https://virgool.ir/feed/@baran.rezaeefa2026-11-12 06:30:51https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@baran.rezaeehttps://virgool.ir/@baran.rezaee/روزهایی-که-پونز-تعلق-خاطر-به-هیچ-جایی-وصل-نیست-pxnhu7lhdfmeاز امروز دقیقا یک ماه تا روز تولدم مونده. نمی‌دونم چیه این روز تولد که برای من انقدر حس متفاوت داره. توی این دوره‌ی تکرارشونده‌ی رنج زندگی، چطور ممکنه آدم روز تولدش رو دوس داشته باشه؟ به دنیا اومدنم هم عجیب بوده. طبق حرف دکتر من باید 10مهرماه متولد می‌شدم ولی انقد عجله داشتم که یه ماه زودتر اومدم. یه نوزاد دو کیلویی با پنجاه سانت قد. وقتی منو دادن بغل مامانم قبول نکرده و اصرار داشته که حتما اشتباهی شده. منم بودم دوس نداشتم یه نوزاد لاغر و نحیف که تازه باید چند هفته‌ای هم توی دستگاه بمونه بچه‌م باشه. انگار که بعد از نه ماه منتظر موندن می‌خوره تو ذوق آدم.این روزها؛ روزهای عجیبی‌ن. یه جمله تکراری رو هی دارم می‌شنوم. باران شکست عشقی خوردی؟ انگار اولین فکری که به ذهن بقیه می‌رسه اینه. آدم حتما باید شکست عشقی خورده‌باشه و یه محبوبی رو از دست داده‌باشه، وگرنه که چی ممکنه جز این، حال آدم بگیره؟ اگه باران قدیم بودم میگفتم نه خوبم. لبخند می‌زدم و اصرار داشتم وانمود کنم که مشکلی نیست. ولی الان می‌گم نمی‌دونم، خوب نیستم. کوتاه و سر راست. بعضی روزهای زندگی، شبیه افتادن توی یه سیاهچاله فضایی‌ئه. معلق توی فضای بی زمان و مکان. به هیچ نقطه‌ی مشخصی سنجاق نشدی و هیچ نیروی بیرونی هم تو رو به سمت خودش نمی‌کشونه. معلق موندی و همزمان باید برای بقا هم تلاش کنی. مثلا نمی‌تونی به محل کار و تیم‌ت بگی من یه مدت نیستم. یا به خانواده، دوستات و همه‌ی آدم‌هایی که روزانه می‌بینیشون بگی ببین خوب نیستم و نمی‌دونم چمه. نمی‌تونی از همه مسئولیت‌هایی که با توئه فقط با گفتن یه جمله، فرار کنی. باید بمونی. داشتن همینجوریه. همزمان با همه‌ی حس‌های خوبی که برات داره یه زنجیرهایی هم به پات می‌بنده. دیشب خیلی فکر کردم که الان چی حال منو خوب می‌کنه. کنار مامانم دراز کشیده‌بودم و زل زده‌بودم به سقف. توی همون تاریکی با خودم فکر می‌کردم کاش الان خواب نبود و می‌تونستم بغل‌ش کنم. اصن کاش الان به جز من و مامان یه نفر سومی هم بود و می‌شد بغلش کرد. ینی واقعا حالم اینجوری خوب می‌شه؟ گرفتن حس خوب از یه بغل طولانی؟این روزها، دقیق‌تر از یک ماه قبل، حس دوست داشتن رو توی مغزم تحلیل می‌کنم. به نظرم شبیه رنگ توی روزهای خاکستری‌ئه. ینی می‌شه یه نفر انقد حس دوس داشتن و تعلق خاطر قوی‌ای داشته‌باشه که بتونه یه آدم دیگه رو از حس معلق موندن بیاره بیرون؟ پی‌نوشت: همه این‌ها رو حتی خیلی بیشتر، دیشب قبل از خواب توی مغزم نوشتم.دوشنبه، 10مرداد 1401باران رضاییباران رضاییMon, 01 Aug 2022 19:11:34 +0430https://virgool.ir/@baran.rezaee/شب-های-روشن-ojbbn8xfnqsrدلم برای فیلم دیدن تنگ‌ شده‌بود. این‌که توی صندلی‌م فرو برم، شخصیت‌های داستان رو دنبال کنم و اجازه بدم که منو تحت تاثیر قرار بدن. هنوز نمی‌دونم برداشتم از فیلم رو چطور باید بنویسم. احساس می‌کردم دیالوگ‌های این فیلم و توصیف شخصیت مرد بی‌نام داستان رو من نوشتم. انگار که خودمو توی قالب کاراکتر بازیگر از بیرون نظاره کنم.مرد بی‌نام، یه استاد ادبیات حدودا 36 ساله‌س که توی دنیای تنهایی و خیالات خودش زندگی می‌کنه. عاشق کتاب‌هاشه، یجورایی انگار داره باهاشون زندگی می‌کنه. از آدم‌ها تقریبا بیزاره و توی فضای ذهنی خودش، خیلی عمیق غوطه‌ور شده. حتی انگار نمی‌خواد که کسی وارد این فضا و جهان ذهنی‌ش بشه. انگار یه جای مقدسی‌ئه که فقط برای اون ساخته‌شده. ته دلش دوست داره که توی تاریکی و روزهای سخت کسی منتظرش باشه. اما نه برای یافتن اون فرد تلاشی می‌کنه و نه حتی اجازه میده که کسی بهش نزدیک بشه. شبیه اینکه یه حصار نامرئی رو دور خودش کشیده. یه شب کاملا تصادفی یه دختر حدودا ده سال از خودش جوان‌تر، رو می‌بینه. به نظرم ادامه داستان رو توی فیلم دیدن قطعا خیلی جذاب‌تر از نوشتن واو به واو برداشت خودم از سکانس‌های فیلمه.نمی‌دونم دقیقا چی انقدر زیاد منو متاثر کرده. همزاد پنداری با مرد بی‌نشان، تصورم از اینکه تنهایی واقعا شیرینه و پیدا نمیشه کسی که بودن باهاش از بودن در تنهایی خودت لذت بخش‌تر باشه یا اینکه کاراکترهای زن و مرد این حس به مخاطب میدن که خیلی خودشونن، با اینکه هرکی یه رازی داره ولی بازم خودشونن. ولی این روزا همه‌مون یه نقاب روی صورتمون داریم. انگار می‌ترسیم که همه‌ی خودمون رو به دیگری نشون بدیم، می‌ترسیم که شکننده باشیم و خیلی احساس وحشت داریم از اینکه کسی وارد حباب تنهایی ما بشه. همه این حس‌ها رو خودم دارم. شاید حاصل تمام تمرین‌های این چندسال منو به نقطه‌ای از پذیرش رسونده که هیچ ایرادی نداره اگه بعضی وقت‌ها ضعیف یا شکننده به نظر بیام. یا اینکه اجازه بدم کسی به جهان ذهنی من نزدیکتر بشه. من احساس کردم توی این فیلم باران رو نظاره می‌کنم. با همه علاقه زیادش به کتاب، موسیقی و انزوا. تلاش بیهوده آدم‌ها برای نزدیک شدن بهش. توی قصه، مرد بی‌نشان، اون یه نفر رو پیدا کرد. به نظرم هر آدمی نمی‌تونه اون یه نفر رو پیدا کنه. این روزا بیشتر رابطه‌ها، بی‌شباهت به قرارداد نیستن. قرارداد منفعت طلبانه برای نمایش‌های فیک به جامعه. شایدم نگاه‌م زیادی بدبینه. شاید شب‌های روشن در راه باشن.باران رضاییباران رضاییSat, 09 Jul 2022 17:31:48 +0430https://virgool.ir/@baran.rezaee/تجربه-من-از-فعالیت-در-حوزه-کودک-آسیب-silpfqreavukتقریبا یک‌سال از پیوستن من به ارفک می‌گذره. امروز صبح توی این فکر بودم که دیروز اولین شنبه‌ای بود که کلاس ریاضی نداشتیم و من چقدر دلم برای بچه‌ها تنگ شده. چقدر حیف که اردو هفته بعد رو به‌خاطر جلسات فیزوتراپی نمی‌تونم برم. به نظرم از 19 سالگی که برای اولین بار وارد حوزه کودک آسیب شدم تا الان خیلی تغییر کردم. اونموقع‌ها وقتی توی این فضای آموزشی و کار با بچه‌ها قرار می‌گرفتم، یه حس لبخند بزرگ از ته قلب، عذاب وجدان و ناراحتی توأمان داشتم. یه روز یه نفر بهم گفت «نباید حس ترحم داشته باشی یا حتی عذاب وجدان. دلسوزی کمکی نمی‌کنه. ما باید تلاش کنیم در حد توان‌مون شرایط رو برای کودک در این محیط، سازنده و مفید کنیم.» هیچ ذهنیتی از صدا و تصویر گوینده ندارم ولی این حرف خیلی توی مغزم حک شد. خلاصه که توی مسیر خونه تا سرکار، این فکرها بود که شادی بهم مسیج زد. گفت «پستی که یک سال پیش راجع به ارفک نوشتی رو دوباره خوندم و خواستم بدونم هنوز حس‌ت همونه؟ چون که این مسیر سخته، الان نظرت چیه؟» واقعا که شادی همیشه من حیرت زده می‌کنه. از اینکه چطوری در درست‌ترین زمان ممکن احوال‌پرسی میکنه و همون حرفایی رو می‌گه که نیاز داشتی بشنوی. گفتم آره هنوز حسم همونه و چقدر مسیج‌ت با افکار امروزم همزمانی جالبیه. این روزها که دارم کتاب مادری که کم داشتم رو میخونم فهمیدم که چقدر نقش والد در تجربه کودک از دلبستگی مهمه و باعث میشه تبدیل به بزرگسال با دلبستگی ایمن بشه. (اینجا منظور از والد فقط مادر نیست بلکه فارغ از جنسیت هر فردی است که برای کودک نقش حمایت و پرورش رو ایفا میکنه.) و به نظرم برای بچه‌ی آسیب چقدر این مهمه که توی کلاس ما گفتگو‌های خارج از درس داشته‌باشیم. راجع به احساسات و عواطف‌شون صحبت کنیم چون لازمه‌ش اینکه اول اون هیجانات و احساسات مثبت و منفی رو بشناسن و درک کنن تا بتونن راجع بهش حرف بزنن. من این کار رو چند بار توی کلاس با بچه‌ها انجام دادم ولی اگه الان برگردم عقب به این الویت بالاتری میدم. چون این مهارت‌هاییه که توی زندگی خیلی لازم‌ش دارن. و اینم اضافه کردم که از طرفی هم ناراحتم با دیدن نمره‌های پایان‌ترم وقتی با ترم اول مقایسه کردم که چقدر بهتر و بالاتر بود. حس کردم که واقعا مفید و اثرگذار بودم براشون؟شادی در جواب بهم گفت «واقعا این خیلی مهمه که به احساسات بچه‌ توجه کنیم. این یه ویژگی مهم توی کار این حوزه‌س و مسیری که با کودک کار طی می‌کنیم، یه مسیر همراه با خوشحالی نیست. آدم بعد از چندسال ممکنه از خودش بپرسه خب تا الان چندتا کودک رو تونستم از این مسیر خارج کنم و جوابش به آدم حس ناامیدی میده. باید که نتیجه محور نباشیم، فرآیند رو ببینیم و ...» بالاتر اشاره کردم که شادی آدم حیرت زده میکنه از اینکه میدونه چی باید بگه و نیازه که چیو بشنوی.خلاصه‌ش اینکه اگر با کودک کار در ارتباط هستید و یا میخواید این کار رو انجام بدید، یادتون باشه که اون کودک با احتمال بسیار بالا حمایت عاطفی والد رو نداره و حتی ممکنه خودش در نقش یک والد برای خواهر-برادرهای بعدی باشه. پس این خیلی مهمه که در کنار کودک باشیم و ازش بخوایم که احساسات مختلفی که داره تجربه می‌کنه رو شناسایی و ازشون صحبت کنه. معمولا الویت درس توی کودکی نسل دهه 60 و 70 خیلی زیاد بوده. الان هم برای والدین مهمه ولی برای خود بچه‌ها به نسبت راحت‌تر گرفته میشه و بیشتر بلدن که به بخش‌های دیگه‌ای از زندگی‌ هم توجه کنن. (البته این برداشت منه در مشاهده جامعه اطرافم) ولی خیلی مهمه که در نقش یک معلم و یا فعال، این موضوع رو مدنظر قرار بدیم که درس برای این بچه در جایگاه چندم قرار داره و برای ما تلاش در راستای ایجاد فضایی امن برای سلامت روان کودک، باید در الویت باشه.اگر در این زمینه تجربه‌ای دارید، مشتاقانه منتظر خوندنش هستم.باران رضاییباران رضاییSun, 03 Jul 2022 19:11:39 +0430https://virgool.ir/@baran.rezaee/روزنوشت-g2lx0jnjnphbبه سختی چشم باز ميكنم، غلت ميخورم و توی تخت و پتو تا جای ممكن فرو ميرم. نميدونم چرا هميشه يه جاذبه عجيبی منو به سمت تخت ميكشونه. دوستام به شوخی بهم ميگن خب معلومه ديگه چون تو شيرازی هستی! نميدونم ولی من عجيب خواب رو دوست دارم.به سقف سفيد بالای سرم خيره ميشم. سن‌م كه كمتر بود تا دقيقه‌ها به سقف خيره ميشدم و از خودم ميپرسيدم من كی‌ام؟ به قول خارجكی‌ها who i am. تقريبا آنقدر اين سوال رو از خودم ميپرسيدم كه مغزم هنگ ميكرد و توی ذهنم به نقطه صفر مرزی ميرسيدم! امروز صبح اما قصد ندارم خودم رو به چالش بكشم به اندازه كافی با حجم انبوهی از تسك های فورس و طولانی سركار درگير هستم رسيدگی به اينكه واقعا كی هستم رو ميذارم برای بعد. خلاصه به هر سختی خودم از تخت جدا ميكنم. چشمم ميفته به سمت راست اتاق و انبوه وسايل. من نميدونم واقعا اين كتاب‌های رو هم، اين لباس‌ها و بقيه‌ی خرت‌ پرت‌های روی ميز چجوری هرروز بهم ريخته ميشن. تكنولوژی چيكار ميكنه پس كه هنوز راهی پيدا نكرده كه اين وسيله‌ها خودشون مرتب بشن! اشكال نداره حالا شب برگشتم خونه خودم مرتب ميكنم.از اتاق ميرم بيرون راهمو ميگيرم به سمت آشپزخونه. چقدر اين موقع از روز رو دوست دارم. خونه ساكت و آروم، يه نور ملايم وسط خونه، اصن ميچسبه آدم همين وسط ولو شه بخوابه! خيلی از صبح‌ها تو همين مسير رسيدن به آشپزخونه و نون يخ زده ديروز رو از فريزر در آوردن، به اين فكر ميكنم تنها زندگی كردن چقدر خوبه. اصلا چرا من انقدر تنهايی و سكوت رو دوست دارم؟ تا يادم اومده سخت اجازه دادم آدم‌ها بهم نزديك بشن، همين باعث شده بود تو دانشگاه بهم بگن دختر مغرور دانشكده! من نميدونم واقعا يه نفر ميخواد تو دنيای خودش باشه مغروره؟ تقريبا در ٩٩ درصد موارد بعد فكر كردن به زندگی تنها ياد مامانم ميفتم، ميرم سمت اتاق‌ش، آروم از گوشه در نگاه ميكنم ببينم خوابه هنوز يا نه. آخه خواب‌ش خيلی سبك‌ئه بايد خيلی يواشكی سرك بكشم. وقتی ميبينم بيدارئه سريع ميدوام سمت‌ش و با گفتن يه سلام خودمُ تو بغلش جا ميكنم. تا جاييكه يادم مياد وقتايی كه يه ناراحتی دارم كه نميتونم راجع بهش با كسی صحبت كنم ميرم پيش‌ش ميگم مامان بغلم كن. چيه آخه اين بغل انقدر حس خوب داره؟ ولی زياد نميتونم سرخوشانه به لميدن‌م كنار مامان ادامه بدم چون هم ممكنه خوابم بگيره و هم اينكه بايد حاضر شم برم سركار. واقعا خوبه كه ساعت كاری شناوری داريم. يه مراسم سخت جدايی از تخت و همزمان بغل مامان هم اينجا دارم، زير لب ميگم مامان من برم حاضر شم، اونم در جواب تقريبا ديالوگ هميشگی رو ميگه حتما صبحونه بخور با خودت ميوه هم ببر. منم تقريبا هميشه در جواب ميگم باشه مامان ميگی هرروز.باران رضاییباران رضاییSat, 02 Jul 2022 16:00:14 +0430https://virgool.ir/@baran.rezaee/جبر-1-اختیار-0-c17rjjgoldx0"اینجا جنگ است خانم جان، جنگ. مگر نمیدانی قحطی آمده؟" دو روز است که این دیالوگ از سریال مورد علاقه‌ام مدام توی سرم تکرار می‌شود. انگار که مثل پتک خودش را توی مغزم فرود می‌آورد. الان اگر تراپیست‌م بود ازم می‌پرسید: "که چرا این جمله آنقدر برای‌ت مهم شده است. مگر چه حسی در تو ایجاد می‌کند؟ از چه چیز جنگ و قحطی می‌ترسی؟" به نظرم که این سوالات‌ش کمی مضحک است. دقیقا مثل چند جلسه قبل که بهش گفتم بعد از شنیدن خبر سقوط هرات به دست کابل حالم خیلی بد بود و آن شب را تا صبح گریه کردم. اولین ری‌اکشن‌ش این بود که "خب خیلی سخت است ولی چرا ناراحت شدی؟ مگر برای تو چه حسی داشت؟" صادقانه بخواهم بگویم یک لحظه مغزم قفل کرد. آن لحظه خیره شدم توی چشمانش که از پشت عینک فریم مشکی‌اش زل زده بود به من و منتظر جواب بود. در ذهنم برای‌ش توضیح می‌دادم که خب منظورت چیست که چرا ناراحت شدم! این خیلی بدیهی است که ناراحت شوم و اگر بی‌خیال بودم عجیب بود! اما به جای این‌‌ها، برای‌ش قصه‌سرایی کردم که به این فکر می‌کنم که همه مردم آن شهر تا دیروز برای خودشان خانه و زندگی داشتند، سرکار مدرسه دانشگاه خانواده! یک زندگی شاید نه خیلی خوشایند اما روتین، با آزادی نسبی و بدون حرف زور لااقل نه این‌قدر ملموس. در جواب دوباره تکرار کرد که "خب بله سخت است اما شاید خودت یک جاهایی رویایی داشتی و نرسیدی و الان نگرانی‌ت برای اونه؟" دلم می‌خواهد اعتراف کنم که کمی از حرف‌هایش لج‌م گرفته بود. چرا اصرار داشت از یک ناراحتی کاملا منطقی، مرثیه‌ای غم‌انگیز از ناکامی‌های خودم بسازد؟ دوباره سکوت کردم. همینجوری که زل زده بود داشت مرا آنالیز می‌کرد من داشتم به این فکر می‌کردم که خسته نمی‌شود تمام این چهل و پنج دقیقه را همینجوری بی حرکت می‌نشیند؟ یک‌بار به شوخی بهش گفتم به شما انگار تافت زده‌ باشند آخر اصلا تکان نمی‌خورید. خودش هم خنده‌اش گرفت و کمی در آن مبل تک نفره فیلی رنگی که درش فرو رفته‌بود جابه‌جا شد. یا مثلا اینکه چه تابستان باشد چه زمستان همین کت چهارخانه‌ی آبی مشکی را به تن می‌کند. واقعا در این هوای مردادماه چطور گرم‌ش نمی‌شود؟ درجه کولر دیواری هم که همیشه روی بیست و پنج درجه ثابت است. توی همین فکرها بودم که یهو پا چپ‌ش را کمی تکان داد و همین باعث شد آن کاوری که ته کفش‌ش کشیده بود صدا دهد و مرا از رشته افکارم پرت کند توی اتاق. من هم کم نیاوردم و دوباره شروع کردم به قصه گفتن که خب من هم یک آرزوهایی داشتم که به‌شان نرسیدم ولی در این ماجرا این‌که یک عده بخواهند به آدم زور بگویند، مجبورت کنند جور دیگری بیاندیشی، زندگی کنی و آنی بشوی که آن‌ها خوششان بیاید برای‌م اصلا قابل تحمل نیست. خلاصه که آن روز تقریبا بیست دقیقه به همین روال گذشت. او سوال می‌پرسید من پاسخ می‌دادم و مدام در کنکاش بود که بفهمد چرا من به تعبیر خودم از این ظلم تا به این حد رنجیده‌ام! هنوز هم که از آن جلسه تقریبا یک ماه گذشته به نظرم سوالات آن روزش خیلی مسخره بود. شاید اگر می‌پرسید زورگویی برای تو چه خاطره‌ای را تداعی می‌کند یا تو را یاد کدام روزهای زندگی‌ت می‌اندازد، کمی منطقی‌تر بود. اگر بخواهم به جای آن تراپیست جوان از خودم بپرسم که جنگ برای‌م چه تداعی دارد، می‌گویم برای ما که در این خاورمیانه‌ی طلسم‌شده ساکنیم، جنگ روایت هرروزه زندگی‌مان است. جنگ که فقط موشک و بمباران و قحطی نیست. همین‌ که بهت زور می‌گویند و تو در شکست‌ش ناتوانی، همین ‌که آدم‌ها می‌میرند و فقط می‌توانی تماشا کنی، همه این‌ها یعنی جنگ لحظه‌ای!باران رضاییباران رضاییSat, 02 Jul 2022 15:45:06 +0430https://virgool.ir/@baran.rezaee/توهمات-واقعی-rtje5pd2qzkdیادم می‌آید قبل‌ترها، روزهایی روان‌تر از این روزها، زمانی پیش می‌آمد که سیستم دفاعی ذهنم کنترل اوضاع را به دست می‌گرفت. ورودی اخبار بد را می‌بست. حتی اگر می‌خواندم یا می‌شنیدم درکی ازشان نداشتم. انگار من را برمی‌داشت می‌برد یک جای امن. می‌برد توی کتاب، می‌برد توی آشپزخانه و می‌گفت تا وقتی می‌گویم همین‌جا باش. آشپزی کن و کتاب بخوان. بیرون که می‌رفتم فقط طبیعت را می‌دیدم. آدم‌های خوشحال را می‌دیدم. مثلا یک پیرمرد و پیرزن سوار موتور همراه با کجاوه را که می‌دیدم، فقط بهم اجازه می‌داد تصور کنم دارند بهم می‌گویند: دیدی با هم پیر شدیم. موقع قدم زدن که می‌خواستم موزیک یا پادکست گوش کنم فقط فولدرهای شاد را پیدا می‌کردم. هندزفری‌م را توی گوش‌هایم فرو می‌کردم، صدای‌ش را زیاد می‌کردم و انگار که همه هم مثل من دارند این آهنگ ریتمیک شهرام شپره را می‌شنوند شروع می‌کردم هم‌خوانی کردن. همه جزئیات آن قدم زدن خسته‌ی آخر روز، که معمولا با غرغرهایم همراه بود را این‌بار به دلخواه خودش مدیریت می‌کرد. سوپرمارکتی که در مسیر بود و هیچ‌وقت شکلات اسنیکرز موردعلاقه‌ام را نداشت، آن روز یک بار جدید برای‌ش رسیده‌بود. آن قسمت از مسیر پیاده‌روی در انتهای کوچه که همیشه چراغ‌ش سوخته و تاریک بود، روشن می‌شد. خلاصه که هیچ جزئیاتی را بیخیال نمی‌شد. انگار که یک لیست بالا بلند از همه اتفاقات تکراری روزانه را جمع کرده‌باشد و هرکدام را که تیک می‌زد خیال‌ش راحت می‌شد مثل روزهای قبل نبوده‌است. حتی وقتی می‌خواستم در جواب غرغرهای همیشگی همکارم در مورد کار زیاد و طولانی آن روزها پیامی بدهم سریع می‌آمد چک می‌کرد تا مطمئن شود حتما پاسخی با فاز مثبت ارسال کنم. عجیب‌تر از همه وقتی بود که توی فضای مجازی می‌چرخیدم. اصلا نمی‌دانم از کجا می‌رفت یک ویدئو خیلی مسخره و خنده‌دار پیدا می‌کرد می‌گذاشت جلو چشمانم. خلاصه هرکجا که می‌خواستم بروم زودتر از من آنجا بود تا اوضاع و احوال را بررسی کند و مطمئن شود همه چی مرتب مطلوب و دل‌پذیر است. درست مثل زمانیکه وقت می‌گذاری یک خانه بهم ریخته را چندساعت تمام جمع جور می‌کنی می‌سابی حسابی برق می‌اندازی و بعد که تمام شد با خیال راحت لم می‌دهی روی مبل و اجازه می‌دهی بوی تمیزی همراه با عود از آن‌ور آب رسیده، بپیچد توی دماغ‌ت. اصلا هم برای‌ش فرقی نداشت جایی که می‌خواستم بروم واقعی مجازی یا فانتزی است. خیال‌پردازی هم که می‌کردم همه‌جا روشن و سفید بود. البته این‌جا کارش ساده‌تر بود. موارد کمتری را باید برای‌م سانسور می‌کرد. چرا که بیشتر وقت‌ها قصه‌های خیالی مغزم از روی خوش‌خیالی است. مثل آخر فیلم‌ها. همه بهم می‌رسند و زندگی شیرین می‌شود. نمی‌دانم دقیقا چطور این‌کار را انجام می‌داد اما قسمت استرس، گفتگوهای ذهنی، پیش‌بینی و آینده‌نگری را کلا خاموش می‌کرد. انگار آن قسمت از ذهن، که اتفاقا هم در حالت عادی خیلی سخت کوتاه می‌آمد لحظه‌ای من را به حال خودم رها کند را کاملا از مدار خارج می‌کرد. آن‌جا را تا وقتی فرمان‌روایی مطلق با خودش بود تبدیل می‌کرد به یک اتاق تاریک و سرد. مثل خانه‌ای که همه اعضای‌ش به یک سفر طولانی رفته‌‌باشند. برای همین روی وسایل پارچه سفید انداخته‌اند و چون مدت‌ها کسی آنجا نبوده همه‌چیز تار‌عنکبوت بسته‌است. هنوز هم ایده‌ای ندارم که چطور همه این کارها را انجام می‌داد. یا اصلا چی می‌شد که فکر می‌کرد لازم است بیاید و چند روزی مرا بگذارد کنار و حق انتخاب‌هایم را طبق سلیقه‌ی خودش بچیند. اما لازم است اشاره کنم که از این جهت شکایتی هم نداشتم. انگاری که با یک چوب جادو می‌آمد و همه چیز را باب میل خودش پیش می‌برد. شاید فکر کنید که این‌ها در توهمات ذهن خودم بوده که خب البته حق هم دارید. اصلا راست‌ش را بخواهید خودم هم بعضی وقت‌ها به عقلم شک می‌کردم! نمی‌دانم از کدام روز به بعد بود که دیگر سر و کله‌اش پیدا نشد. حتی آخرین باری که آمد برای خودش برید و دوخت را یادم نمی‌آید. اما حالا که دوباره بهش فکر می‌کنم اینطور به نظر می‌رسد که زمان‌هایی که از خودم دور می‌شدم یا مراقب خودم نبودم، می‌آمد تا بقای‌م را تضمین کند و مطمئن شود که زنده می‌مانم. درست مثل یک بی‌حسی کامل زمان عمل جراحی. آدم می‌داند که دارند کارهای دردناکی انجام می‌دهند ولی دردی حس نمی‌کند. به دکترها اعتماد می‌کند و با خیال راحت می‌گذارد آن‌ها هرکاری که لازم است را روی بدن یا مغزش انجام دهند. من هم می‌دانستم که وقتی می‌آید اختیار مرا از خودم می‌گیرد اما اعتراضی نداشتم.باران رضاییباران رضاییSat, 02 Jul 2022 15:21:53 +0430https://virgool.ir/@baran.rezaee/تمرینی-برای-نوشتن-ctj45cdy7fa9مهمانی نقاب‌هاجوری که توجه بقیه جلب نشود آمد خودش را چسباند به من. دستش را گرفت جلوی گوشم و گفت این یک راز خانوادگی است. حواست باشد. اگر بقیه بفهمند نسل‌کشی می‌شود. آب دهانم را به سختی قورت دادم و سعی کردم عادی جلوه دهم. پاهایم را حس نمی‌کردم و به نظرم وزنم از یک پشه هم سبک‌تر شده بود. معلق شده‌بودم و داشتم از صندلی‌م دور و دورتر می‌شدم که یک دست نشست روی شانه‌ام. جوری افتادم پایین که فکر کنم صدای شکستن استخوان‌هایم را شنید. برگشتم سمت‌‌ش، یک لبخند پهن زد که مطمئنم اگر حواسم جمع بود می‌توانستم دندان‌هایش را بشمارم، گفت "من عمه‌ی بزرگ‌ش هستم، پریچهر. شما می‌توانی مرا عمه خانم صدا کنی." یک لبخند زورکی زدم و در جوابش گفتم "سلام! خوشحالم میبینمتون عمه خانم!" خواستم دستم را دراز کنم سمت‌ش که یاد راز خانوادگی که همین ده دقیقه پیش فهمیده بودم افتادم و پشیمان شدم. او هم رغبتی نشان نداد و رفت. از پشت سر نگاه‌ش کردم ظاهرش به نظرم عادی بود. شبیه خودم. موهایش را ریخته بود دورش و یک لباس مخمل مشکی پوشیده بود. با آن کفش‌های پاشنه بلند هم خیلی خوب راه می‌رفت. ظاهرا که برای‌ش کاملا راحت می‌آمد. راهش را گرفت رفت سمت برادرش. عمو پرویز! ایستاد کنارش. بازو‌ش را گرفت و شروع کرد خندیدن. نمی‌دانم بهش چی گفت که برگشت مرا نگاه کرد و از دور برای‌م دست تکان داد و لبخند زد. من هم گوشه لبم را کج کردم. زیر لب گفتم یعنی عمو پرویز هم؟ خیلی شیک و آرام ایستاده بود. دست راست‌ش را گذاشته بود توی جیب شلوارش و توی جمع خانوادگی‌شان خوش و بش می‌کرد. ایستادم سرپا و سعی کردم به بهانه‌ی آشنا شدن با بقیه دقیق‌تر براندازشان کنم. کاش چشمانم مثل تونل‌های ورودی فرودگاه، ایکس‌ری داشت. این آدم‌های بزک دوزک کرده وارد می‌شدند و از آن‌طرف هویت واقعی‌شان خارج می‌شد. آخر اینجا همه‌چیز خیلی قشنگ و کاملا با جزئیات دیزاین شده. آدم باورش نمی‌شود. یعنی این‌ها هم؟! اصلا همین که پشت‌بام را برای امشب انتخاب کرده‌اند خودش عجیب است. یک گروه نوازنده تقریبا کنار ورودی ایستاده و می‌نوازد. مطمئنم که این دفعه سومی است که دارند قطعه هشت سمفونی بتهوون را اجرا می‌کنند. انگار که آمده‌ باشند تمرین قبل اجرا. فقط کار خودشان را می‌کنند. خیلی توجه‌ای به مهمان‌ها و اینکه خوششان بیاید یا نه ندارند. فقط می‌نوازند. یک میز بزرگ چوبی را گذاشتند وسط و برای پنجاه نفر دورش صندلی چیده‌اند. این شش جوان نوازنده آن‌سر میزاند و من این‌سر. بالای میز دقیقا در مرکزش، یک لوستر آویزان شده. یک طاق چوبی بلند دور تا دور میز است و لوستر به سقف‌ش وصل شده. روی میز و برای هرنفر گل شمع و بشقاب گذاشتند. روی هر بشقاب یک کارت سفید کوچک است که اسم فردی که باید آنجا بنشیند روی‌ش نوشته شده. این دیگر چه کاری است! مگر مراسم تحلیف ریاست جمهوری است! خب هرکس هرجا دلش بخواهد می‌نشیند دیگر! با این‌حال هیچکس روی صندلی ننشسته. همه‌شان ایستاده‌اند سرپا و جوری که انگار بعد از سال‌هاست همدیگر را دیده‌اند، باهم میخندند و گپ می‌زنند. چرا انقدر لباس‌هایشان شبیه هم است! انگار که گروه سرود باشند.‌ از عمو پرویز که بزرگ خانواده‌شان است تا پسرهای جوان‌شان همه کت شلوار مشکی پوشیدند، پاپیون هم‌رنگ با کت‌شان را هم به یقه‌ی سفید پیراهن‌شان گره زدند و تقریبا همه‌ دست راست‌ را گذاشته‌اند توی جیب بغل شلوارشان. خانم‌های مهمانی هم که همه مشکی‌ پوش. یکی یقه لباس‌ش کج و دامن‌ش کوتاه است. آن یکی لباس‌ش ساتن بلند دنباله‌دار است. حتی دخترهای جوان‌ هم مشکی پوشیدند. لابد این هم رسم خانوادگی‌شان است. هیچ‌کدام‌شان را هم نمی‌شناسم. تا الان فقط با عمه خانم آشنا شدم. من هیچ‌وقت تصوری از چنین روزی نداشتم اما دست‌کم مطمئنم چنین چیزی را اصلا نمی‌خواستم. شبیه این است که بعدظهر آمده باشند در خانه‌ام و بگویند "امشب مراسم ازدواج‌ت است. این لباس‌ها را بگیر و ساعت هشت شب بیا به این آدرس. دیر نکنی‌ها!" همه‌چیز همین‌قدر گنگ است. اگر دست من باشد اول از همه دلم می‌خواهد بروم و سازهای آن گروه موسیقی مسخره را بکوبم توی سرشان. بعد هم دستم را ببرم بالا و بلند بگویم "من اینجام. منو می‌بینید؟" آخر سر هم بروم زیر میز و آنقدر گریه کنم که چشمانم پف کند، آرایش‌م خراب شود و با خودم فکر کنم که چطور به این‌ها بگویم که رازتان را می‌دانم؟ عوض همه این‌ها نشستم روی صندلی‌ام. شده بودم مثل جورابی که کش‌ش هرز شده و وا رفته. نگاهی به ساعت مچی‌ام انداختم. نیم ساعت است دارم با چشم‌هایم طول و عرض‌شان را وجب می‌کنم. اگر ماشین‌حساب دم دستم بود می‌توانستم محیط و مساحت همه‌شان را حساب کنم. اما بیشتر کنجکاو بودم بدانم زیر لباس‌شان چه خبر است. اصلا بدم نمی‌آمد همه را به صف کنم و ازشان بخواهم لباس‌هایشان را دربیاورند تا بتوانم بدن‌شان را ببینم. می‌توانم برای شروع بروم سراغ آن دختر مو بلوندی که گوشه پایین میز ایستاده. به قیافه‌اش می‌خورد که سی ساله باشد. موهای‌ش را گوجه‌ای جمع کرده پایین سرش و پشت پیراهن‌ش هم یک زیپ سراسری است. مثلا حواس‌ش را پرت کنم و کمی از زیپ لباس‌ش را بکشم پایین. حالا اصلا آمدیم و درست بود بعدش را می‌خواهم چه کنم؟ نه اینطور نمی‌شود. عوض این‌که یک لنگه پا بمانم این وسط و با چشم‌هایم این‌ها را لخت کنم، وارسی و بعد دوباره لباس تنشان کنم، باید برای خودم فکری کنم. همان یک‌ذره امیدی که ته مغزم جا خوش کرده بود که شاید این راز دروغ باشد، را تا کردم گذاشتم توی جیبم و اجازه دادم شک و تردید مثل موریانه همه‌ی فضای ذهنم را بخورد. موبایل‌م را برداشتم و زنگ زدم به شکیب. هنوز بوق نخورده‌بود که جواب داد. اصلا اجازه نداد حرفی بزنم، سریع گفت "عزیزم مامان بابا رسیدن. الان میایم بالا" بدون حرف قطع کردم و گوشی را پرت کردم روی میز. این خانواده من هم که همیشه دقیقه نودی‌اند. حداقل امروز را به موقع می‌آمدید! سرم را چرخاندم سمت نوازنده‌ها. یکی در گوش‌شان چیزی گفت و رفت. تغییری در صفحات نت جلوی‌شان دادند و مجدد نواختند. یک آهنگ نسبتا شاد! چند دقیقه بعد مامان بابا و شکیب روی پشت‌بام بودند. پس مناسبت اینکه کنسرت گوش‌نواز‌شان را بلاخره تمام کردند ورود آقای داماد بود! عمو پرویز و عمه خانم رفتند جلو و بهشان خوش‌آمد گفتند. شکیب هیچ‌وقت نگفته که چرا پدر مادر و یا خواهر برادری ندارد. حتی مامان بابا هم در این‌مورد سوالی ازش نپرسیده بودند. از روز اول فقط از عمو پرویز گفته‌بود. این‌که چقدر باسواد و شوخ است و همسرش را سال‌های جوانی از دست داده. عمه خانم را تا همین امشب اصلا نمی‌شناختم. به نظرم بر خلاف لبخند ملیح‌ش از آن زن‌های باسیاست است که آدم‌ها را روی انگشت‌ش می‌چرخاند. مامان بابا آمدند سمت‌م. بغل‌م کردند و مثل همیشه یک لیست بالا بلند توجیه مسخره را برای دیر رسیدن‌شان ردیف کردند. مامان را کشیدم کنار و گفتم "باید یه چیزی بهت بگم" هنوز حرف از دهانم خارج نشده بود که عمه خانم آمد و به بهانه‌ی آشنایی با خانواده‌شان، دست‌ش را کشید و با خود برد. شکیب آمد سمتم، خودش را چسباند به من و گفت "ببخشید تنها موندی" بعد هم هنوز جمله‌ی معذرت‌خواهی‌ش تمام نشده اشاره کرد که چقدر چیدمان فضا را دوست دارد و دست عمه پریچهر درد نکند که همیشه زحمت هماهنگی‌های عروسی‌ نوه‌ها با اوست. همین‌جوری داشت برای خودش تعریف می‌کرد که انگشتان دست چپ‌م را گذاشتم روی لبانش و گفتم "لازمه که راجع به موضوعات مهم‌تری حرف بزنیم! بریم طبقه پایین." اول‌ش تعجب کرد. بعد یک چشمک زد و گفت که موافقه. انقدر همه گرم خوش و بش خودشان بودند که مطمئنم اصلا متوجه غیبت ما نشدند. یادم باشد دفه بعدی که خواستم برای مراسمی کارت بفرستم حتما بنویسم لطفا به صاحب مهمانی توجه کنید! حالا اصلا این‌ها مهم نیست من باید امشب تکلیفم را مشخص کنم. همین که رسیدیم پایین خیلی بی‌مقدمه گفتم "من رازتون رو میدونم. لباساتو دربیار میخوام خودم ببینم مطمئن شم." اصلا از بچگی‌م همین‌جوری بودم. بلد نبودم چجوری باید خبری را به بقیه بگویم. حرف را بدون پس و پیش پرت می‌کردم وسط صورت‌شان. حالا هم که سی سال‌م است همین‌کار را کردم. این راز را جوری کوباندم توی صورت‌ش که چسبید به دیوار. تنها واکنش‌ش این بود که خودش می‌خواسته امشب همه‌چیز را بگوید. چه جمله‌ی مسخره‌ای! درست عین دیالوگ فیلم‌ها. وقتی مچ آدم‌ها را می‌گیری و دست‌شان را رو می‌کنی، اولین جمله‌ای که برای دفاع از خودشان می‌گویند این است. چقدر دلم می‌خواست پاشنه کفش‌م را بکنم توی چشم‌ش. ربان دورگل‌م را باز کنم و بپیچانم دور گلوی‌ش. یا حتی بروم بالا و داد بزنم که همه چیز را می‌دانم. ولی به‌جای‌ همه این‌ها فرار کردم. به‌جای اینکه بایستم و تمام‌ش کنم فرار کردم. حتی به خودم زحمت ندادم بروم بالا و مامان بابا را بردارم. انگار که این ربان را دور گلوی خودم پیچیده باشم. خودم را انداختم توی راه‌پله. پله‌ها را دوتا یکی می‌دویدم پایین که داد زد "سی‌سال زن بودن بس است. از حالا به بعد می‌خواهم مرد باشم. با دکترم صحبت کردم او هم موافق است."باران رضاییباران رضاییSat, 02 Jul 2022 15:14:53 +0430