<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های محمد حسین امیری</title><link>https://virgool.ir/feed/@bakhteganmag</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 07:49:50</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/36497/avatar/5dqpTX.png</url><title>محمد حسین امیری</title><link>https://virgool.ir/@bakhteganmag</link></image><item><title>«کسی که نیست»</title><link>https://virgool.ir/@bakhteganmag/کسی-که-نیست-cqmnieu2gmki</link><description>° برای کسی که نیست شعر می گویی با کسی که نیست حرف می زنی صداش می زنی که برگردد که دلش را متوجه خودت کنی برای کسی که نیست می میری می خواهی که جهانت بوی گلوی او را بدهد بوی عرقِ موهایش را بعد از یک روز کاری ی سخت... کسی که نیست دلخوشی ی توست کسی که نیست بعبارت و اعترافِ ساده،  همه ی دلخوشی ی توست صبح بخیرِ تو شب آرام بخوابی ی تو دلیلِ قدم زدن ها و تنهایی های تو با خودت... و نیرویی، که بتوانی روزها را رووزها را روووزها را طاقت بیاوری...کسی که نیست از نبودنش خسته نمی شوی کسی که نیست، از ایمانت دست برنمی داری کسی که نیست موهایش را می بافی دست هایش را می گیری با خودت به خیابان می بریش در کُنج تاریکِ کوچه ای در آغوش می فشاری اش و جوی آب می خندد درخت می خندد شب می خندد ماهِ توی آسمان می خندد و سنگ های توی دیوار می خندند کسی که نیست آغوش عاشقانه ای است که پناه می بری هر شب و سخت دل می کنی هر صبح...کسی که نیست رویاست رویایی که فرسوده نمی شود رویایی که موج می زند که گُر می گیرد وقتی زندگی خسته ات می کند صدای شهر و دویدنِ آدم ها خسته ات می کند حرف های درِ گوشی خسته ات می کند. کسی که نیست رویاست رویایی که نمی رود که پا پیش نمی گذارد...کسی که نیست شاید در تنهایی اش دارد به تو فکر می کند به سرانگشت های شاعرت به رنگِ چشم هات که رنگ پوستِ درخت ها و برگ هاست به بودنت که نرمی و گرمی ی ابرهای توی آسمان است...کسی که نیست شاید نشسته است و تو نشسته ای پشتِ سرش و داری موهایش را می بافی  کسی که نیست شاید چشم هایش را بسته و دارد قدم های تو را که نزدیک می شوی، می شمرد و با هر قدم دلش بهار می شود بهارتر می شود و بهااارتررر....کسی که نیست شاید در تنهایی های هر شبش چروک می شود و کوچک و خودش را می کشد کنجِ دیوار که در آغوشِ عاشقانه ای تو جا شود که در آغوشِ عاشقانه ی تو حل شود که در آغوشِ عاشقانه ی تو آرام بگیرد...کسی که نیست شاید هر شب عاشقانه چشم ها و پیشانی و گونه های تو را می بوسد و به پریشانی های تو در خواب دست می کشد و برمی گردد به زندگیش برمی گردد به زندگیش...کسی که نیست شاید تو را شعر کرده است و گذاشته برای یک روزِ مبادا که تجلی ی خودت را در کلمه هاش ببینی در بغضِ توی نوشته هاش بخوانی در سکوت به چشم هاش نگاه کنی که تو را گریسته اند که تو را صبر کرده اند که تو را گذاشته اند جای عمیقی در خودشان...کسی که نیست شاید انتظار می کشد روزی را که دست هایش را بگیری ببریش خیابان و در کنجِ تاریکِ کوچه ای عاشقانه در آغوش بِکِشیش تا سنگ ها بخندند درخت ها بخندد جوی آب بخندد شب و آسمان و ستاره ها بخندند....کسی که نیست رویاست رویایی که هست که نیست و عطرِ خوبش از تمامِ سمت ها می وزد...این سرنوشتِ ماست دویدن پی ی هم دویدن پی ی هم و گم شدن در بادها و گم شدن در بادها...|م.حسین امیری| ۵ آبان۹۶ ۱۴و۲۱ دقیقه </description><category>محمد حسین امیری</category><author>محمد حسین امیری</author><pubDate>Mon, 18 Mar 2019 02:17:42 +0330</pubDate></item><item><title>پرنده ی کوچک خوشبختی</title><link>https://virgool.ir/@bakhteganmag/پرنده-ی-کوچک-خوشبختی-mvixtrnrmjzz</link><description>° برای «سوگند» امروز دلِ کوچکی داری و جهانِ کوچکی. فردا، دلِ بزرگی داری و جهانِ بزرگ تری. و فردا روزتر، دلی داری که از جهانت می رنجد و جهانی، که چشم هایش را بر سزاواری ات می بندد و مهم تر اینکه از من خواهی رنجید و یا بدتر اینکه مرا نخواهی بخشید. مرا، برای اینکه تو را به جهانی فرا خوانده ام که نه دستی دارد و نه دلی، که نه دستگیرِ کسی باشد و نه دل ناگرانِ کسی. امروز، دلم را به تو می بخشم تمامِ دلم را و فردا روز  هر آنچه را که از جهانم توانسته ام و اندوخته ام.از من نرنج. از من نرنج و مرا ببخش مرا ببخش دخترِ بهار و بوی نارنج ببخش که تو را به جهانی فرا خوانده ام  که انسان هاش، یا برج روی برج می گذارند،  یا کلیه می فروشند و سزاوارانه می زی اند. مرا ببخش که تو را فرا خواندم  تا در شادی های کوچکم  و غم های بسیارم، شریکم باشی. مرا ببخش که دلم خواست بخندی و گودی ی گونه هات، چالِ عمیقِ گونه هات  حالِ دلم را جا بیاورد.مرا ببخش دختر علاقه های معصومانه عذر خواهی از تو آرامم می کند. می خواهم بدانی که تو با همه ی نداشتن هات،  همه چیز داری  و من، با همه ی داشتن هام،  چیزی ندارم. مرا ببخش دختر بهانه های قشنگ و قهرهای قشنگ تر. حتا اگر مُردم حتا اگر مُردم، هر وقت که آمدی  برایم استکانی چای کم رنگ بیاور. برایم استکانی چای کم رنگ بیاور و بخند. بخند تا گودی ی گونه هات  چالِ عمیقِ گونه هات  از پسِ فرسنگ ها فاصله حالِ دلم را جا بیاورد و هُرمِ گلوگیرِ خاک عذابم ندهد. حتا اگر مُردم تو بخند همیشه بخند  «پرنده ی کوچکِ خوشبختی ی من.» |م.حسین امیری|</description><category>محمد حسین امیری</category><author>محمد حسین امیری</author><pubDate>Mon, 18 Mar 2019 02:12:40 +0330</pubDate></item></channel></rss>