https://virgool.ir/feed/@bahrami.shakifa2026-11-12 11:42:44https://files.virgool.ir/upload/users/251833/avatar/5a051H.pnghttps://virgool.ir/@bahrami.shakihttps://virgool.ir/@bahrami.shaki/رمان-قدم-به-بُعد-دوم-مجموعه-ی-متین-کاتب-fkzt5qfkd7tgدیدم هیچی برای نوشتن به ذهنم نمی رسه گفتم بیام یه رمان بنویسم که لااقل صفحه م خالی نمونه!این رمان خودمه پس زیاد سخت نگیرین. ممنون می شم!نام رمان: قدم به بُعد دوم، جلد اول مجموعه ی متین کاتبژانر: تخیلی، معماییخلاصه: زندگی می کند و گله ندارد. صبح در کوچه ها پرسه می زند و شب را به فکر فردا سر روی بالش می گذارد. شهر از دست او در هیاهو بود اما از زندگی اش بوی غوغایی به مشام نمی رسید. این آرامش را که گرفت؟ کدامین نسیمی خانه ی کوچکش را خراب کرد؟ او که شیطان شهر بود باخبر می شود که روح شیطانی در وجود اوست! چه فرصتی بهتر از این؟ می توانست کُل شهر و سرزمین را در اختیار بگیرد. انتخابش چیست؟ می دانید... یک تصمیم می تواند چند آینده را تغییر دهد...پارت 1#چادر را بیشتر بالا کشید. تقریباً تا پایین دماغش. بازار مثل همیشه شلوغ بود. فرقی هم نمی کرد آخر هفته و وسط هفته. چادر سفید بیشتر با دستش فشرد. در یکی از کوچه های متصل به بازار بچه های شهر مشغول گل کوچیک بودند. می دانست. کمرش را صاف کرد و روی انگشتان پاهایش شروع به راه رفتن کرد. سرش را کمی پایین گرفت و طول خیابان را طی کرد. ریز ریز پشت چادر داشت می خندید. هیچ وقت نمی توانست جلوی خنده اش را بگیرد. حالا هم که هوای شیطنت دیگری در سر می پروراند که دیگر هیچ. رسید به نبش کوچه. جلوتر رفت. محمدرضا پسر حاج صادق معتمد محل را دید. همیشه ی خدا جزو تو سری خورهای آن محل بود. حالا هم مثل همیشه نشسته بود و داشت بازی بقیه را نگاه می کرد. گاهی هم با خاک های ریخته شده جلوی پاهایش بازی می کرد.آرام آرام به جلو پیش رفت. سعی می کرد زیاد دمپایی هایش از زیر چادر جلوه گر نباشند. چون بچه ها محلش نمی دادند، بچه ی بیچاره کمی دورتر از آنها نشسته بود. دستش را که با چادر آن را پوشانده بود، پیش برد و بر شانه ی پسرک زد. سپس با صدای نازک شده اش که از سر کوچه بر رویش تمرین کرده بود، صدایش زد: -آقا پسرمحمد رضا برگشت و با چشمان بادامی شکلش به تنها جزء صورتش که فقط چشمانش بود زل زد. تنها پنج سالش بود.از زیر پادر لبخند گنده ای زد و گفت: -ماشالله عجب پسر گلی. سیبیلاشو نیگاه. برای خودش مردی شده. بزنم به تختهپسر هنوز خیره ی او بود. لابد با خودش می گفت، این دیگر کیست؟وقتی دید هنوز هنگ اوست، ضربه ی آخر را زد:- بیا ببین چه شکلات خوشمزه ای دارم.شکلات را از جیبش درآورد. نگاهی به اطراف کرد که توجه دیگر بچه ها را به خود جلب نکرده باشد. شکلات ضربه ای مهلک بود اما امروزه بچه ها زرنگ تر شده بودند. دو روز پیش که وسوسه ی شکلات به یکی از بچه ها داده بود، شکلات را به خودش برگردانده بود و از او درخواست پول کرده بود.ادامه داد و گفت: -اگه این آقا پسر به مامان بزرگش کمک کنه و کاری رو که من می گم بکنه، اون وقت این شکلاتو...و شکلات را جلوی چشمانش تاب داد_ این شکلاتو بهش می دم.محمد رضا همانطور که هیبنوتزم شکلات شده بود، دست برد که بگیردش._ آهان می خوای؟... پس پاشو. پاشو. ببین کمرم درد میکنه. بهت یاد ندادن به پیرزنا تو کوچه خیابون کمک کنی؟ دادن یا ندادن؟محمدرضا آب دهانش را قورت داد سر به معنای آره تکان داد.لبخندی زد و گفت:- آفرین. حالا پاشو برو از دکه ی قباد سیب فروش یه سیب بردار بیار اینجا. پولشو از قبل دادم. فقط زود بیای ها. دیرم میشه ننه. زود بیای این شکلات خوشگل مال تو میشه. باشه؟محمدرضا از جا جست. دوان دوان به دکه ی قباد سیب فروش رفت. فاصله ی زیادی نبود. قباد داشت سیب های خراب شده اش را به یک خانمی قالب می کرد. محمد رضا به نزدیکی دکه رسید و یکی از سیب ها را برداشت. از شانسش یکی از آن خوب هایش را برداشت. از همان هایی که مال جلوی مهمان گذاشتن ها بود.هونامهونامMon, 24 Aug 2020 00:20:05 +0430