https://virgool.ir/feed/@baniez.smashیک میانگرای دست به قلم هستم... ورژن شخصی سازی شده از هرمیون گرینجر+مانیکا گلر+ لوییزا کلارکfa2026-11-12 16:16:51https://files.virgool.ir/upload/users/162246/avatar/9ygDMS.jpghttps://virgool.ir/@baniez.smashhttps://virgool.ir/@baniez.smash/در-احوالات-کارمند-نبودن-glwymjha40flبیست روز از آخرین روز کارمندی من گذشت!کافیه یک دور کوچیک تو اینستاگرام بزنید تا با ده‌ها نفری آشنا بشید که از یک دوره مشقت‌بار کارمندی بیرون اومدن و کسب و کار خودشون رو راه انداختند. این، داستان آشنای خیلی از آنلاین شاپ‌های روسری و عبا و شومیز یا بیوتی تراپیست‌ها و عکاس‌های اینستاگرامه. اما همه حقیقت این نیست!سی‌ام خرداد، بعد از این که کارنامه بچه‌ها رو تحویل دادم، اومدم اتاق خودم. یک کارتن از مهماندارمون گرفتم و شروع کردم به جمع کردن وسایلم. قوطی فلزی‌ گل‌گلی که همیشه مخزن خوراکی بود برای بچه‌ها، ظرف فسقلی سوهانی که یکی از بچه‌ها برام سوغاتی آورده بود، جامدادی رومیزی، کاغذها و یادگاری‌هام، ماگ و قلمه‌های سبز پتوسم رو گذاشتم توی کارتن، پرده‌ها رو انداختم، میزم رو برای آخرین بار تمیز کردم، چراغ و پنکه سقفی خاموش شد و من بعد از هفت سال با کارمندی و کار توی مدرسه خداحافظی کردم.الان بیست روز میگذره، بیست روزه که من دیگه مجبور نیستم ساعت شش صبح بیدار بشم و در حالی که مغزم هنوز لود نشده آماده بشم و برم مدرسه، بیست روزه که صبح‌ها به زمین و زمان بد و بیراه نمیگم که چرا ساعت شروع کار مدارس باید هفتت صبح باشه، بیست روزه که صبح وقت دارم صبحانه بخورم و به کارهای خونه برسم. بیست روزه که تقریبا بیشتر از قبل یادم میمونه در طول روز آب بخورم و کمتر از قبل بی‌حوصلگی و پرخاشگری ناشی از حجم و فشار کاری دارم. اما این ماجرا یک روی دیگه هم داشت... من تقریبا بیکارم!برای کسی که بلافاصله بعد از کنکورش شروع به کارورزی کرده و اصلا بیکار نبوده این که ساعات بیشتری رو توی خونه بگذرونه سخته. از صبح تا شب باید سایت‌های کاریابی و فریلنسری رو صدها بار رفرش کنم و ده‌ها پیشنهاد ثبت کنم تا شاید یک پروژه بهم داده بشه. ده‌ها کلاس و دوره از قبل بوده که دارم میگذرونمشون و اقساطش هزینه‌بره، به علاوه هزینه‌های سرسام آور دندون پزشکی و کارهای درمانی دیگه. این وسط وقتی صفحه دوستان قدیمی‌ام رو هم می‌بینم که دو- سه تاشون بیوتی تراپیست شدن و توی سالن‌های بالای شهر مشغول به کار هستند، یا اونهایی که آنلاین شاپ زدند یا حتی اونهایی که مثل بیست روز پیش من کارمند هستند، بیشتر از قبل احساس عقب موندن می‌کنم. می‌دونم که مقایسه خودمون با دیگران، بهترین روش برای افسرده کردن خودمونه، میدونم که سنّ ما فقط یک عدده و همه ما به تغییر و خروج از منطقه امن‌مون نیاز داریم تا رشد کنیم؛ اما قبول کنید که نمیشه جلوی بارش این افکار رو گرفت. همه ما کم و بیش به این موارد فکر می‌کنیم، گاهی احساس میکنیم از عالم و آدم عقب موندیم و گاهی مردد میشیم که نکنه این ریسک، جواب نده و اشتباه باشه؟!این بیست روز، هر بار به تصمیمم برای استعفا فکر کردم، یک جوونه فسقلی توی ذهنم سبز شد و هربار پیش خودم فکر کردم که تصمیمم درست بوده. تغییر کردن و تغییر ایجاد کردن کار راحتی نیست، به راحتی دیدن استوری‌های هایلایت شده با عنوان «درباره من» تو یک پیج معروف اینستاگرامی نیست. گاهی احساس پوچی میکنی، گاهی حس بی‌مصرف بودن اجازه نمیده به کارهای روزانه‌ات برسی، میری رو دنده بیخیالی ناشی از استرس و ترسِ «اگه بی‌پول بمونم چی کار کنم؟» و اینطوری کل روزت به اینستاگردی و خواب سپری میشه. در نهایت فرشته سمت راستی‌ات آخر شب میزنه رو شونه‌ات و میگه: «اونی که روزی‌ات رو میده خدا است نه کارفرماها... پس اگه از تصمیمت مطمئنی شک نکن حواسش بهت هست.»بله... کارمند نبودن خوبه و البته همراه با کلی اضطراب و ترس هم هست! کلی کلیشه رو باید توی ذهنت بشکنی، باید امیدوارتر باشی و بیشتر از همیشه توکل کنی و البته بیشتر هم باید تلاش کنی؛ شاید همیناشه که قشنگش کرده... اون خروج از منقطه امن ذهن، انگار ذهن آدم رو به چالش میکشه و آدم حس میکنه که کم کم قد میکشه. ZiZo69ZiZo69Sun, 09 Jul 2023 23:29:27 +0330https://virgool.ir/@baniez.smash/یادداشت-های-یک-کمالگرا-شماره3-aho6z61gbu9dمن معمولا هر کاری که بهم محوّل بشه رو به عنوان یک پروژه بسیار مهم و اثرگذار در جهان به حساب میارم؛ و اگر نخوام اغراق بکنم، هفت- هشت برابر انرژی و زمان لازم برای انجام اون کار، براش وقت و انرژی می‌گذارم. اصلا مهم نیست پولی که بابت اون کار می‌گیرم ارزش این همه صرف وقت رو داره یا نه؟! حتی اصلا مهم نیست که من بابت اون کار پول بگیرم یا نه؟ تنها تمرکزم روی متفاوت انجام دادن اون کار و البته خَلقِ ارزش افزوده در اون مجموعه با انجام اون پروژه است.یکی از ایده‌آل‌هام اینه میزکارم این شکلی باشه ولی خب تا دورم پر از کاغذ و کتاب و دفتر نباشه نمیتونم کار کنم :)من با تک تک سلول‌های بدنم از دبیرستانی که سال سوم و چهارم (یعنی دهم و یازدهم فعلی) رو اونجا درس خوندم متنفرم. یک مدرسه بسته، متحجر و فاقد هرگونه نوآوری و درک شرایط نوجوانی. سال اول دانشگاه، یک تصمیم عجیب گرفتم؛ حوالی دی ماه تو فرجه امتحانات ترم یک رفتم همون مدرسه و درخواست کارورزی دادم. اصلا برام مهم نبود که چقدر از اونجا بدم میومد یا چقدر معلم و مدیر اون مدرسه روح و ذهنم رو آزار داده بودند. فکر می‌کردم باید برم تو اون مدرسه، و معلمی بشم که شبیه افکار پوسیده و تاریخ مصرف گذشته آدم‌های اونجا نباشم؛ حس می‌کردم باید برم و انتقامم رو از اون مدرسه بگیرم. با کارورزیم موافقت شد و من از بهمن همون سال شروع به کار کردم.کارم یک چیزی شبیه تولید محتوا برای بچه‌های کنکوری بود. کل مدرسه موکت بود و به دو ساختمون تقسیم میشد: ساختمون دست راستی که کلاس‌های اول و دوم دبیرستان بود+ دفتر دبیران و مدیر و آبدارخونه؛ و ساختمون سمت چپ که طبقه اولش نمازخونه و طبقه دومش هم کلاس‌های سوم و پیش دانشگاهی بود. توی پاگرد طبقه دوم یک میز چوبی بزرگ بود که بچه‌ها دورش می‌نشستند و مطالعه می‌کردند. میز یک رومیزی پلاستیکی بی رنگ داشت و کار من تولید محتوا برای اون میز بود.ساعت‌ها توی سایت‌های مختلف می‌گشتم، مجله‌های مؤسسات کنکور مثل گاج و قلمچی رو می‌خوندم و از اون‌ها مصاحبه‌های سریالی با نفرات برتر کنکور، جملات انگیزشی، راهکار برای گرفتن نتایج بهتر در آزمون‌ها و روش‌های تست زنی و درس خوندن در می‌آوردم؛ و چون فوتوشاپ بلد نبودم با وُرد (!!) بهشون قالب‌های گرافیکی می‌دادم و می‌شد کار تولید محتوای من برای کنکوری‌ها.من تو اون مدرسه جا نداشتم؛ یه میز و صندلی خالی تو کتابخونه بهم داده بودند با یک پی‌سیِ قدیمی با ویندوز XP که حس می‌کردم با زغال‌سنگ کار میکنه. اجازه نداشتم با بچه‌ها حرف بزنم؛ اجازه نداشتم با بقیه معلم‌ها صبحانه و ناهار بخورم و حتی اجازه نداشتم برای ریختن چای به دفتر دبیران برم (سماور و بساط چای تو دفتر دبیران بود.) اما اون کار رو دوست داشتم چون منجر به «خَلقِ ارزش افزوده» می‌شد. کسی توی اون مدرسه نمیتونست درک کنه که چه فشار روحی عجیبی روی بچه‌های کنکوری هست و به همین خاطر بچه‌ها دو برابر بیشتر اذیت می‌شدند؛ و من رفتم که حتی شده در حد گفتن یه جمله به بچه‌ها (به صورت قاچاقی البته) که بهشون یه کم انگیزه بده. کنکور داده باشید میدونید که بازه اردیبهشت تا تیر ماه بازه زجرآوریه؛ هم خسته‌ای و باتری خالی کردی، هم دیگه حال ادامه دادن نداری؛ کنکور ماجرای عجیبیه که ممکنه تو اون بازه افسرده و مضطربت هم بکنه... و اون موقع اون بچه‌ها نیاز به انگیزه داشتند. سعی کردم در حد توانم ارزش افزوده خلق کنم براشون.من بابت کارورزی تو اون مدرسه حتی هزار تومن هم نگرفتم ؛ فقط خرداد سال بعد، یک کلاس رفع اشکال ریاضی برای بچه‌های انسانی گذاشتم و بابت اون پنجاه هزار تومن گرفتم. مدرسه ما تیر ماه اون سال منحل شد و ساختمون مدرسه رو یک دبستان پسرونه گرفت. چند وقت پیش توی اتاق تکونی آخرین تولید محتواهای اون سال‌ها رو پیدا کردم که فکر کنم وقت نشده بود بچسبونم روی میز چوبی؛ و به این فکر کردم که واقعا چقدر ارزش افزوده گذاشتم توی دنیا؟ اون بچه‌ها الان دیگه من رو یادشون نیست اما من اون‌ها رو یادمه. زندگی من همیشه روی محور یکجا نشین نــبودن و خَلق کردن چرخیده. بدون این که خودم متوجه بشم! حالا هم دنبال همونم؛ فقط شکلش عوض شده.ZiZo69ZiZo69Fri, 16 Jun 2023 19:36:39 +0330https://virgool.ir/@baniez.smash/یادداشت-های-یک-کمالگرا-شماره2-tztzyvdahkkxیازده روز دیگه مونده تا خداحافظیم با کارمندی، با شغل مورد علاقه‌ی بچگیم.امروز همه‌ی ترس‌هام از بیکار شدن و تو خونه نشستن تا سررفتن حوصله‌ام و ترس از اهمال‌کاری حتی با وجود شاغل نبودن و... همه و همه محکم خورد تو صورتم. بغض بدی نشسته توی گلوم و اگر دوتا شاگردم الان تو اتاقم ننشسته بودند می‌زدم زیر گریه... درست عین یه دختر بچه هفت ساله که یک عروسک موطلایی لباس صورتی رو پشت ویترین مغازه دیده ولی مامانش براش نخریده. من از بیکار بودن، از پول نداشتن، از پول گرفتن از بقیه و همه این‌ها می‌تــرسم!درسته برای هرکسی که شرایط کاری و محیط کارم رو تعریف میکنم، میگه دیوونه‌ای که تو اون محیط بمونی؛ اما من حالم خوب نیست... هفت ساله که مداوم مشغول کارکردن بودم؛ صبح ساعت 7-8 زدم بیرون، سالهاست که تو خونه صبحونه درست و حسابی نخوردم؛ هفت ساله که همیشه در حال دویدن و کارکردن بودم؛ همه چیز روی دور تند بوده؛ سریع رفتم سر کار، سریع از سر کار اسنپ گرفتم و رفتم دانشکده؛ سریع برگشتم خونه... خیلی وقت‌ها از خستگی و بی‌حوصلگی حتی توان نداشتم بلند شم خونه رو جارو بزنم؛ خیلی وقتا تو مهمونی یا دورهمی‌ها شبیه مرده‌های مومیایی شده بودم، پای چشمام گود افتاده و خسته بودم، روز به روز بخاطر وقت نداشتن و خوردن غذاهای پرکالری از سلامتیم دور شدم، کیلومترها از ورزش و باشگاه دورم، نرسیدم کتاب بخونم، فرصت درس خوندنم بخاطر کارهام کم شد و حقوق آخر ماهم اونقدر کم بود که یک دهم این خستگی رو هم جبران نمی‌کرد؛ ولی در یک کلام : «مـــن به کــــارکــــردن اعتیــــــاد داشتم.»آخرین روزهاییه که توی این اتاق، پشت این میز چوبی تیره رنگ می‌نشینم. انگار خوشحالی و غم و ترسم باهم قاطی شده و یک حس ناامنی هم دارم. حس میکنم پاهام روی لبه خطیه که منطقه امن زندگیم رو از بقیه دنیا جدا کرده. هی میخوام بپرم ولی میترسم... از این که چتر نجاتم باز نشه، از این که مستقیم پرت شم توی درّه پایین پام، شاید مسخره باشه اما از این که دیگه نتونم برم کافه، نتونم اسنپ بگیرم، نتونم کتاب بخرم، نتونم پیتزا بخرم می‌ترسم. ترس بزرگترم از اینه که من هفت سال کار کردم؛ موقع سفر، توی ماشین و مترو و اتوبوس، تو مهمونی ،موقع استراحت و خیلی مواقع دیگه همیشه در حال کار یا فکرکردن به کار بودم؛ خیلی موقعیت‌ها رو برای رسیدن به خودم، به ظاهرم، به جسمم، به سلامتی روحم و به زندگیم از دست دادم... اهمال کار و خودسرزنشگر بودم و الان که موقعیتم داره تغییر میکنه میترسم بازهم اهمال کار بمونم.با دست و پای لرزون دارم از کارمندی میام بیرون؛ درست مثل بچه‌ای که باباش میخواد چرخ کمکی‌های دوچرخه‌اش رو باز کنه؛ هم دوست داره روی دوتا چرخ رکاب بزنه و هم میترسه زمین بخوره...خلاصه... امروز بچه‌های رشته ریاضی و تجربیم امتحاناشون تموم شد و باهاشون خداحافظی کردم؛ و دوباره این ترس‌هایی که دو ماهه ازش فرار می‌کردم کوبیده شد تو صورتم... دلم برای همه چیز تنگ میشه، ولی باید رها کنم...ZiZo69ZiZo69Sat, 10 Jun 2023 12:14:15 +0330https://virgool.ir/@baniez.smash/ماجرای-جوجه-ماستی-ghbxa0cxh2k4کل تعطیلات نیمه خرداد، من خونه بودم و مشغول کار و البته جبران کم‌خوابی‌های قبلی. امروز رفتم خرید و خواستم مثلا یک تنوعی به آشپزیم بدم؛ با کلی ذوق و شوق نیم کیلو جوجه ماستی خریدم و آوردم خونه؛ با صبر و حوصله برنج دم کردم، جوجه‌ها سرخ کردم، حتی زغال هم گذاشتم و روش کره ریختم تا قشنگ بوی جوجه منقل‌پز بگیره. غذا رو کشیدم آوردم سر سفره و با لقمه اول فهمیدم یک اشتباه استراتژیک داشتم و کل جوجه‌ها، رون مرغه نه سینه... تو خونه ما رون اصلا مشتری نداره... خودم هم از رون مرغ متنفرم. اینجا باید از شرکت کوکاکولا تشکر کنم که اگر نبود، همون چهارتا لقمه هم از گلوی من پایین نمی‌رفت.الان که دارم این پست رو می‌نویسم، چند تا تکه جوجه بیچاره و مفلوک تو ظرف مونده که میشه سهم گربه‌های کوچه‌مون؛ کلی برنج هم اضافه اومد که احتمالا میشه تهچین یه وعده غذای دیگه... حالا اینا مهم نیست؛ مهم اینه که ماجرای جوجه ماستی‌ها من رو حسابی پَکَر کرد چون یاد زندگیم افتادم...خیلی کارها رو تو زندگی انجام دادم که با کلی انگیزه شروعش کردم و بعد دیدم اون کار دقیقا برای من حُکم رون مرغ و داره؛ وقتی آخرین روز مرداد پارسال رسما شدم مشاور پایه دهم، خیلی خوشحال بودم. به قول خارجی‌ها golden goal من همین مشاور شدن بود... الان که دارم مینویسم، در به در دنبال اینم همین دو هفته خرداد هم زود تموم بشه و من از پست و صندلی و اتاق و مدرسه‌ام خداحافظی کنم. احتمالا بقایای این کارم هم مثل جوجه ماستی‌های اضافه، سهم گربه‌ها میشه.راستش من هنوز نمیدونم برای کجام و چجوری چیزایی که تو ذهنم هست رو عملیاتی کنم... ولی تا دلتون بخواد تو زندگی و مسیر کارم جوجه ماستی پیدا کردم؛ معمولا جوجه زعفرونی‌های زندگیم که اتفاقا رون هم نباشند، زیاد نبوده ولی من آدم بسوز و بسازم. از دو هفته دیگه بعد از حدود هفت سال رسما نه تنها کارمند نیستم، بلکه شغل هم ندارم. دقیقا تو اون حالی‌ام که آدم میخواد کلی کار نکرده‌اش رو انجام بده ولی میترسه... قطعا اگه جوجه ماستی‌های زندگیم نبودند، من ارزش اون جوجه زعفرونی‌های لطیف و خوشمزه رو نمی‌فهمیدم؛ ولی خب... دلم برای یه بشقاب جوجه زعفرونی که روی زغال کباب شده باشه، با برنج دودی شمال و سالاد شیرازی با دوغ و ریحون تنگ شده...شمام تو زندگیتون جوجه ماستی دارید میدونم... باهاشون چی کار میکنید معمولا؟ZiZo69ZiZo69Mon, 05 Jun 2023 17:21:11 +0330https://virgool.ir/@baniez.smash/پکیج-ضد-افسردگی-ای-که-دیگر-جواب-نمی-دهد-jfrrfiyprdrzوقتی که حالم خوب نباشه، معمولا هیچ کدوم از کارهام خروجی دلخواهم رو نداره؛ مثلا برنجم شفته میشه، ماکارونیم مزه همیشه رو نمیده یا کباب تابه‌ایم وا میره و ترجمه‌هام افتضاح از آب در میاد؛ طوری که فرداش استاد صد تا اصلاحیه روش میزنه و فکر میکنه من روی کارم وقت نگذاشتم.آشپزی، ترجمه و فیلم دیدن بیشتر از این که برای من تفریح یا علاقه باشند، تراپی هستند. یعنی اگر حالم بد باشه فیلم دیدن و ترجمه کردن رو میگذارم کنار. آدم‌های زیادی رو دیدم که وقتی عصبانی یا ناراحت هستند، سریع میرن یه فصل سریال می‌بینند یا مثلا کتاب می‌خونند تا آروم بشن.من اما اینطوری نیستم. من یه کالکشن 10 تایی فیلم و سریال دارم که اتفاقا قبلا هم چندتاییشون رو معرفی کردم. هرکدوم کارکرد خودشون رو برام دارند و وقتی ناراحت باشم لزوما دیدن اون فیلم‌ها حالم رو خوب نمیکنه. کالکشن فیلم‌های من اینطوری دسته بندی میشه:حس غلبه افسردگی -> آذر، شهدخت، پرویز و دیگران- جهان با من برقصحس کمبود اعتماد به نفس -> Me before you - Cruellaحس غلبه کمالگرایی -> Burntحس کم توجهی به کودک درون -> دیو و دلبر(لایواکشن)حس اندوه -> هری پاتر- فرندز (که البته سریاله)معمولا این فیلم‌ها رو مرتب می‌بینم. فیلم‌های دیگه‌ای هم بوده که بهم حال خوب داده اما برام حُکم تراپی رو نداشته. مثل شب‌های روشن (فرزاد مؤتمن) یا آتش بس1 خیلی دیگه از فیلم‌های دهه هشتاد؛ اما این کالکشن، برای من همیشگیه... درست مثل تراپیستی که باید مرتب بری پیشش تا حالت خوب بشه.آشپزی هم برای من تراپیه... چند وقت پیش توی کلاس روزهای جمعه‌ام گفتم: «رابطه من با غذا، نه علاقه است و نه هوس و اعتیاد؛ رابطه من با غذا یک ارتباط عاطفیه...» راست هم گفتم. پارسال یه ویدیو تو یوتیوب دیدم و برای درمان افسردگیم که اون موقع اوجش بود، سعی کردم از غذا درست کردن شروع کنم. تو اون ویدیو می‌گفت درصد زیادی از حجم سروتونین (هورمون حس خوب) بدن ما توی معده ترشح میشه نه در مغز! بنابراین وقتی غذای خوب نخوریم و برای غذامون وقت نگذاریم، طبیعتا حال روحمون هم خوب نمیشه.موقعی که این ویدیو رو دیدم ماهانه درصد زیادی از حقوقم خرج غذای بیرون میشد چون افسردگی من رو از آشپزی متنفر کرده بود؛ از این که برم پای گاز یا از خرد کردن پیاز حالم به هم می‌خورد. اما شروع کردم به غذا درست کردن... کار سختی بود؛ انگار به زور سر یه کلاس ریاضی سخت نشسته بودم (البته که خودم تو دبیرستان ریاضی خوندم و عاشقشم :) )... اما با آشپزخونه آشتی کردم. حالا آشپزی هم کنار کالکشن فیلم‌هام، تراپی منه.این روزها حس میکنم افسردگی‌ای که فکر می‌کردم دیگه نیست، دوباره پشت دره و از پنجره شیشه‌ای کنار در، داره برام دست تکون میده و میگه: «ببین من هستماااااااا» و احساس میکنم به بسته‌ای قوی‌تر از آشپزی+ فیلم نیاز دارم. بسته‌ای که دوپامین و سروتونین بدنم رو تأمین کنه، و من و از روزی هشت ساعت اینستاگردی و دوازده ساعت چمبره زدن زیر پتوی گنده‌ و سنگینم دور نگه داره.نمیدونم پیشنهاد شما به خودتون برای اینجور مواقع چیه؟ یا به من چه پیشنهادهایی میدین؟ولی فکر کنم خوب باشه که اگه گذرتون به این پست افتاد، برام بنویسید.ZiZo69ZiZo69Sun, 04 Jun 2023 23:00:00 +0330https://virgool.ir/@baniez.smash/چرا-دیگر-نمی-خواهم-معلم-باشمhttpsfilesvirgooliouploadusers162246postsy9ds8qqplt4dctokrauindh3jpg-y9ds8qqplt4dبه پشت سرم که نگاه می‌کنم یک رزومه تقریبا ۷ ساله از کار آموزش دارم. عاشق کار مشاوره تحصیلی بودم و فکر می‌کردم بچه‌های ما در مدرسه فقط یاد می‌گیرند چطور کنکور بدهند و چطور درس بخوانند( که البته آن را هم نصفه و نیمه یاد میگیرند) ولی کمتر زمانی است که کسی باشد یادشان بدهد چطور آدم‌های خوبی باشند. همیشه به بچه‌ها می‌گفتم برای من این که شما آدم‌های خوبی بشوید مهم‌تر از این است که دانش‌آموزهای خوبی بشوید. در این ۷ سال تا الان ۳ بار کار را کنار گذاشتم و قید معلمی و مشاوره را زدم. سنگ سر راهم زیاد بود. سنگ‌های بزرگ و سنگینی که من یکی زورم نمی‌رسید تنهایی جا به جایشان کنم. البته زورم را زدم که حداقل یک سانتی متر هم شده سنگ‌های این راه پیچ در پیچ را جابجا کنم ولی نشد. هر سال استعفا می‌دادم و بعد دوباره حس می‌کردم کار دیگری به جز کار در مدرسه بلد نیستم و عشقم به بچه‌ها من را دوباره می‌کشاند به کار در مدرسه. امسال اما حسابش فرق داشت. کل ۶ سال قبلی را تحمل کرده بودم که از کارآموزی و معاون پرورشی و کمک مشاوری برسم به مشاور پایه شدن... فکر می‌کردم قدرتم که بیشتر شود بهتر می‌توانم به بچه‌ها کمک کنم. به علاوه این که من دیگر آن دختر جوان ۲۰ ساله نبودم که فقط اپراتور کارهای بقیه باشد. می‌توانستم ایده بدهم، کار کنم و مانع کمتری سر راهم بود.همه این فکرها بیهوده بود... قدرت بیشتر= دردسر بیشتر. کار فرهنگی یک پوست کروکودیلی می‌خواهد. آنقدر باید پوست کلفت باشی که هیچ نسیمی تکانت ندهد، چه برسد به تندباد و گردباد!من اینطوری نبودم! من داشتم تلاش می‌کردم خودم را تغییر بدهم تا شرایط کمی برایم بهتر بشود. سعی می‌کردم غُر نزنم و غُر هم نشنوم. بعضی روزها که برای باانگیزه نگه داشتن خودم برای خودم جایزه می‌خریدم. مثلا یک شکلات هیس یا یک بسته بیسکویت برای باانگیزه کار کردن در مدرسه. بعضی وقت‌ها برای یک برنامه ریزی هفتگی یا پیداکردن یک جمله انگیزشی که تکراری و حال به هم زن هم نباشد یک روز کاری کامل وقت می‌گذاشتم. برایم مهم نبود که بچه‌هایم دل به درس نمی‌دهند یا آخر هفته باید برگه‌های برنامه ریزی مچاله شده‌شان را در سطل زباله کلاس یا زیر جامیز پیدا کنم. برایم مهم این بود که من کارم را درست انجام بدهم. برایم مهم نبود کسی یک خسته نباشی یا یک دستت درد نکند خشک و خالی هم به من نگوید، سعی می‌کردم هرطور شده کارم را عالی انجام بدهم.بعد از مدتی حس کردم دارم با شتاب زیاد به سمت یک دیوار آجر سه سانتی بزرگ می‌دوم. دیر یا زود با صورت به دیوار می‌خوردم. انگیزه‌ام نادیده گرفته می‌شد، دوست داشتم نقدهای کارم را بشنوم و نقاط قوتم را بدانم تا بهتر کار کنم. ولی نقاط ضعفم را پشت سرم گفتند و نقاط قوتم را هم اصلا ندیدند... کم کم صبح‌ها بلند شدن و مدرسه رفتن برایم سخت شد. حوصله جواب دادن به تلفن‌های کاری را هم نداشتم. هرچه می‌خواستم به بچه‌هایم رشد کردن یاد بدهم نمی‌شد. آدم‌های محافظه کار، سطح فکرهای کوتاه و هزار مانع دیگر که باعث شد کم کم مثل آهن، زنگ بزنم. فهمیدم باید رویای کودکی ام را ببوسم و بگذارم روی طاقچه ذهنم. تعارف که نداریم، مدرسه دیگر نه جای خوبی برای پرواز یادگرفتن است نه جای خوبی برای پرواز را یاد بچه‌ها دادن. دلم نمی‌خواست تصویر زیبای کار معلمی و مشاوره در ذهنم به یک تصویر کرم خورده تبدیل بشود. یک فحش هم وسط گذاشتم و به برادرم گفتم اگر خواستم برگردم مدرسه یکی بزن توی گوشم و این فحش را یادم بیاور!امروز هم مراقب امتحان هندسه و فیزیک بچه‌هایم بودم. سرم را انداختم پایین و گفتم این چند خط را بنویسم که یادم نرود. باید دنبال راه دیگری برای یاددادن باشم. معلمی عشق من است و دل کندن از این عشق، واقعا نشدنی است. اما باید راه و چاهش را عوض کنم. شاید اصلا باید یک مدتی استراحت کنم تا حقیقت‌های تلخی که در مدرسه دیدم یادم برود؛ شاید باید یک مدتی فقط در خانه بمانم، حواسم را جمع آشپزی و اتو زدن لباس‌ها و گردگیری کنم؛ ولی آن عشق شیرین را باید دوباره بسازم.ZiZo69ZiZo69Sun, 28 May 2023 12:09:08 +0330https://virgool.ir/@baniez.smash/یادداشت-های-یک-کمالگرا-شماره1-nbwgotdpkmdvمن استاد پروژه‌های ناتمام هستم! متخصص شروع‌های عالی و تمام‌کردن‌های ناقص! دلیلش هم فقط و فقط یک چیز است: کمالگرایی!حساب کارهایی که شروع کردم اما کمالگراییم اجازه نداد تمامش کنم از دستم در رفته؛ حتی همین حساب کاربری ویرگول را هم سال گذشته ساختم تا هرازگاهی تراوشات ذهنی‌ام را یک جایی ثبت کنم تا شاید به درد کسی بخورد ولی همین را هم نصفه کاره رها کردم. چند سال پیش در یکی از همین روزهای نسبتا داغ خرداد، بی‌خوابی به سرم زده بود و مدام در تخت از این پهلو به آن پهلو می‌شدم که ایده‌ ساخت یک کانال تلگرامی و نوشتن مطالبم در آن کانال به مغزم خطور کرد؛ معطل نکردم و کانال را ساختم و شروع کردم به نوشتن. اما خب نتیجه مشخص است! کانال بعد از یک ماه نصفه و نیمه رها شد.از پانزده سالگی کلاس زبان رفتم؛ زبان انگلیسی را عاشقانه دوست داشتم و زبان آموز خوبی هم بودم؛ اما وقتی به خاطر کنکور مجبور شدم کلاس زبان را کنار بگذارم دیگر به طور مستمر و منظم سراغ زبان نرفتم؛ درایو کامپیوترم پر است از دوره‌های آموزش زبانی که خریدم ولی هیچ‌گاه به سراغشان نرفتم. زبان هم نصفه و نیمه رها شد...چند ماه قبل از کرونا تصمیم گرفتم وزنم را کم کنم؛ یک مرکز درست و حسابی پیدا کردم و برنامه ورزشی و تغذیه گرفتم. آنقدر عالی شروع کردم که حتی وقتی به مهمانی دعوت می‌شدم هم غذای خودم را می‌بردم تا به رژیمم پایبند باشم. همه چیز خوب پیش می‌رفت و من هفده کیلوگرم لاغر شده بودم تا این که کرونا آمد و من رژیم و ورزش را رها کردم... نصفه و نیمه!این منم! موقع شروع کارها!کارنامه زندگی من از این نمونه شروع‌های خوبِ بی‌پایان کم ندارد؛ خیلی وقت‌ها سرزنشم می‌کنند که دختر جان حداقل یک کار را به آخر برسان؛ اوایل ناراحت می‌شدم که آدم‌ها چقدر راحت درباره من حکم صادر می‌کنند و اصلا نمی‌دانند که چرا من کارهایم را به آخر نمی‌رسانم. هرچه که بیشتر زندگی را تجربه کردم فهمیدم که نه من مقصرم و نه آدم‌های دیگر! کمالگرایی شبیه یک ماه گرفتگی یا مثلا یک قطع عضو نیست که آدم‌ها در نگاه اول متوجهش بشوند؛ کمالگرا بودن چیزی شبیه شش انگشت داشتن است؛ تا با آدم‌ها دست ندهی یا آنقدر کنارشان نباشی که کنارشان احساس راحتی کنی، نمی‌توانی بفهمی شش انگشتی هستند؛ تازه وقتی هم که متوجه می‌شوی کسی شش انگشت دارد، مدام روی انگشت‌هایش زوم می‌کنی و می‌شماری تا مطمئن شوی اشتباه نکردی. کمالگرایی هم همین است؛ تا با کسی آنقدر نجوشی که کنارت احساس راحتی کند، تا چند پروژه کاری مشترک با کسی نداشته باشی نمی‌توانی بفهمی کمالگرا است و چه رنجی می‌کشد از این آفت کمالگرا بودن!امشب که دارم این یادداشت را می‌نویسم اگرچه نسبت به پارسالم کمتر کمالگرا هستم، اما نمی‌دانم آنقدر توانستم افسار این اسب سرکش را بکشم که یادداشت‌هایم ادامه دار باشد یا نه؟ فقط امروز، نیمه‌ی بی‌جان غیرکمالگرای درونم گفت: «اگر دلت خواست یه سر به اون ویرگول بیچاره‌ات بزن!» آمدم سراغ ویرگول و دستم راه افتاد برای نوشتن این چند کلمه... من با کمالگراها حرف زیاد دارم؛ با غیرکمالگراها هم باید حرف بزنم... تمام زورم را هم به کار می‌برم که نگذارم پرفکشنیزمِ درونم این نوشتن‌ها را دوباره متوقف کند.ZiZo69ZiZo69Fri, 26 May 2023 23:34:31 +0330https://virgool.ir/@baniez.smash/فیلم-های-حال-خوب-کن-قسمت-2-tdpm2ryhxekpدومین قسمت از معرفی فیلم‌هایی که بهم حال خوب دادند، با کمی تناقض همراه است. قبل از این که فیلم را معرفی کنم، باید دوباره تأکید کنم که این فیلم‌ها شاید در نگاه بعضی، یا خیلی، آنقدر جذاب و دوست داشتنی نباشد که برای من هست... اما می‌توانم بگویم یک بار دیدن هر کدامشان، قطعا حرف‌هایی دارد که چیزی به ما اضافه کند.ترکیبی شیرین و تلخ، اما حال خوب کُندومین فیلمی که در لیست فیلم‌های حال خوب کنِ من هست، فیلمی است نسبتا تلخ، اما واقعی که شاید برای زوج‌ها و متأهل‌ها حرف‌های شنیدنی‌تری داشته باشد. ترجیح من همیشه با دیدن فیلم‌هایی است که شاید تلخ باشند، شاید گاهی باعث شوند مدام آب دهانم را قورت بدهم تا بقیه تماشاگران فیلم متوجه بغضم نشوند، شاید این فیلم‌ها گاهی آبستن دردی باشند که با تک تک سلول‌های بدنم حسش کنم اما یک مزیت مهم دارند: بدون ترس، واقعیت‌ها را نشان می‌دهند. من فکر می‌کنم در کنار طنزهایی که حال و هوای آدم را عوض می‌کند، کمدی‌هایی که باعث می‌شود از خنده روده بُر شویم یا سریال‌های تخیلی، نیاز به درام‌هایی داریم که شاید ریتم نسبتا یکنواختی دارند اما واقعیت‌های مهمی در زندگی ما آدم‌های متمدن شهرنشین را نشان می‌دهد. واقعیت‌هایی که شاید آنقدر در آن‌ها شناوریم که متوجهشان نیستیم. فیلمی که در این قسمت معرفی می‌کنم، یکی از همین فیلم‌ها است که وقتی برای بار اول در فیلیمو تماشایش کردم، حدود 60% رضایت برایش ثبت شده بود. این رقم برای من چندان قابل قبول نبود و در نهایت ناامیدی فیلم را پِلِی کردم؛ فقط برای این که موقع شستن ظرف‌ها و پختن غذا، صدایی در خانه بپیچد، حوصله‌ام سر نرود و تنها نباشم اما به خودم آمدم و دیدم مبهوت فیلم شدم.فیلم رنگ‌ها و نورهاایتالیا، ایتالیا نام یک سریال 6 قسمتی ایرانی در ژانر طنز بودکه قبل از انقلاب، از سه‌شنبه شب اول فروردین 57 در تلویزیون ایران پخش شد. این که سریال چه بود و محتوایش بر چه چیزی دلالت داشت، چندان هم مهم نیست. مهم این است که 38 سال بعد کاوه صباغ زاده تصمیم گرفت یک سینمایی درست با همین اسم بسازد. ایتالیا ایتالیا نام فیلم سینمایی به کارگردانی و نویسندگی کاوه صباغ زاده است که در سال 95 ساخته شد. ژانر این فیلم، درام-کمدی و فانتزی است؛ از آن فیلم‌هایی که کلی رنگ و نور روی صحنه‌هایش پاشیده‌اند. نقش‌های اصلی این فیلم «نادر» و «برفا» هستند. نقش نادر را حامد کمیلی بازی میکند و سارا بهرامی هم برفا است که برای این نقش، نامزد بهترین بازیگر نقش اول زن در جشنواره سی و پنجم فحر شد. این فیلم، اقتباسی از سینمایی «یک موضوع موقت» است که البته من این فیلم را ندیدم. ایتالیا ایتالیا برای بهترین چهره پردازی هم نامزد جشنواره شده بود و در جشن منتقدین و نویسندگان سینما، سارا بهرامی برنده جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن و کاوه صباغ زاده هم برنده جایزه بهترین کارگردانی شد. سارا بهرامی برای این نقش، آنوَر آب هم افتخار آفرید و جایزه جشنواره تامیل نروژ را بُرد. داستان فیلم، بدون اسپویلاگر بخواهم بدون اسپویل، داستان فیلم را تعریف کنم باید خیلی خلاصه بگویم که زندگی نادر و برفا، در همان سال‌های اول به یک طوفان بزرگ می‌رسد؛ طوفان که نه... سونامی! از آن سونامی‌هایی که تا از کف اقیانوس به سطح نیاید طوری به نظر می‌‌رسد که انگار همه چیز عادی است. گاهی زوج‌ها درگیر مسائلی هستند که شاید از دور که به زندگی‌شان نگاه می‌کنند، همه چیز خوب است... اما مسائلی هست که گاهی باعث میشود قلب زندگی تیر بکشد. زندگی نادر و برفا هم همین است... به ظاهر همه چیز خوب است؛ برفا هرروز صبح از خواب بیدار می‌شود، لباس‌های رنگی می‌پوشد، یک شیر پاکتی کوچک را یک نفس سر می‌کشد، سوار تیبای سفیدش می‌شود و به سمت محل کار حرکت می‌کند؛ برفا دستیار کارگردان است. نادر هم هرروز صبح بیدار می‌شود، یک لیوان قهوه که برفا برایش دم کرده را میخورد و کارش را در خانه شروع میکند. نادر، معلم زبان ایتالیایی است. به قول نادر، برفا جنون شیر داره... شیر...شیر...شیراما همه حقیقت همین نیست... حال زندگی نادر و برفا خوب نیست... زندگی‌شان تعمیر لازم است... این که چرا را باید موقع دیدن فیلم ببینید و بفهمید... یک اتفاق، تبدیل به یک شوک یا ضربه محکم می‌شود که زندگی نادر و برفا برا به کما می‌برد. بزرگترهای محل تصمیم به اداره برق نامه دادند که برای کاهش مصرف برق، هر شب دو ساعت برق منطقه را قطع کنند. این اتفاق اعصاب خرد کن، برای نادر و برفا یک موقعیت ایجاد میکند. نه از آن موقعیت‌های معجزه آسا... یک موقعیت معمولی که هردویشان تنش‌ها را فراموش کنند، کنار هم زیر نور شمع شام بخورند و حرف بزنند. هرشب، نادر و برفا دوساعتی برای حرف زدن وقت دارند... برفا هم پیشنهاد میدهد که هر شب، هردویشان یکی از رازهایی که در این چند سال آن یکی نمی‌دانست را به زبان بیاورد. چرا فیلم را دوست دارم؟ایتالیا ایتالیا کمک می‌کند واقعیت زندگی را خوب ببینید. بخصوص واقعیت‌های هر چند تلخی که در زندگی مشترکتان بروز پیدا کرده... فیلم، کلیشه‌‌های ذهنتان را می‌شکند. مثلا این که نادر در خانه و برفا بیرون از خانه مشغول کار هستند... یا این که نادر، مثل خیلی از کاراکترهای مرد سینمای ایران، معمار و مهندس عمران و کارخانه دار نیست... مترجم و معلم است؛ آن هم نه زبان انگلیسی... زبان ایتالیایی... برای من که دانشجوی زبان هستم، این اتفاق واقعا خوشحال کننده‌ای بود. نادر و برفا نه آنقدر فقیرند که شام و ناهار، استانبولی و نان خشک بخورند نه آنقدر ثروتمنداند که مرغ درسته وسط میزشان باشد. نادر، استاد پختن غذاهای ایتالیایی است؛ پاستا و پیتزا را خوب می‌پزد و شما در روند فیلم هرازگاهی با جریان آشپزی نادر هم همراه می‌شوید. فیلم، در عین این که نکات مهمی را درباره خودتان، زندگیتان و زندگی مشترکتان به شما یادآوری می‌کند آنقدر رنگ و نور دارد که شما را به صرافت می‌اندازد دستی به سر و روی خانه‌تان بکشید.اگر در 5تا7 سال اول زندگی مشترک هستید، اگر حالتان در زندگی مشترک خوب نیست و فکر میکنید:«همه چی که خوبه پس چرا اینقدر مشکل داریم؟» این فیلم را ببینید، واقعیت‌ها و حال‌های خوبش را پیدا کنید و بفهمید... ایتالیا ایتالیا را بیشتر از 3 بار دیدم... مثل نسخه است... نسخه یک داروی اثربخش با طعم توت فرنگیZiZo69ZiZo69Tue, 28 Dec 2021 01:07:10 +0330https://virgool.ir/Novira/فیلم-های-حال-خوب-کن-قسمت1-kmzjlqouli2jمن فیلم ببینِ حرفه‌ای نیستم!دهه هفتادی‌ها خیلی خوب شعار مؤسسه آموزشی و انتشارات گــــاج را به خاطر دارند: «به جای آن که چندین کتاب بخوانید، کتاب‌های گاج را چندین بار بخوانید:)» در عرصه فیلم، انیمیشن و سریال من دقیقا از همین شعار پیروی میکنم: «به جای آن که چندین فیلم ببینی، یک فیلم را چندین بار ببین!»من جزو آدم‌هایی هستم که یک مجموعه محدود از فیلم و سریال‌ها در زندگی‌ام دارم و هر کدام از آن‌ها را بالای ده بار دیدم. معمولا هم هربار حس جدیدی را از دیدن آن اثر تجربه کردم یا نکته جدیدی یاد گرفتم یا شیرینی و لذت نویی از دیدن آن فیلم، انیمیشن یا سریال در قلب و ذهنم پخش شده حتی اگر آن اثرها رگه‌هایی از تراژدی هم در سناریوشان بوده باشد! حالا که به آخرین آخر هفته پاییز رسیدیم حس کردم شاید بد نباشد اگر تجربه تماشای چند اثر از این آثار را با شما به اشتراک بگذارم.از جناب سروش صحتآقای سروش جانِ صحت در یکی از پادکست‌هایی که نوشتند میگویند بارها شده که از شوق و علاقه‌شان به یک موسیقی، یک رستوران خوب یا فیلم عالی در جمعی تعریف کردند ولی آن رستوران، فیلم یا موسیقی اصلا در نظر بقیه جذاب نبوده! من هم از این قاعده مستثنی نیستم؛ مثلا سریال Squid Game، Money Heist، dark، Peaky Blinders و مثل این‌ها هیچ وقت برایم جذاب نبوده! احتمالا پیشنهادهایی هم که در ادامه پست مینویسم برای بعضی از شما جذاب نباشد... ولی من در این دنیا هستم تا اگر حس خوبی از محتوایی گرفتم با شما شریک شوم...ME BEFORE YOUاین فیلم در لیست «فیلم‌های حال خوب کنِ» من قرار دارد. برخلاف هری پاتر و ارباب حلقه‌ها، من پیش از تو اولین فیلمی بود که اول کتابش را خواندم و بعد به سراغ فیلمش رفتم. انبوه سانسورهای کتاب باعث شده بود هیچ وقت نفهمم ماجرای اصلی «لوییزا کلارک» و «ویلیام ترینر» چه بود... و فیلم، رازهای سانسور شده را به من نشان داد.من پیش از تو یا me before you کتابی است اثر «جوجو مویز» نویسنده انگلیسی. همین اول کار پیشنهاد میکنم اگر خواستید کتاب را بخوانید فقط و فقط ترجمه خانم «مریم مفتاحی» را بخوانید. همانطور که ویدا اسلامیه متخصص ترجمه کارهای جی.کی.رولینگ است، مریم مفتاحی هم استاد ترجمه قلم جوجو مویز است.این سینمایی آمریکایی را «تیا شروک» در سال 2016 کارگردانی کرده و حسن بزرگ فیلم سینمایی me before you این است که فیلمنامه را هم جوجو مویز نوشته. امیلیا کلارک، سم کلفلین، جانت مک تیر و چارلز دنس بازیگران این اثر هستند.داستان فیلمظاهرا داستان فیلم، داستان زندگی مردی 31 ساله به نام «ویلیام ترینر» است؛ مرد جذاب و موفقی که عاشق شنا، اسکی و صخره نوردی است اما ماجراهایی برایش اتفاق می‌افتد که مسیر زندگی‌اش را به کلی تغییر می‌دهد، مجبور است از علایقش دست بکشد و همه این اتفاقات، لوییزا کلارک 26 ساله را سر راه ویلِ جوان قرار میدهد. لوییزا هم دختری 26 ساله، عاشق مد و فشن با لباس‌های رنگی است که در یک کافه کوچک کار میکند. اما شما به ظواهر اعتماد نکنید و در جریان فیلم، عمیق و دقیق شوید. اندیشه نویسنده واقعا فراتر از اینها بوده! قطعا اگر فیلم را ببینید از لباسهای عجیب و غریب لوییزا حیرت میکنید. ست کردن جوراب شلواری زرد با کفش صورتی خال خالی و پیراهن رنگی رنگی، هم بامزه است هم عجیب... اما اگر کتاب را بخوانید بهتر دلیل استایل و رفتار منحصر به فرد لوییزا را درک خواهید کرد.چرا من فیلم را نگاه میکنم؟ خیلی‌ها میگویند فیلم و کتاب، تینیجری است؛ خیلی‌ها من را از تحسین این فیلم نهی کردند اما من میگویم بستگی دارد به عنوان چه کسی جلوی تلویزیون بنشینید و فیلم را تماشا کنید؟ من معتقدم فیلم، مفاهیم عمیقی از زندگی را در بر دارد که در زرورق یک سناریوی رمانتیک و البته یک تراژدی کمرنگ کادوپیچ شده تا ما ارتباط بهتری با روند فیلم بگیریم. اگر حوالی 24تا26 سالگی باشید به خوبی میتوانید خودتان را به جای نقش یک فیلم، یعنی لوییزا کلارک بگذارید. به خوبی متوجه چالشهای یک بانوی 25-26 ساله میشوید و گاهی بغضتان را فرو میبرید و موقع تماشای لوییزا میگویید: « دختر! این چقدر مَنه!» موقع تماشای me before you من کاملا خودم هستم، خودم را سانسور نمیکنم و از خودم بودن لذت میبرم. معمولا بعد از اتفاقات تلخ، بعد از شکست‌های گاه و بی‌گاه و وقتی حالم خیلی بد یا خیلی خوب باشد قطعا این فیلم را در خانه پلی میکنم تا یادم بیاید چطور زندگی کنم. bumblebee tightsموقع تماشای فیلم، این رمز رو به خاطر داشته باشیدقرار بود در این پست بیشتر از یک فیلم را به عنوان فیلم‌های «حال خوب کن» معرفی کنم ولی آنقدر عاشق این اثر هستم که جا داشت یک پست را به معرفی‌اش اختصاص بدهم. اگر me before you را دیدید، در جریان سیال فیلم حل شوید، جایی متوقف نشوید، به دیالوگ‌ها، لباس‌ها، رنگ‌ها و نگاه‌ها دقت کنید و لذت ببرید. سعی کردم اصلااااا اسپویل نکنم تا خودتان فیلم را تجربه کنید. فیلم، حرف‌های زیادی دارد که به شما بگوید... پست‌های بعدی، فیلم‌های بعدی را معرفی میکنم.ZiZo69ZiZo69Wed, 15 Dec 2021 12:57:44 +0330https://virgool.ir/@baniez.smash/من-استاد-ندیده-گرفتن-خودم-هستم-dgfcehm4kkt4وقتی خودت رو نادیده میگیری...نمیدونم تا حالا براتون پیش اومده که با وجود شناختی که ازخودتون دارید، خودتون رو نادیده بگیرید یا نه؟ من یکی از سلاطین نادیده گرفتن خودم هستم!یادم میاد پیش دبستانی، دست و پا شکسته نوشتن بلد بودم؛ مامان برام یه دفترچه یادداشت صورتی نئونی خریده بود که روش عکس 101 سگ خالدار بود. خاطرات پیش دبستانی رو تو اون دفتر می‌نوشتم. این اولین انس من با قلم و کاغذ بوذ.بعدتر کلاس سوم که بودم یه داستان نوشتم، موضوعش یادم نیست و احتمال میدم تو آرشیو نامرتب و کثیف آموزش و پرورش منطقه گم شده ولی داستانم رتبه آورد! اون موقع من نمیدونستم جی.کی.رولینگ کیه ... هری پاتر رو نمیشناختم و نمی‌دونستم که خانم رولینگ تازه بعد از 30 سالگی شروع کرد به نوشتن هری پاتر و سنگ جادو... نمیدونستم مریم مفتاحی نامی در ایران هست که با ترجمه هری پاتر به زبان فارسی، نامش در حوزه ترجمه و نویسندگی ماندگار شدراستش...من خودم رو نادیده میگرفتم. میدونستم خوب مینویسم ولی این استعدادم رو عمدا نمی‌دیدم.موقع دبیرستان میخواستم فیزیکدان بشم... میگفتم یا فیزیک اتمی یا هیـــچ! ولی تهش بازم عاشق خریدن دفتر و خودکار و ساعتها نوشتن بودم... و هـــستمبعد از مدتها وارد حوزه زبان شدم ... دو تا زبان رو یاد گرفتم. عالی نیستم ولی خب یاد گرفتم این زبانها روفهمیدم چجوری ترجمه کنم، چجوری زبان درس بدم...ولی هیچ وقت اعتماد به نفس این رو پیدا نکردم که از آموخته‌هام استفاده کنم... هیچ وقت روم نشد بنویسم، ترجمه کنم و درس بدم با این که عاشق این کارها بودم.راستش می‌ترسیدم وقتی ازم میپرسن کارت چیه بگم :-اممممممم مترجمم... نویسنده‌ام.... تدریس زبان دارم...من هیچ وقت فکر نکردم از راه نوشتن و ترجمه کردن هم میشه درآمد داشت چون همیشه بهم گفتن نمیشه... ته تهش همه ما رسیدیم به این که برنامه نویس بشیم، سایت وردپرس بالا بیاریم و کار فوتوشاپ انجام بدیماما چرا کسی به من نگفت که مهم اینه قلق کار کردن رو بلد باشی ... کسی یادم نداد دنیا و مملکت ما فقط به فوتوشاپ کار و برنامه نویس احتیاج نداره؟ چرا کسی نگفت حتی اگه این مهارتها رو کسب کردی باز هم استعدادت، دنیای خودت رو یادت نره قوی باش و با عزت نفس برو تو دل ماجرا؟من هیچ وقت نقاشی، کارهای هنری یا فعالیتهای این شکلی رو کار به حساب نیاوردم... الان حدود یک ساله که تقریبا دیگه کارمند نیستم ولی ذهنم همون تعریف کلیشه‌ای رو از کار داره...شاید آدم‌های موفق تو این حوزه‌ها باید بیان از راهشون، از موفقیتشون بگن! مثل برنامه نویس‌ها و عکاس‌ها و گرافیست‌ها! طبق منطق حاکم به دنیا بعید میدونم ناممکن و نشدنی وجود داشته داشته باشه فقط شاید کاری تلاش بیشتری نیاز داشته باشه، یا قلق مشخصی برای موفقیت تو یه راهی باشه که شناخته شده نیستبه نظرم باید کشفش کرد...منتها فکر کنم مقدمه‌اش اینه که خودمون و نادیده نگیریم، تو دنیای کلیشه‌ای آدم‌ها غرق نشیم... ما فکر میکنیم ناامید نیستیم، ولی خیلی وقتا پر از غُریم، پر از ناله و خستگی‌ایم که این ربطی به مشکلات انبوه دور و برمون نداره ... فقط ناشی از قلب و ذهنمونه که انباشته شده... چون خودمون رو نمی‌بینیم... ولی به محض این که دختر عذری خانم، همسایه بغلیمون با نصف استعداد ما بره اون کار و انجام بده می‌بینیمش، تحسینش میکنیم و حسرت هم میخوریم حتی! چون خودمون رو نمی‌بینیم!اما چطوری باید خودمون و ببینیم؟سؤال خودم هم هست! و واقعا جوابی براش ندارم چون بیشتر از 2 دهه خودم رو نادیده گرفتم! این نیاز به فکر داره...ZiZo69ZiZo69Tue, 14 Dec 2021 14:28:15 +0330https://virgool.ir/@baniez.smash/اگر-محافظه-کار-هستی-این-پست-برای-توئه-xtr8viuzrythشجاع باش و قـویامروز، روز دانشجوئه و من دارم اولین پستم رو تو ویرگول می‌نویسم. فروردین سال 96 وسط امتحان مبانی جبر، ردیف آخر کلاس ته راهرو تو دانشکده علوم ریاضی دانشگاه الزهرا، ساختمون خوارزمی، وقتی مراقب اومد بالا سرم و دید دارم از رو جزوه می‌نویسم برگه رو ازم گرفت و از امتحان میان ترم محرومم کرد. خیلی بهم بر خورد، سر رشته‌ای که دوست نداشتم و اصلا نمی‌خواستم بخونمش باید اینجوری ضایع میشدم؟! اون هم من، شاگرد ممتاز دبیرستان...?وسط امتحان برگه‌ام رو دادم و زدم بیرون، سوار اسنپ شدم و کل اتوبان حقانی باد میخورد به صورتم و اشکهام سرازیر شده بود. حرفم یه کلام بود: مــن انـــصـــراف میدم!?انصراف دادم... تصمیم گرفتم علوم کامپیوتر رو رها کنم و برم سراغ انسانی. کنکور مجدد دادم، خودم خوندم، اون موقع شاغل بودم و وقت نمیکردم برم کلاس کنکور... تو هیچ آزمونی نتونستم شرکت کنم چون غالبا وقت نمیکردم به بودجه بندی آزمون‌ها برسم. خیلی سخت بود، شاید فقط 2یا3 ماه تونستم در کل خوب درس بخونم. خیلی درس‌ها رو نبستم، خیلی درس‌ها رو حذف کردم، بعضی‌ها مثل عروض قافیه رو اصلا بلد نبودم. خونه دار بودم و واقعا جمع کردن همه این سه تا مسئولیت با هم کار سختی بود. تیر 97 کنکور دادم. تا روز قبل کنکور گریه می‌کردم؛ برنامه ریختم که اگه دولتی قبول نشدم برم یکی دو تا طلایی که داشتم بفروشم و با دانشگاه تسویه کنم، و برم آزاد... احساس سرخوردگی اون روزها هنوزم با من هست... مقایسه شدن با پسرعمویی که یکی از بهترین دبیرستان‌های تهران میرفت و رتبه‌اش سه رقمی شد، نگاه‌های پر ترحم آدم‌هایی که نمیدونستن و نمی‌فهمیدن چرا انصراف دادم و پنهان کردن این تصمیم از همکارها و حتی پدرم تا لحظات اعلام نتایج انتخاب رشته... همه اینا یه زخم بزرگ رو دلم گذاشت... اونقدر بزرگ که الان وقتی دارم از این اتفاق‌ها می‌نویسم بغض مثل یه تکه اسلایم وسط گلوم گیر کرده و مدام نفس عمیق میکشم که از درد اون روزهام گریه نکنم.?نتایج انتخاب رشته اومد... همیشه می‌گفتم یا علوم تربیتی و روان شناسی یا هیـــچیولی من اونقدر نخونده بودم که این رشته‌ها رو تو دانشگاه دولتی، اونم فقط تهران، قبول بشم؛ نمیدونم چی شد که وقتی دیدم اینا رو قبول نشدم، اصن ناراحت نشدم و انگار خیلی زود فقط مسیرم و عوض کردم. خوشحال بودم...همه این‌ها رو نوشتم که بگم من آدم محافظه کاری‌ام... خیلی محتاط میرم جلو؛ شاید تو کل زندگیم فقط دو بار ریسک کردم که اولیش این بود (دومی رو شاید بعدا بنویسم?). نتیجه اونی نبود که از اول میخواستم و از این بابت واقعا از خدا ممنونم که من روانشناس یا کارشناس علوم تربیتی نشدم. ( الان گاهی به خودم میگم دختر واقعا چیِ تو به اون رشته میومد آخه!?) فقط میخوام بگم شجاع باشیم... واقعا هر کدوم از ما به حداقل یه بار شجاعت تو زندگیمون نیاز داریم. یه بار... یه شجاعت خفن... یه حرکت شجاعانه و جسورانه که هروقت بهش فکر کنیم لبخند بیاد رو لبمون و ته دلمون به خودمون بگیم «بابا دمت گرررررررررررم!?) شجـــاع باشیـــم و از تغییـــر نترسیم...بیا همین امروز یه چیزی رو تغییر بده واسه خودت... هرچی که از تغییردادنش میترسیدی...ZiZo69ZiZo69Tue, 07 Dec 2021 12:45:02 +0330