https://virgool.ir/feed/@bahrami.ehssanfa2026-11-10 23:02:23https://files.virgool.ir/upload/users/160116/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@bahrami.ehssanhttps://virgool.ir/@bahrami.ehssan/چرا-اینقدر-از-پرسیدن-سوالات-احمقانه-می-ترسیم-x7ahc26uhxsgبیایید رو راست باشیم - هیچکس دلش نمی‌خواد "نابلد" به نظر برسه.مخصوصاً در دنیای فناوری که هویتمون گره خورده به چیزایی که بلدیم. ترس از پرسیدن یه سوال "پیش‌پاافتاده" آدم رو فلج می‌کنه. مدام تردید می‌کنی، مستندات رو پنج بار می‌خونی، دوازده تا تب استک‌اورفلو باز می‌کنی... اما بازم تو جلسه یا چت تیمی سکوت می‌کنی. چون می‌ترسی «تازه‌کار به نظر برسی».ولی حقیقتی که بیشتر مردم نمی‌خوان قبول کنن اینه:هر توسعه‌دهنده‌ای — فارغ از سطح ارشدیتش — روزانه چیزای مبتدی رو گوگل می‌کنه!سندرم ایمپاستر واقعیه. و این فشار که "همه چیز رو باید بلد باشی"، عملاً جلوی یادگیریمون رو می‌گیره.سندرم ایمپاستر یعنی شهروند باشی ولی نگران باشی که بقیه فک کنن تو مافیاییپس چرا فرهنگمون این شکلیه؟رشد رو ستایش می‌کنیم، اما مراحل اولیه‌اش رو تحقیر می‌کنیم.می‌گیم "سوال بپرس"، ولی عملکرد رو بر کم‌اطلاعی ترجیح می‌دیم.ارشدیت رو می‌پرستیم، ولی فراموش می‌کنیم مسیر رسیدنش چقدر سخت بوده.و عجیب‌تر اینجاست:بهترین مهندسایی که باهاشون کار کردم، پرسوال‌ترین‌ها بودن. نه چون چیزی بلد نبودن—بلدن چون انقدر براشون مهمه که عمیق بفهمن. ترجیح می‌دن دو دقیقه "احمق" به نظر بیان تا دو هفته یه چیز ناقص تحویل بدن!بیایید فرهنگ رو تغییر بدیمتا حالا سوالی رو قورت دادی و بعدش پشیمون شدی؟اخیراً مجبور شدی چه مفهوم «پیش‌پاافتاده‌ای» رو دوباره یاد بگیری؟تیم‌ها چطور می‌تونن فضای امن‌تری برای پرسش‌ها ایجاد کنن؟بیایید کنجکاوی رو «نشان افتخار» کنیم — نه پرچم قرمز.چون ما حقوق نمی‌گیریم که همه چیز بلد باشیم.حقوق می‌گیریم که با هم راهش رو پیدا کنیم.Ali BahramiAli BahramiThu, 12 Jun 2025 18:28:56 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/رفتار-یکسان-با-همه-منصفانه-نیست-ugtcgww9vtlaانصاف یعنی رعایت عدالت، نه یکنواختی.منصف بودن به معنای رفتار یکسان با همه نیست؛یعنی به هرکس آنچه برای موفقیت نیاز دارد بدهی.بسیاری از مدیران فنی سعی می‌کنند با همه یکسان رفتار کنند.در تئوری قشنگه، اما جواب نمی‌ده.شاید فکر کنید: «با اجرای قوانین یکسان برای همه، منصفانه رفتار می‌کنم.»اما واقعاً همینطور است؟برابری با عدالت فرق می کنه.برابری در مقابل انصافبرابری: وقتی همه زمان، توجه یا حمایت یکسانی از شما دریافت می‌کنند.انصاف: وقتی هرکس دقیقاً آنچه نیاز دارد را دریافت می‌کند (که همیشه برابر نیست).در عمل:یک مهندس ارشد که غرقِ حل مسئله است،شاید فقط بخواهد مزاحمش نشوید.یک توسعه‌دهندهٔ جوان‌تر که در حال یادگیری است،احتمالاً به سرکشی منظم و راهنمایی عملی نیاز دارد.اگر با هر دو یکسان رفتار کنید، دست‌کم یکی از آن‌ها آسیب می‌بیند. شاید هم هر دو. نظم ظاهری، عینِ بی‌عدالتیه.انصاف یعنی نیاز هرکس رو تشخیص بدی، نه اینکه یه جور با همه رفتار کنی.این تفاوت‌ها در حوزه‌های مختلف خودش رو نشون می‌ده:سبک مدیریتی‌ات رو نمی‌تونی کپی پیست کنی برای کل تیم. آدم‌ها با هم فرق دارن. نیازهاشون هم در چند حوزهٔ کلیدی خودنمایی می‌کنه:۱. مهارت و تجربهتازه‌واردها معمولاً نیاز به چارچوب مشخص دارن: اهداف شفاف، بازخوردهای فوری.نیروهای میان‌رده دنبال فرصت رشدن: بیشتر نیاز به راهنمایی دارن تا دستورالعمل.نیروهای ارشد معمولاً فقط هدف، چرایی کار و اعتماد می‌خوان. بعدش بذار پیش برن!رفتار یکسان با این سه گروه، مثل اینه که به همهٔ ورزشکارها یه برنامهٔ تمرینی بدی. منطقیه؟!۲. سبک کاریبعضی با بلند فکر کردن ایده می‌سازن: می‌خوان میزگرد باشه، پیام آنی بفرستن، فیدبک فوری بگیرن.بعضیا به فضای ساکت نیاز دارن: تو خلوت بهتر فکر می‌کنن و ایده‌های پخته‌تر میارن.نکتهٔ طلایی: جلسات رو با سبک تیمت هماهنگ کن - نه سبک خودت. مجبورشون نکن «حرف بزنن» اگر اینطوری بهترین عملکرد رو ندارن.۳. زندگی شخصی و محدودیت‌هاتیمت صرفا یه ماشین نیست.آدم‌ها گاهی بیمار میشن.در بازه‌های زمانی مختلف زندگی می‌کنن.بچه دارن، پدرومادر دارن، همسر دارن.خلاصه که ... خارج از کار، زندگی هم دارن!ساعت کاری، انرژی و تمرکزشون همیشه با تو یا دیگران همخوانی نداره. اگه اینو نادیده بگیری، یا نیروهات رو می‌بازی یا با گذشت زمان کاملاً خردشون می‌کنی.۴. نحوهٔ دریافت بازخوردبعضی مهندسا با فیدبک مستقیم رشد می‌کنن: «سر راست بگو تا درستش کنم».بعضیا تا با ملایمت و تدبیر پیش نری، احساس ناخوشایندی پیدا می‌کنن یا موضع دفاعی می‌گیرن.اگه به همه با یه لحن و روش بازخورد بدی، نیمی از زمان‌ها داریش خراب می‌کنی و حتی متوجه هم نمی‌شی.پس چاره چیه؟چه سوال خوبی! اینجا می‌گم چطور با درک تفاوت‌های تیمت، واقعاً منصفانه رفتار کنی.۱. مدام با همه گفت‌وگو کن (نه فقط وقت مشکل)از جلسات تک‌به‌تک استفاده کن. واقعاً گوش بده. سوال‌هایی مثل این‌ها بپرس:این روزها چه چیزی برات مفید بوده؟چه چیزی کم داری؟ترجیح می‌دی بازخورد چطور بهت گفته بشه؟می‌خوای تو چه چیزی حرفه‌ای بشی؟همه شو یادداشت کن. این‌ها مواد خام برای مدیریت بهتر هر فردن.۲. عمداً انعطاف‌پذیر باشیکی ممکنه دیلی روزانه دوست داشته باشه. یکی دیگه شاید ترجیح بده زمان تمرکز عمیق داشته باشه و آپدیت‌ها رو غیرحضوری بده. بذار هرکس به سبک خودش کار کنه. همین که نتیجه درخشان باشه کافیه.این از دست دادن کنترل نیست. این یعنی نتیجه‌ی بهتر گرفتن.۳. نقشه‌ی رشد شخصی سازی کناز این پرسش ها استفاده کن:می‌خوای تو چه چیزی قوی بشی؟بعدیها دوست داری چه نقشی داشته باشی؟اخیراً چه چیزهایی برات سخت بوده؟و حتماً دلیل و پشت‌صحنه‌ی هر جواب رو هم کشف کن! یه بار یه مهندس ارشد بهم گفت می‌خواد مدیر بشه، ولی با انگیزه‌های کاملاً اشتباه. بعد چند گفت‌وگو فهمید دلیل اصلی‌اش علاقه به رهبری فنی‌ست. نتیجه؟ رفت سمت مسیر فنی ارشد (Staff+) و الان شده مهندس ارشد اصلی (Principal)!وقتی اهداف و دلایلشون رو فهمیدی، با هم (نه برایشون) نقشه‌ی رشد رو بچینید.۴. فیدبک رو به آدم‌ها وصل کناینو همه می‌گن ولی عمل نمی‌کنن! نمیدونم چرا... کشف کن:چه زمانی برای دریافت بازخورد آماده‌ترن؟فیدبک رو کتبی می‌خوان یا حضوری؟در لحظه می‌خوان یا با فاصله؟بعد طوری بازخورد بده که بتونن بشنونش، نه صرفاً به روشی که برای تو راحت‌تره!۵. قبل از قانون‌گذاری، بازاندیشی کنهر وقت داری یه "قانون یکسان برای همه" می‌نویسی، مکث کن. بپرس:این قانون به نفع کیه؟به ضرر کیه؟واقعاً می‌خواد چه مشکلی رو حل کنه؟قانون‌های یکسان‌سازی بعضا فراری از گفت‌وگوهای سخت هستن.حرف آخراگه با همه یکسان رفتار کنی، منصف نیستی - داری راحت‌ترین راه رو انتخاب می‌کنی.مدیریت منصفانه زحمت داره. ولی سودش سریع به تیم و خودت برمی‌گرده:سردرگمی کمترجابجایی نیرو کمتراعتماد بیشترنتیجه‌های بهترتنبل نباش، مفید باش.منبع: وبلاگ برای مدیران مهندسی - Stephane MoreauAli BahramiAli BahramiMon, 09 Jun 2025 12:44:12 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/فرهنگ-بدون-سرزنش-گری-در-تحلیل-حوادث-wnxetyzvclx9اوه! چیزی اشتباه شد. در دنیای فناوری، وقوع حادثه‌ها — اختلالات غیرمنتظره در خدمات — یک واقعیت است. آیا سایت پایین آمده، اپلیکیشن دچار خطا شده یا سیستمی شکست خورده، اولین واکنش برای برخی از ما گاهی اوقات جستجوی مسئول قصور است.شرکت شما کدوم فرهنگ رو داره؟ راست یا چپ؟اما چه می‌گویید اگر بگویم دنبال مقصر گشتن آخرین چیزی است که نیاز دارید؟آنچه واقعاً لازم دارید، راهی برای یادگیری از اتفاقات و تقویت سیستم‌هایتان است. اینجا جایی است که «فرهنگ بدون سرزنش» وارد صحنه می‌شود. این فرهنگ به معنای نرمی یا فرار از پاسخگویی نیست؛ بلکه درباره ایجاد محیطی امن برای درک علل وقوع و جلوگیری از تکرار است.فرهنگ بدون سرزنش واقعاً یعنی چه؟تصور کنید یک داستان پلیسی دارید. به جای یافتن یک «شرور»، رویکرد بدون سرزنش به این معناست که همه همچون یک تیم تحقیقاتی با هم همکاری می‌کنند و نشانه‌ها را کنار هم می‌گذارند. تمرکز بر درک دنباله اتفاقات، رفتار سیستم و عوامل موثر است، نه بر تعیین قصور فردی.این رویکرد تغییری است از سؤال «چه کسی این را انجام داد؟» به «چه چیزی این اتفاق را ممکن کرد؟»این به معنای عدم پاسخگویی افراد نیست. بلکه به این معناست که وقتی حادثه‌ای رخ می‌دهد، هدف اصلی بررسی بهبود سیستم و فرآیندها، نه مجازات افراد است.چرا فرهنگ بدون سرزنش مهم است؟1. امنیت برای سخن گفتن:وقتی افراد از قصور خود نمی‌ترسند، احتمال بیشتری دارد که صادقانه درباره اتفاقات صحبت کنند. حتی اگر خودشان اشتباه کرده باشند، جزییات کلیدی را به اشتراک می‌گذارند. این صداقت دقیقا طلاست — داستان واقعی را به شما می‌دهد که پایه یادگیری است.2. یادگیری و بهبود سریع‌تر:اگر همه دفاعی باشند، وقت بیشتری در دعوا می‌گذرانید تا یادگیری. محیطی بدون سرزنش به تیم‌ها کمک می‌کند تا علل اصلی مشکل را سریع شناسایی کنند. آیا فرآیند گیج‌کننده بود؟ شکافی در دانش وجود داشت؟ یا بخشی از سیستم خاص بود؟ با فهمیدن «چرا» واقعی، می‌توانید تغییرات مؤثری ایجاد کنید.3. تیم‌های قوی‌تر:اعتماد پایه هر تیم قوی است. وقتی اعضای تیم می‌دانند که در صورت بروز مشکل، قربانی نخواهند شد، امنیت روانی ایجاد می‌شود. این امر همکاری، ارتباط و سلامت کلی تیم را تقویت می‌کند.4. سیستم‌های قابل اعتماد‌تر:هدف نهایی ساخت سیستم‌هایی است که کمتر شکست بخورند. با درک عوامل پیچیده منجر به حادثه، می‌توانید بهبودهای هدفمندی در فناوری، فرآیندها و حتی آموزش تیم ایجاد کنید. این همان راه ساختن قابلیت اطمینان بلندمدت است.5. تمرکز بر مسائل سیستمی:اغلب حوادث نه به خاطر اشتباه یک فرد، بلکه ناشی از ترکیبی از عوامل است: سیستمی پیچیده، مستندات گیج‌کننده، تست‌های ناکافی یا فشار برای تحویل سریع. رویکرد بدون قصور به شناسایی این مسائل عمیق‌تر کمک می‌کند. رفع این مشکلات ارزش بسیار بیشتری نسبت به قصور یک فرد دارد.چگونه فرهنگ بدون قصور را ترویج دهیم؟ ساختن یک فرهنگ بدون قصور نیازمند تلاش آگاهانه و تعهد جدی است — به ویژه از سوی رهبران. در ادامه چند گام کلیدی وجود دارد: رهبری با عمل رهبران باید این رویکرد را سرلوحه قرار دهند. وقتی حادثه‌ای رخ می‌دهد، باید مسیر گفت‌وگو را به سمت درک علل و یادگیری هدایت کنند، نه به دنبال قصور یا سرزنش باشند. تمرکز بر «چه» و «چرا»، نه «چه کسی» ساختاردهی به بررسی‌های حادثه‌ها طوری که فقط زنجیره اتفاقات، عوامل فنی و شکاف‌های فرآیندی تحلیل شوند. سوالاتی مانند این‌ها را مطرح کنید: - دنباله اتفاقات چه بود؟ - چه چیزی انتظار داشتیم و چه چیزی واقعاً رخ داد؟ - چه ابزار یا اطلاعاتی می‌توانستند کمک کنند؟ - چه تغییراتی در سیستم یا فرآیندهایمان باید داشته باشیم تا این اتفاق دوباره نیفتد؟ تشویق بازگویی صادقانه این پیام را به وضوح منتقل کنید: بیان اشتباهات یا شکاف‌های دانش امری قابل قبول است. اشتباهات را فرصت‌های یادگیری تعریف کنید، نه عیب‌های قابل سرزنش. جدا کردن قصور از پاسخگویی پاسخگویی به معنای پذیرش مسئولیت‌ها و اقداماتتان است، اما قصور یافتن خطاهاست. این دو را از هم جدا کنید. می‌توانید فردی را به حساب بیاورید بدون اینکه فضایی از ترس در تیم ایجاد شود. تمرکز باید بر بازخورد سازنده و حمایت از بهبود باشد. مستندسازی و به اشتراک گذاشتن درس‌های آموخته شده بینش‌های به دست آمده از بررسی‌های حادثه ارزشمند هستند. آن‌ها را به شکلی روشن مستند کنید و با همه به اشتراک بگذارید. این کار نه تنها یادگیری گروهی را تقویت می‌کند، بلکه پیشرفت‌ها را هم قابل ردیابی می‌کند. جشن گرفتن یادگیری وقی تیم به درستی ریشه‌ی مشکل را شناسایی می‌کند و راهکاری را پیاده می‌کند، این موفقیت را جشن بگیرید. این کار ارزش فرآیند را تقویت می‌کند و انگیزه ادامه دادن را بالا می‌برد. این کوتاه آمدن نیست، هوشمندی است فرهنگ بدون سرزنش به معنای فرار از گفت‌وگوهای سخت یا نادیده گرفتن مشکلات عملکردی نیست. این یک رویکرد عملی برای ساختن سیستم‌های مقاوم‌تر و تیم‌های قوی‌تر است. وقتی حوادث رخ می‌دهند (و حتماً خواهند داد)، این رویکرد تضمین می‌کند که هر حادثه تبدیل به فرصتی برای یادگیری، سازگاری و ارائه خدمات قابل اعتمادتر شود. این موضوع درباره درک این حقیقت است که انسان‌ها سیستم‌های پیچیده را طراحی می‌کنند، بهره‌برداری می‌کنند و نگه می‌دارند. بجای سعی در داشتن انسان‌های بی‌نقص، باید به سمت ساختن سیستم‌هایی که با نقص‌ها و شکست‌ها به خوبی کنار می‌آیند، حرکت کنیم — سیستم‌هایی که تیمی را قادر می‌سازند تا در فضایی امن این کار را انجام دهند. منبع: وبسایت مدیوم - Quân HuỳnhAli BahramiAli BahramiFri, 06 Jun 2025 20:44:54 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/رهبری-بدون-عنوان-رسمی-d0ccayvma23qپیمودن مسیر برای رهبر بودن، از رهبری کردن آغاز می‌شود.رهبری دیگران، پیش از هر چیز مستلزم رهبری خودِ شماست.من این متن ها رو با استفاده از هوش مصنوعی ترجمه و در دسترس قرار می دم. لطفا به من اطلاع بدین که این جور پست ها رو دوست دارید یا نه و این که چه کارهایی باعث بهبودش می شه.بسیاری از همکارانم مشتاق ورود به نقش‌های رهبری هستند. پس از سال‌ها ارتقای مهارت‌های فنی و تبدیل شدن به نیروی ارشد، حس می‌کنند برای گام بعدی آماده‌اند. اما فرصت‌ها ممکن است طولانی به تعویق بیفتند.یک دلیل کلیدی که اغلب می‌بینم:فرد تا دریافت عنوان رسمی (مثلاً "رهبر فنی") دست به رهبری نمی‌زند،درحالی که سازمان تا زمانی که او عملاً رهبری نکند، این عنوان را اعطا نخواهد کرد.این بن‌بست می‌تواند فوق‌العاده ناامیدکننده باشد.راه حل؟ گفت‌وگویی صریح دربارهٔ ماهیت واقعی رهبری.نکته کلیدی اینجاست:رهبری، یک "عنوان" نیست.چرا این تعریف مشکل‌ساز است؟واژه "رهبری" برای افراد مختلف معانی متفاوتی دارد، اما غالباً با "مسئولیت رسمی" گره خورده است:اخذ تصمیماتتعیین وظایف برای خود و دیگرانهماهنگی‌های سازمانیرهبری شخصیبنیان رهبری، رهبریِ خود است.اگر می‌خواهید مسئولیت کار دیگران را برعهده بگیرید، نخست باید بر خود مسلط باشید. باید بدانید:کیستید؟چه چیزهایی انگیزه‌بخش شماست؟در چه زمینه‌هایی ممتازید؟و کجاها ضعف دارید؟سپس باید بتوانید از این دانش استفاده کنید:نقاط قوت را به اوج برسانید، ضعف‌ها را جبران کنید،و در حرفه‌تان تبدیل به نیرویی همه‌فن‌حریف شوید.این‌گونه الهام‌بخش اطرافیان خواهید شد.مسیر رشد رهبری شخصی۱. خودارزیابی هوشمندانهرشد در این حوزه نیازمند نگاه عمیق به خود است. اما هشدار:«قضاوت درباره خود، همواره آمیخته با سوگیری است»راه حل؟ از دیگران کمک بخواهید:هم‌تیمی‌ها (ارشد و مبتدی)مدیر مستقیمکوچ‌ها و مربیانبپرسید: «به نظرتان در چه زمینه‌ای قوی‌ام؟ و کجا نیاز به بهبود دارم؟»این بازخوردها گنجینه‌ای برای شناخت شماست.۲. کشف انگیزه‌های پنهانمیل به رهبری طبیعی است، اما انگیزه‌هایتان را واکاوی کنید:چالش؟مسئولیت؟جایگاه اجتماعی؟درآمد؟هیچ پاسخ "درستی" وجود ندارد، اما شناخت انگیزه‌ها به شما کمک می‌کند مسیرتان را هوشمندانه‌تر طراحی کنید.تجربه شخصی نویسنده:«من عاشق چالشِ تعریف پروژه‌های بزرگ و هماهنگی اجرا بودم.اما با کمک کوچ، کشف کردم بخشی از انگیزه‌ام "تأییدطلبی حرفه‌ای" بود!کارِ مشترک ما: جدا کردنِ "حس خودارزشمندی" از "دستاوردهای شغلی"اگرچه این جداسازی دشوار بود، اما مرا به رهبر بهتری تبدیل کرد.»رهبری بدون جایگاه رسمیفرض کنید اکنون بر خود مسلط‌اید. حالا می‌توانید رهبری فراتر از خود را آغاز کنید.پیش‌نیازهای کلیدی:✅ تجربه کافی:نیازی نیست حتماً ارشدترین فرد تیم باشید،اما باید پیشینه کاری محکم داشته باشید تا بتوانید تیم را راهنمایی کنید.✅ اعتماد تیمی:یک توسعه‌دهنده تازه‌کار نمی‌تواند مسیر درست را تعیین کند.راهکارهای عملیاتی۱. بلندپروازی‌هایتان را اعلام کنیدبه رهبران تیم بگویید: «هدفم تقویت مهارت‌های رهبری است و می‌خواهم تمرین کنم.»تجربه مؤثر نویسنده:تسهیل جلسات بازنگری (Retrospectives)طراحی فعالیت‌های تیمیمشارکت در مذاکرات با ذی‌نفعان۲. فراتر از تیم خود را ببینیدفقط روی تیم خود متمرکز نباشید. درک کلیت سازمان به شما کمک می‌کند:زمینه‌سازی تصمیمات را بفهمیدمنطق رویدادها را تحلیل کنید۳. دانش خود را سخاوتمندانه به اشتراک بگذاریدفرصت‌های آموزشی را غنیمت بشمارید:راهنمایی نیروهای تازه‌واردتوضیح فناوری‌های جدید به تیمارائه دانش در همایش‌های داخلیچرا این‌کار حیاتی است؟توانایی ساده‌سازی مفاهیم پیچیده را در شما تقویت می‌کندشما را به عنوان مرجع تخصصی تثبیت می‌کنداعتمادسازی می‌کند تا جامعه‌تان شما را به عنوان رهبر بپذیردنمونه عینی: جهش شغلی با یک اقدام استراتژیک«وقتی برای ارتقاء به "مشاور ارشد" با مدیرم گفتگو کردم،پیشنهادش این بود: اقدامی انجام دهم که شایستگی‌ام را عیناً نشان دهد.راه‌حل من:ارائه ۵۰ دقیقه‌ای در همایش داخلی شرکت(با استفاده از محتوای وبلاگ‌های اولیۀ خودم)نتیجه؟سازمان عملاً دید:۱. حرفی برای گفتن دارم۲. برای ارتقاء کاملاً آماده‌ام»رهبری با عنوان رسمیوقتی سرانجام آن ترفیع را دریافت می‌کنید و به "رهبر فنی" تبدیل می‌شوید، درمی‌یابید که رهبری با عنوان، در عمل همان رهبری بی‌عنوان گذشته است.همان اصول اهمیت دارد و تنها راهنمای من برای این موقعیت جدید این است:بدانید هیچ چیز تغییر نکرده است.هشدارهای حیاتی برای رهبران تازه‌کار۱. پرهیز از "فرهنگ قهرمان‌سازی"شما مسئول عملکرد تیم هستیدخطای رایج: تلاش برای جبران کاستی‌ها با کار فردی بیشترپیامد:▪️ محدودیتِ تحمیل بار اضافی▪️ انحراف از مأموریت اصلی: هدایت تیم به سمت اهداف جمعی«به‌جای عمودی کردن بار کار (افزایش حجم کار خود)،ظرفیت‌تان را افقی گسترش دهید (توانمندسازی تیم)»۲. اتکا به استدلال، نه عنواناعتبار عنوان موقتی استهنگام تصمیم‌گیری‌های اثرگذار:▪️ توجیه منطقی ارائه دهید▪️ زمینه‌ها و ملاحظات را شفاف کنیدهشدار:«ناتوانی در توضیح منطقی تصمیم‌ها = از دست دادن اعتماد و تعهد واقعی»۳. مکانیسم تصمیم‌گیری در بن‌بست‌هااولویت: اجماع‌سازی با مهارت‌های اقناعیگزینه آخر: تصمیم‌گیری اقتداریشرط اجرا:▪️ شنیدن استدلال‌های موافق/مخالف▪️ پذیرش مسئولیت پیامدهاهشدار:«استفاده مکرر از اقتدار = تخریب سرمایه اعتماد»خرد جاری در مسیر رهبریمهارت‌آموزی مادام‌العمر:«حالا که چند قدم پیشترم، همچنان با مشاهده رهبران الهام‌بخش همکاری می‌کنم -این کار دائماً نقاط کورم را به من نشان می‌دهد.»ذات چندبُعدی رهبری:«رهبری لایه‌ای جدید از مسئولیت‌ها و پیچیدگی‌ها به کارتان می‌افزاید،با شیرینی‌ها و تلخی‌های خاص خودش.»فراخوان نهایی:«همگان نمی‌توانند رهبران تراز اول باشند،اما قطعاً می‌توانید مسیر رهبری خود را آغاز کنید:۱. از خودتان شروع کنید۲. کمک بطلبید۳. دایره نفوذ را تدریجی گسترش دهید۴. بلندپروازی‌هایتان را علنی بیان کنید۵. از دیگران بپرسید: "برای رهبر شدن به چه مهارت‌هایی نیاز دارم؟"»‼️ پرسش کلیدی:«این هفته چطور می‌خواهید بدون اتکا به عنوان رسمی، رهبری کنید؟»منبع: سازماندهی اتوماسیون - MILAN VAN STIPHOUTAli BahramiAli BahramiWed, 04 Jun 2025 09:10:40 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/وقتی-بدن-می-گوید-بس-است-s4jaok4tslrsهمیشه به تیمم می‌گویم مراقب سطح استرس و انرژی‌شان باشند. مدام تشویقشان می‌کنم مرخصی بگیرند، از کار فاصله بگیرند و به ذهنشان استراحت دهند.اما حالا خودم دوباره در دام همان اشتباه افتاده‌ام.این هفته‌ها دارم از یکی از سخت‌ترین دوره‌های روانی عمرم بیرون می‌آیم. قبلاً فکر می‌کردم استرس و فشار روانی مستقیماً به وخامت اوضاع ربط دارد. اما این‌بار قضیه فرق می‌کرد.در زندگی شخصی‌ام بحران‌های سنگینی را پشت سر گذاشته‌ام؛ اتفاقاتی که جایشان مانده. اما آن‌بارها راحت‌تر کمر راست کردم (یا حداقل عوارض کمتری داشت) درحالی که این‌بار اتفاق خاصی هم نیفتاده بود.این متن فقط برای درد و دل کردن نیست. می‌خواهم عمیق‌تر به ریشه‌ها بپردازم، شاید برای کسانی که تجربه مشابهی دارند مفید باشد. عجیب‌ترین نکته — همان‌طور که گفتم — این بود که بدنم درست در زمانی تصمیم به "خاموشی" گرفت که از نظر عینی، اتفاق وحشتناکی در جریان نبود. با این وجود، احساس می‌کردم غرق شده‌ام؛ لبریز بودم و دیگر گنجایش هیچ چیز را نداشتم.ماجرا از چه قرار بود؟سعی می‌کنم همه چیز را منظم تعریف کنم، هرچند خود اتفاقات خطی نبودند و روی هم افتادند:طی چند ماه گذشته، تغییرات متعددی رخ داد: شغلم را عوض کردم، در کمتر از دو ماه سه کنفرانس مختلف سخنرانی کردم، مصاحبه‌های متعدد داشتم و در جلسات پرسش‌و‌پاسخ و پادکست‌ها شرکت کردم. هیچ‌کدام به‌خودی‌خود غیرعادی نبودند — خیلی‌ها مدام چنین برنامه‌هایی دارند. اما برای منِ ذاتاً غیراجتماعی، این حجم فعالیت علاوه بر فشار روانی معمول، استرس مضاعف ایجاد کرد.باز هم تأکید می‌کنم: هرکدام به‌تنهایی قابل مدیریت بود. اما همه‌چیز انباشته شد. از طرفی مسائل جزئی‌تر در خانه هم نیاز به رسیدگی داشت و یکبار ناگهان خودم را ۵۰۰ کیلومتر دورتر از خانه بدون ماشین دیدم و مجبور شدم هزینه سنگین و غیرمنتظره‌ای را متحمل شوم. و برای کامل شدن ماجرا، مشکلات جسمی هم شروع شد. چیز وحشتناکی نبود، اما جرئت مراجعه به پزشک را نداشتم؛ انگار یک مورد دیگر به فهرست "ناتوانی‌هایم" اضافه می‌شد.اوایل حس می‌کردم همه چیز تحت کنترل است. حتی خستگی خاصی هم نداشتم. اما دو هفته بعد از آخرین کنفرانس، بدنم شروع به مقاومت کرد.اول بیشتر جنبه روانی داشت: افکار منفی، اضطراب غیرعادی، مشکل در تمرکز. با این حال کاملاً ناتوانم نکرده بود. می‌توانستم کارهایم را پیش ببرم و لیست وظایف را تکمیل کنم. جالب اینجا بود که کار مثل همیشه به من ثبات و تمرکز می‌داد.ناگهان بدنم وارد "حالت فوق‌اضطراری" شد. سردردی که پنج روز بی‌وقفه ادامه داشت، تبدیل به چیزی بدتر شد: خستگی مفرط، سرگیجه، حالت تهوع، درد قفسه سینه، کوفتگی بدن و فشار خون سرسام‌آور. بدنم آنقدر در حالت "خاموشیِ دفاعی" فرو رفته بود که حتی نیازهای اولیه تقریباً متوقف شده بود. به ورطه بدگمانی و ترسی افتادم که دیگر از پسش برنمی‌آمدم.وسواسانه سعی کردم بین نشانه‌های قبلی و جدید ارتباط پیدا کنم، تا اینکه بدترین کار ممکن را کردم: علائم را در گوگل جستجو کردم!ماه‌ها بود که آزمایش خونم را به تعویق انداخته بودم، بیشتر از ترس نتایج و اینکه مشکلات جدیدی به مشکلاتم اضافه شود. اما وقتی به جایی رسیدم که حتی از تخت بیرون نمی‌آمدم، بالاخره انجامش دادم. و مثل همیشه در چنین مواردی، نتایج مشخص کرد: مشکل بیشتر ذهنی بود تا جسمی.سخت‌ترین بخش ماجرا؟ از دست دادنِ روشنیِ ذهن بود. قبلاً چنین تجربه‌ای نداشتم. اما این‌بار ذهنم کاملاً درگیر شد.خوشبختانه با شروع درمان فشار خون و دریافت نتایج آزمایش، حالم بهتر شد. این‌ها کمی به من آرامش داد. امروز که این متن را منتشر می‌کنم، دقیقاً دو هفته از پایان آخرین عامل استرس‌زا می‌گذرد. امیدوار بودم به‌محض تمام شدن اتفاقات، فشار یک‌باره رها شود، اما این‌طور نشد. هرچند الان حال خیلی بهتری دارم.پس چرا این‌ها را تعریف می‌کنم؟می‌توانستم جزئیات را حذف کنم یا همه‌چیز را در یک پاراگراف خلاصه کنم. اما ما معمولاً اهمیت سلامت — به‌ویژه سلامت روان — را دست‌کم می‌گیریم. چون نامرئی است. فکر می‌کنیم از پس همه‌چیز برمی‌آییم. به خودمان می‌گوییم "اتفاق خاصی نیست". سیگنال‌هایی را که بدنمان می‌فرستد نادیده می‌گیریم. و در نهایت، این سیگنال‌ها آنقدر قوی می‌شوند که مشکلات غیرقابل تحمل و طاقت‌سوز به نظر می‌رسند.چه چیزهایی به من کمک کرد؟نیازی نیست فهرست کلیشه‌ایِ "راه‌های بهبود از فرسودگی" را تکرار کنم. هزاران مقاله در این باره وجود دارد و حرف تازه‌ای ندارم. اما می‌خواهم چند عامل نجات‌بخش را که در این دوره به من کمک کردند—و هنوز هم کمک می‌کنند—به اشتراک بگذارم.نه فرمول جادویی، فقط چیزهایی که برای من مؤثر بودند:ذهن‌آگاهی (Mindfulness)تا به حال تجربه‌اش نکرده بودم و صادقانه بگویم هنوز هم در حین تمرین، متمرکز ماندن برایم دشوار است. این که نمی‌توانم مثل مراقبه‌های سنتی فقط دراز بکشم برایم سخت است، اما بلافاصله پس از تمرین، بهبود محسوسی را احساس می‌کنم.رویارویی با ترس‌هاآنچه مرا از پا انداخت، انبوهی از "مسائل به‌ظاهر کوچکِ غیرکوچک" بود که همزمان رخ دادند. ترسِ "نتیجه‌اش چه می‌شود؟" مثل یک استاد خیمه شب بازی که تمام نخ‌های عروسک را می‌کشید و آن را بازی می داد. تنها زمانی کم‌کم احساس بهبود کردم که شروع به مواجهه با این ترس‌ها کردم—چه منطقی بودند چه نه.حضور آدم‌های پشتیبانبه‌ویژه در محیط کار، حمایت فوری دریافت کردم. معمولاً آدم رُک‌گویی نیستم، اما آنقدر وضعیتم آشکار بود که حالم از سیمایام خوانده می‌شد. و در هر گوشه‌ای که پناه می‌بردم، دست‌هایی برای یاری بود.پذیرش ناتوانی در حلِ همه‌چیز (و همه‌کس)دارم یاد می‌گیرم رها کنم. از برخی قواعد و انتظارات سفت‌وسختی که پیشتر چسبیده بودم، کوتاه بیایم. و عجیب این که همین، آرامشِ عجیبی برایم آورد.چه چیزهایی بی‌فایده بود؟در کنار عوامل کمک‌کننده، چیزهای زیادی هم بودند که وضع را بدتر می‌کردند:بیتوجهی به ندای درون / نشنیدن اطرافیانیک ترکیب مرگبار! اطرافیان می‌گفتند "کمی آهسته‌تر برو"، اما من فکر می‌کردم همه‌چیز تحت کنترل است. از پسش برمی‌آیم. اسپویلر: نیامدم. و نزدیکانم خیلی پیش‌تر از من متوجه شده بودند. فقط کافی بود گوش می‌دادم.عادت‌های غذایی ناسالمطی چند ماه گذشته، کاملاً توجه به تغذیه را کنار گذاشته بودم. نفهمیده بودم این چقدر تأثیرگذار است. وقتی دوباره غذای سالم خوردم، تنها در یک هفته تغییر محسوسی در بدنم حس کردم.کم‌خوابی مداوممی‌خواستم همه‌چیز را جا بدهم: کار، بچه‌ها، خانواده و پروژه‌های جانبیِ بی‌شمار. اولین قربانی، خواب بود. و مسئله فقط کم‌خوابی نبود، بلکه زمانی برای "رهاسازی ذهن" وجود نداشت. از قضا، ورزش را هم کاملاً کنار گذاشته بودم. ترکیب فاجعه‌باری بود.دسترسی نامحدود به اینترنتضرب‌المثلِ "حرف راست را از دهان مجنون بشنوید"! همیشه به دیگران هشدار می‌دادم در اینترنت خودتشخیصی ندهند. اما نوبت خودم که رسید؟ یک‌راست رفتم توی چاه ویلِ گوگل. بی‌شک: ابهام ذهنی + اطلاعات بی‌حد = ترکیبِ جهنمی.مخلص کلاماگر تا اینجا همراه من بوده‌اید، شاید بپرسید: «آیا به فکر کمک تخصصی افتادم؟» بله، و نهایتاً این مسیر را هم رفتم.یکی از پرسش‌هایی که اخیراً ذهنم را می‌خورد این است: «آیا اصلاً دوباره حس خودم را پیدا خواهم کرد؟»این اولین بار نیست که چنین تجربه‌ای داشته‌ام، اما این‌بار شدت تأثیر عمیق‌تر بود. هنوز برای قضاوت زود است و نمی‌دانم چقدر زمان می‌برد.اما آنچه این تجربه دوباره به من ثابت کرد (و پیش‌تر هم می‌دانستم، اما حالا باوری ژرف‌تر دارم) این است:ما به‌عنوان رهبر، موظفیم محیطی بسازیم که آدم‌ها برای اثبات ارزش‌شان مجبور نباشند خود را تا حد فرسودگی پیش ببرند.البته این‌به‌معنی پیشگیریِ مطلق از فرسودگی روانی نیست. حتی محیط سالم هم در مورد من نتوانست جلوی آن را بگیرد.اما دانستن این که در ساخت فرهنگ قربانی کردنِ کورکورانه مشارکت نداشته‌اید، همان چیزی است که می‌توانید به‌حق به آن سربلند باشید.منبع: رهبری از بین اشتباهات - SIMONE D'AMICOAli BahramiAli BahramiMon, 02 Jun 2025 15:08:57 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/چرا-کیفیت-این-قدر-نایاب-است-ju2tt71bdvadاگر حوصله نداری همش رو بخونی (TL;DR):کیفیت یک انتخاب روزانه است. با وجود فشار فناوری به سمت سرعت و تولید انبوه، حفظ تخصص ممکن است. تمرکز بر کیفیت حتی بدون تبلیغات موفقیت را به ارمغان می‌آورد. این جریان از تو شروع می‌شود: چیزی بساز که بتوانی با افتخار نامت را پای آن بنویسی.جهان مدرن در حوزه های دانش، فناوری و مهارت پیشرفت های خیره کننده ای داشته است. امروز سریعتر از همیشه می‌سازیم، بیشتر از هر زمان دیگری می دانیم، اما با این حال کیفیت همچنان پدیده ای نادر به نظر می‌رسد. چرا این همه محصول ناتمام، شکسته یا بی ارزش در اطرافمان میبینیم؟این پرسشی است که تقریباً تمام عمرم در جستجوی پاسخ آن بوده ام. حتی از کودکی به خاطر دارم که با دیدن برخی دوچرخه ها در فروشگاه حس عجیبی بهم دست می داد. نمیفهمم چرا کسی زحمت ساختن چیزی را می کشد اما برای زیبایی آن تلاشی نمیکند.سالها بعد دریافتم که دلیلش بی تفاوتی بسیاری از آدم ها، اولویت دادن به هزینه های کم و انتخاب راه های ساده است. آنچه حتی در کودکی متوجهش شده بودم، حضور یا غیاب «تخصص گرایی» بود.حلقه‌ی چهارگانه‌ی ساخت، فناوری، فراموشی و میلتخصص گرایی چرخه ای تکرارشونده داردپیش از ماشین ها، همه چیز با دست ساخته می شد؛ از ابزار گرفته تا صندلی و در. هر محصول بازتاب دهنده روح یکتا، و مهارت و دقتی بود که سازنده در آن به کار برده بود. برخی ساخته ها ناپخته بودند، اما وقتی که تمام توجه خود را به کار معطوف می کردیم، نتیجه می توانست بی نظیر باشد. این همان ماهیت حرفه گری است: دقتی عمدی برای خلق چیزی ممتاز، نه به خاطر نظارت دیگران، بلکه چون برای سازنده اهمیت دارد.با انقلاب صنعتی و تولید انبوه، کم کم این ارتباط با تخصص گرایی را از دست دادیم. بهینه سازی برای کاهش هزینه، سرعت و کمیت جایگزین شد.در صنعت نرم افزار هم نسخه خودمانی این داستان را تجربه کرده ایم. ابتدا تیم های کوچک با وسواس نرم افزار می ساختند و به محصولشان می بالیدند. اما با گسترش تیمها، فرایندها شبیه خط تولید شدند. وقتی یاد گرفتیم روزانه چندین بار به فضای ابری ارسال کنیم، ناخودآگاه شیوه کار و تفکرمان تغییر کرد.«فقط تحویلش بده»«سریع حرکت کن و همه چیز را بشکن»ما «هدف» را با «معیارهای کمی» جایگزین کردیم. اگر چیزی آماری را جابه جا نمیکرد، بی اهمیت بود. حتی ما طراحان هم دیگر نمی پرسیدیم: «آیا این حس درست را منتقل میکند؟» بلکه می پرسیدیم: «آیا نرخ تبدیل را افزایش میدهد؟»قضاوت جای خود را به آزمایشهای A/B داد. بهینهسازی فرایندها، حرفه ای گری را بلعید.جالب اینجاست که این چرخه با هر پیشرفت فناوری تکرار میشود. این پدیده جدیدی نیست. ارنست المو کالکینز در سال ۱۹۲۷ در مجله آتلانتیک نوشت:«مغزهای خلاق، مفتون امکان ساخت انبوه محصولات [...] آنقدر طراحی های بد را به وفور تولید کردند که مشکل تشدید شد.»«ما فرایند را از دست به ماشین سپردیم، عصر طلایی ماشین ها را تجربه کردیم [...] اما سپس در محصولات ارزان قیمت و زشتمان چیزی را کم یافتیم.»این چرخه مشترک را می بینید: تخصص انسانی در آغاز به طور طبیعی وجود دارد. سپس فناوری امکان تولید سریع تر و آسان تر را فراهم میکند و ما از حرفه ای گری دور می شویم. اما دیر یا زود، فقدان آن را (هم در کارمان و هم در محصولاتی که می خریم) حس میکنیم و جستجوی کیفیت، احیای دوباره تخصص گرایی را رقم می زند.هوش مصنوعی حرفه‌گری را نادرتر می‌کندامروز در نقطه‌ای آشنا از چرخه حرفه‌ایی گری ایستاده‌ایم. شاید حتی بزرگتر از گذشته.هوش مصنوعی نه صرفاً یک ابزار جدید، بلکه بیشتر شبیه تغییر در «زیرساخت» است. همانند برق، اینترنت یا تلفن همراه، این فناوری شرایط مادی خلق آثار را دگرگون می‌کند؛ گویی آفرینش آنی را در دستان همه قرار می‌دهد.اگر تولید انبوه، سازنده را از محصولش جدا کرد، هوش مصنوعی می‌کوشد قضاوت و سلیقه او را از خود فرایند آفرینش حذف کند.با هر دستورالعملی که به هوش مصنوعی می‌دهیم، نه تنها نیروی کار، بلکه خود حرفه‌ای گری – اندیشیدن، شهود و دقت – را برون‌سپاری می‌کنیم. اما ذات حرفه‌گری هرگز کاملاً قابل برون‌سپاری نیست. ویژگی‌هایی که چیزی را واقعاً ممتاز می‌سازند، از غوطه‌وری عمیق در کل فرایند سرچشمه می‌گیرند.فناوری ساخت را سریع‌تر می‌کند، اما «دغدغه کیفیت» را سخت‌تر.حرفه‌ ای گرایی، جستجوی کیفیت استحرفه‌ ای گرایی که درباره آن گفتیم، در اصل همان عاملی است که کیفیت می‌آفریند. وقتی چیزی با دقت و توجه ساخته می‌شود، حسی ویژه در خود دارد – کیفیتی تعریف‌نشدنی اما غیرقابل انکار.کریستوفر الکساندر این را «کیفیتی گم نام» می‌خواند. او نوشته است: «کیفیتی مرکزی وجود دارد که معیار بنیادین زندگی و روح است... این کیفیتی عینی و دقیق است، اما نامی برایش نیست.»این کیفیت وقتی حس می‌شود که چیزی زنده به نظر برسد. وقتی چیزی «درست» احساس می‌شود، حتی اگر نتوان دلیلش را توضیح داد. حضورش را می‌فهمی و غیابش را هم. مثل دری که بی‌صدا و روان باز و بسته می‌شود – رضایت بخش است.اما یک نقطه مشترک در همه بود: باور و نیاز به جستجوی آن کیفیت. پیگیری حس «درست بودن»، حتی زمانی که دشواری هایی وجود دارد.کیفیت خودش یک «استراتژی کسب‌وکار» استاگرچه برخی به دنبال کیفیت هستند، اما این رویکرد چندان رایج نیست. بارها در شرکت‌ها و تیم‌ها شنیده‌ام: «کیفیت اهمیتی ندارد، اولویت‌های دیگری داریم.»در صنعت فناوری باور رایج این است که کیفیت مقیاس‌پذیر نیست. اینکه تمرکز بر تخصص بیش از حد کند، پرهزینه و نامتناسب با واقعیت‌های کسب‌وکار است. اینکه در نهایت مجبورید بین رشد و حرفه‌ای گری یکی را انتخاب کنید.این باور آنقدر فراگیر است که به ندرت مورد پرسش قرار می‌گیرد. شرکت‌ها بر معیارهای کوتاه‌مدت و موفقیت‌های سریع متمرکز می‌شوند و فرض می‌کنند کیفیت به شکلی خودبه‌خود تأمین می‌شود (که هرگز چنین نیست).اگرچه دلایل این نگرش را درک می‌کردم، اما هرگز به طور کامل باور نداشتم. در پس ذهنم همیشه فکر می‌کردم اگر واقعاً تلاش کنید، امکان‌پذیر است.کیفیت یک انتخاب استچرخه‌های فناوری همواره ما را به سمت اولویت دادن به سرعت و ارزانی سوق می‌دهند. در این حالت کیفیت را فراموش می‌کنیم. به کیفیت بی‌توجه می‌شویم. و هرچند نمی‌توانیم این تحولات را متوقف کنیم، اما مجبور نیستیم تسلیمشان شویم.کیفیت انتخابی است که هر روز می‌توانیم برگزینیم.می‌توانیم انتخاب کنیم که دغدغه داشته باشیم و آن را در کارمان متجلی کنیم.می‌توانیم به دنبال آن حس درست بودن باشیم.این انتخاب از یک فرد آغاز می‌شود. می‌تواند در تیم‌ها و شرکت‌ها گسترش یابد، اما همیشه از یک فرد شروع می‌شود – از تو. از افرادی که به دنبال آن «کیفیت بی‌نام» هستند. حتی وقتی قابل اندازه‌گیری نیست، حتی وقتی دنیا به آنها «نه» می‌گوید.من عمیقاً باور دارم که این کار نه تنها درست، بلکه برای کسب‌وکار نیز سودمند است. اگر بخواهم جریانی را رقم بزنم، همین است: فارغ از آنچه جهان پیرامونمان می‌گوید، این انتخاب را بکنیم – به ساختن چیزهایی ادامه دهیم که با افتخار ناممان را پای آنها می‌گذاریم.منبع: وبسایت خطی - لینک مقاله اصلیAli BahramiAli BahramiWed, 28 May 2025 09:53:40 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/هدف-رو-کوچیک-بگیر-تا-خطات-کوچیک-بشه-yzqfcokzagksاین جمله رو معمولاً در تیراندازی و ورزشها بهکار می برند. معنی اش اینه که اگر روی یک هدف کوچک و دقیق تمرکز کنی، حتی اگر خطا کنی، خطایت کم اهمیت تر می شه. اصلِ قضیه ساده اما پرکاربرده: هرچقدر هدفتو دقیقتر و محدودتر انتخاب کنی، عواقب خطا رو کمتر میکنی. مثلاً فرض کن یک تیرانداز به مرکزی به اندازه ی دکمه ی یه پیرهن شلیک کنه. حتی اگر اشتباه هم بزنه، تیرش نزدیک به هدف میخوره. اما کسی که بی هدف به کل صفحه شلیک میکنه، ممکنه کاملاً به خطا بره. یه خطای کوچک در فاصله ی نزدیک، باز هم قابل قبوله! این قانون توی همه چیز کاربرد داره: کسب وکار، طراحی محصول، رهبری، یا هر هدف دیگه ای. وقتی کلی گویی می کنیم و مثلاً می گیم «بازار رو فتح کنیم» یا «یه تیم عالی بسازیم»، خودمون رو تو مه ای از ناشناخته ها رها کرده ایم. موفقیت دقیقاً چه شکلیه؟ اصلاً داریم به کجا میزنیم؟ دقیقا شبیه پرتاب تیر تو تاریکیه! اما اگر هدف رو شفاف و ریز انتخاب کنیم—مثلاً «جذب ۱۰۰۰ مشتری وفادار در ماه اول»، «کاهش ۳۰درصدی زمان ثبتنام کاربر»، یا «کاهش نصف تیکتهای مشکل پرداخت»—اون وقت هدفمون دقیقاً مشخص می شه. حتی اگر خطا هم کنیم، باز هم نزدیک هدفیم. این فرقِ «آرزو کردن» با «برنامه ریزیِ عملی» است. تمرکز روی اهداف کوچک، مجبورت میکنه شفاف باشی. دقیق بودن رو تمرین میکنی. بلندپروازی رو تبدیل به قدمهای عملی میکنی که نتیجه اش رو فردا می بینی. و از همه مهمتر، عادتِ نظم و دقت رو در خودت قوی میکنی؛ این ها مثل سودِ مرکب، روزبه روز قوی تر میشن و مبنای پیشرفتِ همیشگی میشن.عکس با هوش مصنوعی تولید شده است.جزئی نگری، نشانه ی اهمیت دادنه مسئله اهمیت دادنه. چیزهای کوچکی مثل یک اشتباه املایی در متن، پیگیری چیزهای فراموش شده، یا API نامرتب، اتفاقاتی جدا از هم نیستند. اینا نشانه هایی از یک مفهوم هستند. اینا نشان می دهند که فرد چطور به کارش فکر میکند، چطور مسئولیت پذیری را می فهمد، و چقدر به اعتماد دیگران احترام می گذارد. توجه به جزئیات اثر مرکب دارد. همه جا خودش را نشان می دهد: در محصولاتتان، ارتباطاتتان، رهبریِ شما. نمی توانید انتخاب کنید که کجا استانداردهایتان بالا باشد و کجا نه. یا همه جا دقیق ید، یا هیچ جا. اینو از خودتون نمیتونید پنهان کنید.دقت در جزئیات؛ سلاحِ خاموشِ موفقیت مثال واقعیِ بی نظیر، شرکت پیکسار است. در کتاب «خلاقیت، شرکت»، اَد کتمول تعریف میکند که چگونه تیم های پیکسار هفته ها صرفِ کامل کردن نورپردازی، سایه ها و بافت سطوحِ پس زمینه هایی می کردند که فقط چندثانیه در فیلم دیده میشدند! در **«در جستجوی نیمو»**، تکنیکهای رندرینگ کاملاً جدیدی ابداع کردند تا عبور نور از آب دریا را واقعی شبیه سازی کنند. تماشاگران شاید آگاهانه متوجه این جزئیات نمی شدند. کسی از سالن سینما بیرون نمی آمد و نمی گفت: «نورهای منعکس شده در آب عالی بود!» اما احساسش می کردند. این هزاران جزئیات ریز، با هم ترکیب می شدند تا تجربه ای یکپارچه و فراموش نشدنی خلق کنند. بدون آن سطح از دقت، این جادو از هم میپاشید. قدرت واقعیِ دقت همین است: نامرئی است تا زمانی که ناگهان خودش را نشان می دهد. محصولاتی میسازد که گویی همیشه باید اینطور می بودند، رابطه ای انسانی که اعتماد می آفرینند، همه با میلیونها انتخاب کوچک و حساب شده.مثال دیگر به آمازون برمیگردد. در کتاب «کار معکوس»، کالین برایر و بیل کار روایت میکنند که جف بزوس چطور به جزئیات تجربه مشتری حساس بود، حتی وقتی مقیاس پذیر به نظر نمی رسیدند. مثلاً اصرار داشت پس از ثبت سفارش، تاریخ دقیق تحویل نمایش داده شود، نه عبارت کلی «ارسال در ۲-۳ روز». این به ظاهر کوچک بود، اما نبود. تعیین انتظارات شفاف، استرس مشتری را کم کرد، تماسهای پشتیبانی را کاهش داد و اعتماد ساخت، سالها قبل از پیدایش Amazon Prime. این جزئیات، نه برای زیبایی، که برای تقویتِ وعده برند آمازون بود: وسواسِ روی مشتری، نه رقابت. اما خبر خوب: دقت در جزئیات یک ویژگی ذاتی نیست. مهارتی است که با سیستم و انگیزهی درست، قابل پرورش است. یکی از قویترین ابزارها، استفاده از چک لیست است. همانطور که آتول گاوانده در مانیفست چکلیست می گوید، یک چک لیست ساده ی جراحی، مرگ و میر در بیمارستان ها را کاهش داد. این چک لیست پزشکان را باهوش تر نکرد، بلکه به آدمهای باهوش کمک کرد تحت فشار، قدمهای کوچک اما حیاتی را فراموش نکنند. در کسب و کار هم می شود از این ابزارها استفاده کرد: ایجاد «دروازه های کیفیت» پیش از لانچ که الزام میکند فردی خارج از پروژه، جزئیات مربوط به مشتری را بررسی کند. برگزاری جلسات «رتروسپکتیو» بدون سرزنش، برای شناسایی خطاهای کوچک قبل از تبدیل شدن به عادت. قدردانی از «دقتِ بی ملاحظه» به اندازه ی سرعت، تا رفتارهای درست تقویت شوند. هر تصمیمی نیاز به وسواس ندارد. اما برای تصمیماتِ غیرقابل بازگشت، دقت اجباری است. سازمانهای بزرگ صرفاً به همه چیز اهمیت نمی دهند، بلکه به چیزهای درست اهمیت می دهند. آنها منابع زمان، انرژی و تمرکز را برای نقاط اهرمی ذخیره میکنند، و اجازه میدهند تصمیمات کوچک بدون بحث های بی پایان جریان پیدا کنند. دقت در جزئیات وقتی روی اهداف درست متمرکز شود، تقویت کننده ی اثر است. مسئله انجامِ بی عیب و نقصِ همه چیز نیست، انجامِ استثناییِ کارهای مهم است. جمله ی «هدف رو کوچیک بگیر، تا خطات کوچیک بشه» فقط یه نصیحت نیست. فلسفه ای برای ساختن چیزهای ماندگاره. وقتی روی نقطه ی درد واقعی مشتری، معیار موفقیت واقعی، یا جزئیات محصولی که اعتماد می سازند، تمرکز می کنید، حاشیه ی خطا را کم می کنید. حتی وقتی اشتباه می کنید، آن قدر به هدف نزدیک هستید که به سرعت بتوانید مسیر درست را بازیابی کنید، در این حال اعتماد حفظ می شود، و حرکت ادامه می یابد. اگر مبهم هدف بگیرید، خطایتان بزرگ است. اگر دقیق نشانه روید، حتی خطاهایتان درس می دهند. برای یک تمرین عملی در این هفته، یک موضوع که وسوسه می شوید را بپذیرید، انتخاب کنید. هدف را کوچک تر کنید. تعمدا با دقت عمل کنید. آن ۵٪ اضافه را جدی بگیرید. موفقیت یک شبه به دست نمی آید. آرام آرام ساخته می شود، با انتخاب های کوچکی که وقتی کسی شما را نگاه نمی کند، انجام می دهید. هدفت رو کوچیک بگیر، تا خطات کوچیک بشه، و چیزی بزرگ بساز.منبع: مایه ی فکر برای شاه ماهی ها - مایک فیشرAli BahramiAli BahramiMon, 26 May 2025 10:17:13 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/توقف-شروع-های-بی-پایان-تمرکز-روی-تمام-کردن-کارها-sh0w5rpcybn0چرا انجام گام به گام بهتر از چندکاری است؟و چگونه تیمی بسازیم که واقعاً نتیجه می‌گیرد؟ماجرایی از یک اشتباه رایجچند وقت پیش به همکاری یک کار مشخص و کوچک محول کردم. کاری که به تنهایی مفید بود، سریع تمام می‌شد و استرس نداشت.اما بعد از مدتی گفت: «همزمان کارهای X و Y رو هم شروع کردم چون به هم ربط داشتند. اینطوری همه رو توی یک درخواست ادغام کد(PR) میدم!»به نظر منطقی می‌رسد؟ نه! اصلا! اینجاست که مشکلات شروع می‌شود:نتایج این کار:درخواست PR آنقدر بزرگ می‌شود که بررسیش سخت استامکان تحویل تدریجی کار از بین می‌رود.خطر ایجاد خطاهای جدید بیشتر می‌شود.زمان تحویل پروژه به تأخیر می‌افتد.بازخورد کاربران دیرتر و کم‌دقت‌تر می‌شود (به خاطر تست سناریوهای زیاد).انرژی بیشتری صرف می‌شود، اما تمرکز کمتری وجود دارد.در نهایت مجبور شدم از همکارم بخواهم همه چیز را به حالت اول برگرداند. اولویتِ تحویل کارهای کوچک، نه فقط برای اهمیت آن وظیفه، بلکه برای ارائه سریع‌تر ارزش به کاربران بود.تصویر با استفاده از هوش مصنوعی ایجاد شده استرویکرد گام به گام: استراتژی هوشمندانهاین روش به معنای «تنها حداقل کار ممکن را انجام دادن» نیست. بلکه یعنی:۱. یک کار را انتخاب کن.۲. آن را درست و کامل انجام بده.۳. سریع تحویل بده.۴. بعد سراغ کار بعدی برو.هدف این مقاله فقط توضیح مزایای این روش نیست، بلکه پیشنهاد راهکارهای عملی برای نهادینه کردن آن در تیم است.چندکاری؛ دشمن پنهان بهره‌وریخیلی‌ها فکر می‌کنند چندکاری یعنی «فعال بودن» یا «پیشگام بودن». اما واقعیت این است:چندکاری تمرکز را می‌کُشد.کیفیت کار را پایین می‌آورد.استرس را افزایش می‌دهد.تحویل کارها را کند می‌کند.علم هم این را تأیید می‌کند:اگر ۱۰ کار ناتمام داشته باشید، در واقع هیچ کاری تمام نشده است!جابجایی بین کارها (سوئیچ کردن) مغز را خسته می‌کند.هر کار جدید، احتمال خطا و تأخیر را بیشتر می‌کند.۷ قدم برای ساخت فرهنگ «تحویل گام به گام»۱. کارها را خُرد کنیدحتی پیچیده‌ترین پروژه‌ها را می‌توان به بخش‌های کوچکِ معنادار تقسیم کرد. این کار:ریسک خطا را کم می‌کند.بازبینی کد را آسان‌تر می‌کند.امکان تستِ بدون دردسر در محیط واقعی را فراهم می‌کند.۲. اولویت‌ها را شفاف توضیح دهیدنگویید: «این کار مهم‌تر است». بگویید: «چرا این کار الان اولویت دارد؟».۳. به موقع ترمز بکشیداگر کسی خارج از برنامه کارهای اضافه انجام داد، حتی با نیت خوب، سریع واکنش نشان دهید. مثال:«قدردان تلاشت هستم، اما طبق قوانین تیم، باید به محدوده توافق‌شده پایبند باشیم. دفعه بعد اول با هم هماهنگ می‌کنیم.»۴. بازگشت به عقب را عادی کنیداگر بخشی از کد مشکلات اساسی دارد، به جای وصله‌پینه، آن را حذف و از نو بسازید. بازگشت (Revert) یک ابزار است، نه شکست!۵. لیست کارهای نیمه‌تمام را محدود کنیدبا ابزارهایی مثل Trello یا Kanban، کارهای در حال انجام هر نفر را نمایش دهید. وقتی همه ببینند «۱۰ کار ناتمام» داریم، متوجه مشکل می‌شوند!۶. هر روز امکان تحویل دهیداگر تیم بداند هر روز می‌تواند بخشی از کار را تحویل دهد، ناخودآگاه کارها را کوچک و منظم می‌کند.۷. پیشرفت واقعی را جشن بگیریدبه جای حرف زدن درباره «برنامه‌ها»، هر هفته لیست کارهای تحویل‌شده را به تیم و مدیران نشان دهید. این کار انگیزه ایجاد می‌کند!حرف آخرساخت این فرهنگ نیازمند مدیریت هوشمندانه است:به تیم یادآوری کنید «کمتر شروع کردن» یعنی «بیشتر تمام کردن».جلوی وسوسه چندکاری را بگیرید.هر کار ناتمام، دشمن آینده شماست!به یاد داشته باشید:تحویلِ ده کار کوچک در ده روز، بسیار ارزشمندتر از یک کار بزرگ در ده روز است!منبع: سیمونه دامیچو | سایت رهبری از طریق اشتباهاتAli BahramiAli BahramiTue, 20 May 2025 10:38:14 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/پلیس-آمریکایی-پلیس-ایرانی-mccopkoieanmکسایی که من رو می شناسن می دونن که من از قضاوت کردن خوشم نمیاد. اگرچه دوست دارم پدیده ها رو دقیق ببینم بشناسم و مقایسه کنم. ولی قضاوت نمی کنم. عکس توسط هوش مصنوعی ساخته شدهنگاه سیستمی می گه که برای خروجی متناظر، باید ورودی و سیستم رو در نظر بگیرید. اگه کشور منظم می خواید، اگه می خواین قانون محترم باشه، باید به پلیس اختیار و قدرت بدید. جدیدا یوتیوب داره ویدئوهایی از پلیس آمریکا برای من میاره که اون ها رو محترم، کنترل کننده هیجان، و قدرتمند نشون می ده. حتی یه بخشایی از یه فیلمی رو هم پیشنهاد می ده که اسمش رو نمی دونم ولی درمورد یه پلیس زن و یه پلیس مرده.این ویدئو رو جدیدا بهم نشون داد. توش یه پلیس معمولی، یه مامور اف بی آی رو دستگیر می کنه. ماموره شاخ بازی در میاره، این هم می گیره دست بند بهش می زنه. برای من خیلی جالب بود و می خوام این رو با سیلی آقای نماینده به پلیس راهور خودمون مقایسه کنم. کدوم مامور امنیتی ما، پلیس بیاد بهش بگه مدارک بده نده می گیرن می برنش؟ تو جامعه ای که پیشرفته باشه، پلیس ها هم قوی هستن. البته من منکر اشتباهات حیوانی برخی از این پلیس ها نمی شم، بالاخره قدرت باید با شعور همراه بشه. و گرنه به درد نمی خوره. می شه جورج فلوید. ولی کلا به نظرم می یاد که یه معیار برای ارزیابی یه تمدن، نیروهای انتظامی ش هستن. این که چی هستن، کی هستن و بقیه برخوردشون باهاشون چی جوریه. این رو هم بنویسم که نقش شغلی، یه فرعی بر انسانیته. ولی همون طور که قبلا هم گفتم، همون فرع دارای تعاریفیه. نظم دهنده، ناظم یه نقش مردانه س. باید با اقتدار همراه باشه.Ali BahramiAli BahramiTue, 22 Aug 2023 16:03:41 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/برای-که-می-نویسی-ud9fzoz11hhoسوال مهمی است. من برای دیگران نمی نویسم. برای خودم می نویسم. حسم از نوشتن در این جا، ایجاد زیبایی است. فکر می کنم متن هایی که می نویسم، هارمونی دارند. زیبایی دارند. و این حس خوبی به من میدهد.صدایی در ذهنم هست تمام وقت صحبت می کند. در مورد موضوعات مختلف. در مورد آرزو ها، خاطرات. در مورد همه چیز. او برای من تمام وقت حرف می زند. و من هم برای او می نویسم. می نویسم برای این که بماند. نمی خواهم مقابله به مثل کنم. برای او هم نمی نویسم. او خیالی بیش نیست. می نویسم بماند. نمی ماند؟نوشته ها می روند ولی زیبایی می ماند.علیAli BahramiAli BahramiSun, 20 Aug 2023 08:15:20 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/مجموعه-آیکون-phosphor-zjc69hsyyy7tخوب ببینید چی پیدا کردم امروز!یکی از موضوعاتی که در حوزه ی فرانت اند وجود داره، منابع هستن. این که شما به یه مجموعه ی پیزوری و داغونی مث font-awesome دسترسی داشته باشید که بیشتر آیکن هاش پولی هستن و از لحاظ UX هم ضعیفه؛ بالاخص وقتی دنبال یه آیکون خوب و گویا می گردید که مثلا برای بخش کمپین ها قرار بدید. چند تا سری آیکون وجود دارن که معروفن. مثلا سری لاین یکی از اوناست. یا معروف ترینش فکر می کنم گوگل متریال آیکونز (?) باشه. در هر حال، امروز گفتم سری phosphor رو هم به شما معرفی کنم:اول از همه و مهم تر از همه این که اوپن سورس و رایگانه (ستاره تو گیت هاب فراموشتون نشه)توسط Helena Zhang و Tobias Friedساخته شده (سایت ها رو برید ببینید دیزاین ها حرف می زنن با آدم)کتابخونه تو فیگما داره و استفاده ازش آسونهچندین تم مختلف دارهقابلیت تنظیم روی رنگ و اندازه دارهتم سایتش واقعا سبز فسفریه (اسم سایت از همین phosphor اومده). به دلم نشست گفتم به شما هم معرفی کنم. از این جا می تونید بهش دسترسی داشته باشید.به کارتون بیاد ?علی!Ali BahramiAli BahramiWed, 16 Aug 2023 16:49:58 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/یه-بابایی-gpt-رو-وصل-کرده-به-npc-های-شهر-htcstgppw3c4خیلی خفنه!عنوان رو بیشتر توضیح می دم:تو بازی های رایانه ای، یه سری شخصیت وجود دارن که بهشون NPC می گن. مثلا تو شهر دارید راه می رید، تو شهر آدم های مختلفی هستن که مثلا تو خیابون راه می رن از یه نقطه ای به نقطه ی دیگه. تو بعضی از بازی ها، می تونید با برخی از این ها تعامل کنید. مثلا طرف NPC فروشنده ی سلاح، زره و معجونه و این ها رو می تونید تو تعامل باهاشون بخرید.برخی از NPC ها هم مسئول جلو بردن بخش هایی از داستان بازی هستن. معمولا یه سری دیالوگ خطی وجود داره که داستان بازی رو توضیح می دن مثلا تو یه بازی رفتید پیش مامان ممد و ایشون می گه که ممد رفته دیشب مک دونالد خرید کنه، دیگه بر نگشته و الان گم شده. تو بازی خوب هر کاری بکنید مامان ممد چیز بیشتری از اون چیزی که براش تعریف شده نمی گه، خیلی واضحه.پتریک ن.ضیج کی پیک ککپ گم نشده شب پیش ما بودهحالا یه بابایی اومده یه دمو درست کرده تو شهر نیویورک، خلق الله رو وصل کرده به GPT. همه تو این شهر کاراکتر دارن و می تونید باهاشون صحبت کنید. البته نیویورک به دلیل این که افسرده ترین شهر جهانه، ملت خیلی گرم نمی گیرن باهاتون. ولی نتایجش شگفت آوره.داره بهش می گه تو آدم واقعی نیستی. تو فقط یه تیکه کدی. می گه نه من بهت اطمینان می دم یه آدم واقعی هستم !این آینده س رفقا. خیلی جالب بود. مثلا می ره به یارو می گه که من تازه اومدم این شهر چرا مردم این طوری می کنن. بعد می گه داداش این جا نیویورکه فشار کاری بالاست و استرس و لایف استایل ناجوره. ولی چیز های خوبی هست که زندگی رو لذت بخش می کنه.ازش می پرسه چی به تو انگیزه می ده؟ می گه خانواده م و اونایی که دوستشون دارم، به زندگی من معنا می دن! برگام!?اگه یادتون باشه یه داستانی تو کتاب های درسی بود در مورد یه پروانه و یه ربات. معمولا ما تصویری که از ربات داریم همینه. چون از فولاد و آهن ساخته می شه، فاقد روح انسانیه. ولی به نظر میاد نگاهمون به هوش مصنوعی باید کاملا تغییر کنه. چون تو این شرایط این هوش مصنوعی می تونه خیلی عالی احساسات و ادراکات انسان رو تقلید کنه.شاید این یه راه عالی باشه برای این که بالاخره بفهمیم ما انسان ها چی هستیم.خیلی تکان دهنده بود پیشنهاد می کنم حتما ببینید.تا بعد.Ali BahramiAli BahramiWed, 09 Aug 2023 10:41:25 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/تجربه-های-دورکاری-بخش-دوم-jjcit9fcgykoخوب توی متن قبلی از دورکار شدنم نوشتم. این جا می خوام چند تا از موضوعاتی که تجربه شدن رو به اشتراک بذارم.اجتماعی سازیاول از همه این که اولش خیلی نگران بودم که تنهایی اذیتم کنه و افسرده بشم و داستان. ولی خوب خدا رو شکر تا حد زیادی این اتفاق نیوفتاده. اگر چه به نظرم باید یه فکری به حال تنهایی دایمی بکنید اگه دورکارید، ولی اگه به تنهایی عادت دارید (چنانچه من دارم) خیلی هم سخت نیست. من خودم برای این که یه ذره فعالیت اجتماعی بکنم برگشتنی به خونه (من از خونه اصلی خودم کار نمی کنم) اسنپ کار می کنم. خودم تو اسنپ خیلی با راننده ها از هر دری صحبت می کنم، ولی مردم مث من نیستن! بالاخص اگه خانم باشه مسافرتون. پس اسنپ رو برای پر رنگ کردن فعالیت های اجتماعی تون انتخاب نکنید. بدتر یه حسی از سکوت بهتون می ده که یارو تو ماشینتون سواره، ولی هیچ حرفی برای گفتن نیست.ولی بدک هم نیست یه پنجاه شصت تومن هر روز برای رفت و آمد می تونید در بیارید (که البته با توجه به حقوق من هیچی نیست) ولی خوب بدک هم نیست. پول بنزین تون در میاد.انتخاب بعدی من مسجده. مسجد بنظرم بهتر هستش؛ اون جا هم خیلی حرفی برای گفتن وجود نداره، ولی خوب اگه آشنا باشید با افراد حس بهتری داره. یه جور مشارکت عمومیه دیگه. هم نوایی با دیگران برای هدفی مشترک. یه چند تا آدم می بینید و یه چایی هم می خورید. بدک نیست.اگه مسجدی نیستید، بگردید دنبال یه جامعه ای که بتونید به صورت ناشناس در کنار بقیه قرار بگیرید و با بقیه باشید. مثلا باشگاهی چیزی رو امتحان کنید. من البته باشگاه رو امتحان نکردم (یکی دو باری رفتم) ولی شاید بد نباشه. برای سلامتی هم مفیده.نظافتبعد از این که یه هفته پشت میزتون هستید و قطعا هم چیز میز می خورید، می بینید که زیر میزتون پر از خرده آشغال شده. محیط کاری تون رو تمیز ( و حتی الامکان ایزوله) نگه دارید. این که تمیز نگه دارید خوب میز کار نشانه ی شخصیت شماست. اگه تمیز و مرتب باشه، یعنی آدم مرتبی هستید.در مورد ایزوله هم این که به نظرم این که محیط کار رو برای کار نگه دارید بهتره. مثلا اگه می خواید ورزش کنید، حتی الامکان تو اون اتاقی که کار می کنید ورزش نکنید. بذارید انرژی کار توی اتاقتون متمرکز بشه.من حتی اگه می تونستم، در این اتاقی که توش کار می کنم رو قفل می کردم که کس دیگه ای واردش نشه. یه جور فنگ شویی طوره.و در ضمن، هیچ وقت تو انباری اینا کار نکنید. اگه جایی هستید که بقیه میان وسایلشون رو می ذارن و می رن، یه حریمی درست کنید که انباری رو از محیط کارتون جدا کنه. حرف آخراگه شخصا آدم منظمی هستید و با تنها بودن هم مشکلی ندارید، دورکاری می تونه تجربه ی خوبی باشه. دورکاری هم سختی ها و شرایط خودشو داره، ولی برای بعضی آدم ها (مث من) گزینه ی مناسب و راحت تری از کار کردن تو شرکت به حساب میاد.نظر شما چیه؟Ali BahramiAli BahramiSat, 05 Aug 2023 10:33:41 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/کوچک-سازی-آبگرمکن-های-خانگی-hv9yhzervaheامروز داشتم توی ترافیک می اومدم و ذهنم هم مث خیلی از اوقات آزاد بود تا به هر چی که دلش می خواد فکر کنه. بعد در کمال ناباوری دیدم که دارم به این موضوع فکر می کنم. کوچک سازی آبگرمکن های خانگی.در واقع قبلش داشتم به این فکر می کردم که آبگرمکن خانه یکی از دوستان خراب شده، و بعد هم تم مهندسی و سازندگی داشتم و ذهنم رفت آن جا.چیزی که برایم خیلی جالب بود حجم عمیق فکر های بی خود و به درد نخوری است که هر روز می کنیم. آخه من که باز کردن پیچ های آبگرمکن رو بلد نیستم، چطور می خوام اون رو کوچک کنم. بعد اصلا کوچیک کردم، به چه دردی می خوره؟ که چی بشه؟!خوبی فرایند های ذهن آگاهی همین هست. آدم می فهمه اون چیزی که فکر میکنه خیلی بزرگه، چقدر حقیر و بی ارزشه. در نهایت امر، خیلی از این فکر ها ( ۹۹ درصدشون) واقعا به درد نمی خورن. زاده ی خود پسندی، حقارت و چیز های ناجور این طوری هستن. مال گذشته و آینده ای هستن که اصلا قابل تغییر نیستن یا وجود ندارن.این جاست که می فرماد:جاروب کن خانه را سپس میهمان طلب.آخه ذهنی که درگیر این خزعبلاته، خداش کجاشه؟Ali BahramiAli BahramiTue, 01 Aug 2023 08:28:43 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/مغز-موسیقی-و-گوگل-rlr0fvqqaycjالبته که گوگل کار حسابی زیاد انجام می ده، و تو حوزه های مختلف که ورود می کنه، معمولا موفقه. یکی از اون حوزه ها موسیقیه. اخیرا این مقاله رو منتشر کرده و توش اعلام کرده با استفاده از نقشه برداری از مغز و استفاده از fMRI، تونسته با دقتی خیره کننده، آهنگ ها رو از روی نقشه مغزی، باز تولید کنه.برای من خیلی حائز اهمیت و جالبه که گوگل، به موسیقی ورود کرده. چرا؟ واقعا چه ربطی بین گوگل و موسیقی می تونه وجود داشته باشه؟ما ChatGPT رو می بینیم و فکمون می افته! فکر می کنیم که این بزرگ ترین اتفاق چند دهه ی اخیر بوده! و در همین حین می بینیم که گوگلی ها خیلی ریلکس دارن روی موسیقی کار می کنن!بنظر من موسیقی یه ابزار عالی برای کنترل ذهنه. تا حالا شده موسیقی ای توی ذهنتون پخش بشه و نتونید خاموشش کنید؟ مثلا صبح که از خواب پا می شید یه آهنگ خاصی تو مغزتون پخش بشه؟یا مثلا ایام خاصی، مثل ۲۲ بهمن، به آهنگ های اون فکر کنید؟خیلی از ما با آهنگ های هیجان بخش سر حال شدیم و با آهنگ های غمناک فس شدیم. موسیقی خیلی اثر بخشه.خوب اگه واقعا بتونیم به صورت ناهشیار یه آهنگی رو تو ذهنتون پلی کنیم، خیلی می تونیم روی رفتارتون تاثیر بذاریم! مثلا صبح که از خواب پا می شید یه آهنگ حماسی براتون پخش کنیم، سرحال برید سر کار! یا نه، یه آهنگ داغون افسرده براتون بذاریم، تا صبح افسرده باشید.یا بیاییم خیلی رفتاری (مثال معروفش سگ پاولوفه) زندگی تون رو رصد کنیم، آهنگ های خاصی رو در زمان های خاصی پخش کنیم، به طوری که اون آهنگ تداعی یه موضوع خاصی براتون بشه. و بعد هر موقع خواستیم، به هر چی که خواستیم فکر کنید، فکر کنید. چطوره؟می دونم شاید این ماجرا انقدر ها هم پیشرفته نباشه و یکم تخیلی باشه، ولی خیال پردازی رو دوست دارم. آدم ها قدر محدودیت ذهنشون محدودن. برای همین از این فکر های بی محابا خوشم میاد انجام بدم.در هر حال، می دونیم که شرکتی مث گوگل یه پنی هم خرج چیزی که خارج از اهدافش باشه خرج نمی کنه. تصمیم گرفتم این مقاله رو بنویسم، و این دو تا موضوع رو به هم ربط بدم. بنظرم جالب میومد.نظر تو چیه؟Ali BahramiAli BahramiSun, 30 Jul 2023 11:40:35 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/چند-خط-در-مورد-عاشورا-iznidwtclkqtیکی از مواردی هست که دوست دارم بنویسم، بحث درک درست از زمان و مکان داشتنه. از عاشورا، می شه پندار های متفاوتی رو برداشت کرد. ولی این که واقعا چه شد و چرا شد، مستلزم اینه که آدم های اون دوران، رفتارهاشون و باور هاشون رو به درستی بفهمیم و بعد بر اساس اون می تونیم تحلیل داشته باشیم.موضوع این جا دو تا بحثه. اول این که ما هم مثل اون ها انسان هستیم (شباهت ها). انسان دو هزار سال دیگه فرقی با انسان دو هزار سال پیش نداره. همون نظام درون روانی ای که بر ما حاکم هست، بر اون ها هم حاکم خواهد بود. منظورم اینه که وقتی صحبت از گندم ری می شه، این که اون زمان گندم ری بوده یا الان فرقی برای ما نداره. هر انسانی دوست داره قوی باشه، پولدار باشه. همه ی انسان ها خودخواهن و تو دو راهی خودشون و چیز دیگه ای ، قریب به اتفاق خودشون رو انتخاب می کنن. این خود، برای انسان ها مقدسه و تمام تلاششون رو برای حفظش می کنن.با تو همین بافتار، فرقی نمی کنه ایرانی باشید یا کانادایی. شما انسان هستید و همین انسان بودنتون، این مسیر رو براتون باز می کنه.این موضوع اصلی و باطن کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا ست. این که همون انتخاب ها، تو سطح سمبلیکش تا سطح عملی و دنیاییش، وجود دارن. راه همون راهه.منتها بحث دیگه از این جا شروع می شه که اون آدم ها، دقیقا ما نبودن. مثلا تو بحث همون گندم ری، حکومت داری شون با ما متفاوت بوده. آدم ها باور های دیگه ای داشتن. برخی از این ها، رسول خدا (ص) رو دیده بودن. اون روزگار اوج رو دیده بودن. شنیده بودن که رسول خدا (ص) می گفت حسین منی و انا من حسین. دیده بودن حسین می ره روی کول پیامبر می شینه و حضرت انقدر رکوع رو طول می ده تا حسین بیاد پایین.شما فرض کنید همین الان یه ربع رکوع کنید. تمام کمرها می گیره. تو حافظه ی عضلات کمر این روزگار ثبت شده.من موضوعی رو که درک نمی کنم و اصلا بابت اون می خواستم این متن رو بنویسم این بود. که چطور شد که گروهی، بهترین خلق خدا رو کشتن. چطوری می شه شتر صالح رو که از کوه اومد بیرون، معجزه ای عیان بود رو کشت.نمی تونم بفهمم.شما اگه یه نفر فقط بهتون خوبی کنه، پسر رییستون باشه که اون رییستون رو خیلی دوست دارید؛ کم ازتون توقع داشته و زیاد بهتون بخشیده. تو سختی ها دستتون رو گرفته و هیچ ظلمی بهتون نکرده. اون پسرره رو، دوست نمی دارید؟ نمی گید بابا این رفیقمونه. آخه مگه یه طفل شیرخواره... آبش بدید می میره... ؟ Ali BahramiAli BahramiWed, 26 Jul 2023 09:31:19 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/سلامتی-و-بیماری-آن-هم-روانی-l5s1lhifxbysسلام به همهوقتی یه مشت پزشک این طوری زل می زنن بهت، باید ازشون بترسی!«دوستانم، من عادله هستم، ممنون از تماشای این ویدئو ...» این جمله رو اگه تو کانال خود آگاهی با عادله عضو شده باشید، عادله با همکاری اشو، کرده تو مختون.من حقیقت عادله رو نمی شناسم، و برام هم مهم نیست که کی هست یا نیست؛ فقط ازش سپاسگزارم.داشتم این ویدئو رو از اشو در مورد سلامتی و بیماری گوش می دادم. اسمش «تعریف سلامت و سلامتی» هست. حتما گوش بدید و تلاش های عادله رو با لایکتون سپاسگزاری کنید.چیزی که اشو داشت می گفت رو می پسندم. می گه تمام سیستم پزشکی حول موضوع سلامتی هست، ولی هیچ پزشکی تعریفی از سلامتی نداره. اون ها یه کتاب در مورد انواع بیماری ها دارن (اسم کتابش هم ICD-11 هست)، هزاران هزار صفحه در مورد بیماری ها نوشته شده و دسته بندی شده و نشانگان ارائه شده، ولی در مورد سلامتی، خیر.اشو می گه علت این امر اینه که سلامتی یه موضوع درونیه، ولی بیماری یه چیز بیرونی. در واقع انسان غافل چون به خودش دسترسی نداره، تعریفی از سلامتی هم نداره. برای همین مجبوره که دست بندازه به بیرون و با ضد سلامتی، یعنی بیماری، سلامتی رو تلاش کنه تعریف کنه.تلاش انسان ها در زمینه ی تلاش برای تعریف سلامتی، مثل تلاش کاستاندا برای فرموله کردن عرفان سرخ پوستیه. همون طوری که دن خوان رو حرص می داد و با دفتر دستک نوشتنش همه جا می رفت. هزاران صفحه متن در مورد سالک و تولتک نوشته، ولی دن خوان شاید هیچ وقت دنبال چنین چیزی نبود.تعریف های مبتنی بر نشانگان ذات و اصل سیستم پزشکی رو شکل می ده. نشانگان یعنی مجموعه ی نشانه؛ علایم ظاهری؛ این که مثلا تب دارید یا نه، تغییرات قابل اندازه گیری مثل تعداد گلبول های سفید خونتون، تورم توی گلوتون. نشانه هر چیز قابل اندازه گیری به صورت فیزیکی هست. معمولا هم تغییرش مورد توجهه. این طوری پزشکا طبابت می کنن. اگه شما آبریزش بینی، خلط پشت گلو، تب و بی حالی داشته باشید، احتمال زیاد سرما خوردید. پس این داروها رو باید مصرف کنید تا خوب بشید. همین. خیلی علمی بنظر نمی رسه. نیست؟تو بحث سلامت روان هم همینه. هیچ اجماعی در مورد روان وجود نداره. تبیین های سیستم های درون روانی مال اول قرن بیستم هستن و ایراد آشکار عدم علمی بودن و تجربه ناپذیر بودنشون، انسان ها رو به همین تبیین های مبتنی بر نشانگان سوق داده. این که روان چی هست الان اصلا مهم نیست! تلاش امروز بشر این هست که مثلا افسردگی رو به چند تا نشانه (مثلا اگه خواب کم یا زیاد شده باشه، غذا کم یا زیاد شده باشه، تغییر در عاطفه به صورت چشم گیر رخ داده باشه، بی حوصلگی داشته باشید) تقلیل بده ( که اگه برید چک کنید قاطبه ش رو دارید یا می تونید برای خودتون بسازیدش) و بعد براش دارو هایی با عوارض وحشتناک تجویز کنه. و در نهایت این که خوب می شید یا نه هم مهم نیست. چون معیاری برای خوب شدن یا نشدن وجود نداره.البته این متن رو که شروع کردم عمده ی فکرم این بود که از نگاه من که سه ترم روانشناسی خونده، همه آدم ها دیوونه ان. اصلا آدم سالم واقعی سراغ ندارم. آدم های بزرگی رو دیدم، آدم های قشنگی رو دیدم، ولی آدم سالم، به یاد ندارم.زیر ماسک های اجتماعی قشنگمون، موجودات زشتی زندگی می کنن. انکارشون نکنیم. فرافکنی شون نکنیم. وجودشون رو بفهمیم، سعی در آگاه شدن کنیم، سعی کنیم کم کم آدم بهتری بشیم. با پذیرفتن این ها آدم بهتری می شیم.و زیر این موجودات، نور خداست. زیر این ها، اشرف مخلوقات، انسان حضور داره. خدا وجود داره.یاعلی (ع)Ali BahramiAli BahramiSat, 22 Jul 2023 08:40:59 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/تجربه-من-از-دورکاری-xlbppwckint8این اولین باری هست که دارم دورکاری می کنم و امروز می خوام در مورد این موضوع صحبت کنم.این هم محیط کار من . خیلی مینیمال و زیبا!کلا محیط های مینیمال رو دوست دارم. یه مدتی دفتر نگه می داشتم و چیز میز می نوشتم یا حتی روی میزم یه دونه از این برگه دون ها داشتم که کاغذ های مختلف رو سامون بدم. ولی به نظرم سادگی بهترین چیزه.یه جمله ای داره سادگورو، می گه که هوشمندی، پیچیده کردن چیز ها نیست. پیچیده فکر کردن هوشمندی نیست. برعکسه. هوشمندی، ساده کردن چیز های پیچیده ست.این از نگاه طراحی سیستمی هم حائز اهمیته. اگه دو تا سیستم رو در نظر بگیریم که یک کار یکسان رو انجام می دن، اونی که ساده تره، سیستم بهتریه. اونی که با اجزای کم تری یه کاری رو انجام می ده.یه کانال یوتیوبی داشتم نمی دونم الان می تونم پیداش کنم یا نه (البته حال هم ندارم بگردم) ولی یه اقایی بود طبق رسم ژاپنی ها داشت تو زندگی موارد اضافه رو حذف می کرد. این بنده خدا می رفت و هر روز یه چیزی که اضافه می دونست رو حذف می کرد تا اون جا که چیزی برای حذف کردن نمونه. یعنی دیگه نشه چیزی رو حذف کرد.زندگی ما آدم ها هم شبیه به همینه.در مورد کار هم بگم که من خیلی راضی هستم. وقتایی که کمرم درد می گیره دراز می کشم. چون تمرکزم بیشتره (من البته خونه خودم نیستم اگه بودم دو تا دخترام نمی ذاشتن) و چون نظام رو دوست دارم نظم رو دوست دارم تو همون فرمون حضوری دارم جلو می رم. بنظرم ریموت گزینه ی خوبی برای من بوده.در مورد اپل هم این ارزون ترین گزینه بود ?. می خواستم یه سیستم بگیرم چون لپتاپم خیلی کند شده بود. اون موقع M1 هم تازه اومده بود و بنظرم جذاب می یومد. ولی چون لپ تاپ هاش گرون بودن رفتم این رو گرفتم. پشتش پورت وی جی ای هم نداره و وقتی به مانیتور هایی که hmdi رو ساپورت نمی کنن وصلشون می کنی، پیام خطا روی مانیتور میاد. این شد که رفتم یه دل دست دوم هم گرفتم بعنوان مانیتور.کلا لپ تاپ ارگونومی کاری خوبی نداره. چون مانیتور پایین قرار می گیره و کیبورد هم متصله بهش، تنظیمش برای ساعات کاری طولانی سخت تره. امیدوارم به خدا.یاعلی(ع)Ali BahramiAli BahramiTue, 11 Jul 2023 16:50:26 +0330https://virgool.ir/pinto-team/اتوماسیون-جریان-کار-فرایند-گیت-و-دیپلوی-داکر-g8m78snzl3uwسلام و عرض ادب خدمت جامعه برنامه نویسان ایران زمین، و تمام فارسی زبانان! ? خوب همون طور که می دونید، آخرین گام از پیاده سازی یک فیچر در کد، گیت بازیه. منظورم از گیت بازی اینه که اگه توی یه شرکت کوچیک کار می کنید، پوش بشه به برنچ دولوپتون. اگه توی یه تیم بزرگ تر هستید، برنچ فیچر رو مرج کنید با برنچ دولوپ. و اگه تو یه شرکت خیلی بزرگ تر هستید، بذاریدش برای کد ریویو و بعد مسئول ذی امر اونو مرج کنه و بره جلو.بعدش هم داکر رو با توجه به تغییرات، دوباره ران کنید و کانتینر جدیدتون رو بذارید بالا. و خوب این کارها بعد از یه مدتی چون روتین هستن، خسته کننده می شن. و چون هر کاری رو که بیشتر از پنج بار تکرار بشه رو باید اتومیت کرد، تو پینتو یه اسکریپت نوشتیم که این کار ها رو انجام بده و نیازی نباشه شما دوباره چرخ رو اختراع کنید، ما این کار رو انجام دادیم. ? این هم دارما چاکراست یه گوگل کنید جالبه؛ همون چرخ فلک خودمونه یه جورایی.خلاصه، این اسکریپت رو فرصت کنم امید به خدا اوپن سورسش می کنم و یه سری خورده ریزا بهش اضافه می کنم که قابل استفاده برای همه باشه. امیدوارم که ساعاتی از عمر با ارزشتون با استفاده از این اسکریپت و اتوماسیونش ذخیره بشه برای کار های مفید تر. و همین طور یه نظم و نسقی (نمی دونم شاید هم نصغی) به کارتون بده که نگران بعد از پوش کردن تغییراتون نباشید.خوب پس. بزن بریم.مهم نیست با چه تکنولوژی ای کار می کنید، برنامه نویس کدوم ساید هستید؛ در نهایت گیت و داکر دو تا ابزاری هستن که همه جا کاربرد دارن. پروسه بیلد کردن معمولا اینه :۱- آخرین تغییرات رو از سرور گیت هاب ( یا لب) فچ می کنیم و دعا میکنیم که کانفلیکت نده ?۲- داکر کامپوز رو با توجه به مود پروژه (دولوپ، استیج یا پروداکشن) اجرا می کنیم?۳- دوباره دعا می کنیم که تست ها پاس بشن ?۴- پروسه رو از یک دوباره دنبال میکنیم.و این می تونه دقیقا شبیه به گوش دادن به بار میلیونیم یه آهنگ قدیمی باشه که اون جا مغز ? می گه داداش دیگه بسه یه چیز جدید نداری گوش بدیم؟!و این جاست که پینتو راننر به کار میاد! هدفم از گفتن موسیقی این بود که بعضی کارها خسته کننده هستن و تکراری و انجام دادنشون بعد یه مدت آزار دهنده می شه.تازه فقط هم آزار نیست. به این داستان شونصد هزار تا خطای انسانی رو اضافه کن که تو اون میلیون بار، یادت رفته git pull کنی و تازه یادت نرفته ولی مجبور بودی روی برنچ production یه سری هات فیکس انجام بدی که یادت رفته اون ها رو تو دولوپ مرج کنی و پول کردی ولی ارور داشته و تغییرات نرفتن بالا ...نگم برات. از این ها =>???. به دریا رفته می داند مصیبت های دریا را.کلا اگه اتومیشن نداشته باشی بدون که تو دردسر افتادی. خوب. حالا این پینتو راننر دلاور ?‍♂️ چطوری به ما کمک می کنه؟۱- منتظر می شید لوگوی خوشگل گرافیتی طور تون بیاد بالا:۲- یه سری چیز ها رو انتخاب می کنید: پروژه ی مورد نظرتون، برنچ مورد نظرتون، این که تگ می خواید ببرید بالا یا کامیت آخر رو، و این که می خواید داکر رو prune بکنید یا نه.۳- بعد پینتو بیلدر میاد اول سی دی می کنه تو پروژه، بعد گیت رو هارد ریست می کنه، آخرین تغییرات رو فچ می کنه، میاد داکر کامپوز رو بر اساس برنچ می خونه، و در نهایت داکر که کارش تموم شد، پیغام موفقیت نشون می ده!و تمام!تازه می تونید به یه پیام رسان خارجی (چون تقریبا در ایتا و بله داکیومنتشن درستی پیدا نکردم) وصلش کنید و وقتی اجرا می شه پیام بده ( مثل تلگرام و اسلک). حتی تو اسلک می تونید یه اینترفیس تعریف کنید که از اون جا یه سری وب هوک رو ران کنه که براتون بیلدر رو اجرا کنه که ما البته تو این پست واردش نمی شیم و خودش یه پست جداست. می شه این راننر رو به اسلک وصل کنید و به راحتی از این جا بیلد بگیرید.خوب یه ذره کد هم با هم ببینیم اگه دوست دارید:همون طور که می بینید پروژه بر پایه nodejs ساخته شده. برای هر پروژه ای هم مبتنی بر این که چی هست، یه استراتژی داریم که اگه فرایند های بیلد پروژه ها با هم فرق کنه از اون جا بتونیم کنترلش کنیم. مثلا بیلد front با back با android متفاوته و کار های مختلفی قبل و بعدش ممکنه احتیاج باشه علاوه بر گیت و داکر انجام بشن.سعی کردم ماجولار این رو توسعه بدم. مثلا cdToProject مشخصه که کارش جابه جایی به پوشه ی پروژه است یا مثلا getArgs برای این استفاده می شه که آرگیومنت از cli بگیریم برای مدل های auto . ( این رو هم بگم که همون طور که می بینید دو مدل می شه پینتو راننر رو اجرا کرد یه مدل runScript که برای manuall هست و یه مود که با استفاده از آرکومان ها می تونید اجراش کنید)فایل env برای نگه داری توکن های اسلک، و توکن های تلگرام استفاده می شه. فایل env.copy رو تغییر نام بدید و مقادیر رو جاگذاری کنید اگه می خواید استفاده کنید. دیفالت پیام رسانش slack هستش. مدل LICENSE برای این پروژه ISC هستش. توی پروژه یه types.ts اضافه کردم که البته در آینده می خوام پروژه رو ببرم روی typescript.خود پروژه رو می تونید این جا ببینید. خوشحال می شم کامیت بزنید اون جا برام. بنظرم کنار هر پروژه ی مدرنی یه هم چین ابزاری برای ساده سازی کار دولوپر ها لازمه.به کارتون بیاد.علی ?پ.ن: راستی یه پست هم توی مدیوم گذاشتم اگه دوست داشتید اون رو هم ببینید. البته رویکرد اون متفاوت ازینه که این جا فارسی نوشتم.Ali BahramiAli BahramiSat, 08 Jul 2023 16:35:39 +0330https://virgool.ir/@bahrami.ehssan/انتخاب-ایموجی-مناسب-با-توجه-به-کلمه-کلیدی-ilwkrwyigsbfیه مشکلی که همیشه داشتم انتخاب مناسب ایموجی برای یک کلمه هست. مثلا فرض کنید برای کلمه ی ادمین چه ایموجی ای پیشنهاد می دید؟بعضی وقتا این موارد ساده هستن؛ فرض کن مثلا برنامه نویس رو می تونید این بذارید: ?‍? یا مثلا این ?یا مثلا داکر خوب این وال براش مناسبه: ?حالا ولی وقتی این موضوعات سخت تر و مفهومی تر می شه چی کار باید کرد؟ مثلا فرض کنید برای همین کلمه ی ادمین، یا مثلا پنکه ! یه سرویسی هست به اسم پایگاه داده ایموجی یا emojidb. توش یه نوار جست و جوی خیلی کاربردی داره کلمه ی مورد نظرتون رو سرچ می کنید، ایموجی نزدیک به اون رو براتون نشون می ده.بعد نه یه دونه دو تا! کلی ایموجی میاره که از بینشون می تونید انتخاب کنید.به کارتون بیاد ?علی Ali BahramiAli BahramiSun, 02 Jul 2023 14:41:22 +0330