https://virgool.ir/feed/@bamdadtaheri10فانتزی ایران مشکل دارهfa2026-11-10 23:15:56https://files.virgool.ir/upload/users/4914437/avatar/OSJQwG.pnghttps://virgool.ir/@bamdadtaheri10https://virgool.ir/@bamdadtaheri10/بی-فرهنگ-قسمت-۷-شیاد-qxbsfbhqdxcaسلام، درود و خوشامد به هفتمین قسمت سری مقاله بی‌فرهنگ خوش‌آمدید. من بامدادم، نویسنده این مقاله و توی این قسمت می‌خوام در مورد یک موضوعی صحبت کنم که شاید خیلی بهش محل داده نشه ولی بنظرم خوبه که نگاهی بخش بندازیم.خیلی از خواننده ها، معمولا از جمله اول کتابی، وارد خواندن اون کتاب میشوند. جمله اول قرار نیست خیلی در مورد کتاب بهمون بگه، و فقط یک قلابیه که جذب بشیم تا اون داستان رو بخونیم.ولی یک چیزی که هست، حسیه که از کتاب میگیریم. در چندین فصل اول، ما متوجه میشیم گه چه ژانری و داستانی رو قراره بخونیم و نویسنده ما رو برای این اتفاق آماده میکنه. ما هم تقریبا همون انتظار رو از کتاب داریم.ولی وقتی در اواسط کتاب، همه‌چیز ناگهان تعییر پیدا بکنه، یک حس توخالی بودنی بهمون داده میشه. این موضوع مخصوصا در مقدمه ها و فصل های اول زیاد دیده میشه که موضوع اون فصل تقریبا با بقیه کتاب بی ارتباطه.اگر شروع داستانتون ارومه، پس اروم نگهش دارید، یکهور تبدیل به یک میدان جنگش نکنید. چون خواننده اون کتاب رو بخاطر اروم بودنش برداشته، نه بخاطر اینکه همه چیز ناگهانی تغییر کنه.این رو در نظر بگیرید: فرض کنید ۲۰۰ صفحه‌ی اول یک داستان درباره‌ی یک پسر روستاییه که دنبال خواهر گمشده‌ش می‌گرده و تمام فضای داستان آرام و ماجراجویانه‌ست. بعد ناگهان در صفحه‌ی ۲۰۱ یک ارتش فضایی وارد می‌شه و مشخص می‌شه داستان در اصل درباره‌ی جنگ بین سیاراته.این بد نیست چون ادم فضایی ها حمله کردند بلکه بده چون بهمون هیچ زمینه ای داده نشد. فقط با یکم زمینه میتونید این تغییر های ناگهانی رو خیلی بهتر کنیدداستان ها باید ژانر خودشون رو مگه دارند، نه اینکه فقط چون نویسنده حس کرده میخواهد یک ژانر دیگر بنویسد، ژانر ان داستان را به طور تغییر بدهندBamdad TaheriBamdad TaheriSat, 19 Sep 2026 20:01:40 +0330https://virgool.ir/@bamdadtaheri10/بی-فرهنگ-قسمت-۶-اژدهایی-که-آب-تنفس-می-کند-nikpj6fp4hpvسلام، درود و خوشامد به ششمین قسمت سری مقاله «بی‌فرهنگ» خوش آمدید. من بامدادم، نویسنده‌ی این مقاله، و توی این قسمت می‌خوام در مورد موضوعات کلیشه‌ای حرف بزنم و جزئیاتی که خیلی وقت‌ها بهش دقت نمی‌شه.قبل از شروع هر چیزی، بذارید ببینیم معنی «کلیشه» اصلاً چی هست. کلیشه به ایده‌ای گفته می‌شه که بیش از اندازه استفاده شده و دیگه ایده‌ی خلاقی حساب نمی‌شه. یا اگر بخوام خیلی خودمونی بگم، جملات پشت کامیونی.خب، حالا بذارید راجع به موضوعات کلیشه‌ای حرف بزنیم. اول از همه: کلیشه‌ای بودن چیزی به معنای بد بودن اون نیست! خیلی‌ها این رو اشتباه می‌گیرن، و نه، این‌طوری نیست. وقتی چیزی کلیشه‌ای باشه، به معنی بد بودنش نیست؛ فقط به معنای نبود خلاقیت کافیه. حتی اون رو هم می‌تونیم چشم‌پوشی کنیم.به شخصه حاضرم یک کتاب در مورد الف‌ها و کوتوله‌ها و اژدهاها بخونم، اگر داستان و جهان‌سازی خوبی با این نژادهای کلیشه‌ای درست کرده باشه. اینکه بتونید یک موضوع کلیشه‌ای رو خوب جلوه بدید، خودش به خودی خود یک هنره.فکر کنم اژدها، کلیشه‌ای‌ترین موجود کل فانتزی باشه. و بذارید یه نگاهی به سه غول فانتزی بندازیم: تالکین، نویسنده‌ی «ارباب حلقه‌ها» و «هابیت»، داخل جهانش اژدها داره؛ مارتین، نویسنده‌ی «بازی تاج‌وتخت»، داخل داستانش اژدها داره؛ سندرسون، نویسنده‌ی «میست‌بورن» و جهان کازمیر، داخل داستان‌هاش اژدها داره.ولی اگر آثار این نویسنده‌ها رو خونده باشید، می‌دونید که به‌طور عجیبی با یکدیگه فرق دارن. چون تونستن اون ادویه‌ی خاص خودشون رو بهش اضافه بکنن که خاصشون می‌کنه.استفاده از موضوعات کلیشه‌ای خیلی چیز بدی دیده می‌شه، که من واقعاً باهاش موافق نیستم. همون‌طور که گفتم، هر چیز کلیشه‌ای با دی‌ان‌ای خاص نویسنده، تبدیل به چیزی خاص می‌شه. این‌طوری شما یک چیزی که ایده‌ی خلاقی نداره رو با خلاقیت قاطی می‌کنید. اینکه چطور این کار رو می‌کنید، با خودتونه.ولی وقتی بی‌خلاقیتی با بی‌خلاقیتی ترکیب بشه... اون یک کلیشه‌ی بده.به نظرم اژدهایی که آب تنفس می‌کنه می‌تونه یک مثال خوب باشه.قبل از اینکه جلوتر برم و کسانی که داخل داستانشون اژدهایی دارن که آب تنفس می‌کنه رو نقد کنم، لطفاً چند لحظه بهم فرصت بدید. بعدش آزاد هستید.اژدهایی که آب تنفس می‌کنه فقط یک مثاله، نه یک نمونه. ما اژدهاها رو به چی می‌شناسیم؟ به اینکه موجودات بزرگی هستن، معمولاً بال دارن و آتش تنفس می‌کنن.حالا اگر یک نویسنده بخواد چیزی «خاص» درست کنه و به جای اینکه واقعاً فکر کنه، میاد و یک ویژگی رو تغییر می‌ده، اون تبدیل به کلیشه‌ای می‌شه.اگر می‌خواید اژدهای خاص داشته باشید، نیازی نیست کاری کنید که آب تنفس کنه. حتی شاید هم اژدهای شما آب تنفس می‌کنه، ولی اگر دلیلی داره، اون یک ایده‌ی خاص می‌شه.کلیشه‌ای بودن از بی‌خلاقیتی میاد. اگر توی این تغییر ویژگی کوچیک خلاقیت نشون بدید، خب دیگه کلیشه‌ای نیست.کلیشه بودن چیزی، به معنی اینه که اون‌قدر خوب، ساده و قابل فهم بوده که با گذر مدت‌ها، هنوز ازش استفاده می‌شه و تبدیل به یک سمبل شده.پس کلیشه‌ای بودن رو با بی‌خلاقیتی اشتباه نگیرید.Bamdad TaheriBamdad TaheriSat, 12 Sep 2026 20:56:39 +0330https://virgool.ir/@bamdadtaheri10/بی-فرهنگقسمت-۵-آموزش-برتر-zokjgjoiv9p9سلام، درود و خوشامد و به پنجمین قسمت سری مقاله بی‌فرهنگ خوشامدید. من بامدادم، نویسنده این مقاله، و امروز می‌خوام راجع به یک موضوع شاید عده ای از افراد را بلند کند.امروز میخوام به موضوع کتاب های خودآموزی بپردازم. فکر کنم خیلی از کسانی که این مقاله را می‌خوانند، یک بار همچنین کتاب هایی را دیده اند؛ یا خودشان خوانده اند یا دست شخصی بزرگتر دیده اند. احتمالا دومی.کتاب های خوداموزی در نسل های جدیدتر، به سرعت کاهش پیدا کردند و رمان های داستان، جای شهرت انها را گرفته اند. به شخصه نمیتونم بگم که از این موضوع راضی هستم، با اینکه به ندرت این کتاب ها را می‌خوانم.ولی احساس میکنم مشکلی هم با این ژانر ها دارم، اما بگذارید کمی دیگر به این مشکلات میرسیم.اول میخوام یک نگاه مختصر به این بندازیم که چرا کتاب های خوداموزی، شهرت خود را از دست داده اند؟ یکی از علت هایی که نوجوان ها کتاب خوداموزی نمی‌خوانند، اینه که هنوز به یادگیری، گارد داریم و فکر میکنیم که کار درستی نیست؛ برای همینه که این کتاب ها را در دست بزرگتر ها بیشتر می‌بینیم.یکی دیگه از علت هاش میتونه گارد گرفتن نسبت به کتاب های داستانی و فانتزی باشه. دیده میشه که خیلی ها کتاب های فانتزی و داستانی رو بد میدونن، و فقط کتاب های خوداموزی هستند که باید خوانده بشوند. اینطوری، وقتی دور چیزی خط کشیده بشه، خب نسبت به همون پیز گارد گرفته میشه.ولی من در این موضوع یکم حرف دارم. بنظر من باید به هر نوع کتابی یک شانسی بدیم. در این روز ها، کتاب های داستان فقط داستان نیستند، بلکه بهمون رشد شخصیت ها، انتخاب های سخت، و آموزه هایی رو می‌دهند که در همان کتاب های خوداموزی دیده می‌شه.چیزی که میخوام بگم اینه که فقط کتاب های خوداموزی رو "کتاب" ندونید. اگر فکر می‌کنید یا کسی رو می‌شناسید که فکر میکنه کتاب های داستان و فانتزی خوب نیستند، یک امتحانی بکنید، و می‌بیند که واقعا از اون چیزی که در ذهن خود دارید فرق میکنه.این موضوع میتونه به انیمه ها هم داده بشه. اینطوری حتی شاید واضح تر باشه:خیلی از مردم انیمه‌ نمی‌بینند چون از کشور های شرقی خوششون نمیاد یا فکر می‌کنند که برای بچه هاست. ولی نمیدونن که چه داستان ها و آموزه هایی داخلشان قایم شده.بنظرم خوب میشه اگر‌ کتاب های داستان و فانتزی را هم به خوبی کتاب های خوداموزی بدونیم، چون برای جفتشون زحمت کشیده شده، و نویسندگان می‌خواستند چیزی به ما نشون بدهند؛ چه یک داستان حماسی چه یک آموزهBamdad TaheriBamdad TaheriSat, 05 Sep 2026 21:19:29 +0330https://virgool.ir/@bamdadtaheri10/فنجون️-qwj1lt08arwcدوستان خواستم خبر بدم که داخل برنامه فنجون هم شروع به فعالیت کردم و اونجا قراره داستان های کوتاه، و حتی یک نوولا که دارم کناب کتاب اصلیم روش کار میکنم رو انتشار بدم. خود مقاله بی‌فرهنگ هم قراره همزمان با ویرگول داخل اونجا منتشر بشه. با عنوان "چوکو" داخل فنجون هستن اکر خواستید یک سری بزنید☕️🤎Bamdad TaheriBamdad TaheriThu, 03 Sep 2026 16:54:57 +0330https://virgool.ir/@bamdadtaheri10/عذرخواهی-bzk7nkrwj4cxمن واقعا از ته دلم بخاطر تاخیر این قسمت عذرخواهی می‌کنم و قول می‌دهم که دیگه اتفاق نی‌افته. شنبه نگاهی به پیش نویس مقاله انداختم که همه چیز درست باشه، و بعد بیرون اومدم که ساعت هشت انتشار کنم، ولی کاملا یادم رفت چون فکر کرده بودم که انتشار کردم.واقعا عذرمیخوام Bamdad TaheriBamdad TaheriSun, 30 Aug 2026 22:44:44 +0330https://virgool.ir/@bamdadtaheri10/بی-فرهنگ-قسمت-چهارم-اسکلت-ها-f0o5qmef9ircسلام، درود و خوشامد به چهارمین قسمت سری مقاله «بی‌فرهنگ» خوش آمدید. من بامدادم، نویسنده‌ی این مقاله، و در این قسمت می‌خوام راجع به ژانرهای فانتزی صحبت کنم.کمی برای نوشتن این قسمت دودل بودم، چون با تم کلی مقاله همخوانی نداشت؛ ولی پس از کمی فکر کردن دیدم بد نیست. شناختن فانتزی، به بهبود این جامعه بسیار کمک می‌کنه و جالب به نظر می‌رسید که کمی راجع به این ژانرهای گسترده‌ی فانتزی حرف بزنم.فانتزیفکر نکنم بشه یک قسمت راجع به ژانر فانتزی داشته باشیم و به خود ژانر اصلی اشاره نکنیم. فانتزی یا Fantasy، در یک جمله خلاصه می‌شه: «مجموعه‌ای از تخیلات و اتفاقات غیرممکن.»و تا حدودی هم همینه؛ فانتزی به ژانری گفته می‌شه که حداقل یک المان غیرطبیعی، تخیلی یا غیرممکن در اون وجود داشته باشه. از اژدها گرفته تا جزایر معلق، تا شمشیرهایی که از انرژی خورشیدی استفاده می‌کنند.ولی حالا بذارید به ژانرهای دیگر فانتزی برسیم، چون هرکدام به نقاط مختلف فانتزی تمرکز بیشتری می‌دن.فانتزی بالادامنه یا High Fantasyمعمولاً وقتی به فانتزی فکر می‌کنیم، این ژانر فانتزی به ذهنمون میاد. معمولاً فانتزی‌های بالادامنه رو فانتزی‌هایی می‌گن که در جهان‌های کاملاً متفاوت اتفاق می‌افتند. ولی به نظر من این‌طور نیست.یکی از علت‌هایی هست که یک فانتزی رو بالادامنه می‌کنه، ولی یک علت اصلی وجود داره. به نظر من، یک فانتزی بالادامنه جهانیه که جادو بر اون اثر کاملی داره. فرهنگ‌ها به خاطر جادو شکل می‌گیرند. مردم به خاطر جادو خاص رفتار می‌کنند. طبیعت به خاطر جادو تغییر کرده است.حتی شاید خیلی از مردم از جادو استفاده نکنند، ولی جادو بر زندگی اون‌ها اثر داره. در فانتزی بالادامنه، جادو مانند جاذبه، یک نیروی طبیعی است که کل جهان رو شکل می‌ده.منظور من از جادو همیشه پرتاب توپ‌های آتشین نیست. جادو می‌تونه سیستم‌های جادویی باشه، اتفاق‌های طبیعیِ غیرطبیعی، موجودات تخیلی، خدایان و هر چیز غیرطبیعی.چند تا از فانتزی‌های بالادامنه‌ی موردعلاقه‌ی خودم:جهان میانه، صاحب کتاب‌های «ارباب حلقه‌ها»، «هابیت» و «سیمیلاریون». یک جورایی می‌شه گفت که جهان میانه‌ی جی. آر. آر. تالکین، نقشه‌ی تمامی فانتزی‌های بالادامنه‌ی امروزیه.روشار، صاحب کتاب‌های «آرشیو طوفان‌روشن». این هم یک مثال بسیار عالی برای جهان‌هایی هست که کاملاً به خاطر جادو شکل گرفته‌اند؛ جهانی که به خاطر طوفان‌های جادوییش، فرهنگ‌ها و مردم رو شکل داده است.جهان‌های Dark Souls هم یک مثال بسیار عالی هستند، چون کل جهان‌ها به خاطر حضور خدایان یا موجودات فراطبیعی شکل گرفته‌اند.فانتزی پایین‌دامنه یا Low Fantasyاین ژانر فانتزی بسیار کوچک‌تر از فانتزی بالادامنه است؛ در موضوع غیرطبیعی. فانتزی پایین‌دامنه (یا گاهی اوقات فانتزی رقیق نامیده می‌شه) هنوز فانتزیه و اتفاقات غیرطبیعی در اون وجود دارند، ولی کل جهان رو شکل نمی‌دن.این جهان‌ها می‌تونن زندگی عادی، مانند زندگی خود ما، داشته باشند؛ بدون دخالت کامل یا زیاد اتفاقات غیرطبیعی. فانتزی پایین‌دامنه به اندازه‌ی بقیه‌ی ژانرها به جادو نمی‌پردازه و بیشتر به موضوعات انسانی‌تر، مانند تنش‌های دولتی، تکیه می‌کنه و المان فانتزی در اون وجود داره. ولی همان‌طور که گفتم، به اندازه‌ی زیادی روی جهان اثر نداره.فانتزی پایین‌دامنه می‌تونه در جهان واقعی یا جهان‌های تخیلی اتفاق بیفته. حتماً نیازی نیست برای یک فانتزی پایین‌دامنه جهان جدیدی خلق کرد و یک عنصر غیرطبیعی در جهان خودمون، اون رو فانتزی پایین‌دامنه می‌کنه. ولی همچنین در جهان‌های کاملاً تخیلی هم می‌توان فانتزی پایین‌دامنه دید.فانتزی پایین‌دامنه می‌تونه برای کسانی که می‌خوان فانتزی رو تجربه کنند، ولی حوصله‌ی یادگیری قوانین یک جهان کاملاً جدید رو ندارند، مناسب باشه.چند تا از فانتزی‌های پایین‌دامنه‌ی موردعلاقه‌ی خودم:بازی تاج‌وتخت یکی از بزرگ‌ترین فانتزی‌های پایین‌دامنه است. خیلی‌ها این داستان رو فانتزی بالادامنه می‌دونن، ولی موضوعات غیرطبیعی کل جهان رو شکل نمی‌دهند و داستان بیشتر به سمت دولت‌ها می‌ره.دزدان دریایی کارائیب هم یک مثال بسیار عالیه. دزدان دریایی کارائیب در جهان خودمون اتفاق می‌افته، ولی المان‌هایی داره که اون رو فانتزی می‌کنند.فانتزی تیره یا Dark Fantasyاین ژانر معمولاً به عنوان یک ژانر فرعی شناخته می‌شه، ولی با محبوبیتی که تازگی گرفته، به نظرم می‌شه اون رو بین ژانرهای اصلی فانتزی آورد.درسته، می‌تونیم فانتزی تیره‌ی بالادامنه یا پایین‌دامنه داشته باشیم، ولی اینجاست که خیلی از مردم اشتباه می‌کنن؛ فانتزی تیره معمولاً روی حس جهان تمرکز می‌کنه.فانتزی تیره، المان‌های غیرطبیعی رو می‌گیره و اون‌ها رو منفی و تهدیدآمیز می‌کنه. در فانتزی تیره، همیشه احساس داریم که یک اتفاق بدی قراره بیفته و همه‌چیز احتمالاً شخصیت موردعلاقه‌مون رو هدف گرفته.معمولاً فانتزی تیره جهان‌های مرده، جهان‌های نابودشده و نیاز به کمک و امید رو نشون می‌ده. همه‌چیز در فانتزی تیره سنگینه و راحت نیست.باید به نکته‌ای اشاره کنم که فانتزی تیره رو با Grimdark اشتباه نگیرند. گریم‌دارک یک ژانر فرعی فانتزی تیره هست که در مقاله‌ی مربوط به ژانرهای فرعی بهش اشاره می‌کنم. ولی به طور کلی، گریم‌دارک بسیار وحشیانه‌تر و سنگین‌تره و هیچ‌چیز درست پیش نمی‌ره؛ در فانتزی تیره هنوز می‌شه امید و نور رو دید.فانتزی تیره تهدیدآمیزه، ولی گریم‌دارک اون تهدید رو عملی می‌کنه.در فانتزی تیره، خط بین خوب و بد بسیار نامرئیه. چون تمامی مردم در فانتزی تیره باید سعی کنند مقابل این جهانی که می‌خواد بکشتشون، زنده بمونند و دست به هر کاری می‌زنند. برای همینه که بعضی اوقات می‌تونیم داستان‌ها رو از دید شخصیت منفی ببینیم، یا فرقی بین شخصیت مثبت و منفی نباشه.چند تا از فانتزی‌های تیره‌ی موردعلاقه‌ی خودم:من دوباره می‌تونم به سری Dark Souls، Elden Ring و Sekiro اشاره کنم. این بازی‌ها به خوبی جهانی رو نشون می‌دن که همه‌چیز در اون درست نیست و حس سنگینی داره.مثال دیگری که بسیار خوبه، مانگای Berserkه. این مانگا به مرز فانتزی تیره و گریم‌دارک می‌رسه و می‌تونیم اون رو به وضوح ببینیم، چون جهان و شخصیت‌ها همیشه در حال زجر کشیدن هستند.و واقعاً ناعادلانه‌ست که به آقای لاوکرفت اشاره نشه. البته که بیشتر آثار ایشون به سمت ترسناک می‌رن، ولی فانتزی تیره هم در اون دیده می‌شه و تمامی آثارش همیشه چیزی رو نشون می‌ده که تهدیدی کیهانی یا جهانی برای مردم است. آثار ایشون بیشتر به سمت روانیِ فانتزی تیره تکیه می‌کنند تا سمت فیزیکی.فانتزی علمی یا Science Fantasyاین یکی از ساده‌ترین ژانرهاست که می‌شه متوجهش شد، ولی یکی از ساده‌ترین‌ها برای اشتباه گرفتنه.فانتزی علمی، جهان‌هایی هست که چیزهای علمی در اون استفاده می‌شه، ولی جادو هم در اون دخالت داره. خیلی‌ها این ژانر رو با علمی‌تخیلی یا Sci-Fi اشتباه می‌گیرند.علمی‌تخیلی، تکنولوژی خودمون رو نشون می‌ده که بسیار پیشرفته‌تره (مانند Interstellar)؛ فانتزی علمی، تکنولوژی و مفاهیم علمی رو در کنار جادو نشون می‌ده.به نظرم فانتزی علمی یک اشتراک بسیار شیرینه. چون به شما اجازه‌ی استفاده از موضوعات علمی رو می‌ده، ولی به قوانین اون قفل نیستید و همچنین می‌تونید جادوهای خودتون رو در اون بذارید.چند تا از فانتزی‌های علمی موردعلاقه‌ی خودم:جنگ ستارگان یکی از بهترین مثال‌ها برای این ژانره. ما سفرهای میان‌ستاره‌ای داریم، لایت‌سیبرها رو داریم که المان‌های علمی هستند، ولی از اون سمت، فورس رو داریم که عملاً جادو است.آواتار رو هم می‌توان نام برد (منظورم اون موجودات آبیه، نه اون‌هایی که عناصر رو کنترل می‌کنند) که به سمت علم تکیه می‌کنه، ولی موجودات فانتزی هم در اون هست.به نظر من این چهار ژانر، ژانرهای اصلی فانتزی هستند و تمامی ژانرهای دیگر، زیرژانرهای این چهار تا هستند که امیدوارم در مقاله‌های آینده بتونم اون‌ها رو پوشش بدم.امیدوارم این مقاله تونسته باشه به شما یک دید کامل در موضوع ژانر فانتزی بده.Bamdad TaheriBamdad TaheriSun, 30 Aug 2026 22:42:44 +0330https://virgool.ir/@bamdadtaheri10/کانال-تلگرام-flbaytl98kimدوستان خواستم بگم که یک کانال تلگرام هم زدم و توی اونجا هم شروع به کار کردم. البته یک مدتی یکم محتوا گذاشتم که هروقت وارد شدید، کانال خالی نباشه. ولی خب اونجا فعالیت برنامه‌ای ندارم و هر قت چیزی باشه که مربوط به نویسندگی یا زندگی نویسندگی خودم باشه، به اشتراک میزارم. داخل خود کانال توضیحات بیشتری داده شده.خیلی خوشحال میشم یک سر ریزی بزنید.لینک کانال: https://t.me/chocowuzherewritesBamdad TaheriBamdad TaheriSat, 22 Aug 2026 21:22:19 +0330https://virgool.ir/@bamdadtaheri10/بی-فرهنگ-قسمت-سوم-عمر-نوشتگان-eam0sewta7jjسلام، درود و خوشامد و به سومین قسمت سری مقاله «بی‌فرهنگ» خوش آمدید. من بامدادم، نویسنده‌ی این مقاله، و امروز می‌خوام راجع به کاهش خوانده شدن داستان‌ها صحبت کنم.کتاب‌ها چیزهای بسیار شگفت‌انگیزی هستند. اگر بخوام دقیق‌تر باشم، داستان‌ها. داستان‌ها تقریباً از شروع انسانیت وجود داشتند و هنوز هم می‌تونیم اون‌ها رو پیدا کنیم. افسوس که شهرت و درخشش داستان‌ها بسیار کم شده و این موضوع در سراسر جهان هست، ولی صادقانه می‌تونم بگم در ایران بیشتر.در این نسل، افراد بسیار انگشت‌شماری رو می‌شه دید که کتاب می‌خونن. می‌تونم متوجه بشم چرا، ولی درک نمی‌کنم. داستان‌ها یک سرگرمی بسیار جذاب هستند، ولی مردم فقط چون خواندن داره، از اون‌ها دوری می‌کنن. چندین دلیل در ذهنم هست که چرا انقدر داستان‌خوانی کم شده است.اولین اون‌ها، که حتی نیازی به توضیح نداره، فضای مجازیه. فقط در مورد محتوای فضای مجازی حرف نمی‌زنم که میزان توجه همه رو پایین آورده؛ خیر. فضای مجازی سرگرمی‌هایی ایجاد می‌کنه، سرگرمی‌هایی در خودش داره که به اشخاص سریعاً اون حس خوب رو می‌دهند. چه کسی دوست نداره حس خوب و دوپامین بالایی داشته باشه؟ این موضوع باعث شده که کتاب‌های داستان دورافتاده بشن، چون برای هیجان و اون حس خوب باید منتظر موند. ولی وقتی به اون نقطه در کتاب برسید، می‌فهمید یک حس کاملاً متفاوته.فضای مجازی تنبلی هم آورده. نه به اون حالتی که نخوایم کاری کنیم. محتوای فضای مجازی... خودش اتفاق می‌افته و نیازی به زحمت زیادی نیست. شما فقط باید نگاه کنید. ولی کتاب‌خوانی نیاز به فکر داره، نیاز به جمع‌آوری داره که فضای مجازی این موضوع رو دشوار می‌کنه.(امیدوارم اشتباه نگیرید، من خودم هم در فضای مجازی خیلی می‌چرخم.)ولی قرار نیست همه‌چیز رو گردن فضای مجازی بندازم، چون فقط قسمت کوچکی از اون مربوط به کمتر خوانده شدن کتاب‌هاست. علت دیگری که می‌تونم پیدا کنم و باور دارم یک علت بسیار بزرگه، تغییر قلم هست.به‌عنوان یک شخص نوجوان، به سختی می‌تونم کتاب‌های حدود ۶۰ سال پیش رو بخونم. پدربزرگ و مادربزرگ‌هامون هم به سختی می‌تونن کتاب‌هایی که امروزه نوشته شدن رو بخونن. با هر نسل، نوع نوشتن تغییر بسیار زیادی می‌کنه. ولی به‌خاطر اینکه کتاب‌ها فروش نمی‌رن، به سختی جایی برای کتاب‌های نو پیدا می‌شه و ناشرها سخت‌گیرتر می‌شن؛ که باعث می‌شه نویسنده‌های جدید کمتر قبول بشن و بنابراین، قلم جدیدی هم پیدا نمی‌شه. یکی از دلایل همین است.هم‌سن‌های من شاید مجبور باشند یک کتاب چندین سال پیش رو دو بار بخونن تا کامل متوجه بشن؛ ولی اگر یک نویسنده نوتر باشه، به راحتی می‌تونیم اون رو متوجه بشیم.خوشبختانه بازار کتاب و تعداد نویسنده‌ها در سنین نوجوانی بسیار بالا رفته که به خوبی می‌شه اون رو دید.و خب، یک علتی که نمی‌خوام بهش اشاره کنم، ولی حقیقت تلخیه که باید گفت. در نسل‌های نوتر، کتاب خواندن به‌عنوان کاری حوصله‌سربر، برای مردم رومخ و افراد حوصله‌سربر است. یا مردم اصلاً به سمت اون نمی‌رن، یا انقدر سر اون اذیت می‌شن که یا کنارش می‌ذارن یا دیگه نشونش نمی‌دن. من به شخصه علت تنفر از کتاب رو در این روزها متوجه نمی‌شم.من حتی نمیگم کتابخوان بشید. فقط میگم کتاب بخونید-فرق زیادی بین این دوتا هست.داستان خواندن رو شروع کنید. به بقیه توصیه کنید. دوست‌هاتون رو تشویق کنید. کتاب‌های داستان واقعاً چیزهای غیرقابل‌توصیفی هستند که باید خودتون تجربه کنید. پس یکم حساسیت و موبایل رو بذارید کنار و اون کتاب خاک‌خورده رو بردارید.Bamdad TaheriBamdad TaheriSat, 22 Aug 2026 21:18:55 +0330https://virgool.ir/@bamdadtaheri10/یکم-خبر-dmmpo53xrtmkدرود، سلام و خوشامد امیدوارم تا الان از این چند قسمتی که از مقاله بی‌فرهنگ گذاشتم لذت برده باشید. این البته، همانطور که اسم میگه، مقاله نیست و یه خبر کوچیکی رو میخواستم بدم.خواستم راجب به انتشار مقاله ها بهتون خبر بدم. وقتی شروع کردم، گفتم گه میخوام هفته ای دو مقاله انتشار کنم ولی وقتی یکم فکرهامو اینور اونور کردم دیدم هفته ای یک مقاله بهتره. اینطوری بهتر میتونم روی هر نقاله تمرکز کنم و یک قسمت با کیفیت بهتری رو بهتون ارائه بدم.البته خب دلایل دیگری مثل مدرسه (متأسفانه مدرسه تابستونه) و رمانی که خودم روش کار میکنم، باعث یک مقاله در هفته هم شدند.از این به بعد مقاله ها، روز های شنبه، بین ساعت هشت تا ده شب منتشر خواهند شد.و یک چیز کوچکی هم که میخواستم بهش اشاره کنم این بود اگر هرکدام از شما عزیزان ایده ای دارید که به موضوعات مقاله بخوره، خوشحال میشم بشنومشون. من فعلا حدود ۳۰ قسمت از مقاله بی‌فرهنگ رو دارم، ولی خوشحال میشم اگر بدونم چیزی شما عزیزان رو ازارمیده که بتونم قسمتی راجع بهش بنویسم.این مقاله برای رساندن حرف های ناگفته‌ست، پس بسیار از نظرها و نقدهاتون استقبال میشه.🌺🌺🌺Bamdad TaheriBamdad TaheriMon, 17 Aug 2026 21:18:19 +0330https://virgool.ir/@bamdadtaheri10/بی-فرهنگ-قسمت-دوم-چشمان-لال-enqfpj3dlrxvسلام، درود و خوشامد به تمامی خوانندگان عزیز و به قسمت دوم سری مقاله «بی‌فرهنگ» خوش آمدید. من بامدادم، نویسنده‌ی این مقاله، و امروز می‌خوام راجع به جامعه‌ی فانتزی ایران صحبت کنم.وقتی راجع به نبود محتوای فانتزی کافی در مقاله‌ی قبل صحبت کردم، عادلانه نبود که راجع به جامعه‌ی فانتزی هم صحبت نکنم. چه بخواهیم، چه نخواهیم، یک جامعه به یک محتوا جون می‌ده.این موضوع، متأسفانه، فقط در ژانر فانتزی نیست؛ خوانندگان کتاب در ایران، بسیار جای رشد دارند، ولی رشدی صورت نمی‌گیره. این موضوع در ژانر داستانی و فانتزی بسیار دیده می‌شه. علت‌هایی در نظر دارم که چرا همچین چیزی هست، ولی اون برای مقاله‌ی دیگری خواهد بود.ولی نبود جامعه‌ی بزرگ و کافی، به معنای نبود حمایت نیست. در این سال‌های اخیر، فضای مجازی جامعه و حمایت بزرگ‌تری گرفته‌اند و به نظرم همچین حمایتی از جامعه‌ی کوچک ژانر فانتزی هم ممکن هست، ولی اتفاق نمی‌افته.افرادی رو دیدم که راجع به نبود فانتزی خوب ایرانی غر می‌زنند، ولی کار دیگری انجام نمی‌دهند. درست، حمایت یک نفر زیاد نیست، ولی هنوز حمایت است. به‌جای غر زدن، می‌توان حمایت کرد، یا حتی نقد کرد، نظر داد و خیلی کارهای دیگه که به بهبود فانتزی ایران کمک کنیم.همان‌طور که گفتم، جامعه‌ی کتاب و نویسندگی در ایران بسیار کوچک است و در کنار جامعه‌ی تولیدکنندگان محتوای مجازی، کوچک دیده می‌شوند. ولی بیایید حمایت کنیم از نویسندگان تازه‌کار، نقد بدهیم به چیزهایی که اذیتمون می‌کنند، نظر بدهیم برای بهبود. جامعه‌ی کتاب و نویسندگی بسیار جامعه‌ی شیرین و دوستانه‌ایه، ولی متأسفانه شعله‌ی بسیار خاموشی دارد.علت دیگری که کوچک بودن این جامعه را توضیح میدهد، می‌تواند به‌خاطر کتاب‌های ترجمه باشد. من نه به مترجم‌ها بی‌احترامی می‌کنم، نه به کارهاشون و نه اثرهاشون رو بد می‌گم؛ دوباره، نقدم به خوانندگان است. فانتزی غربی بسیار غنی‌تر است. شاید مردم علتی نمی‌بینند که به جامعه‌ی فانتزی ایران پر و بال ببخشند، چون آن‌ها وجود دارند. وقتی کتاب‌های غنی هست، چرا به خودمون زحمت بدیم که جامعه‌ی دیگری رو غنی کنیم؟ متأسفانه می‌تونم این رو یک علت غنی نبودن فانتزی ایران ببینم.موضوع بعدی رو بیشتر در نوجوان‌ها و هم‌نسل‌های خودم می‌بینم. متأسفانه برخی از نوجوان‌ها، وقتی چیزی مربوط به ایران باشه، سریعاً گارد می‌گیرند. خودم هم همچنین شخصی بودم و کتاب‌های فانتزی ایرانی می‌خریدم، ولی نمی‌خوندمشون. برای همین، به سمت جامعه‌شون هم نمی‌ریم.من از تمامی خوانندگان و کسانی که از این ژانر لذت می‌برند، دعوت و درخواست می‌کنم که تنبلی، غر زدن و گارد‌هامون رو کنار بذاریم و به جامعه برسیم تا بتونیم به چیزی که مد نظر داریم ــ تک‌تک‌مون، با لذت‌های مختلف ــ برسیم.به نظرم خوب می‌شه اگر در هر جایی که می‌تونیم، به بالا آمدن جامعه‌ی فانتزی ایران کمک کنیم. همان‌طور که گفتم، ایران یک فرهنگ قلم‌به‌دست و داستان‌گوست و می‌تونیم با کمک یکدیگر، ژانر فانتزی ایران رو هم بالا ببریم.Bamdad TaheriBamdad TaheriSat, 15 Aug 2026 17:40:33 +0330https://virgool.ir/@bamdadtaheri10/بی-فرهنگ-قسمت-۱-خط-میخی-jd4qq67hb3roسلام، درود و خوشامد به تمامی خوانندگان عزیز و به قسمت اول سری مقاله «بی‌فرهنگ» خوش آمدید. من بامدادم، نویسنده‌ی این مقاله، و در این قسمت می‌خوام به موضوعی برسیم که بیشتر از همه من رو آزار می‌ده: جهان‌های فانتزی ایران.قبل از شروع به نقد، اول باید ببینیم یک جهان فانتزی واقعاً چیه. به‌طور خلاصه، جهان فانتزی یک جهانیه که اتفاقات غیرطبیعی در اون اتفاق می‌افته که علت‌های جادویی‌ای دارن و با علم و واقعیت جهان ما قابل توضیح نیستند. به شخصه این نظر رو هم دارم که جهان‌های فانتزی باید ما رو وارد جهانی غریبه، دور از جهان واقعی خودمون، کنند. ما رو وارد جهانی کنند که دوباره همه‌چیز رو از اول یاد بگیریم و از جهان راستین خودمون کنده بشیم. نمی‌گم که باید ذاتاً در جهانی دیگر باشه، فقط اینکه حس غریبی داشته باشه.حالا که نظر من و توضیح مختصری از فانتزی رو می‌دونیم، بریم سراغ نقد اصلی من.چندین تا از کتاب‌های فانتزی ایرانی که من خوندم، موضوعات غریب بسیار کمی دارن. استفاده از تاریخ، اسطوره و افسانه‌های کشورمون در کتاب‌های فانتزی ایرانی زیاده. درست که این یک ژانر بسیار معروفه (فانتزی تاریخی یا Historical Fantasy)، ولی از نظر من کمتر باید از اون استفاده بشه. اشتباه نگیرید: من با فانتزی تاریخی مخالف نیستم؛ مشکل من وابستگی بیش از حد به عناصر شناخته‌شده‌ی ایرانی در کتاب‌هاست.دو چیزی که بیشتر از همه دیده‌ام که استفاده می‌کنند، دیوها و سیمرغ هستند. درست که هر دوی اون‌ها موجوداتی تخیلی هستند، ولی استفاده‌ی بسیار از اون‌ها، از جذابیتشون کم کرده است. دیوها و سیمرغ در داستان‌های هزاران ساله‌ی ایرانی بوده‌اند تا به الان. شاید بگید چرا استفاده‌ی بیش از حد از اون‌ها، از جذابیتشون کم می‌کنه؟ خب، مشکل من استفاده‌ی بیش از حد از اون‌ها نیست، بلکه استفاده‌ی بیش از حد از همون موضوعه.بیاید اژدهاها رو در نظر بگیریم؛ موجوداتی افسانه‌ای در اسطوره‌های چین که تبدیل به یکی از معروف‌ترین موجودات فانتزی شده‌اند. اژدهاها، مانند سیمرغ، موجوداتی افسانه‌ای هستند، ولی تقریباً در تمامی کتاب‌هایی که خوندم، ویژگی جذابی به اون‌ها اضافه شده که جذابیتی خاص به اون‌ها می‌ده. موجودات ایرانی، مانند همون دیو و سیمرغ، در تمامی کتاب‌هایی که من خواندم ویژگی‌های تقریباً مشابهی دارن و نمی‌شه گفت که چه فرقی با هم دارند.البته نقد من فقط راجع به موجودات تخیلی نیست. کتاب‌های فانتزی ایرانی معمولاً در ایران اتفاق می‌افتند که می‌شه گفت بزرگ‌ترین نقد من است. فانتزی باید حس غریبی بده و وقتی می‌بینم تقریباً تمامی کتاب‌های فانتزی ایرانی که خوانده‌تم در خود ایران هستند، اون حس غریبی که دنبالش هستم رو پیدا نمی‌کنم. فانتزی بومی بد نیست، ولی بیش از حد به اون تکیه داده شده است.«پتش‌خوآرگر»، کتاب آقای آرمان آرین، یکی از کتاب‌هایی هست که من خوندم و می‌تونم بگم نزدیک‌ترین سری کتاب به فانتزی‌ای هست که می‌خوام بیشتر در ایران ببینم، چون یک حس غریب بسیار خوبی رو ایجاد می‌کنه. ولی در این کتاب، اتفاقات در ایران هستند و فرهنگ ایران بسیار دیده می‌شه و حتی موجودات تخیلی ایرانی هم زیاد دیده می‌شن. درست، آقای آرین هدفشون این بود که همچنین کتابی بنویسند و من کاملاً به اون احترام می‌ذارم.می‌تونم ببینم چرا جهان‌های فانتزی ایرانی از گذشته دور نمی‌شن. نویسندگان گذشته‌ی ما، جهان‌هایی انقدر غنی برای ما گذاشتند که به‌راستی استفاده از اون‌ها لذت بالایی داره. و ساده‌تر هم هست؛ خودم هم با این سؤال زیاد روبه‌رو می‌شم که: چرا جهان دیگری درست کنم وقتی جهان‌هایی به این بزرگی هستند؟ ولی به نظرم باید سعی کنیم که فانتزی مدرن کشورمون رو از تاریخ و اسطوره‌هامون دور کنیم.ایران یک فرهنگ ادبی و نویسندگی غنی داره؛ یکی از علت‌های شناخته شدن مردم ایران در کل کشور، اشعار و کتاب‌هامونه. پس این فرهنگ نویسندگی کاملاً پتانسیل خلق جهان‌هایی کاملاً نو رو داره. ما ایرانی‌ها بدون هیچ مشکلی می‌تونیم داستان‌های خارق‌العاده درست کنیم؛ با اینکه نقدهای بسیاری به فانتزی ایرانی دارم، هیچ‌وقت نمی‌تونم مشکلی به داستان‌های اون‌ها بگیرم. پس ما که می‌تونیم همچنین داستان‌هایی خلق کنیم، بهتره که از اسطوره، افسانه و تاریخ برای ساخت جهان دور بشیم و جهان‌هایی که فقط در تخیل خودمون وجود دارن رو درست کنیم.Bamdad TaheriBamdad TaheriThu, 13 Aug 2026 13:13:27 +0330https://virgool.ir/@bamdadtaheri10/بی-فرهنگ-قسمت-۰-خوشامدگویی-و-معرفی-lfkwvw82dpsjسلام، درود و خوشامد به تمامی شما خوانندگان عزیز. من بامدادم؛ بامداد طاهری و قراره نویسنده‌ی این سری مقاله باشم. قبل از هر چیزی بذارید بیشتر خودم رو معرفی کنم: من یک نوجوان ۱۶ ساله‌ام که به کتاب خواندن و نوشتن بسیار علاقه دارم، مخصوصاً ژانر فانتزی. در این ژانر هم پروژه‌هایی رو در دست گرفتم که امیدوارم هرچه زودتر به چاپ برسه.ولی همان‌طور که گفتم، در کنار نوشتن فانتزی، به خواندن آن هم خیلی علاقه دارم. اتفاقاً موضوعات این مقاله راجع به فانتزی و نقد به فانتزی ایرانه. من قبل از هر چیزی باید بگم که هیچ بی‌احترامی‌ای به نویسندگان ماهر و عزیز فانتزی کشورمون ندارم و فقط نقدهایی رو می‌خوام بگم که ذهن من رو به عنوان یک خواننده اذیت می‌کنه.متأسفانه موضوعات بسیاری هست که بخوام راجع بهشون حرف بزنم یا نقد بدم، که در این قسمت نمی‌تونم پوشش‌شون بدم؛ این قسمت فقط برای معرفیه.هدف من از نوشتن این مقاله‌ها این نیست که بگم فانتزی ایرانی بد یا بی‌ارزشه؛ تا حدودی برعکس. می‌خوام که بگم چرا فانتزی ایران به پتانسیلی که داره نمی‌رسه و به نظرم چطور می‌شه بهترش کرد.و البته باید تأکید کنم که تمامی موضوعات این مقاله، نظرهای شخصی من هستند و هیچ‌وقت نمی‌گم که حرف‌هام درست هستند. حتی اگر مخالفتی هم با حرف‌های من دارید، خیلی خیلی خوشحال می‌شم که آنها رو بشنومو شاید بپرسید چرا اسم «بی‌فرهنگ»؟ می‌دونم شاید اسم تحریک‌کننده‌ای به نظر برسه، و حتی شاید حرف‌هام اون رو تحریک‌کننده‌تر کنه. ولی نه، نگران نباشید؛ چرا که هیچ رده‌ای از بی‌فرهنگی در این مقاله نمی‌بینید. این اسم رو فقط برای یک کنایه به نقدهام انتخاب کردم که به نظرم جالب بود.حالا که موضوع و اطلاعات سری مقاله رو می‌دونید، فکر کنم بتونم شروع به انتشار نقدهای اصلی‌ام بکنم. سعی دارم هفته‌ای دو مقاله منتشر کنم، ولی چون تازه شروع به کار کردم و تجربه‌ی بسیاری ندارم، نمی‌تونم قول قطعی بدم. ولی هر موقع که برنامه‌ی انتشار قطعی شد، بهتون خبر می‌دم.امیدوارم از مقاله‌های «بی‌فرهنگ» لذت ببرید. 🌺Bamdad TaheriBamdad TaheriThu, 13 Aug 2026 03:11:45 +0330