https://virgool.ir/feed/@barbadخون در شب گریه نمی‌خواهد، طوفان بطلب گریه سپید استfa2026-11-12 12:01:21https://files.virgool.ir/upload/users/82125/avatar/cML7cM.pnghttps://virgool.ir/@barbadhttps://virgool.ir/@barbad/یک-داستان-گنگ-hlxomqypiakkمعلوم بود که کوتاه نخواهد آمد. دستانش را محکم روی میز می‌کوبید و بعد از هر نگاه مستقیم دندانش را فشار میداد و در آخر فریادی کشید. دو ساعت پیش به بهانه ی خواب بیرون رفته بود و کسی نمی‌دانست چرا بازگشته بود. اول ماری را اذیت کرد، کمی خجالت می‌کشید، سوت زنان پرده ها را تکان میداد، به سمت علی رفته بود و از علل خواب پرسیده بود_برای خواب چه چیزی نیازه؟_نمیدونم_چطوری ؟علی می‌دانست که باید پاسخی داد و شروع کرد_ببین، تو چرت میگی،انسان،تخت، پتو_نهو با همین کلمه راهش را گرفته بود و به اتاق رئیس رفت. رئیس از آن هایی بود که به خوبی می‌دانست با انسان هایی نظیر او چه باید کرد. نیم ساعت منتظری می‌گذاشت، و در این نیم ساعت حتی چای هم می‌نویسید. اول میخندید،دستانش را بالای سرش تکان میداد و در آخر هم با زمزمه هایی کوتاه نشان می‌داد که صندلی کوچک است و باید تعویض گردد اما هیچگاه به اصل موضوع اشاره ای نمی‌کرد. رئیس بعد از نیم ساعت سرش را بالا آورده بود و پرسید که چه مشکلی دارد. کسی انتظار آن پاسخ را نداشت. بیخوابی، رئیسرئیس در ابتدا تعجب کرد اما به خوبی می‌دانست که باید پاسخ دهد، او هم درد علی را داشت، قرص هایی را به او پیشنهاد کرد و خیلی دلسوزانه به او گفت که زنش هم از این مرض رنج می‌برد. سخنانش را کش میداد تا تو او را آرام کند_ولی راه حل نهایی چیز دیگری است_بله بله آدم باید سالم باشد، چایی؟هیچ پاسخی دریافت نکرد و برای همین آخرین راه را امتحان کرد. عباس در دفتر کارش بود، به سمت او رفت و داستان آغاز شد. همچنان صدای برخورد استخوان و چوب شنیده می‌شد، هر از گاهی فریادی به گوش می‌رسید و معلوم بود که عباس به این کار او عادت کرده است. شاید عادتی در کار نبود، ذهنش آشنا بود. بدنش کمی میلرزید و خیره دستان او را نگاه می‌کرد. بعد از هر برخورد، لبانش را جمع می‌کرد و با تعجب میگفت:دستانت خورد شد. در ابتدا دوست نداشت که دیگران وارد بحث شوند و حتی ممانعت های عباس هم فایده ای نداشت. علی خیلی زود جلو آمد و او را سرزنش کرد ولی زود فهمید که نباید رئیس را خبر کند آنقدر عصبانی بود که رئیس هم کاری از پیش نمی‌برد._خب چرا این کار رو میکنی؟_معلوم نیست؟_نه_اره معلومه،خب_چی میگی عباس،این مشکل دارهعباس با اشاره هایش به او فهماند که کنار برود، ولی علی همچنان، هر چقدر آرام کوتاه نمی‌آمد. بعد از بیست دقیقه حماقت، عباس کلید را بیرون آورد و به بیمار نشان داد. بیا بگیر. ته راهرو. دوست نداشت لبخند بزند، چند فحش را سرازیر کرد و بعد از دیدن لبخند او،همچنان عصبانیتش فروکش نکرده بود_آخرش اخراج میشی_خواب مهم تره، حالا تو فهمیدی چه چیزی برای خواب نیازه؟ ها_نه_حماقت،تکراری نمیشه، باورکن، همیشه دلیل موجوده، برای شرم، حداقل برا انسان_اینجوری راحت تری دیگه_اره، البته بقیه باید بدونن_حتی رئیس_نه اون خطرناکه، فقط یه بار میشه باش خوب خوابید، ولی حس حماقت، آدم رو میبلعه، خواب که چه عرض کنماین را گفت و دوباره وارد راهرو اصلی شد. کلید را در هوا چرخاند و دیگر دلیلی برای مسخره بازی نیافت. تنها لبخند میزد. کافی بود. خواب و اتاق ته راهرو.داستان آغاز می‌شود.پایانbarbadbarbadThu, 24 Oct 2019 18:47:02 +0330https://virgool.ir/@barbad/در-میانه-gz3znws5ygwoکاری را تا آخر انجام دادن حماقت می‌خواهد یا شجاعت نمی‌دانم. همین دیروز بود که فهمیدم حماقت می‌خواهد. روی صندلی چرخدارش نشسته بود و با نگاهی بی‌قید مرا نظاره می‌کرد. همیشه همین حالت را داشت ولی آن روز، کمی متفاوت بود. لبخند های منقطع و حرکات ظریف دخترانه، مجابم کرده بود که باید همه چیز را گفت. جلو رفتم، برای اولین بار بدون اینکه دست هایم بلرزد همه چیز را گفتم، آخر او آنقدر احمق بود که دیگر اخلاق معنایی نداشته باشد. خوب گوش داد و بعد از شنیدن حرف هایم، سرش را در برگه های کاغذ فرو کرد، چند باری دنبال قرص هایش گشت و آن چنان مرا نگران ساخت که مجبور شدم به او بفهمانم قرص هایش ربطی به کاغذ ندارند. انسان شرمگین می‌شود، او همیشه شرمگین است، می‌خواهد از یادآوری معشوق در سرویس بهداشتی باشد یا خجالت از کمک به فقیری که امکان دارد در لحظه ای تصمیم انتقام با اعاده ی حیثیت را در ذهن عبور دهد. من هم شرمگین شدم، نباید نابودش می‌ساختم ولی او بیقید بی‌قید بود. فهمیده بود که کارش فایده ای ندارد، بلند شد، درد پهلویش را بهانه کرد و با جمع کردن گونه های به من فهماند که دروغ نمی‌گوید. حتی میانه راه خندید ولی من به او مشکوک نبودم. تا سر یخچال رفت و شروع به زمزمه کلمات کرد. از قصد آهنگی خاص را به آن ها تحمیل می‌کرد و می‌دانستم که مقصودش چیست. راهی وجود نداشت، تا همینجا هم طاقتم تمام شده بود و می‌دانستم بیش از نمیتوانم جلو بروم. چند باری طول سالن پذیرایی را طی کردم، خندیدم و دستانم را به نشانه ی تفکر معلق ساختم ولی باز هم کافی نبود. طناب را بیرون آوردم، زرد بود، دقیقا همان چیزی که نمیخواستم، موقع قتل هم باید آماده بود تا صحنه های زیبا ساخت و زرد تنها یادآور کثافت بود. بله آفتاب هم زرد است ولی من آن را به خاطر نمی آوردم.مش حسن اصرار به طناب زرد داشت، اصرار زیاد من راه به جایی نمیبرد._خب، مگه زرد چشه؟_چش نیست، ببین قرمز بیار، مثل خون، سبز ابی_عاشق شدی؟_بابا چه ربطی داره، اینا بهترن_میخوای ببندی، خب فرقی نداره_چرا زرد حالا؟_میخوای آدم بکشی؟_ای باباو می‌خندید. و در آخر تنها طناب زرد داشت. همیشه شوخی می‌کرد اما نتایج کار هایش کاملا معلوم بود. طناب زرد را گرفتم و سعی کردم از خودم دورش کنم، صدای پاهایش نزدیک میشد و طناب همچنان دور دستانم پیچیده بود. حتی خواستم به او بفهمانم که کار درستی نیست ولی یادم آمد که اگر به مش حسن بگوید کارم تمام است، آنوقت دیگر طنابی نخواهد آورد یا حداقل به من نمی فروخت. طناب را گوشته ای انداختم و دوباره به آشپزخانه نزدیک شدم و سعی کردم به آهنگش مزخرفش گوش دهم. نتوانستم تحمل کنم برای همین با خنده ای احمقانه دوباره برگشتم. این کار را زیاد انجام داده بودم اما نمی‌دانستم که چرا طناب آن چنان که باید مطمئن به نظر نمیامد.اگر میانه ی راه پاره میشد، وای آنقدر کتک میخوردم که بیا و ببین. چرا باید در این لحظات ترسید، نمی‌دانم. تنها لرزش دستان بود که نجاتم میداد و همین اخلاق بود. من چیز بیشتری نمیخواستم._حالا چرا قرمز؟_منظورت چیه؟_خیلی خوبه نه، مخصوصا وقتی زن ها قرمز میپوشن، آدم یاد حضرت مریم میوفته_چی؟_چه ربطی به اون داره؟_خب دیگه، مگه تو مسلمونیمش حسن زیاد حرف نمیزد. زیر بار کلمات هم نمی‌رفت. تا چیزی را نمی فهمید دشنام میداد و همین کارش را تا سن هفتاد راحت کرده بود. مفاهیمش ساده بود و آن چنان جذبه داشت که اسیر کلمات نشود.طناب را گرفتم، می‌دانستم که باید محکم باشد و بود، اگر در میانه راه پاره شود کارم تمام است. هنوز هم میترسیدم، در هنگام کارهای بزرگ چرا میترسیدم، چرا میان بحث با یک فرد باید سقوط کنیم، مگر دنیا بزرگ نیست که مفهوم کوچک فرد را له کنیم و در آخر به همه بخندیم._اون میاد مطمئن باش_درسته_اون روزا رو یادت میاد، شیدا_نمیدونم_تا ظهر میان_میان؟_شیدا_چی؟_فریدون هم میاد_ميندازمش بیرون_هنوز باهاش مشکل داری؟_طناب رو میگم_نه خب کارش دارم_زرده_چه ربطی داره؟_بیخیال، حالا چرا فریدون؟_خب دیگه_بگوطناب را در دستان گرفته بودم و محکم فشار میدادم.لحنم کمی از ادب خارج شده بود ولی می‌دانستم که این مسیر پایانی دارد_خب فریدون دوست ماست_اره، ولی شیدا_خب تو زود رفتیاو راست می‌گفت من زود رفتم و شیدا را احمد ربود. باید خجالت میکشیدم ولی دیگر تحمل پذیر نبود، می‌خندید و فریدون را تکرار می‌کرد، به سمت در رفتم که ناگهان گفت_خب برای ناهار اینجا باش_نه باید بروم_او هم خواهد امد_کی، شیدا_اره_با اون_اره دیگهلبخند هایش غیر قابل تحمل شده بود. چند باری شیدا را گفت و خندید، معلوم بود که غیرت نداشت. طناب کار خود را کرد._چرا ترسیده بودی؟ _کی؟_قبل از کار_خب ترس داره_حالا کار رو کردی؟_باشه، آره ولی با طناب قرمز_فرقش چیه؟_خودت میدونی_نه_قرمز رنگ خوبیه، مثل خون، خودت که میدونی احمد_اره شیدا هم همین لباس ها رو می‌پوشید، چرا ترسیده بودی؟_نمیدونم_کار رو کردی یا نه؟_اره_طناب محکم بود؟_اره بد نبود_حس کردم از من بدت میاد_شیدا_اونم میاد_زمانش رو بهت نگفت_نه، ولی تو خیلی زود ول کردی_نه_البته شاید درکت بالا بود،ولی چرا ترسیده بودی، کاری میخواستی بکنی؟ کاری مهمنباید این حرف را می‌زد. باید به گذشته بازمیگشیتم و مفهوم کار را عوض میکردم، از او تنفر داشتم اما من هیچ کاری تا آخر نمی‌توان پیش ببرم و شیوا یک مفهوم گنگ بود، شاید با فریدون، مهم نیست، حق با احمد بود و من فقط باید از او تنفر داشته باشم. کار خودم مهم تر بود، طناب را باید محکم می‌بستم. من به احمد نیاز دارم، او کارفرمای من است.پایانbarbadbarbadThu, 24 Oct 2019 14:30:25 +0330