای آن که او دیر نرسید، حسین نیم ساعت زودتر از زمانی که باید از خانه بیرون آمد. با این اوصاف، یک تصادف سر راه او باعث ترافیک سنگینی شده بود که باعث شد حسین دیرتر به قرار ملاقات کاری اش برسد.الان، در نظر شما، رئیس چه فکری درباره دیر کردن او می کند؟ آیا رئیس این را به عوامل محیطی مثل تصادف نسبت می دهد؟ یا به سرعت یک تصور بد درباره او می سازد که حسین برای از بین بردنش بایستی زمان زیادی را صرف آن کند؟مثال های زیادی برای گفتن وجود دارد که همه آن ها از زندگی روزمره ما می آیند:فکر می کنم شما جوابش را می دانید.مدل های ذهنی و خطاهای شناختی مثل خطای انتساب اساسی خیلی جالب هستن، اما ارزش واقعی آن ها وقتی است که آن ها را در تمام جنبه های زندگی مان اعمال کنیم. در پایین چندتا مثال مناسب برای کمک به این که فکر کنید که این خطا چه قدر زندگی شما را تحت تاثیر قرار می دهد.مثال های خطای انتساب اساسی1- شخصی کردن خلق بچه هایماندفعات زیادی بوده که یکی از بچه های من خلقشان خوب نبود وقتی که از مدرسه می آمدند. قبلا ها، آن ها را توبیخ می کردم و خلقشان را شخصی می کردم. اما الان، می دانم که اگر خلق خوبی نداشته باشند، اغلب اتفاقی در مدرسه افتاده و آن ها از یک روز طولانی خسته شده اند. پس به آن ها فضای راحت می دهم و بعد از آن ها می پرسم که روزشان را چطور گذراندند.2- قضاوت رانندگان دیگروقتی که کسی در رانندگی بد رانندگی می کند، خیلی احتمال دارد که اولین فکر شما این باشد که او چه آدم احمقی است، به جای آن فرض کنید که دلیل آن که آن ها جلوی راه شما می پیچند آن است که بایستی به بیمارستان بروند یا پروازشان دیر شده باشد.3- قضاوت کسانی که تماس یا پیام را جواب ندادندوقتی کسی در جواب تماس شما، تماس نمی گیرد، خیلی معمول است که فکر کنید او دارد نادیده می گیرد یا به نیازهای شما اهمیت نمی دهد یا حتی گستاخانه رفتار می کند. خیلی کم پیش می آید که واقعاً فکر کنید که دلیلی وجود دارد که آن ها جواب نمی دهند، مثلا آن ها اصلا دردسترس نیستند، یا اتفاق اورژانسی دارد می افتد.4- قضاوت کارهای اخلاقی دیگراناگر کسی را دیده باشید که وقتی که باید کار کند بیخیال است و کناره گیری می کند، خیلی ساده است که فکر کنید که او تنبل بازی در می آورد، یا حتی یک کارمند بد است. اما کاملا هم امکان دارد که او یک مسئله شخصی در آن لحظه و آن روز داشته باشد، یا حتی شاید تازه تمام کارهایش را به پایان رسانده باشد.5- شخصی کردن یک تولد یا یک سالگردوقتی که همسر یا یک فرد نزدیک تاریخ مهمی را فراموش می کند ما اذیت می شویم. ما آن رویداد خاص را برمی داریم و به تمام رابطه ربطش می دهیم و از خودمان می پرسیم که " آیا رابطه ما دیگر معنایی ندارد، و چه اتفاقی برای ما افتاده و ..." حتی اگر این توضیحات محتمل باشند، احتمال دارد که همسر شما یا آن فرد نزدیک آنقدر مشغله داشته و سرش شلوغ بوده که از ذهنش رفته است.به دیگران فایده شک کردن را بگویید - راه حل ساده برای خطای انتساب اساسیهروقت که ما داریم رفتار دیگران را قضاوت می کنیم، تنها داریم به بخشی از معادله نگاه می کنیم. ما نمی توانیم ببینیم که در درون بدن و سر آن فرد چه می گذرد. ما کل قضیه را نمی دانیم. همیشه طرف دیگر قضیه هم وجود دارد.با آگاه بودن از این که ما تحت تاثیر خطای انتساب اساسی هستیم، به جای آن که همینطوری قضاوت کنیم، می توانیم به دیگران اهمیت شک کردن را گوشزد کنیم و تلاش کنیم تا به یک توضیح مثبت تر از این رفتار برسیم. این کار تمایل طبیعی ما را به قضاوت کردن تنظیم می کند و کار ما را برای ساختن یک مکالمه کارآمد تر درباره اتفاقی که واقعا افتاده آسان تر می کند.باویژنباویژنThu, 31 Dec 2020 22:02:48 +0330https://virgool.ir/@bavision/wisdomship-ypziwk24ao04کشتی زندگیدر دنیایی سرشار از جوشش و خروش زندگی می کنیم؛ دنیایی که مخصوصاً ما ایرانی ها بیشتر احتیاج داریم تا خودمان را ایمن نگه داریم. شرایطی که اگر لحظه ای رویت را برگردانی احتمال دارد هدایت مسیرت را از دست بدهی.در دروه ای هستیم که بیش از پیش نیاز داریم تا خود را مجهز به ابزارهایی کنیم که شاید تابحال به آن نیازی نداشته ایم. خوب یا بد، این تنها راهی است که برایمان مانده است.نگاه که می کنیم هرکس راهی را انتخاب می کند و به دنبال آن می رود؛ آن وقت یک ما می مانیم و یک دنیا گیجی و سردرگمی از این که چیکار باید بکنیم و یک دنیا سوالی که بی جواب مانده اند. مانده ایم در بازی ای که اسمش را زندگی گذاشته اند. بازی ای که باید حواست به همه چیزش باشد. بازی ای که قواعدش را وقتی یاد می گیری که چوب درست رعایت نکردنش را می خوری. بازی ای که در آن هیچ آمادگی پیشینی وجود نداشته است.شاید زندگی تنها پدیده ای بود که ما بدون آن که هیچ آمادگی ای برایش داشته باشیم یکباره در آن پرت شده ایم و شروع به تقلا و تکاپو کرده ایم.در این بازار شلوغ و پرهمهمه بارها خسته و کوفته به گوشه ای نشسته ایم و از درون خودخوری کردیم و با خودمان کلنجار رفته ایم.شاید هرروز دلسرد تر و ناامیدتر شده باشیم! هرروز از غروب زندگی ای که منتظر طلوعش بودیم رنجیده خاطر شده باشیم.شاید سنی از ما گذشته باشد و شرایط هنوز آنطور که باید نیست.شاید احساس کرده ایم که وقت آنست که یکبار برای همیشه تکلیفمان را با خیلی چیزها مشخص کنیم.شاید نیازهایی داریم که نمی دانیم چطور به آن ها اهمیت دهیم، خواسته هایی که بی جواب تنها سرزنش و پچ پچشان را احساس کرده ایم و رنگ ها و درخشش هایی که فقط عکس یا فیلمشان را از دور به ما نشان داده اند.هرطوری که شده ما به خیلی چیزها نیاز داریم و واقعاً لازم داریم تا راهی پیدا کنیم که به این شرایط سروسامانی بدهیم.ما به یک روشنی زندگی بخش، به یک حال خوب همیشگی، به یک رضایتمندی، به یک شادی حقیقی، به یک همراه خوب و یک حس ناب نیازمندیم. این حق ماست.و این حق، به راستی محقق شدنی است./ادامه دارد :)باویژنباویژنWed, 06 May 2020 22:48:39 +0430